Ι.Κ.Α. (Ίδρυμα Καταντημένων Ανασφάλιστων)

48 ώρες απεργία έκαναν οι γιατροί του Ι.Κ.Α. Γιατί; Δε χορταίνουν λεφτά. Ως ασφαλισμένος στο Ι.Κ.Α. έχω κάθε δικαίωμα να κράξω τα λαμόγια που υποτίθεται ότι δουλεύουν και τους πληρώνω εγώ.
Είδα στις ειδήσεις πολίτες που περίμεναν πάνω από ένα μήνα για το ραντεβού με το γιατρό και όταν πήγαν έπρεπε να κλήσουν ξανά ραντεβού γιατί οι γιατροί έκαναν απεργία. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα οι πολίτες να περιμένουν άλλο ένα μήνα, μπορεί και παραπάνω.
Δε με νοιάζουν τα αιτήματα των γιατρών. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι παίζουν με την υγεία μας. Θα ήθελα να μάθω: Όταν αυτοί οι γιατροί αποφοίτησαν από τις σχολές τους έδωσαν τον όρκο του Ιπποκράτη ή του ΥΠΟΚΡΙΤΗ; Γι' αυτές τις δύο μέρες απεργίας το Ι.Κ.Α. θα μου δώσει τα αντίστοιχα λεφτά πίσω; Δε νομίζω! ΟΛΑ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ. Ακόμα και η υγεία των απλών πολιτών (που δε φταίνε σε τίποτα).
Πληρώνουμε κάθε μήνα ένα σκασμό λεφτά στο Ι.Κ.Α. και στην ουσία δεν έχουμε ασφάλιση. Πριν από δύο μήνες είχα πονόδοντο. Λέω ας πάω στο Ι.Κ.Α. λόγω οικονομικής στενότητας και στο κάτω - κάτω γιατί όχι; Αφού τους πληρώνω! Ο οδοντίατρος αγενέστατος (αγαλματάκια, ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα). Το μόνο που είπε είναι ότι έπρεπε να βγάλω το δόντι μου. Δηλαδή εξαγωγή. Εγώ πήγα για ένα σφράγισμα. Τον ρώτησα γιατί. Μου λέει ότι αφού το δόντι έκανε απόστημα είναι για εξαγωγή. ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΑΛΜΠΑΝΗ!!! Εξαγωγή. Η εύκολη λύση. Όταν του είπα ξανά για σφράγισμα μου είπε ότι δεν είχε αναισθητικές ενέσεις και υλικά για να κάνει σφράγισμα. ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΠΛΗΡΩΝΩ ΓΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΑΦΟΥ ΤΟ Ι.Κ.Α. ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΠΑΡΕΧΕΙ ΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΝΑΓΚΑΙΑ; Εννοείται ότι έφυγα και πήγα σε ιδιωτικό οδοντίατρο όπου έσωσα το δόντι μου, πλήρωσα και ησύχασα. Είμαι 1000% σίγουρος ότι παρόμοια περιστατικά έχουν τύχει στη συντριπτική πλειοψηφία των ασφαλισμένων του Ι.Κ.Α.
Για να πάμε και στους διοικητικούς. Μια μέρα πήγα για κάτι χαρτιά. Με την πρώτη ματιά που αντίκρυσα σκέφτηκα: "ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΒΑΡΕΣΕ ΔΙΑΛΥΣΗ." Ο ένας έπαιζε ηλεκτρονικό παιχνίδι (φιδάκι συγκεκριμμένα) στο κινητό του. Δύο κλώσσες έπιναν το καφεδάκι τους και κουτσομπόλευαν, μία άλλη μιλούσε στο τηλέφωνο με τις ώρες και ένας άλλος παραπέρα έτρωγε πάνω στο γραφείο του. Η ΑΠΑΘΕΙΑ, Η ΑΣΕΒΕΙΑ ΚΑΙ Η ΑΓΕΝΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΥΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ. Ούτε ένας συγκινήθηκε και να έρθει να με εξυπηρετήσει (είμουν με πατερίτσες και με εγχειρισμένο πόδι). Και να σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά τα τεμπελόσκυλα τα πληρώνουμε εμείς. Ξεκωλονόμαστε στη δουλειά για να πίνουν καφεδάκι αυτοί που υποτίθεται βρίσκονται σε αυτές τις θέσεις για να μας εξυπηρετούν. ΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΜΑΣ.
Το καλύτερο από όλα; Σε μία δημοκρατική χώρα όπως η Ελλάδα μας επιβάλλουν τους ασφαλιστικούς φορείς. Δε μπορούμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε μια δημόσια και μια ιδιωτική ασφάλεια. Ο ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΦΟΡΕΑΣ ΜΑΣ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΣΧΕΤΑ ΑΝ ΑΠΟΔΙΔΕΙ Ή ΟΧΙ. ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΑ ΑΡΠΑΖΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

