ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ!!! Στην εταιρία που δουλεύω βαδίζω για τον πέμπτο χρόνο και σήμερα έχω ρεπό. "Σιγά τα ωά" θα μου πείτε. Και όμως όταν είναι το δεύτερο ή τρίτο ρεπό στα τόσα χρόνια είναι κάτι. Δε συμφωνείτε;
Σύνοψη: Χθες σχόλασα το μεσημέρι, σήμερα ρεπό, αύριο Κυριακή που δε δουλεύουμε ούτως ή άλλως και Δευτέρα πάω για δουλειά στης δώδεκα γιατί δουλεύω στη δεύτερη βάρδια. Συμπέρασμα: Σχεδόν τρεις μέρες στη σειρά αραλίκι. Δεν είναι και άσχημα!
Βέβαια δεν είναι και όλα τέλεια. Για παράδειγμα εννοείται ότι όταν θα πάρω το μηνιάτικο μου θα είμαι μια μέρα μείον... αλλά πάλι... δε γαμείς! Ως γνωστός γκαντέμης έψαχνα παρέα για να πάω το πρωί για καφεδάκι και μετά για κανένα ουζάκι ή καμιά ρετσινούλα αλλά δεν... Πήρα τον ένα κολλητό μου τηλέφωνο και ήταν άρρωστος, παίρνω τον άλλο και δούλευε, τηλεφώνησα σε ένα συνάδελφο αλλά κανόνισε να πάει στο χωριό του, τηλεφώνησα έναν τέταρτο αλλά ήταν ήδη έξω με τη γυναίκα του. Τζίφος! Στο τέλος βρέθηκα μόνος μου σε μια ψησταριά, ξενερωμένος με δυο σάντουιτς και μια πορτοκαλάδα.
Πήρα όμως το αίμα μου πίσω... πήγα και νοίκιασα τρεις ταινίες από το Seven και θα τους γράψω κανονικότατα όλους σήμερα. Ξέρω... μαλακία γιατί να νοικιάζω όταν υπάρχουν τα torrents! Βαρεμάρα πείτε το, ότι ήθελα να περπατήσω και να δω κόσμο πείτε το... Τεσπα!
Επειδή έχω ρεπό (το λέω και το ξαναλέω για να το εμπεδώσω) σταματάω να γράφω και εύχομαι σε όλους καλό ΣουΚου (ή ότι απέμεινε απ' αυτό).
Σάββατο 4 Απριλίου 2009
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΡΕΠΟ
Πέμπτη 2 Απριλίου 2009
ΝΑ 'ΤΑΝ Η ΖΗΛΙΑ ΨΩΡΑ
Στο προηγούμενο post ανέφερα κάτι για έναν ηλίθιο. Μια και δεν έχω κάτι άλλο να γράψω σήμερα ας ασχοληθώ λιγάκι μαζί του. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.
Από τα μέσα του Γενάρη έχω δημιουργήσει το Locus Blogus. Είναι ένα blog με συμβουλές και κόλπα για bloggers και για χρήστες υπολογιστών. Κάποια πράγματα τα γνωρίζω, κάποια τα βρίσκω σε βιβλία και κάποια άλλα στο internet τα οποία τα μεταφράζω. Ποτέ δεν οικειοποιήθηκα post άλλου blogger. Πριν δημοσιοποιήσω οτιδήποτε το δοκιμάζω για να ελέγξω αν είναι όντως εφαρμόσιμο. Πολλές φορές πρέπει να πειράζω λίγο τον κώδικα και να κάνω κάποιες τροποποιήσεις γιατί δεν είναι όλα τα templates ίδια.
Πριν λίγες μέρες άφησε ένας τύπος σχόλιο του τύπου ότι ένα trick το είδε σε ένα ξένο site και μου έκανε την παρατήρηση ότι δεν έβαλα πηγή με όχι ιδιαίτερα κομψό τρόπο, αφήνοντας να εννοηθεί ότι κλέβω άλλα posts και τα παρουσιάζω για δικά μου. Το θέμα είναι ότι στον κώδικα φαίνεται το link του site και γι' αυτό δεν έβαλα παραπομπή. Αν όντως ήθελα να κρύψω κάτι μπορούσα κάλλιστα να σβήσω το link αλλά δεν το έκανα.
