ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ

Πριν μερικές εβδομάδες επισκέφτηκα με οικείο μου πρόσωπο το Ι.Κ.Α. Σερρών μια δερματολόγο. Μόλις μας είδε και είπαμε τι θέλουμε λέει ότι ήρθαμε σε λάθος άτομο και ότι έπρεπε να πάμε στο χειρουργικό τμήμα του Ι.Κ.Α. το οποίο δουλεύει μόνο πρωί. Ο λόγος είναι μια μικρή χειρουργική επέμβαση ρουτίνας που δεν υπερβαίνει τα 15 λεπτά. Η δερματολόγος μας είπε επίσης ότι κανονικά στο Ι.Κ.Α. κάνουν τέτοιες επεμβάσεις αλλά σχεδόν πάντα οι γιατροί τις προωθούνε στο νοσοκομείο με ένα παραπεμπτικό γιατί βαριούνται. Αναγκαστικά πήγαμε και κλείσαμε άλλο ραντεβού για το χειρουργικό και έπρεπε να περιμένουμε λίγο παραπάνω από ένα μήνα.
Πέρασε ο καιρός και επιτέλους έφτασε η μέρα, συγκεκριμένα η χθεσινή, για να πάμε στο χειρουργικό του Ι.Κ.Α. Ευτυχώς που κλείσαμε πρωί γιατί δε μπορούσαμε να φανταστούμε τι μας περίμενε αυτή η μέρα. Μπαίνουμε μέσα, δίνουμε το βιβλιάριο και λέμε τι θέλουμε. Ο γιατρός μας είπε: "αυτό είναι εύκολο...", χαρήκαμε εμείς και συνέχισε: "θα σας δώσω ένα παραπεμπτικό για το νοσοκομείο". Η χαρά μας πέταξε μακριά! "Μα η δερματολόγος μας είπε ότι τέτοιες επεμβάσεις γίνονται και εδώ στο Ι.Κ.Α.", του απάντησα. Τότε άρχισαν οι δικαιολογίες: "χρειάζεται αποστειρωμένος χώρος, εργαλεία, νοσοκόμες και προβολείς". Προβολείς; Μα δε θα διοργανώσουμε συναυλία ή προεκλογική ομιλία. Τεσπα! Επειδή κατάλαβα αν συνέχιζα το μόνο που θα κατάφερνα θα ήταν να συγχυστώ και να χάσω το χρόνο μου, αν και όλα όσα έφερε σα δικαιολογίες ο γιατρός παρατήρησα ότι υπήρχαν στο ιατρείο του στο Ι.Κ.Α., σηκωθήκαμε και φύγαμε αμέσως για το νοσοκομείο.
Φτάνοντας στο νοσοκομείο πάμε στη ρεσεψιόν όπου στρογγυλοκάθονταν δύο φακλάνες και όταν έδειξα το παραπεμπτικό από το Ι.Κ.Α. κοίταζε η μία την άλλη με το βλέμμα της αγελάδας και η μοναδική απάντηση που πήραμε ήταν το: "Δεν ξέρουμε". Πήγαμε ρωτήσαμε αλλού και μας είπαν ότι δεν είναι αρμόδιοι και μας έστειλαν στα επείγοντα ιατρεία. Πάμε στα επείγοντα ιατρεία και ρωτάμε στη γραμματεία μια νοσοκόμα και μου λέει ότι πρέπει να κλείσουμε ραντεβού. Λέω να κλείσουμε. Μας λένε ότι μόνο μέσω του 1035 κλείνονται ραντεβού. Το 1035 είναι ένας τηλεφωνητής με ηχογραφημένα μυνήματα που για να κλείσεις ραντεβού σου βγαίνει η ψυχή και τρως πολύ χρόνο. Δεν το δέχτηκα και ρώτησα