Από χθες το πρωί δεν είμαι καλά. Ξύπνησα για να ετοιμαστώ να πάω στη δουλειά και κατάλαβα ότι άρχισα να αρρωσταίνω. Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία και πήγα στην εταιρία. Με το που πάτησα το πόδι μου στη δουλειά, άρχισαν οι ζαλάδες, το ρίγος και να νιώθω μια τρομερή εξάντληση. Δεν είχα δύναμη για τίποτα. Στη δουλειά ήμουν μόνος μου οπότε δούλευα πιο χαλαρά. Μια ώρα πριν τελειώσει η βάρδια μου σηκώθηκα και έφυγα γιατί δεν άντεχα άλλο. Είμουνέτοιμος να πέσω.
Μόλις έφτασα στο σπίτι έβαλα θερμόμετρο και είδα ότι είχα πυρετό. Όχι τίποτα σπουδαίο. 37,8 C σχεδόν. Είναι απίστευτο ότι σχεδόν ένας βαθμός παραπάνω από τη θερμοκρασία του σώματος σε κάνει να νιώθεις τόσο σκατά και σε κάνει να σέρνεις το σώμα σου σαν άψυχο κουφάρι.
Σιχάθηκα να πίνω χυμούς, τσάι, χάπια και να τρώω κριτσίνια για να απορροφήσουν τα υγρά από το στομάχι μου (μιλάμε για πολύ τσάι). Άντε τον πυρετό τον έριξα. Η εξάντληση πως φεύγει; Όλα τα κόκκαλα μου πονάνε. Πήρα τηλέφωνο και σ' ένα γνωστό ενός φίλου μου που είναι γιατρός για να μου συστήσει κανένα φάρμακο. Τελικά αποδείχτηκε ότι εγώ είμαι πιο γιατρός απ' αυτόν. Ξεκούραση, τσάι, καυτό μπάνιο και καμιά ασπιρίνη με συμβούλευσε. Αυτά τα ξέρω βρε ντόκτορ και για να τηλεφωνήσω σ' εσένα πάει να πει ότι δε δούλεψαν. Μετά μου έσκασε το παραμύθι: Είναι της εναλλακτικής ιατρικής και όχι της ξευτιλισμένης και ποταπής κλασσικής ιατρικής. Δηλαδή ματζούνια και τα λοιπά. Τζάμπα έχασα την ώρα μου δηλαδή.
Να δούμε πως θα πάω αύριο στη δουλειά αν δεν καλυτερέψω. Να πάρω άδεια είναι δύσκολο γιατί έμεινα μόνος. Τους υπόλοιπους τους απέλυσαν γιατί έληξε η σύμβαση τους και άλλους τους έδωσαν άδεια γιατί πρέπει να μην κλείσουν χρόνο στην εταιρία. Να πάρουν και αυτοί απόλυση.
Τεσπα! Είδωμεν στο προσεχές μέλλον.
Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2008
ΠΥΡΕΤΟΣ ΚΛΠ.
Παρασκευή 14 Νοεμβρίου 2008
ΠΑΡΚΑΡΩ ΚΑΙ ΣΤ' ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ
Μερικοί τύποι είναι απίστευτοι. Νομίζουν ότι μπορούνε να κάνουν ότι θέλουν, να οικειοποιούνται τα πάντα, να τα θεωρούνε κτήμα τους και αν τυχόν πάει κανείς να καταπατήσει την αυθαίρετη ιδιοκτησία τους ζητάνε και τα ρέστα. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Είναι ένας τύπος στη γειτονιά που μένω ο οποίος αν και συνταξιούχος έχει και δουλεύει το μαγαζί του και πάνω από το μαγαζί του είναι το σπίτι του. Ως εδώ όλα καλά. ΑΛΛΑ το άτομο έχει και ένα κωλοσυνήθειο. Πιάνει χώρο παρκαρίσματος για δυο αυτοκίνητα με καρέκλες και τενεκέδες. Ένα για το δικό του και ένα για το αυτοκίνητο του γιου του. Υπόψην δεν έχει άδεια από την τροχαία ή τη νομαρχία για να το κάνει αυτό.
