ΜΑΣ ΠΗΡΕ ΤΑ ΜΥΑΛΑ Ο ΜΠΟΜΠΙΡΑΣ

Μετά από διάστημα δέκα ημερών και πάλι εδώ, παρών στη blogόσφαιρα. Ο λόγος της απουσίας μου είναι ότι φιλοξενούσα στο σπίτι μου την περασμένη εβδομάδα μέχρι και προχθές το βαφτιστήρι και ανηψάκι μου από τη Λιθουανία μαζί με τους γονείς του. Το βρήκα ως μια καλή ευκαιρία να κάνω και λίγη αποτοξίνωση από το διαδύκτιο.
Ο πιτσιρικάς μας πήρε τα μυαλά. Τρισήμισι μόλις χρονών και έγινε το σημείο αναφοράς του εδώ μικρόκοσμου μας. Είναι αστέρι με όλη την έννοια της λέξης. Ομολογώ πως όταν έφυγαν τη Δευτέρα που μας πέρασε χαλάστηκα άσχημα. Είχα συνηθίσει στο χαρούμενο πανικό που επικρατούσε μέσα στο σπίτι. Γυρνούσαμε από τη δουλειά και παίρναμε ενέργεια από τα καμώματα του.
Βέβαια το σύμπαν συνωμότησε για άλλη μια φορά εναντίον εμού και της συμβίας μου για να μας δυσκολέψει τη ζωή και να μην μπορέσουμε να προλάβουμε να δείξουμε όλα αυτά που προγραμματίσαμε στους επισκέπτες μας. Οι υπερωρίες πήγαν βροχή και ο καιρός δεν ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκός. Ευτυχώς που είμαστε πεισματάρηδες και τελικά καταφέραμε (με δυσκολίες πάντα) να προσφέρουμετο 60% των εικόνων που θέλαμε αλλά αυτή η επίσκεψη του μπόμπιρα με τους γονείς του ήταν η πρώτη και όχι η τελευταία οπότε επιφυλασσόμαστε για το μέλλον. Το κυριότερο για 'μένα ήταν ότι ήρθαμε πιο κοντά με το βαφτιστήρι μας και τον υπερφορτώσαμε με διασκέδαση, εμπειρίες, εικόνες και παιχνίδι.
Θα ξαναβρεθούμε σε ένα δίμηνο στη Λιθουανία. Πάντως η γλυκόπικρη γεύση του αποχωρισμού ακόμα παραμένει άσχετα αν πέρασαν ήδη τρεις μέρες.