που είναι τα εξωτερικά ιατρεία. Μας είπαν και όταν πήγαμε βρήκα ένα παράθυρο όπου έγραφε σε μια Α4 κόλλα τη λέξη ραντεβού και πίσω από αυτό ήταν μια υπάλληλος. Δίνουμε το παραπεμπτικό και το βιβλιάριο και μας ρώτησε αν είναι η πρώτη φορά που κελίνουμε ραντεβού για το συγκεκριμένο περιστατικό. Λόγω του πολύ κόσμου και της φασαρίας δεν άκουσα καλά και είπα το πως φτάσαμε στο παράθυρο της. Με έκοψε απότομα και με πολύ απότομο και αυταρχικό τρόπο μου είπε: "Θα απαντάτε μόνο σε αυτά που σας ρωτάω". Κάνω υπομονή και λέω ότι δεν άκουσα καλά λόγω της φασαρίας και τότε με ξανακόβει και μου λέει: "Δε μ' ενδιαφέρει πως φτάσατε εδώ. Θα απαντάτε μόνο σε ότι σας ρωτάω. Καταλαβατε;". Ευτυχώς για 'μένα και δυστυχώς γι' αυτήν δεν είμαι τόσο υπομονετικός και ευγενικός. "Σε παρακαλώ να μην είσαι τόσο εριστική για να μην πηδήξω το γκισέ και σου βάλω το παραπεμπτικό στον κώλο μαλακισμένη, κατάλαβες; Άντε μη γίνει της πουτάνας εδώ μέσα, άι σιχτίρ! Κάθεσαι σε μια καρέκλα και νομίζεις ότι μπορείς να μιλάς στον καθένα όπως σου αρέσει;", της απάντησα. Φαίνεται ότι αυτός ο σύντομος μονόλογος μου την έβαλε στη θέση της συν το γεγονός ότι γίναμε θέαμα για άλλη μια φορά. Το βούλωσε και έκανε τη δουλειά της όπως έπρεπε. Αν δε φωνάξεις και αν δε βρίσεις δεν κάνεις δουλειά με το δημόσιο. Πριν πάρουμε το χαρτί  με το οποίο θα μας δέχονταν στο χειρουργικό τμήμα του νοσοκομείου για να κλείσουμε ραντεβού και φύγουμε από αυτή τη μαλάκω μας είπε ότι το παραπεμπτικό θέλει σφραγίδα από τον επόπτη του Ι.Κ.Α. Ένα - ένα μας τα λένε. Με λίγα λόγια έπρεπε να ξαναπάμε στο Ι.Κ.Α. Πήγαμε στο χειρουργικό του νοσοκομείου και για καλή μας τύχη δεν περιμέναμε πολύ. Πρόλαβα πάντως να στήσω ένα καυγά στα γρήγορα με μια νοσοκόμα που ήθελε να βάλει στα μουλωχτά μια φίλη της στο χειρουργικό ενώ προηγούμασταν.
Μέσα στο χειρουργικό ο γιατρός και η νοσοκόμα οφείλω να πω ότι είπαν εξυπηρετικότατοι και ευγενικότατοι. Μακάρι να ήταν έτσι όλοι τους! Μας έκλεισαν ραντεβού μετά από ένα μήνα και μας είπαν ότι θα έπρεπε να γίνουν εξετάσεις αίματος δέκα μέρες πριν την απέμβαση. Ρώτησα γιατί δε μας είπαν από την αρχή στο Ι.Κ.Α. ότι χρειάζεται και αυτό και μου είπαν ότι παραπεμπτικό έπρεπε να πάρουμε από το νοσοκομείο. Με λίγα λόγια να γίνουμε μπαλάκι και να κόβουμε δρομολόγια  Ι.Κ.Α. - νοσοκομείο.