Το λοιπόν χθες μόλις επέστρεψα από τη δουλειά το απόγευμα ξεθεωμένος ψάχνω για μέρος να παρκάρω αλλά τίποτα. Προχωρώντας σιγά - σιγά λίγο πριν τη διασταύρωση στα δεξιά του δρόμου βλέπω ένα άνετο μέρος. Ωραία: Πλησιάζω λίγο ακόμα και βλέπω τις καρέκλες του τυπά. Ανάβω alarm, κατεβαίνω από το αυτοκίνητο και βάζω τις καρέκλες στο πεζοδρόμιο. Παρκάρω ωραία και άνετα και σκέφτομαι ότι αν ήταν ο γέρος από μια μεριά και να μ' έβλεπε θα έβγαζε αφρούς. Με το που σβήνω τη μηχανή ακούω κορνάρισμα από πίσω. Τι ήθελα και τον μελετούσα τον κωλόγερο; Ήταν μέσα στο αυτοκίνητο του με τη γυναίκα του και την κόρη του. Σαλταρισμένος όπως ήμουν από τη δύσκολη μέρα στη δουλειά πάω να του μιλήσω και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:
- Τι έγινε ρε μάστορα;
- Πάρε τ' αυτοκίνητο σου για να βάλω το δικό μου.
- Έχεις άδεια;
- Έχω.
- Που είναι; Γιατί δεν υπάρχει ταμπελάκι με τον αριθμό της άδειας;
- Κοίταξε ... η λογική τι λέει.
- Ρε μάστορα για να μη σπαταλάμε σάλιο αν δεν έχεις άδεια αυτό που κάνεις με τις καρέκλες είναι παράνομο και αν έχεις πρόβλημα να φωνάξουμε την τροχαία.
- Ποια τροχαία. Εδώ είναι το σπίτι μου, είναι θέμα λογικής.
Να μην τα πολυλογώ την ώρα που μιλούσαμε άδειασαν άλλες δυο θέσεις και ο γέρος είχε την απαίτηση να πάρω το αυτοκίνητο μου για να βάλει το δικό του και υποδεικνύοντας σε πιο μέρος να παρκάρω. Τι λέει το άτομο ΟΕΟ; Τότε ήταν που πείσμωσα και άρχισα να φωνάζω. Για άλλη μια φορά έγινα νούμερο στη γειτονιά εφόσον βγήκαν όλοι στα μπαλκόνια. Να φανταστείτε ότι η αρραβωνιαστικιά μου που πήγε σε ένα μαγαζί σε άλλο δρόμο με άκουσε από απόσταση άνω των εκατό πενήντα μέτρων.
Να προσπαθεί ο παππούς να με μεταπείσει για να πάρω το αυτοκίνητο αλλά εγώ τίποτα. Το τι μαλακίες έλεγε ως επιχειρήματα δε λέγεται. Το βασικό του επιχείρημα ήταν η λογική. Τώρα ποια λογική; Μάλλον αυτή που έχει στο μυαλό του, αυτή που τον εξυπηρετεί και την αντιλαμβάνεται μόνο αυτός. Κάνει χαμαλίκι λέει. Κουβαλάει από το αυτοκίνητο του σακιά με προϊόντα. Μαλακίες. Εγώ όταν γυρνάω από το super market μαλάκας είμαι που κουβαλάω τις σακούλες πολλές φορές για εκατό μέτρα; Έβαλα ποτέ καρέκλες για να πιάσω θέση κάτω από το μπαλκόνι μου;
Μαλώναμε για περίπου είκοσι λεπτά. Βγήκε και ο γιος του (τον οποίο τον γνωρίζω από το σχολείο) στο μπαλκόνι και είπε στον πατέρα του να σταματήσει. Φοβήθηκε όταν άκουσε για αστυνομία; Κατάλαβε ότι ο γέρος του έχει άδικο; Δεν ξέρω. Υπάρχει και κάτι ακόμα. Ο γιος του ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στις τελευταίες δημοτικές εκλογές. Δε βγήκε γιατί είναι λίγο γκάου αλλά ίσως θέλει να ξαναβάλει υποψηφιότητα στις επόμενες οπότε αν μαθευτούνε οι μαλακίες που κάνουν οικογενειακώς θα πάρει τον πούλο στα σίγουρα για άλλη μια φορά.