Η ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

Δείτε τι μου έστειλε ο nispell. Είναι φοβερό. Απολαύστε και τα δύο videos που υπάρχουν στο τέλος της ανάρτησης.
Στη μακρινή Βενεζουέλα εδώ και 30-τόσα χρόνια ξεκίνησε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα, το El Sistema (Fundación del Estado para el Sistema Nacional de las Orquestas Juveniles e Infantiles de Venezuela). Ένας ντόπιος μουσικός, ο Χοσέ Αμπρέου, βάλθηκε να μαζέψει παιδάκια στις πιο φτωχές, τις πιο απομακρυσμένες περιοχές, τις πιο βουτηγμένες στο έγκλημα και στο πάρε-δώσε των ναρκωτικών, και να τα κάνει μουσικούς. Το πράγμα προχώρησε σιγά-σιγά, χωρίς λεφτά και άρχισε να αποδίδει καρπούς. Πέρασαν τα χρόνια, 250.000 (!) παιδάκια έμαθαν μουσική, και άρχισαν να φτιάχνονται σχολικές ορχήστρες. Οι ορχήστρες σε όλη τη χώρα ξεπέρασαν τις 100 και από αυτές οι 90 είναι συμφωνικές (ξανα-!). Οι καλύτεροι από αυτούς τους νεαρούς μουσικούς μαζεύονται σε κεντρικές ορχήστρες, με κορυφή την Ορχήστρα Σιμόν Μπολιβάρ, που αυτή την εποχή διευθύνει άλλο ένα προϊόν del Sistema, ο 28χρονος (ξανα-!) μαέστρος Γουστάβο Ντουνταμέλ, που είναι επίσης εδώ και λίγους μήνες ο νέος μαέστρος της Φιλαρμονικής του Λος Άντζελες !).
Έκαναν τουρνέ οι Βενεζουελάνοι πιτσιρικάδες με τον πιτσιρικά μαέστρο τους και παίξανε και στο Σάλτσμπουργκ. Μάλλον καλά θα έπαιξαν, γιατί οι απαιτητικοί Σαλτσμπουργκαίοι ζήτησαν και ανκόρ. Ξεκίνησε το ανκόρ με ένα ταρατατζούμ κάπως οικείο και με την πρώτη φράση των εγχόρδων οι Σαλτσμπουργκαίοι αναγνώρισαν το κομμάτι και χειροκρότησαν. Μάλλον δεν περίμεναν ότι οι Ινδιάνοι πιτσιρικάδες θα τολμούσαν να παίξουν Στράους και μάλιστα στην Αυστρία. Και κάνει zoom-out η κάμερα και θολώνει ο νους. Πρόκειται για ΜΕΓΑΛΗ ορχήστρα, διπλή, καμμιά διακοσαριά άτομα. Και παίζουν καλά οι άτιμοι: http://www.youtube.com/watch?v=zKIChxFCGn4

Συνεπώς ενδιαφερόμεθα, διαβάζουμε, ψάχνουμε. Και βρίσκουμε ένα βιντεάκι από μία απονομή, με τους Ινδιάνους live από το Καράκας. Μόνο που δεν είναι οι ΣιμονΜπολιβάροι που είναι πιτσιρικάδες μεν, αλλά γύρω στα 20-25. Είναι οι από κάτω τους, αυτοί που πάνε ακόμα σχολείο. Η Ορχήστρα "Τερέσα Καρρένιο", έτσι τους λένε. Παιδάκια μικρά, μερικά εμφανώς αμούστακα. Ξεκινούν με Σοστακόβιτς, από τη 10η Συμφωνία το 2ο μέρος, που οι ειδικοί λένε ότι είναι ένα αποτρόπαιο μουσικό πορτραίτο του Στάλιν. Είναι ένα κομμάτι πολύ γρήγορο, βίαιο, άγριο, με εξαιρετικά απαιτητικά περάσματα, ειδικά για τα πνευστά, και ειδικότερα για τα ξύλινα, με πανδύσκολο ανσάμπλ. Τα μαθητούδια είναι ντυμένα με τα καθημερινά τους ρούχα, τα τζην τους τα σκισμένα, τα χαϊμαλιά τους, ό,τι φοράνε τα παιδιά σήμερα. Και παίζουν ηρωικά, ούτε μία νότα δεν φεύγει. Χειροκροτήματα, περνάμε στο επόμενο κομμάτι, έναν (άγνωστό μου) Χορό ενός (αγνώστου μου) συνθέτη από το Μεξικό, ονόματι Αρτούρο Μάρκες. Τα Ινδιανάκια έχουν αλλάξει στο μεταξύ, έχουν φορέσει τη φόρμα της Εθνικής τους ομάδας, της Εθνικής Βενεζουέλας. Το κομμάτι είναι εξαιρετικό, με τη ρυθμική αγωγή που θα περίμενε κανείς από έναν χορό λατινοαμερικάνικο να ξεπροβάλλει καθώς η μουσική προχωρεί και τα παιδάκια παίζουν με ορμή.
Μπαίνουμε στο τελευταίο θέμα του χορού και καθώς η κάμερα απλώνει, συνειδητοποιείς ότι βλέπεις πάλι μια μεγάλη ορχήστρα, ίσως να μη φτάνει τα 200 άτομα των Μπολιβάρων, αλλά τα 150 τα ζυγώνει σίγουρα. Μα πώς παίζουν τόσο καλά, τόσα πολλά άτομα μαζί? Το κομμάτι κορυφώνεται και τα παιδάκια σείονται, τα δοξάρια δάσος ολόκληρο πηγαινοέρχονται σαν να τα δέρνει καταιγίδα κι όμως ούτε μισή νότα δεν ξεφεύγει ποτέ και να, φτάνουν τα τελευταία μέτρα και τα παιδάκια σηκώνονται όρθια και τελειώνουν το κομμάτι παίζοντας και χορεύοντας μαζί: http://www.youtube.com/watch?v=amSqQ5XNaGE