Φεύγουμε από το νοσοκομείο και ξαναπάμε στο Ι.Κ.Α. Πάμε στον επόπτη για να σφραγίσουμε το παραπεμπτικό. Πάμε μετά στο γκισέ των ραντεβού για να κλείσουμε ημερομηνία για εξετάσεις αίματος και η υπάλληλος όταν είδε το παραπεμπτικό του νοσοκομείου μας είπε ότι πρέπει να σφραγιστεί από τον πρώτο γιατρό που επισκεφτήκαμε εκείνη τη μέρα. Υπόψην ότι το Ι.Κ.Α. Σερρών στεγάζεται σε δυο παμπάλαια κτήρια και εμείς έπρεπε να πάμε στο άλλο και μετά να ξαναέρθουμε για να μπορέσουμε να κλείσουμε ραντεβού για τις αιματολογικές εξετάσεις. Κάναμε την καρδιά μας πέτρα και πάμε το γιατρό του χειρουργικού τμήματος του Ι.Κ.Α. με τον οποίο ξεκίνησε η περιπέτεια μας. Μετά από μια σχετικά σύντομη αναμονή πήραμε την υπογραφή. Πίσω στο άλλο κτήριο του Ι.Κ.Α. για άλλη μια αναμονή λίγης ώρας και τελικά στης 13:30 μ.μ. είμασταν τελειωμένοι. Από της εννιά το πρωί χρειάστηκαν τεσσεράμισι ώρες για να μπορέσουμε να κλείσουμε δυο ραντεβού. Ένα με το χειρουργικό του νοσοκομείου και ένα για αιματολογικές εξετάσεις στο Ι.Κ.Α.
Μπορούσαν κάλλιστα από την αρχή να μας πούνε ότι χρειάζονται αιματολογικές εξετάσεις και να μας έδιναν παραπεμπτικό γι' αυτές από το Ι.Κ.Α., καθώς και να μας έλεγαν ότι το πρώτο παραπεμπτικό χρειαζόταν τη σφραγίδα του επόπτη. Έτσι θα γλιτώναμε τη μισή ταλαιπωρία στους δρόμους με το αυτοκίνητο και θα γλιτώναμετουλάχιστον δυο ώρες.
Το χειρότερο είναι ότι στο σύστημα υγείας της χώρας μας δουλεύουν άσχετοι και τεμπέληδες και δυστυχώς αποτελούνε τη συντριπτική πλειοψηφία.

WEBOMENTARY

Καλησπέρα σε όλους και σε όλες. Η σημερινή ανάρτηση είναι για όσους και όσες έχουνε γερά στομάχια. Το γιατί θα το καταλάβετε παρακάτω.

   Ένα από τα χόμπυ μου είναι να τραβάω σκηνές με τη βιντοκάμερα μου και μετά να κάνω διάφορα κλιπάκια επεξεργασμένα στον υπολογιστή με ειδικά προγράμματα. Μου δίνει την αίσθηση της δημιουργίας. Πρόσφατα αποφάσισα να ανεβάζω μερικά στο internet. Μετά σκέφτηκα ότι μπορώ να ψαρέψω υλικό από το διαδύκτιο εφόσον το τελευταίο είναι μια αστείρευτη πηγή πληροφοριών. Τι εννοώ; Ότι μπορώ να πάρω διάφορα κλιπάκια από το internet σχετικά με μια θεματολογία, να τα ενώσω μεταξύ τους και να τα μοιραστώ μαζί σας. Μου άρεσε αυτή η ιδέα. Είπα να το ονομάσω το εγχείρημα webomentary.  Βγαίνει από τη σύντμηση των λέξεων web και documentary. Web γιατί το υλικό προέρχεται από το διαδύκτιο και documentary γιατί το θεωρώ ως ένα είδος ντοκυμαντέρ. Έτσι λοιπόν είπα να κάνω κατά καιρούς διάφορα webomentaries με διάφορες θεματολογίες. Σκοπός αυτών θα είναι ο προβληματισμός, η ψυχαγωγία και η γνώση. Μπορεί να είναι αστεία, βίαια, κοινωνικά κλπ.
   Το πρώτο είναι ήδη έτοιμο και σας το παρουσιάζω. Φέρει τον τίτλο "The dark side of Islam" και έχει διάρκεια λίγο παραπάνω από μια ώρα. Είναι σε μορφή .flv (όπως στο youtube) αλλά έχει γίνει upload στο blip.tv γιατί μετά από κόπο και πολύ ψάξιμο είναι το μόνο που επιτρέπει upload για αρχεία που διαρκούν πάνω από μια ώρα και έχουν μεγάλο μεγέθος. Παρακάτω σας δίνω και ένα link για να το κάνετε όσοι θέλετε download. Όσοι το κάνετε download θα το παρετε σε μορφή .mpeg4 (mp4), δηλαδή η ποιότητα της εικόνας θα είναι καλύτερη. Να επαναλάβω ότι το υλικό προέρχεται από το internet οπότε μην περιμένετε και την τέλεια εικόνα αλλά αν το αντιγράψετε σε DVD μπορείτε άνετα να το δείτε στο σαλόνι σας. Τα προγράμματα που χρησιμοποιήθηκαν γι' αυτό το webomentary είναι το Pinnacle studio 12 ultimate, το Nero (wave editor) και το Format factory.