Η γυναίκα του είχε και στόμα. Το χρησιμοποίησε για να πει την παρακάτω πίπα: "Απ' όλη τη γειτονιά μόνο εσύ φέρνεις αντίδραση και δημιουργείς θέμα". ΤΙ ΛΕΣ ΜΩΡΗ ΚΑΡΓΙΑ; Επειδή οι άλλοι σας ανέχονται και γίνονται θύματα εν γνώση τους πρέπει να ακολουθήσω και 'γω την ίδια γραμμή;
Αλλά και η κόρη του που είναι ίδια ηλικία μ' εμένα την άκουσα να με αποκαλεί βλάκα. Ποια; Αυτή που έμεινε τρεις φορές στην πρώτη γυμνασίου και μετά το παράτησε. Ντάξ'... Έχει και πρόβλημα η κοπέλα. Είναι λίγο βλαμμένη και δεν το λέω για να τη θίξω αλλά είναι αλήθεια. Έχει πρόβλημα. Της έριξα και αυτηνής ένα γερό σιχτίρισμα και το βούλωσε.
Κάτι μου λέει ότι μια βεντέτα γεννήθηκε. Θα έχουμε τρελλά shows. Θα τους πάω κόντρα όσο δεν πάει. Αν συνεχιστεί θα τους βγάλω ονομαστικώς στο katagelies για αρχή και μετά θα τους ρίξω και μια μήνυση. Θα γίνει της πουτάνας. Άι σιχτίρ με όλους τους μαλάκες...
Αναρτήθηκε από
hackaday
στις
21:27
36
σχόλια
Ετικέτες ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ, ΓΕΡΟΣ, ΗΛΙΘΙΟΣ, ΚΑΥΓΑΣ, ΜΑΛΑΚΑΣ, ΠΑΡΚΑΡΙΣΜΑ, PARKING
Τετάρτη 12 Νοεμβρίου 2008
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ... ΠΑΝΤΟΥ
Πριν από λίγο στις ειδήσεις (δε θυμάμαι σε ποιο κανάλι) είπαν, για άλλη μια φορά, ότι θα η βουλή θα περάσει νομοσχέδιο για την απαγόρευση του καπνίσματος σε όλους τους δημόσιους χώρους από το 2010 καθώς επίσης σε καφετέριες, bars, clubs κ.ο.κ. Βλέπετε η κάθε κυβέρνηση στην Ελλάδα είναι ικανή να κάνει έργα που δεν απαιτούνε χρήματα. Η όλη υπόθεση είναι μια απαγόρευση και τίποτε άλλο. Για άλλα σοβαρά προβλήματα όπως τα επιτόκια χέζονται πάνω τους να ψηφίσουν νομοσχέδιο υπέρ του πολίτη.
Αυτό δεν είναι ρατσιστικό; Σέβομαι τους μη καπνιστές και έχουνε χίλια δίκια όταν το κάθε φουγάρο φυσάει πάνω τους τον καπνό του αλλά δε θα ήταν καλύτερο και οι καπνιστές να έχουνε το δικό τους χώρο; Για παράδειγμα στη Σουηδία οι καπνιστές με τους μη καπνιστές χωρίζονται από μια τζαμαρία στις καφετέριες. Απλή λύση, φθηνότατη και πάνω απ' όλα βολεύει τους πάντες.
