Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΦΕΡΝΕΙ ΧΡΗΜΑ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ

Ως γνωστόν στις τελευταίες μέρες υφίσταται στη χώρα μας μια απεργία από νταλίκες και φορτηγά (δημοσίας χρήσης αν δεν κάνω λάθος) και συμφωνώ με αυτό πέρα για πέρα. Αυτή η απεργία έχει ως φυσικό επακόλουθο και άλλα καλούδια όπως ήταν τα επεισόδια στην Κρήτη στο λιμάνι με τα φορτηγά που φορτώθηκαν με αγροτικά προϊόντα και τελικά μπήκαν στο καράβι με προορισμό το λιμάνιο του Πειραιά.
Υπάρχουν βέβαια και αρκετοί που εκμεταλεύονται τέτοιες καταστάσεις και η όποια μερική ή ολική παράλυση της χώρας από κάποια απεργία μεταφράζεται γι' αυτούς σε χρήμα. Τι εννοώ; Με την απεργία τα αποθέματα καυσίμων στα πρατήρια μειώνονται και αρκετοί ιδιοκτήτες πρατηρίων βρίσκουν πάτημα να φουσκώσουν τις τιμές για να πλουτίσουν.
Που είναι το κράτος την προκειμένη περίπτωση; Τιμωρήθηκε κανένας; Ανακλήθηκε έστω και μία άδεια προς παραδειγματισμό των υπολοίπων; Μα και φυσικά όχι. Στις ειδήσεις ακούμε λόγια του κώλου και γενικολογίες του τύπου: "Οι υπεύθυνοι θα τιμωρηθούν" και άλλες τέτοιες πίπες αλλά στην τελική ποτέ δεν γίνεται τίποτα.
Ένα πράγμα σαν τη Λερναία Ύδρα ρε παιδί μου. Κόβεις ένα κεφάλι και ξεφυτρώνει ένα άλλο την ίδια στιγμή. Και τι κεφάλι στην προκειμένη περίπτωση! ΠΟΥΤΣΟΚΕΦΑΛΟ! Κάνουνε τα φορτηγά απεργία για ένα σκοπό (που έχουν δίκιο) και την ίδια στιγμή ανεβαίνουν στα ύψη οι τιμές στα πρατήρια καυσίμων με αποτέλεσμα να πονάει ο κώλος του απλού πολίτη που πρέπει να βάλει βενζίνη στο όχημα του (μην ξεχνάμε ότι για πολλούς τα οχήματα είναι και εργαλεία εκτός από μέσα μεταφοράς).
Είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Κάποιοι άνθρωποι χάνουν μεροκάματα και αγωνίζονται για τα αυτονόητα και άλλοι αντί να σεβαστούν αυτόν τον αγώνα κοιτάζουν πως να πλουτίσουν καπηλευόμενοι την απεργία των πρώτων. Αν κάνουν οι πρατηριούχοι απεργία και δεν έχουν τη γενική συμπαράσταση του κόσμου να μην παραπονιούνται γιατί ρόδα είναι και γυρίζει.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ: ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΖΩΑ

Πάντα υπάρχουν κάποιοι μαλάκες για να σου χαλάσουν τη διάθεση. Έτσι έγινε και σήμερα μ' εμένα. Τι εννοώ; Διαβάστε παρακάτω και θα δείτε.
Ξύπνησα το πρωί, πλύθηκα, ντύθηκα και ξεκίνησα για να πάω στη δουλειά. Μπαίνω μέσα στο αυτοκίνητο, βάζω μπρος τη μηχανή, βάζω μουσικούλα και ξεκινώ. Όλα ήταν μια χαρά. Ο ήλιος έλαμπε, κίνηση δεν είχε πολύ στο δρόμο, τα σκουπίδια τοποθετημένα επιμελώς ατημέλητα παντού, τα πιτσιρίκια πήγαιναν στο σχολείο με την τσίμπλα στο μάτι, οι λακούβες στο δρόμο μου θύμιζαν ότι πήρα σοφή απόφαση να έχω 4x4 αυτοκίνητο, η ευωδιά των σκουπιδιών ξεχύνονταν παντού και δύο ηλίθιες κόντεψαν να καρφωθούν πάνω μου με τα οχήματα τους επειδή δεν είδαν τα stop. Όλα μια χαρά λοιπόν μέχρι...