ΑΥΞΗΣΕΙΣ και ... "αυξήσεις"

Δροσιστήκαμε πάλι πριν από λίγες μέρες. Χαρήκαμε με τις "αυξήσεις" του κώλου στους μισθούς μας και στο ταμείο ανεργείας - ανέχειας και λάβαμε την ψυχρολουσία από τη Δ.Ε.Η. (σε λίγο θα μεταφράζεται: Δεν Έχουμε Ηλεκτρισμό).
Αυξήσεις από τη Δ.Ε.Η. που θα φτάσουν το 30% (έτσι ενημερώθηκα από τα τηλεοπτικά κανάλια). Θα ισχύσουν από την 1η Δεκεμβρίου. Ούτε τα Χριστούγεννα θα μπορέσουμε να χαρούμε. Φέτος να μη βάλουμε φωτάκια στα χριστουγεννιάτικα δέντρα μας, ούτε στα μπαλκόνια μας. Να πάρουμε όλοι γεννήτριες για να έχουμε ρεύμα που θα μπορούμε να πληρώσουμε (αν και εκεί που έχει φτάσει το πετρέλαιο ... άσ' τα να πάνε!). Με λίγα λόγια αυτά τα ψίχουλα που θα πάρουμε ως αύξηση (αν τα πάρουμε, που δε θα τα πάρουμε!) θα τα δώσουμε πίσω και μάλιστα με τόκο. Μπράβο στη Δ.Ε.Η. και στην κυβέρνηση. Ούτε τράπεζα να ήταν!
Οι σύγχρονοι 300 (αναφέρθηκα σε αυτούς στης 14/11/2007) ξέρουν να κάνουν γεναιόδωρες αυξήσεις στους εαυτούς τους. Τα χριστούγεννα θα την περάσουν ζάχαρη και μελομακάρονο! Νομίζω;
Αυτό δεν είναι τίποτα! Να δείτε που με το καινούριο έτος ο Άϊ Βασίλης θα μας φέρει πιο πολλά και πιο δυνατά εμφράγματα! Αίσχος!!!
Αναρωτιέμαι αν θα δούμε ποτέ άσπρη μέρα (έστω για μια μέρα!) σε αυτόν τον τόπο.
Πάλι έχω σιχτιρίσει, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών αυτού του κράτους.

ΟΕ! ΕΛΛΑΣ ΟΕΟΕ!

ΟΥΓΓΑΡΙΑ - ΕΛΛΑΔΑ 1 - 2. Για άλλη μια φορά οι έλληνες αποδεικνύουν ότι μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα. Συγχαρητήρια στους παίκτες μας. Δεν είναι τυχαίο. Στο εξωτερικό οι έλληνες μεγαλουργούν σε όλους τους τομείς. Πολιτική, κινηματογράφο, επιστήμες, τεχνολογία, εμπόριο. Μόνο εδώ πέρα αρκετές ΚΟΥΦΑΛΕΣ που κάθονται σε "μεγάλες καρέκλες" και έχουν αναλάβει "μεγάλα πόστα" μας έχουν τελματώσει.

Τέλος πάντων. Δε θα γκρινιάξω σήμερα, ούτε θα μιζεριάσω. Σήμερα είναι γιορτή. Η εθνική μας με 31 βαθμούς είναι πρώτη στον όμιλο της με διαφορά. Με αυτόν τον τρόπο δείχνουμε ότι δεν πήραμε τυχαία το πανευρωπαϊκό στην Πορτογαλλία το 2004 και πάμε με αξιώσεις στα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας. Άντε και στο μουντιάλ στη Νότιο Αφρική το 2010! Και ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Ότο Ρεχάγκελ. Μας έβγαλε ασπροπρόσωπους για άλλη μια φορά. Νομίζω;

"ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ"

ΑΡΧΑΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΑΘΑΝΑΤΟΝ

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2004. 0:24΄ π.μ. 28^οι Ολυμπιακοί αγώνες τέλος. Θλίψη, συγκίνηση, χαρά, συναισθήματα ανάμικτα. Η γιορτή τελείωσε και θα επαναληφθεί σε άλλο μέρος μετά από τέσσερα χρόνια. Πολλές φορές αυτό το μαγικό κουτί που σε μεταφέρει σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου και αποκαλούμε τηλεόραση έχει τη δύναμη να σε κάνει να δακρύσεις.