Είμαι καπνιστής εδώ και μια εικοσαετία. Το ξεκίνησα για μαγκιά και όχι επειδή παρασύρθηκα από τις κακές παρέες. Να πω και την αλήθεια; Μ' αρέσει το κάπνισμα. Είναι μια απόλαυση για 'μένα και είναι δικαίωμα μου να το βλέπω έτσι. Ναι είναι κακό για την υγεία, ναι είναι κακό για την τσέπη αλλά αν έχουμε δημοκρατικό πολίτευμα να σεβόμαστε και την απόφαση των καπνιστών η οποία είναι εντελώς προσωπική. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να στερήσει κάτι από κάποιον άλλον όταν αυτό είναι προσωπική υπόθεση.
Πέρυσι βρέθηκα στη Λιθουανία όπου το κάπνισμα απαγορεύτηκε παντού προ τριετίας αν δεν κάνω λάθος. Πήγα σε ένα μαγαζί που είχε metal συναυλία. Ωραία μπάντα, η ντόπια μαύρη μπύρα είναι άλλο πράγμα και καθώς πάω να τριτώσω το καλό μ' ένα τσιγαράκι έρχεται η σερβιτόρα να μου πει ότι πρέπει να βγω έξω αν θέλω να καπνίσω. Πήγα έξω όντως. Εκείνη τη βραδιά πήγα αρκετές φορές για τσιγάρο έξω. Κάπνιζα ούτε το μισό και ξαναέμπαινα για να ακούσω και μουσική. Το αποτέλεσμα; Ξενέρωσα. Αν και είχα σκοπό να πάω και σε άλλα live δεν πήγα γι' αυτόν το λόγο. Το ίδιο βράδυ πήγαμε στην παλιά πόλη της πρωτεύουσας (Vilnius) σε παραδοσιακό μαγαζί για φαγητό. Τα πάντα τέλεια. Η μπάντα με την παραδοσιακή μουσική, η διακόσμηση, το φαγητό, η ατμόσφαιρα, οι τιμές, το service, αλλά... στην εξώπορτα υπήρχε και ένα πλήθος καπνιστών γιατί μέσα απαγορεύεται. Το φαγητό μου βγήκε από τη μύτη. Εφόσον τέντωσα από το φαγητό λογικό ήταν να θέλω να κάνω και ένα τσιγαράκι. Έκανα, δε λέω. Έξω και όρθιος. Δεύτερο σπάσιμο. Εννοείται ότι όσο έμεινα σ' αυτή τη χώρα έτρωγα μόνο σε μαγαζιά που είχαν τραπεζάκια έξω.
Η παραπάνω ιστορία είναι ένα παράδειγμα ότι από το νομοσχέδιο θα ζημιωθούνε και οι επαγγελματίες. Και θα ζημιωθούνε αρκετά γιατί είμαστε θεριακλήδες στην Ελλάδα.
Στο κάτω - κάτω και οι καπνιστές δεν πληρώνουν φόρους; Με την αγορά ενός πακέτου τσιγάρων το μεγαλύτερο ποσοστό των χρημάτων είναι φόρος. Πάει στο κράτος δηλαδή. Εφόσον πληρώνουμε και εμείς οι καπνιστές το γαμοκράτος γιατί να μην προβλέπονται και δημόσιοι χώροι καπνιστών; Να γίνουν και μαγαζιά που να είναι μόνο για καπνιστές.
Η δικαιολογία για την εφαρμογή του νόμου είναι ότι πιέζει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Ναι καλά! Μας πείσατε. Και την κατάργηση του εκτελωνισμού των αυτοκινήτων που αγοράζονται από το εξωτερικό διατάζει η Ε.Ε. αλλά εκεί δε λέει να συμμορφωθεί το κράτος. Γιατί; Γιατί το παραδάκι είναι τρελλό. Και για άλλα πόσα είναι που πιέζει η Ε.Ε. αλλά δε γίνεται τίποτα.
Το λοιπόν συνοψίζοντας η γνώμη μου είναι η εξής: Δημιουργία χώρων για καπνιστές όσο και για μη καπνιστές (δικαιότατο και δημοκρατικότατο). Δε γουστάρω να με αποστειρώνουν με το έτσι θέλω.