...μέχρι που πήρα την τελευταία στροφή για να φτάσω στη δουλειά μου. Σε απόσταση εβομήντα περίπου μέτρων βλέπω ένα αυτοκίνητο να σπινάρει, να κάνει λίγο μπρος και λίγο όπισθεν και ξανά πάλι το ίδιο. "Κανένας σουρωμένος θα είναι", σκέφτηκα. Μα όσο πλησίαζα η εικόνα ξεκαθάριζε και το αυτοκίνητο που προπορευόταν ξαφνικά άνοιξε γκάζι και εξαφανίστηκε. Κακό προαίσθημα είχα. Πλησιάζω και σταματάω να δω τι βρισκόταν στο δρόμο και αντικρύζω ένα σκυλάκι πατημένο τόσο πολύ που η εικόνα δε θύμιζε με τίποτα τι ήταν εν ζωή.
Κάποιος μαλάκας το πάτησε και μετά βρέθηκε ο άλλος ο τσόγλανος να παίζει σπινάροντας πάνω στο άτυχο ζώο. Το καημένο το (πρώην) ζωντανό πρέπει να ανήκε σε κάποιον γιατί είχε περιλαίμιο με ταυτότητα.
Κάτι τέτοια με κάνουν να πιστεύω ότι τα ζώα έχουν περισσότερη ανθρωπιά από εμάς τα δίποδα όντα. Βέβαια η πολιτεία δε μεριμνεί για τα ζώα, αδέσποτα και μη. Ότι ισχύει, ισχύει μόνο στα χαρτιά. Στο εξωτερικό (Καναδά, Σκανδιναβία, Αυστραλία και αλλού) όποιος σκοτώσει με το όχημα του ένα ζώο ωφείλει να το μαζέψει από το δρόμο ή να καλέσει μια αρμόδια υπηρεσία να το κάνει. Αν δε το κάνει κινδυνεύει με βαρύ πρόστιμο, εφόσον τον δει κάποιος και τον καταγγείλει. Φυσικά στην Ελλάδα αυτό το λέμε ρουφιανιά γιατί έτσι μας συμφέρει. Στο εξωτερικό οι άνθρωποι που καταγγέλουν περιστατικά που βλάπτουν τη χλωρίδα και την πανίδα λέγονται ευαισθητοποιημένοι και ενεργοί πολίτες.

"TAXI"

Σήμερα θα ασχοληθώ με ένα θέμα που λίγο - πολύ όλοι μας έχουμε βιώσει. Αφορμή στάθηκε μία περιπέτεια που είχα με έναν οδηγό ταξί στη Θεσσαλονίκη ο οποίος για να βγάλει κάτι παραπάνω πήρε άλλους δύο για "κούρσα" και έκανε βόλτες για να γράψει το ταξίμετρο παραπάνω.
