Η ΣΜΥΡΝΗ ΜΑΝΑ ΚΑΙΓΕΤΑΙ

22 Αυγούστου 1922. Σαν σήμερα, πριν από ογδόντα έξι χρόνια, ξεκινάει (και μερικές μέρες πριν) ο αφανισμός της Σμύρνης και των κατοίκων της. Θα ολοκληρωθεί το Σεπτέμβρη του ίδιου έτους. Βέβαια δεν είναι μόνο η καταστροφή της Σμύρνης που αποτελεί τη Μικρασιατική καταστροφή. Η γενοκτονία εφαρμόζεται σε όλη τη Μικρασία (Αϊβαλί και άλλες πόλεις και χωριά). Ο Αρχιεπίσκοπος Σμύρνης Χρυσόστομος. Ένας πραγματικός ήρωας που βοήθησε με το παραπάνω όλους για να γλιτώσουνε από το θάνατο και έμεινε εκεί παρόλο που του δόθηκε ευκαιρία να γλιτώσει. Βρήκε τραγικό θάνατο. Του έβγαλαν τα μάτια και τον έσυραν στους δρόμους της Σμύρνης.
Δε μένει τίποτα όρθιο. Τίποτα δε θα θυμίζει κάτι από την πανέμορφη μεγαλούπολη. Όλα έγιναν στάχτη.

Τα πλοία των μεγάλων δυνάμεων έμειναν άπραγα. Όποιος κατάφερνε να ανέβει σ' αυτά τον ξαναπετούσαν στη θάλασσα. Ανθρωπισμός μηδέν. Οι ξένοι το μόνο που έκαναν ήταν να βγάζουν φωτογραφίες από τα πλοία.
Οι Γερμανοί, οι σημερινοί μας εταίροι, ήταν αυτοί που βοήθησαν τον Κεμάλ όσο κανένας άλλος για να σβήσει τη Σμύρνη από το χάρτη. Με τη Μικρασιατική καταστροφή θα παιχτεί άλλο ένα δράμα. Αυτό των προσφύγων. Ολόκληρες οικογένειες ξεκληρίστηκαν και όσοι επιβίωσαν ξεκίνησαν ξανά από το μηδέν. Πολλοί πήγαν στην Ελλάδα όπου εκεί τους αντιμετώπιζαν οι ντόπιοι ως τουρκόσπορους αλλά δεν είναι και λίγοι όσοι πήγαν σε άλλες χώρες όπως οι Η.Π.Α., Αίγυπτος και αλλού.

Η ελπίδα λένε πεθαίνει τελευταία. Εκείνες τις ημέρες πέθαναν πολλοί μαζί της.
Για περισσότερο φωτογραφικό υλικό κάντε κλικ εδώ. Σας προειδοποιώ ότι το υλικό είναι πολύ σκληρό.

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΛΥΚΟΦΙΛΙΕΣ

Ρε μπας και οδηγούμαστε πάλι σε ψυχρό πόλεμο μεταξύ Η.Π.Α. και Ρωσίας; Μη μου πείτε ότι η Ρωσία δεν είναι υπολογίσιμη δύναμη. Αν δεν ήταν οι Η.Π.Α. δε θα έστειναν αντιπυραυλική ασπίδα στην Πολωνία για αμυντικούς λόγους (τι μαλακία της Κοντολίζα Ράις... Oh my God!).
Όταν διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση οι Η.Π.Α αλώνιζαν την υφήλιο ανενόχλητα. Μετά ήρθε ο Πούτιν και ανέστησε τη Ρωσία σε σημείο που άρχισαν φίδια να ζώνουν τους αμερικάνους.
Μα και το πρώην ανατολικό μπλοκ πόσο διψασμένο για τη δύση είναι! Ότι τους πούνε και ότι ζητήσουν οι αμερικάνοι ναι λένε. Τόσα παραδείγματα υπάρχουν και μυαλό δε βάζουν. Οι αμερικάνοι θα τους εκμεταλευτούνε για τα καλά και όταν κάνουν τη δουλειά τους δεν τους βαραίνει να ρίξουν και μερικές βόμβες στους συμμάχους τους στην Ευρώπη με ψεύτικες δικαιολογίες. Αν νομίζει η Πολωνία ότι θα βγει κερδισμένη από τις Η.Π.Α. τότε θα φάνε καλά και αυτοί από την άλλη πλευρά του ατλαντικού μια μέρα... Και οι Σκοπιανοί έτσι θα την πατήσουν αλλά νομίζουν ότι η λυκοφιλία των αμερικάνων είναι αγνή.
Έχει ο καιρός γυρίσματα... αλλά πάντα την πληρώνουν οι αθώοι... και η Ευρώπη άπραγη... αγαλματάκια ακίνητα, αμίλητα, αγέλαστα!