Επειδή ασχολήθηκα και στο παρελθόν με το συγκεκριμένο θέμα είναι πολύ πιθανό να αρχίσουν να αφήνουν σχόλια όχι απλοί μη καπνιστές αλλά πορωμένοι αντικαπνιστές που θέλουν να εξαφανίσουν τα τσιγάρα από τα χείλη των καπνιστών ακόμα και όταν οι τελευταίοι δεν ενοχλούνε τους πρώτους. Σ' αυτούς θέλω να πω να διαβάσουνε το post δις για να καταλάβουν τι λέω και να μην αφήνουν τις πίπες τους σε μορφή σχολίων. Γιατί αν το πάρουμε εγωιστικά τότε η πλειοψηφία, που είναι οι καπνιστές στην Ελλάδα, νικάει. Γκέγκε;
Αναρτήθηκε από
hackaday
στις
21:37
38
σχόλια
Ετικέτες ΑΝΤΙΚΑΠΝΙΣΤΕΣ, ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ, ΚΑΠΝΙΣΜΑ, ΚΑΠΝΙΣΤΕΣ, ΚΑΠΝΟΣ, ΝΟΜΟΣ, ΤΣΙΓΑΡΑ
Δευτέρα 10 Νοεμβρίου 2008
ΝΟΥΔΟΥ REALITY SHOW
Πάει και ο Τατούλης. Ο Καραμανής τον διέγραψε από τα κιτάπια της ΝουΔου. Η κυβέρνηση μοιάζει λίγο με το Big Brother. Αποχωρήσεις, επανεισχωρήσεις και ξανά αποχωρήσεις. Ποιος είναι ο πιο αδύναμος κρίκος; Μα φυσικά αυτός που τολμάει να πει ένα μέρος των πραγμάτων με τ' όνομα τους.
Όταν η αλήθεια είναι βαριά δεν αντέχεται. Πρέπει το στέλεχος του κάθε κόμματος - σέκτας να λέει ναι. Να συμφωνεί με τη γραμμή του κόμματος. Αν τολμήσει και πει το αντίθετο τον στέλνουν στα Τάρταρα.
Γιατί προανέφερα τα κόμματα ως σέκτες; Μα είναι φυσικό. Μπήκες μέσα; Σκύβεις το κεφάλι και δε μιλάς. Πρέπει να συμφωνείς σε όλα. Και αν είσαι καλό παιδάκι θα έχεις και κοκό. Αν όμως κάνεις αταξία θα σε πάρει ο διάλος εσένα και όλο σου το σόι μέχρι εβδόμης γενεάς. Έτσι λειτουργούνε και οι σέκτες. Και όλα αυτά τα χουντικά γίνονται σε μια δημοκρατική (λέμε τώρα) χώρα.
Και στο κάτω - κάτω τι είπε ο Τατούλης; Ότι ο πρωθυπουργός κοντεύει να χαρακτηριστεί ως συνένοχος για το χάλι που έχουμε σαν χώρα. Ψέμματα είναι; Προφανώς ο πρωθυπουργός δεν έχει τους δίδυμους γεννετικούς αδένες (εννοώ τους όρχεις) να αντικρούσει ή να υπερασπίσει τον εαυτό του και αρχίζει τα ξηλώματα. Ταυτόχρονα αρχίζουν και περιτριγυρίζουν οι γλείφτες τον τελευταίο για να δηλώσουν την αμέριστη συμπαράσταση τους και την υποστήριξη τους μπας και τσιμπήσουν κανένα υπουργείο.
Και να ρωτήσω κάτι και 'γω ο αδαής: Δεν πρέπει να κρίνεται ο γενικός κουμανταδόρος της χώρας για τις προκοπές του; Αν όχι να μας το πει να το ξέρουμε, να του δώσουμε και το αλάθητο, σαν τον Πάπα.