Το κατά κεφαλήν εισόδημα της Βενεζουέλας είναι το μισό από της χώρας των
σκατάδων, που επί πλέον έχει χρεωκοπήσει.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ

Χρόνια πολλά σε όλους και όλες και ιδιαίτερα στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες. Χαρά, ειρήνη, υγεία και περισσότερη ανθρωπιά πάνω στον πλανήτη.
Δε θέλω να γκρινιάξω σήμερα, απλά θα ήθελα να κάνω μια υπενθύμιση. Τέτοιες μέρες γίνονται διάφοροι έρανοι για συνανθρώπους μας οι οποίοι δε βρίσκονται και στην καλύτερη μοίρα. Κάθε βοήθεια δεκτή αλλά πρέπει να τους θυμόμαστε κάθε μέρα και όχι δύο με τρεις φορές το χρόνο. Δεν είναι τυχαίο ότι η μεγαλύτερη βοήθεια προς τους συνανθρώπους μας που τη χρειάζονται δε δίνεται από το κράτος, γιατί δεν έχουμε κράτος πρόνοιας, αλλά από τους ίδιους τους πολίτες και μάλιστα από τους πολίτες που δεν είναι οικονομικά και στην καλύτερη κατάσταση.
Να μην ξεχνάμε για να μην ξεχαστούμε αν χρειαστούμε κάποτε βοήθεια. Αυτό το λέω γιατί ζούμε σε δύσκολους καιρούς και ποτέ δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει. Το ίδιο ισχύει βέβαια και για τους ηλικιωμένους που είναι ξεχασμένοι σε κάποιο ίδρυμα ή σε κάποιο απομακρυσμένο χωριό.

ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΜΕ ΤΑ ΟΛΑ ΤΟΥ

Χρόνια πολλά και Χριστός ανέστη σε όλους. Χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες και σε όλες τις εορτάζουσες. Μακάρι να δούμε ανάσταση και στις τσέπες μας. Μακάρι να δούνε ανάσταση όλοι οι άνεργοι και όλοι όσοι χτυπήθηκαν άσχημα και άδικα από τη μοίρα.
Σήμερα (σχεδόν) όλοι τρώγαμε με τρία πηρούνια ο καθένας και τσουγκρίζαμε αυγά αβέρτα φορώντας τα καινούρια ρούχα που πήραμε (όσοι πήραμε) για το Πάσχα. Στα τραπέζια μας καταφέραμε να έχουμε και σαλάτες και ούζα και πατάτες και αρνάκι ή κατσικάκι και τυριά και μπριζόλες και χίλια δυο άλλα. Ντερλικώσαμε κανονικά και καλά κάναμε (αν και πολλοί δανείστηκαν γι' αυτό το γεύμα και τώρα έχουνε την έγνοια να ξεχρεώσουν το μπακάλη, το μανάβη και τον κρεοπώλη).
Σίγουρα πολλά από αυτά που είχαμε στο τραπέζι πήγαν στα σκουπίδια γιατί σκάσαμε. Φάγαμε, ήπιαμε, κλάσαμε και ρευτήκαμε για να επιβεβαιώσουμε πρώτα στον εαυτό μας και μετά στους άλλους ότι το στομάχι μας βάρεσε κόκκινο. Πάνω στη βουλιμία μας δε σκεφτήκαμε κάτι: