ΣΝΟΜΠΙΣΜΟΣ ΣΤΗ BLOGΟΣΦΑΙΡΑ

Μια καλημέρα είναι αυτή, πες την και ας πέσει χάμω, λέει το γνωστό τραγουδάκι. Τι θέλει να πει ο ποιητής; Θα καταλάβετε παρακάτω αν δε βαριέστε να διαβάσετε το κείμενο.
   Η αλήθεια είναι ότι δεν αφήνω καθημερινά σχόλια σε άλλα ιστολόγια αν και επισκέπτομαι καθημερινά αρκετά. Αυτό συμβαίνει όχι γιατί καβάλησα το καλάμι, αλλά γιατί διατηρώ τρία ιστολόγια. Το παρόν, το Locus Blogus, το οποίο μου καταναλώνει αρκετό χρόνο γιατί oτιδήποτε γράψω πρέπει να το τεστάρω έτσι ώστε να είμαι φερέγγυος και απαντάω σε όλα τα μυνήματα από αναγνώστες που συναντούνε διάφορα προβλήματα και το Cyglobe που είναι στην αγγλική γλώσσα, το οποίο το είχα παρατημένο στη γωνία για σχεδόν ένα χρόνο και τους δύο τελευταίους μήνες άρχισα να ξανασχολούμαι μαζί του. Βάλτε και ότι καθημερινά καταναλώνω αρκετές ώρες για εύρεση εργασίας.
   Όποτε βρίσκω χρόνο αφήνω σχόλια σε ιστολόγια που διαβάζω. Το μόνο σίγουρο όμως είναι ότι όποιος μου αφήσει σχόλιο σε ένα από τα blogs  μου δεν υπάρχει περίπτωση να μην απαντήσω όσο γρηγορότερα γίνεται. Είναι θέμα ευγένειας. Το να έρχεται κάποιος επίσκεψη στο σπίτι σου φέρνοντας σου δώρο, σε τιμάει με αυτόν τον τρόπο δείχνοντας ότι σε εκτιμάει και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται από τον οικοδεσπότη με κλάσσιμο. Το ίδιο πάνω - κάτω ισχύει και στη blogόσφαιρα.
   Υπάρχουν μερικοί και μερικές (ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε - σιγά μην τους κάνω και διαφήμιση) που αυτοπροσδιορίζονται ως V.I.P. της ελληνικής blogόσφαιρας, με την ανοχή των υπολοίπων την έχουνε δει διαδυκτιακοί stars, έχουνε κάποιες γνωριμίες και παίρνουνε θέσεις στο δημόσιο διά της πλαγίας οδού και πάνε και ταξιδάκια στις Βρυξέλλες (όλα πληρωμένα).
   Στους παραπάνω σπάνια κάνω κλικ για να επισκευτώ τα τσαρδάκια τους. Μερικές φορές έπεσα στο ολέθριο σφάλμα να αφήσω και σχόλια. Περνούσα κατά καιρούς μήπως απάντησαν αλλά το ζαρτ ήταν μεγάλο και ομιχλώδες! Σνομπαρία όσο δεν πάει. Νομίζουν ότι έπιασαν τον παπά από τ' αρχίδια και κοιτάζουν τους υπόλοιπους αφ' υψηλού.
   Προς τι η ταπιροκρανίωση μου; Πριν μερικές μέρες άφησα σχόλιο σε μια κυράτσα αλλά απάντηση γιοκ. Ανήκει βλέπετε στην ελίτ! Σκατά στα μούτρα της και στα μούτρα όλων των ομοίων της. Πόσο πολύ θα ξεπέσουν αν απαντήσουν; Αν πούνε μια καλημέρα; Και αυτά τα άτομα κατάφεραν να περάσουν στο μυαλό της πλειοψηφίας που ασχολούνται με τα ιστολόγια (συγγραφείς και αναγνώστες) ότι αξίζουν. Παπάρια μέντολες που λέει και ο φίλος μου ο Έκτορας.
   Άντε καλό Σαββατόβραδο να έχετε και καλή εβδομάδα.

ΠΟΙΟΣ ΔΕ ΘΑ ΣΤΡΑΒΩΝΕ Μ' ΑΥΤΟ;

Διάβασα προ ολίγου στο troktiko ένα post που μου την έδωσε. Η κατάσταση είναι γνωστή αλλά δε χωνεύεται με τίποτα. Εν ολίγοις έκλεισαν κάποιοι δρόμοι στο κέντρο της Αθήνας γιατί ο Χηνοφώτης ήθελε να πάει σ' ένα εστιατόριο με κάποιους άλλους παρατρεχάμενους και τον Σέρβο ομόλογο του για να ντερλικώσουν. Όλο το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε στο troktiko (κλικ).
Είναι αλήθεια ότι ο κάθε νεοφώτιστος πολιτικός έχει τρομερή δίψα για δουλειά. Πως την εννοεί τη δουλειά; Ταξιδάκια, συμπόσια, αρπαχτές και να ταλαιπωρεί τον απλό πολίτη. Αναλογιστείτε μόνο πόσοι αστυνομικοί δεσμεύονται από τους πολιτικούς για όσα χρόνια κάνουν τη θητεία τους στην πολιτική. Μιλάμε για χιλιάδες. Αν προσθέσουμε και άλλους τόσους που χρησιμοποιούνται για έκτακτα περιστατικά τότε μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι χάθηκε η μπάλα. Κάθε φορά που πάνε να φάνε κλείνουν δρόμους απαγορεύεται η πρόσβαση στους γύρω δημόσιους χώρους στους πολίτες, αστυνομικοί και τροχονόμοι πάνε τρέχοντας για να περάσουν οι πολιτικάντηδες σαν Καίσαρες. Αν πάει κανένας κακομοίρης να αντιδράσει μαύρο φίδι που τον έφαγε. Στην καλύτερη περίπτωση να τον τραβολογάνε στην ασφάλεια για εξακρίβωση στοιχείων και να του γίνουν συστάσεις σε αυστηρό τόνο. Με λίγα λόγια ζητάνε και τα ρέστα. Αυτή είναι η δημοκρατία; Αυτή είναι η ελευθερία;
Συμπεριφέρονται σαν κοσμικοί και το αποτέλεσμα της δουλειάς τους είναι το απόλυτο τίποτα. Αυτοθεωρούνται εμμέσως πλην σαφώς πολίτες ανώτερης κατηγορίας με αποτέλεσμα να γίνονται απρόσιτοι ακόμα και για τους ψηφοφόρους τους. Πάνω απ' όλα η δικιά τους ασφάλεια και των οικείων τους και ο λαουτζίκος ας πάει να πνιγεί. Ο σνομπισμός σε όλο του το μεγαλείο.
Και μετά ζούμε με την αυταπάτη ότι μια μέρα όλα θα στρώσουν στην Ελλάδα. Με τους αρπάχτρες που μπλέξαμε κομμάτι δύσκολο το βλέπω.