HACKERS & CRACKERS

Επιτέλους ξαναγράφω post. Όχι δεν πήγα διακοπές. Απλά το pc μου αρρώστησε και είχε πάνω από διακόσιους ιούς. Το χειρότερο είναι ότι κάποιος hacker μπήκε μέσα με κάποιο Trojan και έβλεπε τι κάνω. Ευτυχώς τον κατάλαβα γρήγορα και έμεινα άπραγος όσον αφορά το blog. Για καλή μου τύχη πρέπει να ήταν ψιλοάσχετος γιατί δεν πρόσεξε καλά και μπορούσα να ακούω από τα ηχεία μου τι κάνει. Μάλλον θα χρησιμοποίησε έτοιμα προγράμματα για να έχει πρόσβαση.
Βέβαια ήταν και δικό μου σφάλμα που τον τελευταίο καιρό απενεργοποίησα το firewall. Για να καθαρίσω το pc χρειάστηκαν δεκάδες σκαναρίσματα με antivirus προγράμματα. Και τι δεν βρήκα! Bots, Trojans, worms και χίλια δυο άλλα τέτοια "καλούδια". Καθάρισα τη registry δυο φορές και έσβησα χειροκίνητα διάφορα άλλα ύποπτα πραγματάκια που βρήκα στον υπολογιστή αλλά επειδή δεν ένιωθα αρκετά σίγουρος έκανα και ένα format. Με λίγα λόγια ασχολήθηκα πέντε μέρες για την ασφάλεια του υπολογιστή μου και εγκατέστησα παραπάνω προγράμματα προστασίας για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο.
Με λίγα λόγια έχασα αρκετό χρόνο γιατί κάποιος ήθελε να το παίξει hacker (το σωστό είναι cracker). Αλλά ένας hacker πάντα φροντίζει να μην αφήνει ίχνη πίσω του. Ο συγκεκριμμένος φαίνεται ότι είναι ερασιτέχνης γιατί δεν κάλυψε τα νώτα του καθόλου. Γνωρίζω ότι είναι από Ελλάδα. Μου άφησε ένα σωρό ίχνη και αυτό θα έχει συνέπειες γι' αυτόν. Θα τον βρω και πολύ σύντομα. Θα του αχρηστεύσω τον υπολογιστή για τα καλά.
Υπάρχουν κάποια κωλόπαιδα που κατεβάζουν από το internet κάποια έτοιμα χακερίστικα προγράμματα και το παίζουν ειδήμονες και hacker μπαίνοντας σε υπολογιστές τρίτων χωρίς να σκεφτούνε ότι κάποιος στόχος τους μπορεί να έχει εντελώς άχρηστα πράγματα γι' αυτούς στον υπολογιστή του, αλλά αυτά τα πράγματα μπορεί να είναι πολύ χρήσιμα για τον επιτιθέμενο, και μετά παριστάνουν τους σπουδαίους στους κολλητούς τους.

THE END

Τέλειωσε και αυτή η Ολυμπιάδα. Πιο πολύ με θέατρο του παραλόγου έμοιαζε. Έκατσα και είδα λίγο από την τελετή λήξης. Ήθελα να δω η Αγγλία τι θα παρουσίαζε σαν πρόγευση για τη Ολυμπιάδα του 2012. Ένας γερασμένος και καταϊδρωμένος Jimmy Page (Led Zeppelin), ένα κόκκινο διώροφο λεωφορείο (σήμα κατατεθέν της Αγγλίας και του Λονδίνου), μεταμοντερνισμός, πολυπολιτισμός και David Beckham. Τίποτα ενδιαφέρον δηλαδή.
Το γέλιο έπεσε με τον δήμαρχο του Λονδίνου. Ούτε να ανεμίσει την Ολυμπιακή σημαία ήξερε. Ούτε κουμπωμένο σακάκι όπως ορίζει το άτυπο πρωτόκολο σ' αυτές τις περιπτώσεις είχε, η υπερκινητικότητα του ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής και τα χέρια του πήγαιναν μονίμως προς τις τσέπες. Το μόνο που δεν έκανε ήταν να ξύσει τ' αρχίδια του δημοσίως (μπορεί να το έκανε και να μου ξέφυγε).
Το μόνο που μου έκανε εντύπωση ήταν όταν είδα τους Κινέζους θεατές να στέκονται προσοχή κατά τη διάρκεια της έπαρσης της ελληνικής σημαίας και του εθνικού ύμνου της Ελλάδας.
Ένα είναι σίγουρο. Κάποιες φαρμακοβιομηχανίες πήραν το χρυσό μετάλλιο. Τα προϊόντα τους κατάφεραν να μην ανιχνευθούν. Αν για να επιτευχθεί αυτό μπήκε και ανθρώπινος δάχτυλος αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Μια τελευταία απορία μόνο: Ο αμερικανός κολυμβητής των εφτά παγκοσμίων ρεκόρ και των οχτώ χρυσών μεταλλίων (ο Φελπς δηλαδή) δήλωσε ότι καταναλώνει καθημερινά γύρω στις έξι χιλιάδες θερμίδες (περίπου όσο τρεις άνθρωποι). Πως μπορεί και επιπλέει και δεν πατώνει; Και πως δεν παχαίνει; Είπαμε να κάνει παγκόσμια ρεκόρ αλλά όχι και να καταργήσει όλους τους νόμους της φύσης.