   Για να το κατεβάσετε κάντε κλικ εδώ. Αν θέλετε να το δείτε στο blip.tv κάντε κλικ εδώ. Όσοι θέλετε βέβαια μπορείτε να το δείτε και εδώ. Για άλλη μια φορά να επαναλάβω ότι οι σκηνές στο παρακάτω video είναι πολύ βίαιες. Θεματολογία του είναι η βία και η έλλειψη δημοκρατίας που υπάρχουν σε πολλές ισλαμικές χώρες. Για να μην παρεξηγηθώ μιλλάω για τον ισλαμικό φανατισμό και τους οπαδούς αυτού. Σαφώς υπάρχουν και χώρες όπως το Αζερμπαϊτζάν όπου το ισλάμ υπάρχει σε πολύ ήπια μορφή χωρίς ακραία συμβάντα, με ανοχή προς τη διαφορετικότητα και σεβασμό για όλους. Φυσικά δεν περιμένω καμία αντίδραση από μερικούς στην Ελλάδα που κόπτονται για μετανάστες, άθλιες συνθήκες διαβίωσης, ελευθερία, καταπίεση κλπ.

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Η σημερινή ανάρτηση θα είναι πιο ανάλαφρη σε σχέση με τις προηγούμενες του παρόντος ιστολογίου γιατί η θεματολογία της έχει να κάνει με τον κινηματογράφο. Πιο συγκεκριμένα έχω να σας προτείνω τρεις ταινίες οι οποίες μου άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις και είπα να τις μοιραστώ μαζί σας. Ίσως κάποιοι από εσάς να τις είδατε αλλά πιστεύω ότι υπάρχουν και κάποιοι που για διάφορυς λόγους ακόμα δεν τις έχουνε δει.
Η πρώτη είναι το THE WRESTLER. Πρωταγωνιστής ο, από πολλούς ξοφλημένος ως ηθοποιός, Mickey Rourke ο οποίος έδωσε ρεσιτάλ ερμηνείας. Μη σας μπερδεύει ο τίτλος. Πρόκειται για μια κοινωνική ταινία. Η κορυφή δεν είναι για πάντα. Όταν πέσεις από αυτήν όλοι σε ξεχνάνε. Έτσι συμβαίνει και με τον ήρωα της ταινίας. Η μοναξιά του ήρωα είναι εμφανής. Καλείται να παλέψει με τον ίδιο του τον εαυτό και να μαζέψει τα κομμάτια του προσπαθώντας να αποκαταστήσει τη σχέση με την κόρη του και να δημιουργήσει οικογένεια.  Η μόνη του χαρά είναι οι αναμνήσεις και τα παλιά μεγαλεία του παρελθόντος τα οποία αναπολεί. Στο τέλος απογοητευμένος από όλους και από όλα επιλέγει να συνεχίσει το μοναχικό του δρόμο. Έξοχη ερμηνεία, καταπληκτική φωτογραφία, και ξεφεύγει λιγάκι από τα Χολυγουντιανά πρότυπα θυμίζοντας στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας ότι η τελευταία είναι τραβηγμένη σαν μονόπλανο.
Η δεύτερη ταινία που έχω να προτείνω είναι επίσης από τις Η.Π.Α. Ο λόγος γίνεται για το STATE OF PLAY. Μια πολύ δυνατή ομάδα ηθοποιών όπως ο Russel Crowe, Ben Affleck, Rachel McAdams και άλλοι δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό. Η ταινία έχει να κάνει με την πολιτική διαπλοκή και τις ίντριγκες. Ένας δημοσιογράφος που παραμένει ρομαντικά πιστός στο λειτούργημα που υπηρετεί καταφέρνει να ξεσκεπάσει ένα μεγάλο σκάνδαλο στο οποίο είναι αναμειγμένος ο καλύτερος φίλος του που είναι και γερουσιαστής. Προσωπικά είναι η πρώτη ταινία που αναφέρεται και στα blogs τα οποία χρησιμοποιούνται ως δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ δημοσιογράφων και αναγνωστών.
