ΠΑΜΕ ΣΙΝΕΜΑ;

Την περασμένη Πέμπτη αξιώθηκα και πήγα επιτέλους στον κινηματογράφο μετά από... ειλικρινά δε θυμάμαι πόσο καιρό είχα να πάω... δύο χρόνια; τρία χρόνια; Κακώς! Λίγο το internet, λίγο τα dvd που απολάμβανα στον καναπέ με συνοδεία σουβλακίων, πίτσας, τοστ, μπύρας, κόκα κόλας και τσιγάρων (εννοείται όχι όλα μαζί σε μια φορά), βάλε έλειψη χρόνου και διάφορες άλλες χαζές δικαιολογίες και έτσι κατάφερα να απέχω από τον κινηματογράφο για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Από 'δω και πέρα υποσχέθηκα στον εαυτό μου να πηγαίνω πιο συχνά.
Πιο έργο είδα; Το "SAW V". Eντάξει, δεν τρελλάθηκα κιόλας! Δεν το βρήκα τόσο δυνατό όσο τα τρία πρώτα. Η πλοκή γνωστή. Βασανιστήρια, αίμα (όχι τόσο πολύ όσο στα προηγούμενα), διεφθαρμένος μπάτσος, καλός μπάτσος κλπ. Το φινάλε του είναι από τα πιο απότομα που έχω δει ποτέ σε ταινία υποννοώντας ότι θα υπάρξει και νούμερο έξι. Σήριαλ το κατάντησαν. Μερικές φορές οι παραγωγοί και οι σκηνοθέτες δεν ξέρουν πότε να σταματήσουν με αποτέλεσμα ένα καλό έργο να καταντάει βαρετό.
Αυτό που μου την έδωσε; Μέσα στην αίθουσα απαγορεύεται το κάπνισμα. Θεμιτό και σεβαστό. Πριν την ταινία όμως έβαλαν τρεις ή τέσσερις διαφημίσεις τσιγάρων απανωτά. Αυτό ήταν το δικό μου βασανιστήριο και όλων των περευρισκόμενων καπνιστών. Από τη μια πλευρά στο απαγορεύουν και από την άλλη σε ωθούνε να καπνίσεις. Αυτό το βρίσκω λάθος. Μου άρεσε που δεν είχε πολύ κόσμο αλλά μου την έσπασαν κάτι κωλόπαιδα που κάθονταν στον εξώστη και έκαναν ότι μαλακία μπορεί να φανταστεί κανείς. Φώναζαν, γελούσαν, κάπνιζαν, χειροκροτούσαν και έκαναν τα πάντα για να μην ευχαριστηθούνε οι υπόλοιποι το έργο. Αν και ο υπεύθυνος ήταν εκεί δεν τους έκανε ούτε μία σύσταση. Τα λεφτά να παίρνουν οι ιδιοκτήτες και όλα τα υπόλοιπα να γίνουν κομμάτια.

ΝΑ ΚΑΙ Ο ΕΠΙΤΙΜΟΣ ΓΚΑΝΤΕΜΗΣ

ΡΕ ΟΥΣΤ!!!

ΠΑΨΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ

Οδύνη. Μια λέξη που έχασε τη σημασία της τις τελευταίες μέρες γιατί παρελάζει σε όλους τους ξύλινους πολιτικούς και δημοσιογραφικούς λόγους. Ειλικρινά θέλω να ξεράσω και δεν μπορώ. Σκηνοθεσία στο έπακρον, μουσική υπόκρουση σε μονταρισμένα videos, θεατρικές ερμηνείες και βαρύγδουποι μονόλογοι των δημοσιογράφων των πάνελ και των παραθύρων που παίρνουνε Oscar απαρτίζουνε ένα τοπίο που μου θυμίζει όρνια πάνω από κουφάρια ζώων. Έτσι και αυτοί καπηλεύονται το θάνατο του δεκαπεντάχρονου.
Από την άλλη έχουμε μια κυβέρνηση που έχει 100% αναπηρία, κοτσάνες που ξεστομίζει ο υπουργός Βορείου Ελλάδος Τζίμας ("ο δολοφόνος αστυνομικός διορίστηκε επί κυβέρνησης ΠΑ.ΣΟ.Κ.", Θεέ μου τι είπε ο στόμας του), ο Γιωργάκης έρχεται στις Σέρρες για να ψαρέψει αγρότες ψηφοφόρους, κομματικές διαμάχες πάνω από το σώμα του άτυχου μαθητή, αστυνομικοί που χτυπάνε μαθητές και δασκάλους, που σηκώνουν και πάλι το περίστροφο και πυροβολούνε και άλλα πόσα στραβά που μου διαφεύγουν...
Για άλλη μια φορά οι σκοπιμότητες είναι πάνω απ' όλα. Είτε είναι πολιτικές, είτε δημοσιογραφικές που κυνηγάνε νούμερα τηλεθέασης, είτε προσωπικές. Όλοι κάνουνε δηλώσεις για τα πάντα και στην ουσία δε λένε τίποτα. Γιατί; Επειδή το εγώ του καθενός υπερισχύει. Έχουμε τον πόλεμο των εγώ!
Ευτυχώς που δε βγήκε ο επίτημος (ο Μητσοτάκης ντε) για να πει τα δικά του γιατί με τη γκαντεμιά που τον χαρακτηρίζει όλα θα γίνουν τρεις φορές χειρότερα.
Το κορυφαίο όλων; Βγήκε ο Καραμανλής και ζήτησε να ματαιωθεί η αυριανή απεργία για να μην επεκταθούν τα επεισόδια. Μα καλά έχει το θράσος και συνεχίζει να μας κοροϊδεύει; Για την καρέκλα του φοβάται που τρίζει και μόνο. Βρίσκεται στη χειρότερη θέση που έχει βρεθεί πολιτικός τις τελευταίες δεκαετίες και φοβάται ότι με την αυριανή πανελλαδική απεργία θα φανεί το τεράστιο μέγεθος της απογοήτευσης που έσπειρε στους έλληνες. Τόσες μέρες που γίνονται καταστροφές με την άδεια του και τώρα τον έπιασε η ευαισθησία του;
Ειλικρινά τα έχω παίξει με αυτό το ανώμαλο πάρτυ που γίνεται στα κανάλια και στην ελληνική πραγματικότητα. Ούτε την κηδεία του παιδιού σεβάστηκαν κάποιοι. Αντί να λένε, να λένε και να ξαναλένε τα ίδια και τα ίδια γιατί δεν κάθονται μια φορά για να ακούσουν τι έχει να πει ο απλός πολίτης, ο μαθητής, ο άνεργος, ο φοιτητής, ο απλός εργαζόμενος; Τόσο δύσκολο είναι να βγάλουν το σκασμό όλοι τους για μια φορά; Το μόνο που κάνουν είναι να ρίχνουν λάδι στη φωτιά όλοι τους και από την άλλη να βγάζουν την ουρά τους απ' έξω. Φάσκουν και αντιφάσκουν. ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ!!!

ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΕΡΙΦΗΔΕΣ

Φανταζόμουν ότι η Ελλάδα μια μέρα θα γίνει wild far west αλλά δεν ήθελα να το πιστέψω μέχρι το χθεσινό περιστατικό. Τελικά ο θεσμός του σερίφη - πιστολέρο υπάρχει έστω και άτυπα. Για άλλη μια φορά η Ν.Δ. είναι ανίκανη ως κυβέρνηση. Όχι ότι ανήκω σε κάποιο χώρο της αντιπολίτευσης απλά εφόσον το συγκεκριμένο κόμμα κυβερνάει (στα λόγια) αυτόν τον τόπο η καυτή πατάτα πάει στα χέρια του.
Ευθύνες δεν αποδίδονται ακόμα. Μετά το φόνο του δεκαπεντάχρονου παρακολουθούμε στα τηλεοπτικά κανάλια την αστυνομία να παρακολουθεί με το βλέμμα της αγελάδας την καταστροφή και λεηλασία μαγαζιών, σπιτιών και αυτοκινήτων. Αγαλματάκια ακίνητα, αμίλητα, αγέλαστα ένα πράγμα! Πρέπει να χέστηκαν γιατί το θύμα είναι από βόρεια προάστια και από ευκατάστατη, όπως λέγεται, οικογένεια. Στα βόρεια προάστια δε χωράνε τσαμπουκάδες από τους σερίφηδες.
Με αυτή την απάθεια των υπευθύνων καταστράφηκαν πολλοί άνθρωποι. Βάλε την οικονομική κρίση, βάλε την ανεργία, βάλε και τις καταστροφές των ιδιωτικών περιουσιών δεν είναι λίγοι αυτοί που θα γονατίσουν κανονικά. Είτε καταστηματάρχες είτε υπάλληλοι. Περίμεναν τις γιορτές να πάρουν μια οικονομική ανάσα και η κυβέρνηση τους καταδίκασε για τα καλά. Να μην ξεχνάμε και τους πλιατσικολόγους, στην Ελλάδα ζούμε άλλωστε. Μόνο οι ξύλινοι λόγοι δε σταμάτησαν. Και να το θυμηθείτε, σε τρεις εβδομάδες θα έχουμε τα μεγάλα (πολιτικά) ρεβεγιόν όπου εκεί ξεχνιούνται τα πάντα. Η αναλγησία σε όλο το μεγαλείο της.
Ο κόσμος δεν αντέχει άλλο. Σκάνδαλα οικονομικά, πολιτικά και θρησκευτικά όπου δεν αποδίδονται ευθύνες (αλήθεια εκείνα τα ομόλογα και η Siemens τι έγιναν;), ανεργία, αφραγκία, κοροϊδία, αλαζονεία από την πλευρά των πολιτικών και όλων των έχοντων και κατέχοντων όλα αυτά οδηγούνε σε ένα ξέσπασμα του απλού πολίτη. Μυρίζει μπαρούτι παντού. Αύριο οι αγρότες κλείνουν τους δρόμους. Συλαλλητήρια οργανώνονται και ο Καραμανλής εκτός από έλλειψη ευθιξίας δεν κάνει κάτι για να ηρεμήσει τα πνεύματα. Ή μάλλον κάνει: το απόλυτο τίποτα. Αν πραγματικά αγαπάει αυτόν τον τόπο πρέπει να παραιτηθεί αλλά η μαρμίτα είναι μεγάλη και γλυκειά.
Κοντά σε όλα αυτά έχουμε και διάφορους καουμπόηδες που κάνουν κατάχρηση εξουσίας γιατί έτσι γουστάρουν και λογαριασμό δε δίνουν σε κανένα. Τόσα χρόνια στα τόσα που έχουνε γίνει δεν τιμωρήθηκε ούτε ένας. Συγκάλυψη και κόντρα συγκάλυψη. Σκέτη κοροϊδία. Ο κόσμος έχει σιχαθεί. Είπαμε να παριστάνουμε ότι τρώμε κουτόχορτο αλλά όχι και έτσι! Όλα παρουσιάζονται σα μεμονωμένα γεγονότα. Από κάποιο αριθμό όμως και μετά τα μεμονωμένα παύουν να είναι μεμονωμένα. Νομίζω;
Και κάτι τελευταίο. Στα διεθνή Μ.Μ.Ε. μας έκανε ρεζίλι η κυβέρνηση και οι πολιτικοί για άλλη μια φορά και όχι οι ταραξίες. Οι τελευταίοι απλά είχαν το ελεύθερο και τις ευλογίες του Καραμανλή μπας και ξεχαστεί το Βατοπέδι.