Ο ηλίθιος τυπάς συνέχισε τα σχόλια του με ένα πνεύμα ειρωνίας και το υφάκι "του την είπα τώρα". Για καλή μου τύχη είδα την IP του και κάτι μου θύμιζε. Και στα υπόλοιπα σχόλια που άφησε, η IP παρέμεινε η ίδια. Μετά αποδείχτηκε ότι είναι γνωστός. Με λίγα λόγια δε χρησιμοποίησε έναν proxy server για να καλύψει τα ίχνη του.
Δεν πρόκειται να πω ποιος είναι γιατί δεν αξίζει να του κάνω διαφήμιση. Του έκανα παλιότερα και το μετάνιωσα. Ο τύπος στο blog του είναι απελπισμένος για σχόλια και επισκέψεις αλλά δεν ξέρει να ανταποδίδει τις επισκέψεις που του κάνουν. Έτσι έκοψα και 'γω να περνάω από το ιστολόγιο του. Προσπαθεί να δημιουργήσει μια ομάδα - πυρήνα που θα τον ακολουθεί παντού. Την είδε ο πατέρας του blogging. Δεν έχει καταλάβει ότι δεν είναι όλος ο κόσμος πρόβατα. Όλη την ώρα φάσκει και αντιφάσκει. Εκεί που φτύνει τη μια στιγμή την αμέσως επόμενη πάει και γλύφει. Τι εννοώ; Για παράδειγμα ενώ είναι κατά του AdSense λόγω βαθιάς και φιλοσοφημένης σκέψης που αφορά πολυεθνικές και τα τοιαύτα, δε λέει όχι στο να βάλει banners από άλλους που θέλουν να διαφημιστούν. Τα σχόλια του, κατάλαβα μετά, ότι τα έκανε από ζήλια. Μερικές φορές ασχολείται με παρόμοια θέματα με αυτά του Locus Blogus. Ίσως το βλέπει ανταγωνιστικά. Αν ισχύει κάτι τέτοιο δε μπορώ να καταλάβω το γιατί.
Είναι πολλοί εκείνοι που έχουν ένα blog και έχουν εθιστεί σε τέτοιο βαθμό που προβαίνουν σε πράξεις απελπισίας. Μπαίνουν σε άλλα blogs σαν ανώνυμοι και αφήνουν τη χολή τους νομίζοντας ότι έτσι θα καταφέρουν κάτι. Πραγματικά τους λυπάμαι.
Τρίτη 31 Μαρτίου 2009
BOOKSMANIA
Για σήμερα είχα σκοπό να γράψω μια ανάρτηση για έναν ηλίθιο αλλά προέκυψε κάτι που μου άρεσε και θα ήθελα να το αναφέρω για να γίνει ευρέως γνωστό και θα σας συμβούλευα να το διαδώσετε όσο πιο πολύ μπορείτε. Οπότε ο ηλίθιος που προανέφερα μπορεί να περιμένει. Δεν τον θεωρώ και τόσο σπουδαίο μπροστά σ'αυτό. Ποιο;
Χθες δέχτηκα ένα email όπως και αρκετοί από εσάς πιστεύω από το booksmania Είναι μια προσπάθεια πολύ καλή. Ανταλλάσετε βιβλία δωρεάν ή τα πουλάτε. Μπορείτε να βρείτε κάτι που ψάχνατε για καιρό ακόμα και εντελώς δωρεάν (oh yes). Προσωπική μου άποψη είναι ότι βιβλίο υπάρχει στα ράφια μου δεν ξαναφεύγει αλλά όσοι θέλουν να κάνουν μια ανταλλαγή για να επεκτείνουν τους πνευματικούς τους ορίζοντες είναι απολύτως θεμιτό. Τέτοιες προσπάθειες σπανίζουν και για τα ελληνικά δεδομένα το θεωρώ πρωτότυπη ιδέα. Το site είναι καινούριο και χρειάζεται μια ώθηση για να γίνει ευρύτερα γνωστό. Από την τηλεόραση, τον τύπο και το ραδιόφωνο μην περιμένετε πολλά πράγματα. Τα blogs πρέπει να συμβάλλουν στην προώθηση τέτοιων επιχειρημάτων.