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΜΙΑ ΤΡΙΛΟΓΙΑ

Πριν από είκοσι μέρες έγραψα τη γνώμη μου και τις εντυπώσεις μου για ένα βιβλίο. Για το μυθιστόρημα "Εκεί που αφρίζουν τα νερά" του Γιάννη Τσάτσικα. Σήμερα θα ήθελα να αναφερθώ σε μια τριλογία που διάβασα πέρσι το καλοκαίρι.
Αναφέρομαι στην τριλογία "Τρεις έλληνες από το Αϊβαλί" του Δημήτρη Γιαννουκάκη. Τα βιβλία αυτά, ίσως θυμάστε μερικοί, διαφημιζόταν και στο Alter. Ας πούμε λίγα πράγματα για τον συγγραφέα.
Ο Δημήτρης Γιαννουκάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1899. Σπούδασε νομικά και από το 1930 εργάστηκε ως δημοσιογράφος στις περισσότερες εφημερίδες εκείνης της εποχής. Ήταν θεατρικός συγγραφέας, ευθυμογράφος και σατηρικός ποιητής. Έχει γράψει και έχουν μεταφερθεί στο θέατρο συνολικά 235 έργα του, κυρίως κωμωδίες και μονόπρακτα. Πέθανε στην Αθήνα το 1974.
Τα τρία βιβλία που απαρτίζουν αυτό το έργο είναι περιπετειώδη μυθιστορήματα. Το πρώτο φέρει τον τίτλο "Στις ακτές της Βεγγάζης", το δεύτερο "Στην έρημο των Βεδουίνων" και το τρίτο "Αιχμάλωτοι της λευκής βασίλισσας".
Το Σεπτέμβρη του 1922 μια οικογένεια από το Αϊβαλί για να γλιτώσει από τη χατζάρα των τούρκων επιβιβάζεται σε ένα καράβι για να γλιτώσει. Η τριμελής οικογένεια παίρνουν μαζί τους και ένα αρμενόπουλο τον Καραμπέτ που το έχουν ψυχοπαίδι. Για κακή τους τύχη το καράβι βυθίζεται και η θάλασσα τους ξεβράζει στις ακτές της Αφρικής. Πάνω στο ναυάγιο γνωρίζονται με τον Αντώνη Βαζουράτο, έναν εικοσιδυάχρονο Κεφαλλονίτη που ήταν μάγειρας στο καράβι.
Με το που πάτησαν το πόδι τους στην Αφρική ξεκινάει η Οδύσσεια που θα κρατήσει δέκα χρόνια. Τα παιδιά χωρίζονται από τους γονείς τους και αρχίζει μια περιπέτεια για την ανεύρεση τουυς. Ίντριγκες, βεδουίνοι, καραβάνια, δουλεμπόριο. Όλα αυτά απαρτίζουν το φόντο όπου διαδραματίζονται αγωνιώδεις σκηνές. Παρακολουθούμε τα παιδιά να περνάνε στην εφηβεία και από εκεί να γίνονται άνδρες. Μαζί με τον Κεφαλλονίτη μάγειρα θα προχωρήσουν μέχρι τα βάθη της Αφρικής. Φιλίες θα δοκιμαστούνε, διάφοροι καλοθελητές θα προσπαθήσουνε να εκμεταλευτούνε όπως μπορούνε τους τρεις ήρωες και στο βάθος μια μυστηριώδης γυναίκα που κινεί τα νήματα σε όλη την Αφρική. Ο συγγραφέας καταφέρνει να κρατάει τον αναγνώστη μέσα στο κλίμα της Αφρικής. Ακόμα και όταν οι τρεις ήρωες βρίσκονται στη ζούγκλα, ο αναγνώστης καταφέρνει νοερά να ταξιδεύει μαζί τους.
Η τριλογία αυτή κρατάει σε εγρήγορση τον αναγνώστη από την πρώτη σελίδα του πρώτου βιβλίου μέχρι την τελευταία του τρίτου βιβλίου. Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Εκδόθηκε το 2005 από τις εκδόσεις Modern Times (Μοντέρνοι Καιροί).

