Δεχόμαστε συγχαρητήρια! Πατώσαμε ως κοινωνία για άλλη μια φορά. Η δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια αποδεικνύει περίτρανα πόσο σάπιο είναι το σύστημα στην Ελλάδα και πόσο βαθιές είναι οι ρίζες του.
Δε μ' ενδιαφέρει αν ήταν δημοσιογράφος, αν ήταν ιδιοκτήτης του Τροκτικού, αν είχε λεφτά, αν ήταν φτωχός ή οτιδήποτε άλλο. Με συγκλονίζει πόσο μηδαμινή αξία έχει η ανθρώπινη ζωή σύμφωνα με τα standards κάποιων.
Αν τα λεγόμενα σου δεν αρέσουν σε κάποιους τότε αυτοί σε βγάζουν από τη μέση με συνοπτικές διαδικασίες. Πάνω απ' όλα τα συμφέροντα είτε αυτά είναι οικονομικά είτε είναι πολιτικά είτε οτιδήποτε άλλο! Τι σημασία έχει που θα αφήσουν μια έγγυο γυναίκα χήρα με ένα δίχρονο παιδάκι; Τίποτα. Φοράς στο έγκλημα τη μάσκα της τρομοκρατίας και καθάρισες! Μετά το θέμα παίρνει και πολιτικές διαστάσεις και η δικαιοσύνη θα αποδωθεί του αγίου ποτέ.
Μ' αρέσει που αποκαλούμε άλλους τριτοκοσμικούς ενώ εμείς είμαστες χειρότεροι. Φοβόμαστε να ταξιδεψουμε σε κάποιες χώρες για να μη μας συμβούνε αυτά που γίνονται εδώ πέρα με ρυθμούς ρουτίνας.
Η μετοχή της ζωής χτύπησε limit down χθες το πρωί για άλλη μια φορά! Να μας χαιρόμαστε!
Τρίτη 20 Ιουλίου 2010
Η ΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΠΙΑΣΕ ΠΑΤΟ
Αναρτήθηκε από
hackaday
στις
22:42
20
σχόλια
Ετικέτες ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ, ΕΓΚΛΗΜΑ, ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΓΚΙΟΛΙΑΣ, ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
Δευτέρα 4 Αυγούστου 2008
ΕΧΟΥΜΕ ΛΑΛΗΣΕΙ ΕΝΤΕΛΩΣ
Πριν μερικές μέρες καταφέραμε να γίνουμε ρόμπα στο νότιο ημισφαίριο του πλανήτη με τους μπράβους που σκότωσαν τον Αυστραλό τουρίστα στη Μύκονο. Τώρα καταφέραμε να γίνουμε ρόμπα και στο βόρειο ημισφαίριο με τον αποκεφαλισμό της άτυχης δασκάλας που έλαβε μέρος στη Σαντορίνη.
Όπως βλέπετε και στην παραπάνω φωτογραφία το CNN μας είχε σε περίοπτη θέση. Έχουμε ξεφύγει τελείως ως λαός. Δεν υπάρχει αμφιβολία.
Σίγουρα η βασική μέριμνα των κατοίκων των νησιών είναι να μην πέσει ο τουρισμός. Προσωπικά πιστεύω ότι μας χρειάζονται πότε πότε μερικές σφαλιάρες για να συνερχόμαστε. Φάσκουμε και αντιφάσκουμε στην Ελλάδα. Ενώ ξεσηκωνόμαστε για τα ανθρώπινα δικαιώματα που καταπατούνται σε διάφορες"τριτοκοσμικές" χώρες δεν κοιτάζουμε που στη χώρα μας ισχεί ο νόμος του δυνατότερου, του τσαμπουκά, αυτού που έχει τις καλύτερες διασυνδέσεις.
Για να ξεκινήσει κάτι να δουλεύει σε αυτόν τον τόπο πρέπει πρώτα να γίνει το κακό. Η πρόληψη είναι άγνωστη λέξη. Για άλλη μια φορά αποδυκνείεται ότι μπροστά στο χρήμα όλα τα μάτια στραβώνουν. Οι μπράβοι κάνουν ανενόχλητοι τη δουλειά τους και οι διάφοροι ψυχάκηδες βρίσκουν άσυλο μέσα στην τρέλλα του καλοκαιριού.
Παρασκευή 6 Ιουνίου 2008
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΦΕΡΝΕΙ ΧΡΗΜΑ
Εδώ και δυο μέρες έχω σιχαθεί τα κροκοδείλια δάκρυα, τα δήθεν τάχα μου συναισθήματα πόνου, λύπης και στεναχώριας και την εμπορευματοποίηση του θανάτου από τα κανάλια. Μιλάω για τον τραγικό θάνατο του γνωστού ηθοποιού που όλοι έτρεξαν σαν τις ύαινες να καπηλευτούν με το να βγαίνουν στα κανάλια και να λένε το κοντό τους και το μακρύ τους με μοναδικό σκοπό να αυτοδιαφημιστούνε.
Όλες οι εκπομπές, πρωινές, μεσημεριανές, τα δελτία ειδήσεων κυνηγάνε την τηλεθέαση και τις διαφημίσεις με αφιερώματα και δήθεν πληροφορίες της τελευταίας στιγμής. Αν και έφυγε από το μάταιο τούτο κόσμο ο άνθρωπος αυτοί δεν τον αφήνουνε στην ησυχία του.
Άλλοι ασχολούνται με την προσωπική του ζωή. Ότι και να έκανε ο άνθρωπος ήταν δικιά του υπόθεση. ΣΕΒΑΣΤΕΙΤΕ ΤΟ ΝΕΚΡΟ ΡΕ ΖΩΑ! Δε σέβονται ούτε τους οικείους του ούτε τίποτα. Αποστολή στη Δράμα στο σπίτι του έστειλαν τα κανάλια και την ώρα που τον έκλαιγαν οι δικοί του, κάθε πέντε λεπτά έβγαιναν κάτι δημοσιογράφοι του κώλου που ήταν εκεί απεσταλμένοι για να πούνε το απόλυτο τίποτα ως πληροφορία της τελευταίας στιγμής.
Βέβαια αυτοί το θάνατο κάποιου γνωστού και δημοσίου πρσώπου τον βλέπουνε σα λαβράκι. Αν πάθαινε το ίδιο κάποιος μη διάσημος μια δυο αναφορές να γινόταν το πολύ μέσα σε ένα τριήμερο. Μετά το θέμα θα πήγαινε στα αζήτητα.
Το μεγάλο γέλιο είναι όταν βλέπεις όλους αυτούς να παίρνουν δραματικό ύφος. Ούτε σε αρχαία τραγωδία να έπαιζαν. Λένε βαρύγδουπες κουβέντες με πομπώδες ύφος και η μαλακία δεν έχει όριο. ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ!
Ο άνθρωπος πέθανε και δε γυρίζει πίσω. Λίγο σεβασμός δε βλάπτει. Ας αναπαυθεί η ψυχή του... αν την αφήσουν κάποιοι...