Η ΣΜΥΡΝΗ ΜΑΝΑ ΚΑΙΓΕΤΑΙ

22 Αυγούστου 1922. Σαν σήμερα, πριν από ογδόντα έξι χρόνια, ξεκινάει (και μερικές μέρες πριν) ο αφανισμός της Σμύρνης και των κατοίκων της. Θα ολοκληρωθεί το Σεπτέμβρη του ίδιου έτους. Βέβαια δεν είναι μόνο η καταστροφή της Σμύρνης που αποτελεί τη Μικρασιατική καταστροφή. Η γενοκτονία εφαρμόζεται σε όλη τη Μικρασία (Αϊβαλί και άλλες πόλεις και χωριά). Ο Αρχιεπίσκοπος Σμύρνης Χρυσόστομος. Ένας πραγματικός ήρωας που βοήθησε με το παραπάνω όλους για να γλιτώσουνε από το θάνατο και έμεινε εκεί παρόλο που του δόθηκε ευκαιρία να γλιτώσει. Βρήκε τραγικό θάνατο. Του έβγαλαν τα μάτια και τον έσυραν στους δρόμους της Σμύρνης.
Δε μένει τίποτα όρθιο. Τίποτα δε θα θυμίζει κάτι από την πανέμορφη μεγαλούπολη. Όλα έγιναν στάχτη.

Τα πλοία των μεγάλων δυνάμεων έμειναν άπραγα. Όποιος κατάφερνε να ανέβει σ' αυτά τον ξαναπετούσαν στη θάλασσα. Ανθρωπισμός μηδέν. Οι ξένοι το μόνο που έκαναν ήταν να βγάζουν φωτογραφίες από τα πλοία.
Οι Γερμανοί, οι σημερινοί μας εταίροι, ήταν αυτοί που βοήθησαν τον Κεμάλ όσο κανένας άλλος για να σβήσει τη Σμύρνη από το χάρτη. Με τη Μικρασιατική καταστροφή θα παιχτεί άλλο ένα δράμα. Αυτό των προσφύγων. Ολόκληρες οικογένειες ξεκληρίστηκαν και όσοι επιβίωσαν ξεκίνησαν ξανά από το μηδέν. Πολλοί πήγαν στην Ελλάδα όπου εκεί τους αντιμετώπιζαν οι ντόπιοι ως τουρκόσπορους αλλά δεν είναι και λίγοι όσοι πήγαν σε άλλες χώρες όπως οι Η.Π.Α., Αίγυπτος και αλλού.

Η ελπίδα λένε πεθαίνει τελευταία. Εκείνες τις ημέρες πέθαναν πολλοί μαζί της.
Για περισσότερο φωτογραφικό υλικό κάντε κλικ εδώ. Σας προειδοποιώ ότι το υλικό είναι πολύ σκληρό.

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΛΥΚΟΦΙΛΙΕΣ

Ρε μπας και οδηγούμαστε πάλι σε ψυχρό πόλεμο μεταξύ Η.Π.Α. και Ρωσίας; Μη μου πείτε ότι η Ρωσία δεν είναι υπολογίσιμη δύναμη. Αν δεν ήταν οι Η.Π.Α. δε θα έστειναν αντιπυραυλική ασπίδα στην Πολωνία για αμυντικούς λόγους (τι μαλακία της Κοντολίζα Ράις... Oh my God!).
Όταν διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση οι Η.Π.Α αλώνιζαν την υφήλιο ανενόχλητα. Μετά ήρθε ο Πούτιν και ανέστησε τη Ρωσία σε σημείο που άρχισαν φίδια να ζώνουν τους αμερικάνους.
Μα και το πρώην ανατολικό μπλοκ πόσο διψασμένο για τη δύση είναι! Ότι τους πούνε και ότι ζητήσουν οι αμερικάνοι ναι λένε. Τόσα παραδείγματα υπάρχουν και μυαλό δε βάζουν. Οι αμερικάνοι θα τους εκμεταλευτούνε για τα καλά και όταν κάνουν τη δουλειά τους δεν τους βαραίνει να ρίξουν και μερικές βόμβες στους συμμάχους τους στην Ευρώπη με ψεύτικες δικαιολογίες. Αν νομίζει η Πολωνία ότι θα βγει κερδισμένη από τις Η.Π.Α. τότε θα φάνε καλά και αυτοί από την άλλη πλευρά του ατλαντικού μια μέρα... Και οι Σκοπιανοί έτσι θα την πατήσουν αλλά νομίζουν ότι η λυκοφιλία των αμερικάνων είναι αγνή.
Έχει ο καιρός γυρίσματα... αλλά πάντα την πληρώνουν οι αθώοι... και η Ευρώπη άπραγη... αγαλματάκια ακίνητα, αμίλητα, αγέλαστα!

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΜΙΑ ΤΡΙΛΟΓΙΑ

Πριν από είκοσι μέρες έγραψα τη γνώμη μου και τις εντυπώσεις μου για ένα βιβλίο. Για το μυθιστόρημα "Εκεί που αφρίζουν τα νερά" του Γιάννη Τσάτσικα. Σήμερα θα ήθελα να αναφερθώ σε μια τριλογία που διάβασα πέρσι το καλοκαίρι.
Αναφέρομαι στην τριλογία "Τρεις έλληνες από το Αϊβαλί" του Δημήτρη Γιαννουκάκη. Τα βιβλία αυτά, ίσως θυμάστε μερικοί, διαφημιζόταν και στο Alter. Ας πούμε λίγα πράγματα για τον συγγραφέα.
Ο Δημήτρης Γιαννουκάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1899. Σπούδασε νομικά και από το 1930 εργάστηκε ως δημοσιογράφος στις περισσότερες εφημερίδες εκείνης της εποχής. Ήταν θεατρικός συγγραφέας, ευθυμογράφος και σατηρικός ποιητής. Έχει γράψει και έχουν μεταφερθεί στο θέατρο συνολικά 235 έργα του, κυρίως κωμωδίες και μονόπρακτα. Πέθανε στην Αθήνα το 1974.
Τα τρία βιβλία που απαρτίζουν αυτό το έργο είναι περιπετειώδη μυθιστορήματα. Το πρώτο φέρει τον τίτλο "Στις ακτές της Βεγγάζης", το δεύτερο "Στην έρημο των Βεδουίνων" και το τρίτο "Αιχμάλωτοι της λευκής βασίλισσας".
Το Σεπτέμβρη του 1922 μια οικογένεια από το Αϊβαλί για να γλιτώσει από τη χατζάρα των τούρκων επιβιβάζεται σε ένα καράβι για να γλιτώσει. Η τριμελής οικογένεια παίρνουν μαζί τους και ένα αρμενόπουλο τον Καραμπέτ που το έχουν ψυχοπαίδι. Για κακή τους τύχη το καράβι βυθίζεται και η θάλασσα τους ξεβράζει στις ακτές της Αφρικής. Πάνω στο ναυάγιο γνωρίζονται με τον Αντώνη Βαζουράτο, έναν εικοσιδυάχρονο Κεφαλλονίτη που ήταν μάγειρας στο καράβι.
Με το που πάτησαν το πόδι τους στην Αφρική ξεκινάει η Οδύσσεια που θα κρατήσει δέκα χρόνια. Τα παιδιά χωρίζονται από τους γονείς τους και αρχίζει μια περιπέτεια για την ανεύρεση τουυς. Ίντριγκες, βεδουίνοι, καραβάνια, δουλεμπόριο. Όλα αυτά απαρτίζουν το φόντο όπου διαδραματίζονται αγωνιώδεις σκηνές. Παρακολουθούμε τα παιδιά να περνάνε στην εφηβεία και από εκεί να γίνονται άνδρες. Μαζί με τον Κεφαλλονίτη μάγειρα θα προχωρήσουν μέχρι τα βάθη της Αφρικής. Φιλίες θα δοκιμαστούνε, διάφοροι καλοθελητές θα προσπαθήσουνε να εκμεταλευτούνε όπως μπορούνε τους τρεις ήρωες και στο βάθος μια μυστηριώδης γυναίκα που κινεί τα νήματα σε όλη την Αφρική. Ο συγγραφέας καταφέρνει να κρατάει τον αναγνώστη μέσα στο κλίμα της Αφρικής. Ακόμα και όταν οι τρεις ήρωες βρίσκονται στη ζούγκλα, ο αναγνώστης καταφέρνει νοερά να ταξιδεύει μαζί τους.
Η τριλογία αυτή κρατάει σε εγρήγορση τον αναγνώστη από την πρώτη σελίδα του πρώτου βιβλίου μέχρι την τελευταία του τρίτου βιβλίου. Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Εκδόθηκε το 2005 από τις εκδόσεις Modern Times (Μοντέρνοι Καιροί).