BON JOVI LIVE IN ATHENS, GREECE DVD

Η τελευταία ανάρτηση στο παρόν ιστολόγιο γράφτηκε πριν από ένα μήνα και παραπάνω. Η ανάγκη ιστολογικής και διαδικτυακής απεξάρτησης ήταν αναγκαία. Ειδικά το πρώτο. Το διαδίκτυο το χρησιμοποιούσα για τα απαραίτητα. Email, εκπομπές στο ραδιόφωνο, Skype και τίποτε άλλο.

Και τι να έλεγα; Τα ίδια και τα ίδια που λέω τόσα χρόνια; Μήπως θα άλλαζε

και τίποτα; Να πω ότι μου ήρθε το εκκαθαριστικό της εφορίας και με δηλωθέν εισόδημα 6500 ευρώ έπρεπε να πληρώσω και 56 ευρώ; Όχι δεν ήταν λάθος, τα σιδέρωσα κανονικότατα!

Χαίρομαι που απείχα γι' αυτό το διάστημα και γενικότερα που αραίωσα κατά πολύ τις αναρτήσεις μου αυτό το καλοκαίρι. Βρήκα την ευκαιρία να ασχοληθώ με άλλα ουσιώδη κατ' εμέ πράγματα. Διάβασμα βιβλίων, παρέα με τα φιλαράκια και σαφάρι εργασίας το οποίο απέδωσε το απόλυτο τίποτα. Τέλειωσε και το ταμείο ανεργίας και από αυτό το φθινόπωρο αν δεν βρεθεί κάτι την κάτσαμε τη βάρκα! Με τα πετρέλαια και όλες τις τιμές ανεβασμένες θα πούμε το ψωμί ψωμάκι.

Επειδή οι καιροί είναι δύσκολοι ο καθένας κοιτάζει να βολευτεί με ότι έχει, με ότι μπορεί να βρει και ότι μπορεί να δημιουργήσει. Δυστυχώς επειδή δεν έχω τίποτα είπα να δημιουργήσω κάτι και να το βγάλω προς πώληση.

Έκανα ένα DVD Bon Jovi Live in Athens. Το περιεχόμενο του DVD διαρκεί περίπου τρεις ώρες. Έχει δώδεκα tracks, photos, backstage tour, pre-show party και Circle experience με αμοντάριστα πλάνα μέσα από το circle για να δείξω την ατμόσφαιρα που επικρατούσε εκεί μέσα στης 20/7/2011 στο Ο.Α.Κ.Α. όπου διεξήχθη για πρώτη φορά στην Ελλάδα η συναυλία των Bon Jovi.
Το Bon Jovi Live in Athens, Greece DVD μπορείτε να το προμηθευτείτε κατόπιν παραγγελίας και θα σας αποσταλεί μέσω ΕΛ.ΤΑ. Η τιμή του ορίζεται στα 15 ευρώ (μαζί με τα μεταφορικά). Σε περίπτωση αποστολής εκτός Ελλάδας τα έξοδα αποστολής κοστολογούνται ανάλογα με τα τιμολόγια των ΕΛ.ΤΑ. Η πληρωμή γίνεται μέσω Pay Pal. Το κατάλληλο κουμπί υπάρχει πάνω αριστερά στη σελίδα του Radio hackaday (donation button) και στο παρόν blog. Όποιος για οποιοδήποτε λόγο δεν μπορεί να στείλει μέσω Pay Pal μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μας μέσω email για να του δώσουμε αριθμό λογαριασμού τραπέζης για να κάνει κατάθεση σε κάποιο κατάστημα.

Το Radio hackaday, το παρόν ιστολόγιο και το Locus Blogus δεν έχουν έσοδα, ούτε διαφημίσεις. Αν θέλετε μπορείτε να στηρίξετε την προσπάθεια που γίνεται με μια δωρεά μέσω Pay Pal. Οποιαδήποτε προσφορά ευπρόσδεκτη. Δυστυχώς η οικονομική κρίση και η ανεργία μας αναγκάζουν να ζητάμε δωρεές. Μακάρι να μπορούσα να βρω χορηγούς που να καλύψουν όλα τα έξοδα και να το προμηθεύσω εντελώς δωρεάν στον καθένα σας αλλά αυτό για την ώρα είναι εντελώς αδύνατο.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε φωτογραφίες του DVD. Για μεγέθυνση τους κάντε διπλό κλικ πάνω τους.

Κλείνοντας θα χαρώ αν κάνετε follow στο Twitter, like στη σελίδα στο facebook και add στο facebook. Ανάλογα banners με links θα βρείτε στη δεξιά στήλη του παρόντος blog.

Τέλος θα ήθελα τα σχόλια σας και τις εντυπώσεις σας και εδώ μέσω σχολίων και στο facebook αλλά και με emails. Αν δε σας είναι κόπος κάντε ένα feedback.

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε το Radio hackaday και διαβάστε το ανάλογο post. Αν θέλετε διαδώστε το. Ευχαριστώ!

ΑΣΕ ΜΑΣ ΡΕ ΤΖΟΥΛΑΚΙ

Υπάρχουν άνθρωποι που παρόλες τις δυσκολίες και τα σκληρά μέτρα που εφαρμόζει η κυβέρνηση, δεν το βάζουν κάτω. Ψάχνονται και βρίσκουν λύσεις. Τα αποτελέσματα είναι θεαματικά. Αυτοί δε θα πεινάσουν ποτέ στη ζωή τους. Πάντα βρίσκουν τρόπο να ξεγλιστρούνε από την ασφυκτική οικονομική κρίση. Είναι αποφασισμένοι να χωθούνε ακόμα και μέσα στα σκατά.
Πάρτε για παράδειγμα τη Τζούλια. Τι ποια Τζούλια ρε αμόρφωτοι; Η Τζούλια είναι μία. Τι έλεγα; Α ναι! Αυτό το κορίτσι έχει ξεκωλιαστεί από τη σκληρή δουλειά. Της έφυγε ο πάτος στην κυριολεξία. Μας το απέδειξε ότι δεν τεμπελχανιάζει όπως οι περισσότεροι μας. Το κορίτσι έχει στόχο. Και τι κωλοδουλειά δεν έκανε! Μοντέλο, τραγουδίστρια, ηθοποιός και τώρα πορνοστάρ. Όντως κωλοδουλειές. Εφόσον χρειάζεσαι ωραίο κώλο για να πετύχεις... Και αυτό ρε αχάριστοι και μίζεροι το κάνει από αλτρουισμό για την Ελλάδα. Μυρίστηκε το Τζουλάκι τα σκληρά μέτρα της κυβέρνησης και θυσίασε το σώμα της για εμάς. Να μας δείξει πόσο γαμήσι αντέχει ο έλληνας και η ελληνίδα.
Φυσικά και το είδα το video. Ως ευσυνείδητος blogger πρέπει να έχω σφαιρική άποψη για το θέμα. Τέτοια κοινωνική και ανθρωπιστική προσφορά και να απαξιώσω; Φυσικά και το κατέβασα από το διαδύκτιο. Είπαμε ότι κάνουμε μαλακίες αλλά όχι και να σκάσουμε είκοσι ευρά. Το λοιπόν οι ατάκες της Τζούλιας ήταν το κάτι άλλο. Αντιπροσωπεύουν τους έλληνες. Όταν έλεγε: "Δεν καταλαβαίνω τίποτα" με περιπαικτικό χαμόγελο στον μπήχτη της αναλογίστηκα τι ψωλή μας περιμένει με τα νέα μέτρα και την αυξανόμενη φορολογία και πόσο ανθεκτικός λαός είμαστε. Προς στιγμήν ανακουφίστηκα. Λέω μπόρα είναι, θα περάσει. Σκέφτομαι την πούτσα δε τη γλιτώνουμε οπότε ας το απολαύσουμε. Μετά από λίγο όμως άρχισα να ανησυχώ. Ελάχιστα λεπτά μετά την παραπάνω ατάκα και το περιπαικτικό χαμόγελο η Τζούλια βόγγηξε για τα καλά. Τότε μπήκα στο νόημα για το τι μας περιμένει. Προς το τέλος του έργου όταν ανέφερε ότι ο κώλος της θα γίνει τεράστιος εκεί τα χρειάστηκα. Τεσπα! Μια ψυχή θα βγει που θα βγει.
Η αλήθεια είναι ότι έμεινα έκπληκτος με την καλλιτεχνική φύση της. Δεν ήξερα ότι πήγε και σε ωδείο. Μιλάμε για το πρώτο κλαρίνο. Τύφλα να έχει ο Σαλέας και ο Γιώργος Μάγκας. Και όχι μόνο. Ξέρει και άλλα όργανα. Πουλόφωνο, σαξοπέος, φλαμπούτσο και μουνάρπα.
Αυτή την κίνηση της Τζούλιας δεν πρέπει να την αφήσουμε έτσι. Πρέπει να τιμήσουμε την ηρωίδα. Βασική προϋπόθεση από 'δω και πέρα για την είσοδο ενός μετανάστη ή πρόσφυγα στην Ελλάδα θα είναι η γνώση του βίου της απόλυτης ελληνίδας προρνοστάρ Τζούλιας.
Πιστεύω ότι αυτή η ανατρεπτική και συνάμα επαναστατική αντίδραση της συντρόφισσας Τζούλιας θα έχει και συνέχεια. Μια απορία έχω. Πιο μεγάλο μπουκάλι από αυτό της σαμπάνιας ποιο ποτό έχει; Ρωτάω γιατί η Τζούλια σίγουρα θα ξανακάνει την υπέρβαση και όχι τα ίδια πράγματα στην επόμενη ταινία της. Αν δε βρει πάντως κάτι εγώ έχω μια εφτάλιτρη νταμιτζάνα να της στείλω για να την εφαρμόσει στον πάτο της. Ελπίζω να της κόλλησαν βαραία ένσημα. Ολόκληρος μετροπόντικας μπήκε μέσα της!
Πέρα από την πλάκα, γιατί κάθε φορά που κάνει μαλακία αυτή η κοπέλλα βγαίνει στα κανάλια για να κλαφτεί και να μας πει ότι έπεσε θύμα εκμετάλλευσης; Μα για τόσο μαλάκες μας έχει; Δεν το ήξερες κορίτσι μου; Όποιος πηδάει πολλά παλούκια τελικά κάποια θα μπούνε και στον κώλο του. Και άσε τις μαλακίες για προσωπικές στιγμές... Η εικόνα ο φωτισμός, τα άλλα άτομα που ακούγονται και το ντεκόρ άλλα δείχνουν. Δεν είναι δυνατόν ο παρτενέρ σου να σταμάτησε να σε πηδάει για να κάνει χαλάουα και μετά να συνεχίσει. Άρα υπήρχαν δύο μπήχτες. Δεν είναι δυνατόν να ισχυρίζεσαι ότι ήσουν εσύ με το αγόρι σου μόνο όταν σου κρατάει τον κώλο με τα δυο του τα χέρια και η κάμερα να κινείται. Με τι την κρατάει; Με το τρίτο χέρι; Αν είναι να κινηθείς νομικά γιατί απλά δεν το κάνεις και βγαίνεις στα κανάλια και το διατυμπανίζεις; Και λες ο παραγωγός να είναι τόσο μαλάκας και να το κυκλοφορήσει εν αγνοία σου; Ως και διαφήμιση στον Alpha μπήκε. Αν επιθυμούσες εισαγγελική παρέμβαση ούτε διαφήμιση θα έπαιζε και τα περιοδικά θα αποσύρονταν από τα σημεία πώλησης. Εσύ βέβαια περιμένεις πρώτα να γίνουν οι πωλήσεις και μετά θα κάνεις αν κάνεις κάτι νομικά. Άσε μας ρε Τζουλάκι!
MOVIE 'S DOWNLOAD LINK

ΚΑΚΗ Η ΠΕΙΡΑΤΙΑ ΑΛΛΑ...

Με αφορμή τα δικαστήρια που γίνονται στη Σουηδία σχετικά με το Pirate Bay έχω να πω μερικά πράγματα περί πειρατίας.
Προσωπικά δεν πιστεύω ότι υπάρχει άνθρωπος που έχει υπολογιστή και σύνδεση στο internet και δεν έχει κατεβάσει κάτι. Έστω και μια φωτογραφία ή ένα κείμενο. Δεν αντιλέγω ότι το να ανταλάσσουμε αρχεία τρίτων μέσω διαδυκτίου είναι παράνομο, αλλά και οι εταιρίες παραγωγής και διανομής που σαν χόμπυ τους έχουν τις μηνύσεις κατά των πάντων δεν είναι και τόσο καθαρές.
Βλέπω ταινίες σε dvd (όχι ότι δεν κατεβάζω από τορεντάδικα... μην τρελλαθούμε...) αρκετές φορές. Νέα μόδα στην Ελλάδα είναι μόλις βάλεις το δισκάκι στο dvd player να βλέπεις ένα μεγάλο, σχετικά, διαφημιστικό που μας υπενθυμίζει πως η πειρατία είναι κακό πράγμα και αμέσως μετά ένα διαφημιστικό (συνήθως των Ster Cinemas, παλιότερα ήταν διαφήμιση του Allou Fan Park). Ότι και να κάνω, ότι κουμπί και να πατήσω δεν μπορώ να προσπεράσω το διαφημιστικό σποτάκι για να πάω στο menu. Είμαι αναγκασμένος να το δω και να σπάνε τα νεύρα μου. Για ποιο λόγο; Μα ένας από τους πολλούς λόγους που νοικιάζω dvd είναι η αποφυγή των διαφημίσεων. Κατά πόσο θεμιτό είναι να μου επιβάλλουν να δω μια διαφήμιση που δε θέλω;
Αυτό δεν είναι καθόλου νόμιμο. Σίγουρα οι εταιρίες παραγωγής και διανομής το γνωρίζουν αυτό αλλά τηρούνε σιγή ιχθύος γιατί προφανώς δεν τους συμφέρει.
Εδώ και καιρό ήθελα να γράψω γι' αυτό το θέμα. Το κακό έχει παραγίνει. Μου έχει συμβεί σε εφτά και οχτώ (το λιγότερο) dvds στη σειρά. Όταν διάφορες εταιρίες σκούζουν και φωνάζουν για πειρατία καλό θα είναι να λάβουνε υπόψην τους και τις δικές τους λαδιές.

WALL-E

Χθες αξιώθηκα επιτέλους και είδα το WALL-E. Είναι μια ταινία animation των Pixar και Disney. Διάβασα στο internet πολύ καλές κριτικές και πολλοί μου το σύστησαν. Ειλικρινά για μένα είναι από τα πιο κορυφαία animation που έχω δει μέχρι τώρα.
Σίγουρα τα γραφικά είναι το κάτι άλλο αλλά η ταινία πιστεύω ότι γνωρίζει μεγάλη επιτυχία γιατί καταφέρνει να πλημυρίσει με συναισθήματα τον θεατή. Και αυτό το καταφέρνει χωρίς διαλόγους. Σίγουρα υπάρχει και ομιλία αλλά τα συναισθήματα δε βγαίνουν απ' αυτήν. Ποτέ δεν περίμενα να πάρω μαθήματα ανθρωπιάς και ανιδιοτέλειας από ένα ρομπότ, έστω και μέσω μιας ταινίας.
Η ταινία περνάει πολλά μυνήματα. Περιβαλλοντολογικά, την απομόνωση των ανθρώπων στους εαυτούς τους, τον έρωτα, την εξάρτηση από τη virtual reallity (εικονική πραγματικότητα), μας θυμίζει ότι τα χρόνια της αθωότητας είναι αυτά που αξίζουν και η ανεγξέλεκτη χρήση της τεχνολογίας μπορεί να μας αποξενώσει από όλους και απ' όλα.
Η ιστορία διαδραματίζεται αρκετές εκατοντάδες χρόνια μετά όταν οι άνθρωποι αναγκάζονται να μεταναστεύσουν στο διάστημα γιατί κατάντησαν τη γη ένα μέρος αφιλόξενο με μεγάλη τοξικότητα εφόσον κατέστρεψαν το οικοσύστημα. Πίσω έμειναν ρομπότ που στοιβάζουν σκουπίδια. Αυτή τη δουλειά κάνει και ο ήρωας της ταινίας ο WALL-E ο οποίος θυμίζει ένα συνηθισμένο μεροκαματιάρη άνθρωπο, ο οποίος είναι ευγενέστατος και του αρέσει η μουσική, ο χορός και ο παλιός κινηματογράφος, δεν έχει χάσει το ρομαντισμό του και ότι αντίκα βρίσκει τη σώζει μέχρι που βρίσκει ένα φυτό και το πάει στο σπίτι του. Το φυτό συμβολίζει την ελπίδα. Ανά διαστήματα οι άνθρωποι από το τεράστιο διαστημόπλοιο όπου ζούνε εντελώς αποστειρωμένοι στέλνουν ρομπότ για να πάρουν δείγματα από τη γη για να δούνε αν ο πλανήτης έχει γίνει ξανά κατοικίσιμος. Σε μια τέτοια αποστολή η EVA (ένα ρομπότ απεσταλμένος των ανθρώπων) συναντά τον WALL-E. Από εκεί και πέρα ξεκινά μια περιπέτεια με αίσια κατάληξη.
Τη συστήνω ανεπιφύλακτα σε όσους (αν και δε νομίζω ότι είναι πολλοί) δεν την έχουνε δει.

ΔΥΟ ΤΑΙΝΙΕΣ

Σήμερα δε θα γκρινιάξω, ούτε θα βρίσω. Έχω να σας προτείνω δύο ταινίες.
Η πρώτη είναι το "INTO THE WILD" την οποία έχει σκηνοθετήσει ο Sean Penn. Βασίζεται σε αληθινή ιστορία και στο βιβλίο του John Krakauer. Τη μουσική της ταινίας την ανέλαβε ο κορυφαίος Eddie Vedder (τραγουδιστής των Pearl Jam) και εννοείται ότι υπάρχει και soundtrack που κυκλοφορεί από τη Sony BMG. Όλη η ταινία είναι μια απόδραση. Μια προσπάθεια επιστροφής στην αγνότητα. Γυρισμένη η ταινία μακριά από τα studios και έξω στην καταπληκτική άγρια φύση με καταπληκτική φωτογραφία προσφέρει πολλές φορές ένα αίσθημα ευεξίας. Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι πολύ καλές και όλη η ταινία δε θυμίζει πολύ Hollywood. Σίγουρα οδηγεί τον θεατή σε σκέψη. Η ταινία τελειώνει με μια φωτογραφία του αληθινού ήρωα και από μόνη της λέει πολλά. Τελικά ο Sean Penn είναι εγγύηση.
Η δεύτερη ταινία που προτείνω είναι το "ΤΗΕ ΚΙΤΕ RUNNER" ("Χαρταετοί πάνω από την πόλη" είναι ο ελληνικός τίτλος). Εδώ έχουμε μια, αρκετά, αισθητή παρουσία της DREAMWORKS. Η ταινία είναι φοβερή. Στη σκηνοθεσία είναι ο ελβετός Marc Forster. Μην ψάξετε να βρείτε αστέρες του Hollywood. Άδικος ο κόπος. Το cast είναι από πολλά κράτη. Αίγυπτος, Ιράν, Η.Π.Α., Αφγανιστάν, Μεγάλη Βρετανία, Ρωσία. Το 70% της ταινίας είναι γυρισμένο σε μια επαρχία της δυτικής Κίνας. Η ιστορία διαδραματίζεται στην Καμπούλ στα τέλη της δεκαετίας του '70. Ξεκινάει από τη φιλία δύο παιδιών και με το πέρασμα του χρόνου θίγονται πολλά ζητήματα όπως οι Ταλιμπάν, η προσφυγιά, η μετανάστευση, η αντιμετώπιση της πραγματικότητας, η ενιλικίωση, η φιλία και τα κόστη της, τα ανθρώπινα λάθη, οι τύψεις και η προσπάθεια επανόρθωσης των λαθών. Στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας η γλώσσα που ακούγεται είναι τα αφγανικά και σε πολύ λιγότερο ποσοστό τα αγγλικά. Καταπληκτική φωτογραφία και η μουσική που ντύνει την ταινία την έγραψε ένας ισπανός. Δεν είναι αράβικη μουσική αλλά σίγουρα έχει ανατολίτικα στοιχεία. Οι ερμηνείες των ηθοποιών έιναι πολύ καλές αλλά αυτές των πιτσιρικάδων θα σας αφήσουν με το στόμα ανοιχτό. Τα εφέ στγην ταινία είναι ισορροπημένα και πολύ καλά. Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο του αφγανο-αμερικανού Khalled Hosseini. Σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Αν δείτε ή αν είδατε τις ταινίες θα ήθελα να μάθω την άποψη σας. Καλή τηλεθέαση.

ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ

Τα πολύ παλιά χρόνια υπήρχαν οι λατέρνες με τους πλανόδιους ιδιοκτήτες τους για να διασκεδάζουν τον κόσμο σε μαγαζιά, σοκάκια και πανηγύρια.
Μετά ήρθαν τα γραμμόφωνα. ΄Οταν πρωτοεμφανίστηκαν, ήταν προνόμιο η κατοχή τους, από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα.
Στη συνέχεια ήρθαν το ραδιόφωνο και οι δίσκοι βινυλίου. Το ραδιόφωνο εκτός από διασκέδαση χρησιμοποιούνταν και για ενημέρωση και μετά από λίγο καιρό άρχισαν να εκπέμπουν και διαφημίσεις για επιπλέον έσοδα.
Με την πάροδο του χρόνου ήρθε η τηλεόραση που κατά κάποιο τρόπο αντικατέστησε τον κινηματογράφο και πήρε μεγάλο μέρος οπαδών του ραδιοφώνου. Αυτό ισχύει μέχρι σήμερα.
Όσον αφορά τον ήχο εμφανίζονται οι πομπίνες (μαγνητοταινίες) και κατόπιν οι κασσέτες. Με τις κασσέτες εμφανίζεται η πρώτη "πειρατία" για το λόγο ότι γινόταν η αντιγραφή τραγουδιών από τους δίσκους βινυλίου σε αυτές.
Δεκαετία του '70 εμφανίζονται τα πρώτα video που αντικαθιστούν τις μηχανές που έπαιρναν πομπίνες και η προβολή γινόταν σε άσπρο πανί. Τα video έπαιζαν με κασσέτες που έπαιζαν και από τις δύο πλευρές (όπως αυτές του ήχου). Μετά εξελλίσονται και μπαίνουν σε κάθε σπίτι.
Αρχές της δεκαετίας του '80 η SONY βγάζει στην αγορά το πρώτο CD player. Ο ψηφιακός ήχος μπαίνει στα σπίτια μας (ψηφιακός ήχος προϋπήρχε σε ειδικές κασσέτες). Το περίφημο walkman της ίδιας εταιρίας γίνεται σήμα κατατεθέν.
Δεκαετία του '90 έρχεται το DVD player, το internet και οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές γίνονται πιο προσιτοί στο ευρύ κοινό.
Με την έξαρση του internet και των υπολογιστών η μουσική γίνεται ψηφιακή και μετατρέπεται σε δεδομένα (mp2 και λίγο αργότερα mp3). Τα walkman και τα discman αντικαθιστούνται από τα mp3 players που αργότερα παίζουν και videos και έχουν την τάση να μικραίνουν οι διαστάσεις τους.
Νέα χιλιετία και άλλα κόλπα. Τηλεοράσεις plasma και κάρτες μνήμης υπάρχουν παντού. Τα DVD players ετοιμάζονται να μπούνε στο χρονοντούλαπο γιατί θα αντικατασταθούν από τα Blue Ray και τα HD.
Οι υπολογιστές έχουν όλο και περισσότερα περιφερειακά, οι επιδόσεις τους αυξάνονται με μεγάλη ταχύτητα και το γρήγορο internet (DSL) είναι γεγονός.
Τα κινητά τηλέφωνα χρησιμοποιούνται για τα πάντα εκτός από τηλεφωνικές κλήσεις. Αυτό είναι επακόλουθο της πληθώρας δυνατοτήτων που έχουνε.
Τα πάντα τείνουν να γίνουν ασύρματα. Σταθερά τηλέφωνα, internet, τοπικά δύκτια. Το Bluetooth χρησιμοποιείται για ανταλλαγή αρχείων και για σύνδεση περιφεριακών κινητού τηλεφώνου με το τελευταίο ή ηλεκτρονικού υπολογιστή με αυτό.
Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που παίζαμε στα μαγαζιά της γειτονιάς, όπως και αυτά που είχαμε στα σπίτια μας σε μέγεθος κασσέτας (Tetris, Flipper, κ.α.) ξεχάστε τα. Παραείναι ρετρό. Τώρα έχουμε κονσόλες με απίθανα γραφικά και τέλειο ήχο, καθώς επίσης και πολύ πιο πολύπλοκα παιχνίδια.
Τέλος ανακαλύψαμε όλοι το φωτογράφο μέσα μας εφόσον οι ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές μας έχουν λύσει τα χέρια. Οι video-κάμερες χωράνε μέσα στη χούφτα μας και όλοι το παίζουμε σκηνοθέτες με 150 και 200 ευρώ.
Και να σκεφτεί κανείς ότι τα πράγματα εξελλίσονται πολύ γρήγορα. Όλο και κάτι καινούριο βγαίνει σχεδόν κάθε μέρα. Όλα αυτά βέβαια αποσκοπούνε στον υπερκαταναλωτισμό. Ρε, πως περνάνε τα χρόνια!

Υ.Γ.: Θέλω να ευχαριστήσω τον ΑΑΤΟΝ ή αλλιώς Νίκο Ράμο του Α ΜΠΕ ΜΠΑ BLOG (το μπενιλικοδρόμιο) για τη δημιουργία του καταπληκτικού logo που έκανε για το blog μου.

ΜΑΣ ΤΑ ΕΧΟΥΝΕ ΠΡΗΞΕΙ

Δεν αντέχω άλλο. Μας τα έπρηξαν. Κάθε φορά που ανοίγω την τηλεόραση ακούω για το περιβόητο DVD με το ροζ περιεχόμενο. Δεν είναι η τακτική μου να ασχολούμαι και να γράφω για πολιτική, φτιαχτά σκάνδαλα και πολιτικούς στο blog μου για τον απλούστατο λόγο ότι δε με ενδιαφέρει. Δεν πιστεύω ότι έχουμε δημοκρατία και αξιοκρατία οπότε χέστηκα για τα δήθεν σκάνδαλα. Ο κοσμάκης έχει άλλα, σοβαρότερα προβλήματα και τον έχουνε φλομώσει με μαλακίες. Στα παπάρια μας και αν την πήδηξε στα παπάρια μας και αν δεν την πήδηξε την τριανταπεντάρα ο μπούλης. Τις τελευταίες μέρες οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Οι δημοσιογράφοι έχουν γίνει stars και αντί να εξασκούνε το λειτούργημα τους κάθονται και ξεκατινιάζονται στα τηλεοπτικά παράθυρα. Δε θα σας ζαλίσω άλλο, και τόσο που έγραψα γι' αυτούς πολύ είναι.
Τώρα θα ασχοληθώ με κάτι πιο σημαντικό. Κάνοντας βόλτες στην ελληνική και ξένη blogόσφαιρα ανακαλύπτω όχι γνωστά αλλά πολύ καλά blogs. Με αφορμή ένα email που πήρα θα ήθελα να καλοσωρίσω τον Γιάννη Αγιάννη με το blog του ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ
Ακόμα κάθεστε ρε; Άντε να τον επισκεφτείτε τον άνθρωπο και να του ευχηθείτε καλή αρχή. Άντε ντε!