ΑΓΓΟΥΡΙΑ KING SIZE

Εσείς πόσα αγγούρια φάγατε σήμερα; Η ερώτηση είναι πολύ σοβαρή γι' αυτό μη γελάτε. Το αγγούρι άλλος το τρώει και δροσίζεται και άλλος το τρώει και ζορίζεται. Προσωπικά ανήκω στη δεύτερη κατηγορία. Από 'κει και πέρα άλλος το τρώει ολόκληρο με τη μία και άλλος που θεωρεί τον κώλο του κουμπαρά το τρώει σε φέτες. Ένα είδος δόσεων ας πούμε.
Εγώ δόξα τον Αλλάχ παράπονο δεν έχω. Κοινόχρηστα φουσκωμένα, τέλη κυκλοφορίας όπως όλοι, λογαριασμός κινητού λίγο τραβηγμένος, δόσεις για συσκευές (δε με παίρνει να πληρώσω cash παρά), περιμένω λογαριασμό για το νερό και ασφάλεια αυτοκινήτου. Εφτακόσια πενήντα ευρά και βάλε μέχρι στιγμής πάνω κάτω, να τ' αφήσω; Έρχονται και άλλα. Δώρα (γιορτάζει το μισό σόι και οι μισοί φίλοι, οι υπόλοιποι το δεκαπενταύγουστο), super market, βενζίνη, όλο και καμιά αβαρία θα βγει... Πάει και ο μισθός, πάει και το δώρο οέο!
Δε γαμείς! Μαζί μας θα τα πάρουμε; Όχι βέβαια γιατί δεν τα έχουμε οπότε δε πάμε για ψάρεμα; Την υγειά μας να έχουμε να αρρωσταίνουμε από το άγχος. Μια και είπα άγχος σκέφτομαι τι λούκι θα περάσουν κάποιοι πολίτες αυτού του μπουρδ... εχμ... κράτους ήθελα να πω με το καινούριο μοντέλο εργασίας. Τρεις με τέσσερις μέρες την εβδομάδα εργασία και τις υπόλοιπες ξάαααααααααπλα χαλαρά. Έτσι θέλουν οι βιομήχανοι. Χθες είδα στις ειδήσεις τον πρόεδρο του ΕΒΕΑ (αν το λέω λάθος διορθώστε με) που είπε την πίπα της χρονιάς για να μην πω της δεκαετίας. Τι είπε το άτομο; Επειδή υπάρχουν συναισθηματικοί δεσμοί μεταξύ εργοδοσίας και εργαζομένων η πρώτη δε θέλει να απολύει προσωπικό και έτσι είχε τη φαεινή ιδέα να δουλεύουν λιγότερες μέρες την εβδομάδα οι τελευταίοι. Άκουσον άκουσον! Να συμπληρώσω ότι οι δηλώσεις έγιναν με πολύ συναίσθημα... πόνου να το πω; Στεναχώρια να το πω; Ηδονή να το πω; Ειλικρινά δεν ξέρω.
Αλί αλί και τρισαλί! Έρχονται δύσκολες μέρες. Γι' αυτό προτείνω αλληλεγγύη στις γαλοπούλες (μέρες άγιες και δύσκολες που έρχονται). Όλοι κοτοπουλάκι (και πολύ μας πέφτει). Αντί για βασιλόπιτα να πάρουμε καμιά τυρόπιτα ατομική ο καθένας μας και για το καλό του χρόνου να βάλουμε μέσα κανένα κουμπί (για να χαρούμε) γιατί φλουριά γιοκ! Για κεράσματα καλά είναι και τα Prozac αντί για μελομακάρονα και κουραμπιέδες. Τα χάπια θα μας φανούνε πιο χρήσιμα.
Φέτος τα χριστούγεννα και οι υπόλοιπες γιορτές θα είναι διαίτης. Γλιτώνουμε και το γυμναστήριο (όχι ότι πάμε ή πηγαίναμε ποτέ αλλά είναι trendy να το λες) όπως κάθε άλλη χρονιά μετά από το δεκαπενθήμερο της καλοπέρασης και της βουλιμίας.
Εγώ πάντως θα πάω να πω τα κάλαντα στον Εφραίμ. Που ξέρεις; Μπορεί να 'κονομήσω κανένα οικοπεδάκι. Είναι must δίπλα σε λίμνη.