Η τρίτη και τελευταία μου πρόταση είναι ευρωπαϊκής παραγωγής και πιο συγκεκριμένα από τη Γαλλία. Η ταινία αυτή είναι η MARTYRS. Προσωπικά πιστεύω ότι ο γαλλικός κινηματογράφος είναι ο μόνος που μπορεί να σταθεί ισάξια απέναντι στον αμερικάνικο από άποψη παραγωγής. Κατ' εμέ είναι ακόμα καλύτερος γιατί δεν είναι πασπαλισμένος με τη χολυγουντιανή χρυσόσκονη. Είναι πιο ωμός και πιο ρεαλιστικός. Έτσι και η ταινία που προανέφερα. Καλοτραβηγμένη, με αρκετά εφέ αλλά και ωμή. Δυο κοπέλες έρχονται αντιμέτωπες με μια τρομαχτική αλήθεια και γίνονται πειραματόζωα ορισμένων τρελλών, όπως και άλλοι πριν από αυτές. Τελικό αποτέλεσμα είναι ο θάνατος των ηρωίδων. Υπάρχει πολύ αίμα χωρίς όμως η ταινία να θεωρηθεί splatter. Σκηνοθέτης είναι ο Pascal Laugier και πρωταγωνίστριες είναι οι Milene Jampanoi και Morjane Alaoui. Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΔΕ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ;

Και όμως είναι γεγονός. Για άλλη μια φορά αποδείχτηκε σ' εμένα προσωπικά ότι η Ελλάδα είναι η χώρα των θαυμάτων και ότι σου έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις. Όχι δε πρόκειται να σας μαυρίσω την ψυχή ούτε και να γκρινιάξω. Θα μοιραστώ μαζί σας ένα ευχάριστο συμβάν το οποίο θεωρώ ως μια ευχάριστη νότα στις δύσκολες μέρες που ζούμε. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
   Πριν από ένα μήνα περίπου αγόρασα ένα πλυντήριο πιάτων. Με δόσεις φυσικά και είκοσι τέσσερις τον αριθμό προς τριάντα ευρώ μινιαίως. Η πληρωμή των δόσεων θα γίνει μέσω της Εθνικής Τράπεζας. Ήρθε το πλυντήριο στο σπίτι, το συνδέσαμε, δουλεύει και όλα καλά. Τώρα περιμένω κάθε μήνα τα τσέκια. Μετά από μερικές μέρες πήρε τηλέφωνο η μάνα μου και μου είπε ότι ήρθε ένας φάκελος από την Εθνική τράπεζα. Σκέφτηκα ότι θα είναι η πρώτη δόση, σχετικά νωρίς εφόσον δε συμπληρώθηκε μήνας. Τον παρέλαβα, τον άνοιξα και είδα το ποσό. Τριάντα ευρά. Παραξενεύτηκα όταν είδα ότι στο πλαίσιο της προηγούμενης δόσης είχε ημερομηνία του 2007. Πήγα στο κατάστημα από όπου αγόρασα την προαναφερθείσα συσκευή και έκπληκτος άκουσα την κοπέλλα στο ταμείο να μου λέει ότι δε μπορώ να πληρώσω γιατί έπρεπε να  έχω και μια ειδική κάρτα (όχι πιστωτική) για να μπορώ να πληρώνω στο κατάστημα. Τέτοια κάρτα όμως δεν παρέλαβα. Έπρεπε να πάω στην τράπεζα για να ολοκηρωθεί η συναλλαγή και όταν ρώτησα γιατί έχει ημερομηνία του 2007  στο πλαίσιο της προηγούμενης δόσης η υπάλληλος δεν ήξερε οπότε παρέμεινα στα μαύρα σκοτάδια.