Εγώ θα προτιμούσα ο Καραμανλής να δείξει την πυγμή του (αν έχει απ' αυτό) στις τράπεζες και στους υπόλοιπους καρχαρίες. Δε νομίζω όμως να το κάνει. Θέλει τσαγανό αυτό το πράγμα και να μην υπολογίσει τίποτα. Ούτε την πρωθυπουργία, ούτε κόμμα. Αλλά η μαρμίτα είναι ΜΕΓΑΛΗ.
Αναρτήθηκε από
hackaday
στις
17:31
7
σχόλια
Ετικέτες Ελλαδα, ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ, ΚΟΜΜΑΤΑ, ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ, ΣΕΚΤΑ, ΤΑΤΟΥΛΗΣ
Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2008
ΠΑΜΕ ΚΑΛΑ ΡΕ;
Το λοιπόν η κατάσταση έχει ως εξής: στην ψωροκώσταινα (Ελλάδα) έχουμε φάει φρίκες με τις αμερικάνικες εκλογές μεγατόνων. Στείλαμε δημοσιογράφους στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού για να καλύψουν τις εκλογές των Η.Π.Α. και τα κανάλια μας βομβαρδίζουν για μέρες με τα αποτελέσματα λεπτό προς λεπτό.
Την ίδια στιγμή ανακοινώνεται (και πάλι) μια αύξηση στα τιμολόγια της Δ.Ε.Η. της τάξεως του 5%, ο Βαλιανάτος έχει ξεφύγει με τις δηλώσεις του για τα Σκόπια (όπως πάντα με εριστικότατο τρόπο), οι τράπεζες συνεχίζουν να γδέρνουν, τα σκάνδαλα οργιάζουν, η ανεργία πάει σύννεφο, η κυβέρνηση είναι ανίκανη και κατ' επέκταση όλοι οι πολιτικοί. Με λίγα λόγια γίνεται του Βατοπεδίου το κάγκελο! Μήπως θέλουν να ξεχαστούνε τα σκάνδαλα όπως έγινε και με τα ομόλογα;
Ειλικρινά πιστεύετε ότι ένα άτομο θα αλλάξει τον κόσμο; Μιλάω για τον Ομπάμα. Εντάξει, ένας μαύρος έγινε επιτέλους πρόεδρος των Η.Π.Α. και αυτό το βλέπω θετικό μόνο από την άποψη ότι έσπασε το μονοπώλιο των λευκών προέδρων στις Η.Π.Α. Τίποτα παραπάνω και τίποτα παρακάτω. Ας δούμε το έργο του και μετά να μιλάμε για αλλαγές.
Ως γνωστόν η εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α. είναι μία. Παραμένει η ίδια άσχετα αν ο πρόεδρος αυτής της χώρας είναι δημοκρατικός ή ρεπουμπλικάνος. Για τα εσωτερικά θέματα των Η.Π.Α. δεν ενδιαφερόμαστε οπότε για ποια αλλαγή θριαμβολογούνε κάποιοι υποτελείς των αμερικάνων; Να μην ξεχνάμε ότι νικητής των εκεί εκλογών βγαίνει ο πιο celebrity και αυτός που έχει κάνει τον πιο πολυδάπανο προεκλογικό αγώνα.
Έχουμε λαλήσει ως έθνος. Αντί να κοιτάζουμε να λύσουμε κάποια προβλήματα μας ασχολούμαστε με τρίχες. Οι Η.Π.Α. μας τιμωρούνε για τη στάση μας απέναντι στα Σκόπια με τη μη κατάργηση της βίζας για όσους έλληνες θέλουνε να τις επισκευτούνε άσχετα αν η Ελλάδα πληρεί όλες τις προϋποθέσεις. Η υποκρισία πάει σύννεφο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να περιμένουν στο πεζοδρόμιο έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία στην Αθήνα (αυτό το έζησα και 'γω) σαν επαίτες όσοι έλληνες θέλουν να ταξιδέψουν στις Η.Π.Α.
Πραγματικά πιστεύω ότι πρέπει να κάνουμε ένα format ή μια ανασυγκρότηση, έστω, στον εγκέφαλο μας.