Η ΝΤΟΠΑ, ΤΗΣ ΝΤΟΠΑΣ, ΤΗΝ ΝΤΟΠΑ, ΠΩ ΠΩ! ΦΤΙΑΧΤΗΚΑ!

Λέγεται ότι η Χαλκιά βρέθηκε ντοπέ. Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία. Αν κοιτάξουμε πέρα από εθνικότητες αθλητών πρέπει να παραδεχτούμε ότι το ντοπάρισμα υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει σε όλα τα κράτη είτε μας αρέσει είτε όχι.
Πάρτε το χαμπάρι. Οι παρθένες είναι είδος υπό εξαφάνιση. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα στην ίδια μοίρα θα βρεθούν και οι αθλητές που πάνε με το σταυρό στο χέρι και δε ντοπάρονται.
Οι Ολυμπιακοί αγώνες σήμερα δεν έχουνε καμία σχέση με το όραμα του βαρώνου Ντε Κουμπερντέν για την αναβίωση των πρώτων.
Σήμερα οι αγώνες αυτοί είναι μια τεράστια διαφημιστική καμπάνια, και διαγωνισμός των φαρμακοβιομηχανιών για το ποια θα έχει δημιουργήσει το καλύτερο χάπι. Το μη ανιχνεύσιμο.
Τζάμπα ασχολούνται όσοι τρώνε το χρόνο τους για να μιλάνε υποτιμητικά για τους ντοπαρισμένους αθλητές ή για να τους δικαιολογήσουν. Η ζωή συνεχίζεται και η ντόπα βασιλεύει. Έτσι απλά.

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΑΓΩΝΕΣ ENDURO ΣΤΙΣ ΣΕΡΡΕΣ

Από την 1η Σεπτεμβρίου μέχρι την 6η του ίδιου μήνα θα διεξαχθεί το I.S.D.E. (International Six Days Enduro) στην πόλη των Σερρών. Τι είναι αυτό; Μια πολύ μεγάλη διοργάνωση του μηχανοκίνητου αθλητισμού και ειδικά για τους λάτρεις της μοτοσυκλέτας και του ανωμάλου εδάφους. Πέρυσι διεξάχθηκε στη Χιλή.
Συμμετέχοντες θα έρθουν από διάφορα μέρη του πλανήτη. Η.Π.Α., Αυστραλία,Νέα Ζηλανδία, Χιλή, Σουηδία, Τσεχία, Ιταλία, Νότια Αφρική, Βέλγιο, Ιαπωνία, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία και άλλα κράτη.
Σίγουρα αυτή η διοργάνωση είναι μια τόνωση για τον εναλλακτικό τουρισμό της πόλης των Σερρών αλλά ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη. Αξιοσημείωτο είναι ότι όλη η οργάνωση έγινε από ιδιώτες, την τοπική αυτοδιοίκηση, την Ε.Λ.Π.Α., την Ελληνική Ομοσπονδία Μοτοσυκλέτας, την Παγκόσμια Ομοσπονδία Μοτοσυκλέτας και τη Λ.Α.Μ.Σ. (Λέσχη Αυτοκινήτου Μοτοσικλέτας Σερρών).
Η απουσία της πολιτείας, για άλλη μια φορά, είναι χαρακτηριστική σε όλους τους τομείς επιβεβαιώνοντας τον κανόνα ότι για μερικούς Ελλάδα είναι μόνο η Αθήνα. Με άλλα λόγια η επαρχία δεν πρέπει να σηκώσει κεφάλι.
Υπολογίζεται ότι οι αποστολές που θα λάβουν μέρος στους αγώνες θα είναι γύρω στις 2500 άτομα και άλλες 15000 θεατές. Το καλό είναι ότι επειδή οι κλίνες στην πόλη των Σερρών δε φτάνουν για όλους θα ωφεληθούνε και οι γύρω νομοί.
Αν γίνουν και άλλες παρόμοιες μεγάλες εκδηλώσεις στην επαρχία η περιφέρεια θα τονωθεί αρκετά και ειδικά η Βόρεια Ελλάδα.
Ας ελπίσουμε σε περισσότερες τέτοιες εκδηλώσεις που χάρη σ' αυτές μπορούμε και δραπετεύουμε λιγάκι από την καθημερινότητα.
Περισσότερες πληροφορίες στο I.S.D.E.