   Την επόμενη μέρα πήγα στην Εθνική τράπεζα, δίνω το χαρτί και την ταυτότητα μου και λέω στην ταμία ότι θέλω να πληρώσω μια δόση και έκπληκτος την ακούω να λέει ότι αυτό το χαρτί δεν είναι για να πληρώσω αλλά για να πληρωθώ. Η ημερομηνία του 2007 οφείλεται σε μία πιστωτική που είχα, mastercard συγκεκριμένα, και την ακύρωσα γιατί μου ήπιαν το αίμα με τις δόσεις και η τράπεζα έπρεπε να μου επιστρέψει το σεβαστό ποσό των τριάντα ευρώ ( αφού μου έφαγαν περίπου 15000 ευρώ για μια κάρτα που είχε όριο 6000 και δεν είχα χρησιμοποιήσει ούτε τα μισά). Από το καθόλου καλό είναι και το τίποτα σκέφτηκα. Για να τα πάρω όμως έπρεπε να ακολουθήσω τη γραφειοκρατική οδό, το οποίο σημαίνει να πάω στον πάνω όροφο σε μια υπάλληλο, να πάρει έγκριση από την Αθήνα και μετά να πάω στο ταμείο. Για να πάω στο ταμείο έπρεπε όμως να βγάλω καινούριο χαρτάκι με αριθμό προτεραιότητας γιατί όσο βρισκόμουν στον επάνω όροφο η σειρά μου είχε περάσει. Είπαμε έγινε θαύμα, δε βρισκόμαστε στον παράδεισο για να πάνε όλα τέλεια. Τελικά τα πήρα τα χρήματα και τα έδωσα βεβαίως την ίδια μέρα για να πληρώσω τα κοινόχρηστα. Το χρήμα όταν υπάρχει πραγματικά ρέει με ταχείς ρυθμούς.
   Θεώρησα ότι έπρεπε να το μοιραστώ μαζί σας γιατί αναμφίβολλα είναι μια σπάνια εμπειρία την οποία αμφιβάλλω αν θα την ξαναζήσω.

ΣΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ GOOGLE ΤΟ TWITTER

   Τον τελευταίο καιρό έχουμε παρατηρήσει όλοι μας ένα φαινόμενο. Ποιο είναι αυτό; Το κλείσιμο διαφόρων blogs από τη Google χωρίς προειδοποίηση και χωρίς λόγο. Δυστυχώς το φαινόμενο επεκτείνεται.
  Με κοινωνικά δύκτια δεν πολυασχολούμαι. Λογαριασμό δεν έχω στο Facebook. Μόνο στο Twitter έχω γιατί μου αρέσει η ιδέα του microblogging αν και δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα μ 'αυτό. Για να ακριβολογήσω δεν ασχολήθηκα καθόλου. Λίγο η τεμπελιά, λίγο ο ανύπαρκτος χρόνος λόγω δουλειάς... Παρ' όλα αυτά ερχόταν στο mailbox μου μυνήματα για το ποιοι μ' έκαναν add και το ανταπέδιδα... Εδώ και καιρό σταμάτησαν αυτά τα adds. Δε στενοχωρήθηκα γιατί δεν ασχολήθηκα με το twitter, οπότε δεν έχω και απαιτήσεις αλλά παραξενεύτηκα. Να σταματήσουν όλα μαχαίρι; Μέχρι που πήρα την απόφαση πριν μερικές μέρες και προσπάθησα να μπω στη σελίδα μου στο Twitter και μετά στο λογαριασμό μου.
   ΑΜ ΔΕ!!! Bρέθηκα έκπληκτος όταν είδα μηδενισμένα following και followers και είδα ένα μύνημα στα αγγλικά ότι το περιεχόμενο που παρείχα ήταν ύποπτο. Για το λόγο του αληθές δείτε τα παρακάτω screenshots (διπλό κλικ για μεγέθυνση).

 

      Αν θέλετε κάντε κλικ εδώ για να δείτε και μόνοι σας. Φυσικά τους έστειλα ένα email διαμαρτυρόμενος και στολίζοντας το με αρκετά "γαλλικά". Περιμένω ακόμα την απάντηση. Πάντως το θεωρώ απαράδεκτο να μη μου στείλουν ούτε ένα email για να με προειδοποιήσουν και να με ενημερώσουν. Οι τακτικές τη Google επεκτείνονται και αλλού.