Που να κάνω τα παράπονα μου; Όλοι θα πουν ότι ήταν ένας κακός συνάδελφος και ότι ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Αλήθεια, πόσα μεμονωμένα τέτοια περιστατικά έχουν συμβεί στον καθένα μας; Σε μια χώρα των δέκα εκατομυρίων περίπου δε θα έχουν συμβεί στα τόσα χρόνια τουλάχιστο είκοσι χιλιάδες; Όλα αυτά είναι μεμονωμένα περιστατικά;
Πόσες φορές, κατά καιρούς, έχουν φιλοξενηθεί στα δελτία ειδήσεων διάφορων τηλεοπτικών σταθμών θέματα που σχετίζονται με παρατράγουδα οδηγών (κακών επαγγελματιών) ταξί απέναντι στους πολίτες και σε τουρίστες αμαυρώνοντας έτσι την εικόνα της χώρας μας στο εξωτερικό;
Θυμάμαι μια φορά είχε γίνει ρεπορτάζ (νομίζω στο Alter αν και δεν είμαι σίγουρος για τον τηλεοπτικό σταθμό) και μία ρεπόρτερ ζήτησε στα αγγλικά (είχε υποδυθεί την τουρίστρια) από ένα ταξί να την πάει από την πλατεία Συντάγματος της Αθήνας στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος και ρώτησε πόσο θα πληρώσει (η λεγόμενη ταρίφα). Έκπληκτος ακούω τον οδηγό να λέει χίλια ευρώ. Όταν η προαναφερθείσα ρεπόρτερ αποκαλύφθηκε στον οδηγό και είπε ότι κανει ρεπορτάζ ο τελευταίος αρνήθηκε ότι είχε ζητήσει ένα τόσο μεγάλο χρηματικό ποσό (η διαδρομή τότε κόστιζε περίπου στα δεκαπέντε ευρώ).
Δεν κατηγορώ όλους τους οδηγούς ταξί. Αλλά το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο.
Πριν από ένα χρόνο είμουν στην Αθήνα για επαγγελματικούς σκοπούς (συγκεκριμμένα στη Γλυφάδα). Όταν σταμάτησα ένα ταξί για να με πάει στον προορισμό μου, ο οδηγός δε δέχτηκε λόγω του ότι το μέρος που ήθελα να πάω δεν ήταν στο δρόμο του. Με ποιο δικαίωμα κύριοι διαλέγετε την πελατεία σας; Ο ΟΔΗΓΟΣ ΤΑΞΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΒΑΣΤΕΙ Ο ΚΑΘΕ ΠΕΛΑΤΗΣ.
Μιά άλλη φορά από το αεροδρόμιο Μακεδονία της Θεσσαλονίκης θέλησα να πάρω ταξί για να πάω στο κέντρο της πόλης. Ο οδηγός έκανε τα πάντα για να μην μπω επειδή είμουν μόνος μου. Ήθελε να πάρει περισσότερους για να κάνει διπλή και τριπλή κούρσα. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟ. Με το ζόρι μπήκα μέσα και συνέχεια παραπονιόταν ότι έπρεπε να πάρω άλλο ταξί γιατί από εμένα θα έπαιρνε μόνο δώδεκα ευρώ ενώ αν έπαιρνε πιο πολλούς θα κέρδιζε περισσότερα. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής μιλούσε με συναδέλφους του και με έντονη δυσαρέσκεια έλεγε για την κακοτυχία του που είχε ένα πελάτη (δηλαδή εμένα) και θα έκανε μία κούρσα. Για τις επαρχιακές πόλεις δε γνωρίζω αν υφίσταται το πρόβλημα (για τους πολίτες) των διαδρομών με άγνωστους συνταξιδιώτες χωρίς τη θέληση τους, αλλά στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη υπάρχει σε υπερμέγιστο βαθμό. Και αυτά είναι μεμονωνομένες περιπτώσεις; ΑΣ ΜΗΝ ΕΘΕΛΟΤΥΦΛΟΥΝ ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΖΟΥΝ ΟΙ ΠΑΡΑΒΑΤΕΣ ΡΙΧΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΠΑΛΑΚΙ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ. Από ευγένεια; Οι περισσότεροι δε μιλιούνται. Ρωτήστε τους συγγενείς σας και τους γνωστούς σας και θα το διαπιστώσετε.
Επικαλούνται τη δυσκολία του επαγγέλματος που είναι αλήθεια (το να δουλεύεις στο τιμόνι τόσες ώρες δεν είναι εύκολο ούτε και ευχάριστο) και την επικινδυνότητα λόγω βραδινής βάρδιας και όχι μόνο (και αυτό είναι μία μεγάλη αλήθεια), αλλά... Αλλά δεν τους υποχρέωσε κανείς να διαλέξουν αυτό το επάγγελμα. Εγώ δεν τους παραπονιέμαι για τις δυσκολίες της δικιάς μου δουλειάς (η οποία είναι εξίσου αρκετά επικίνδυνη και ανθυγιεινή), οπότε ως πελάτης που σκάω τα ωραία μου ευρουλάκια απαιτώ να μου φερθούν ανάλογα.