Συγχαρητήρια στα απιδιά για το εγχείρημα τους.
Κυριακή 29 Μαρτίου 2009
Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ... ΚΑΙ ΠΑΛΙ!
Άλλαξε η ώρα, μεγάλωσε η μέρα και χθες κληθήκαμε να το γιορτάσουμε κλείνοντας τα φώτα για μια ώρα. Ειλικρινά έχω βαρεθεί όλες αυτές τις συμβολικές κινήσεις. Έγινε μια φορά, έγινε δυο φορές, έγινε τρεις και τελειωμό δεν έχει αυτή η κατάσταση.
Συμβολική κίνηση για την υπερθέρμανση του πλανήτη, συμβολική κίνηση κατά της ακρίβειας, συμβολική κίνηση κατά της βίας και πάει λέγοντας. Ουσιαστικές κινήσεις μηδέν.
Δε λέω καλές αυτές οι κινήσεις αλλά με μέτρο. Το μέτρο όμως χάθηκε και όλες αυτές οι συμβολικές κινήσεις έχουν διεισδύσει στην καθημερινότητα μας για τα καλά. Μήπως έφτασε ο καιρός και για δραστικά μέτρα; Τι να το κάνω όταν κλείνω τα φώτα του σπιτιού μου για μια ώρα ενώ την ίδια στιγμή ένα λεωφορείο, μια νταλίκα ή μια βαριά βιομηχανία συνεχίζουν να επιβαρύνουν την ατμόσφαιρα με το παραπάνω.
Δεν ξέρω αλλά όταν σε τέτοιες εκδηλώσεις βλέπω πολιτικούς, βιομήχανους και διάφορους άλλους που προκαλούνε αυτό το ρυπογόνο χάος κάτι δε μου αρέσει. Μου θημίζει λυκοφιλίες, ψηφοθηρίες... κάτι όχι καλό τέλος πάντων.
Άντε σβήσαμε τα φώτα για μια ώρα. Και μετά; Εγώ προσωπικά δε βλέπω φως. Ούτε καμιά ανακοίνωση κάποιας βιομηχανίας, άκουσα, που να λέει ότι έχει προχωρήσει σε δραστικά μέτρα για να μειωθεί η επιβάρυνση της ατμόσφαιρας με τους ρύπους της.
Πόσο μάλλον για κυβερνήσεις που εξαρτώνται οικονομικά από αυτές τις βιομηχανίες. Μούγκα! Μόνο κάτι ξύλινοι και πομπώδεις λόγοι που τους ακούμε κάθε λίγο και λιγάκι. Πολύ κακό για το τίποτα τελικά!
Παρασκευή 27 Μαρτίου 2009
ΚΑΛΟ ΣΟΥ-ΚΟΥ
Σήμερα δε θα αναρτήσω τίποτα ιδιαίτερο. Απλά θα σας ευχηθώ καλό ΣουΚου με ένα ανεκδοτάκι.
Ήταν μια φορά ένας τυπάς στην Ομόνοια και περίμενε το λεοφωρείο. Έρχεται ένας πιτσιρικάς και τον ρωτάει: - Συγνώμη κύριος, τι ώρα είναι; - Δέκα παρά πέντε. - Δέκα ακριβώς να έρθεις να σε γαμήσω! Τρελάθηκε ο τυπάς με την αναίδεια του πιτσιρικά. Άρχισε να τον κυνηγά στην Ομόνοια για να του δώσει ένα καλό μάθημα. Κάποια στιγμή τον βλέπει ένας τρίτος, τον σταματάει και τον ρωτάει: - Καλά ρε, δε ντρέπεσαι να κυνηγάς ένα παιδάκι στην ηλικία σου; - Ποιο παιδάκι ρε φίλε. Ξέρεις τι μου είπε; - Τι σου είπε; - Με ρώτησε τι ώρα είναι του είπα δέκα παρά πέντε και μου λέει στης δέκα ακριβώς έλα να σε γαμήσω. - Ε, και τι βιάζεσαι; Ακόμη δέκα παρά τέσσερα είναι.