Οι περισσότεροι επαγγελματίες οδηγοί στατιστικά κατάγονται από λαϊκά στρώματα (όπως και εγώ: ο πατέρας μου ήταν οικοδόμος και είμαι περήφανος γι' αυτό). Στον τουρισμό, σε αυτόν τον κλάδο (μετακινήσεων με ταξί) πάσχουμε λόγω του ότι λίγοι είναι αυτοί που μιλάνε αγγλικά ή μια άλλη ξένη γλώσσα.
Πριν μερικά χρόνια (εποχή ολυμπιακών αγώνων στην Αθήνα, αν θυμάμαι καλά) κάποιο μέλος της τότε κυβέρνησης (νομίζω ότι ήταν υπουργός) είχε πει για μια επιμόρφωση σε ξένες γλώσσες για τους οδήγούς ταξί. Όλοι οι οδηγοί ταξί αντέδρασαν. Πρόφαση; "ΤΩΡΑ ΣΤΑ ΓΕΡΑΜΑΤΑ ΘΑ ΚΑΤΣΟΥΜΕ ΣΤΑ ΘΡΑΝΙΑ;" Ναι ρε! Να καθήσετε. Για να βγάλουμε μια καλύτερη εικόνα της Ελλάδας προς τα έξω. ΜΑΘΕΤΕ ΟΛΟΙ ΕΣΕΙΣ ΚΥΡΙΟΙ ΟΤΙ ΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΟΙ ΟΔΗΓΟΙ ΤΑΞΙ ΞΕΡΟΥΝ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟ ΑΓΓΛΙΚΑ, ΕΙΝΑΙ ΕΥΓΕΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ΝΑ ΓΔΑΡΟΥΝ ΟΠΟΙΟΝ ΞΕΝΟ ΒΡΕΘΕΙ ΣΤΟ ΤΑΞΙ ΤΟΥΣ.
Για να εξηγούμαι και να μην παρεξηγούμαι: ΚΑΜΙΑ ΝΟΜΙΜΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕ ΒΑΖΩ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΟΔΗΓΟΥΣ ΤΑΞΙ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΖΑΝΙ. ΑΠΛΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠ' ΟΣΟ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ!
Προσωπική μου άποψη είναι ότι ένα επαγγελματικό δίπλωμα οδήγησης δεν είναι αρκετό και δε θα έπρεπε να είναι για να γίνει κάποιος οδηγός ταξί. Θα έπρεπε να υπάρχουν σεμινάρια ανά τακτά χρονικά διαστήματα από το κράτος για όλους τους επαγγελματίες (όχι μόνο οδήγους ταξί αλλά και οδηγούς λεωφορείων, αστικών, τραμ, φορτηγών κλπ.) οδηγούς πάνω σε θέματα κοινωνικότητας, συμπεριφοράς, ασφάλειας κλπ.
Και εμείς ως πολίτες και καταναλωτές ωφείλουμε να γνωρίζουμε τα δικαιώματα μας και να τα εξασκούμε χωρίς δισταγμό. ΝΑ ΜΗ ΤΑ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΟΛΑ ΣΤΟ "ΔΕ ΒΑΡΙΕΣΕ!" ΠΟΛΛΟΙ ΚΛΑΔΟΙ ΕΠΩΦΕΛΟΥΝΤΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΑΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ.
Καλό θα ήταν να υπενθύμιζε το κράτος και τις υποχρεώσεις των επαγγελματιών οδηγών στους τελευταίους.
Όπως προανέφερα καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Ντροπή είναι οι κακοί επαγγελματίες.