Πριν από λίγη ώρα είδα να ολοκληρώνεται η τελετή λήξης της 28^ης Ολυμπιάδας και αναρωτιέμαι αν και κατά πόσο τηρήθηκε το ολυμπιακό πνεύμα. Επί δεκαεφτά μέρες άνθρωποι απ’ όλα τα μέρη της υφηλίου γιορτάζουν σαν μικρά παιδιά στην Αθήνα, τη διοργανώτρια πόλη. Σύνορα καταργούνται και όλοι γίνονται φίλοι. Σχεδόν δέκα χιλιάδες αθλητές συνυπάρχουν στο ολυμπιακό χωριό αρμονικά. Ολυμπιακό χωριό! Μια μικρογραφία του κόσμου όπου τα μέλη της ζουν μαζί, τρώνε μαζί, διασκεδάζουν μαζί, αστειεύονται και ερωτεύονται. Δυστυχώς η ολυμπιακή εκεχειρία δεν υπήρξε ούτε αυτή τη φορά. Άλλη μια ευκαιρία χάθηκε για ειρήνη. Με θυμώνει το γεγονός ότι μία συντριπτική μειοψηφία καρεκλοκένταυρων εμποδίζει την παγκόσμια ειρήνη. Εφόσον αυτό μπορεί να επιτευχθεί στο ολυμπιακό χωριό για δεκαεφτά μέρες τότε γιατί δεν μπορεί να επιτευχθεί σε ολόκληρο τον πλανήτη για πάντα;

Συγκινήθηκα όταν είδα σε αυτό το μαγικό κουτί μία παρέα Φιλανδών να τραγουδούν σχεδόν σε άπταιστα ελληνικά τον ελληνικό εθνικό ύμνο. Δάκρυσα όταν στον τελικό του TAE KWON DO οι δύο αθλητές, ο Έλληνας και ο Κορεάτης, κατέρριψαν τους όρους πρώτος και δεύτερος, χρυσό και ασημένιο, γιατί αγκαλιάστηκαν και ανέδειξαν το αθλητικό ιδεώδες. Ήταν και οι δύο πρώτοι, νίκησε ο αθλητισμός. Μαγεία! Μεγαλείο!

Ταράχτηκα όταν είδα στις τελετές έναρξης και λήξης (περισσότερο στη δεύτερη) υλικά πράγματα να παίρνουν ανθρώπινη υπόσταση όπως η μεγάλη δάδα που φιλοξενούσε τη ολυμπιακή φλόγα στο Ο.Α.Κ.Α. Την ώρα που σηκωνόταν για να έρθει σε ορθή θέση και να σβήσει η φλόγα με ένα φύσημα από ένα κοριτσάκι φάνταζε σαν άνθρωπος που ήταν στα τελευταία του.

Μαγεύτηκα με το αυγουστιάτικο φεγγάρι που έλουζε με το ασημένιο του φως όλο τον κόσμο και τα πάντα φάνταζαν υπέροχα.

Υπήρχαν και τα παρατράγουδα. Ντόπινγκ. Το μάθαμε και αυτό για το καλά. Δυστυχώς οι χορηγοί για να δώσουν πρέπει να πάρουν πιο πολλά (ανιδιοτέλεια ε!;). Για να επιτευχθεί αυτό πρέπει οι αθλητές να γίνουν υπεράνθρωποι και να καταρρίπτουν συνεχώς ρεκόρ. Αυτό γίνεται με σύμμαχους τις διάφορες αθλητικές βιομηχανίες και φαρμακοβιομηχανίες, που μπαίνουν και αυτές στο χορό, και ανταγωνίζονται μεταξύ τους ποια θα βγάλει το πιο μη ανιχνεύσιμο και πιο αποτελεσματικό χάπι ή οτιδήποτε άλλη μορφή έχει το ντοπάρισμα. Αποτέλεσμα; Ο αθλητής μπαίνει σε δεύτερη μοίρα όπως και το άθλημα. Τι βρίσκεται άραγε σε πρώτη μοίρα; Μα φυσικά τα νούμερα και τα χρήματα. Τίποτε άλλο.

Η ολυμπιακοί αγώνες πρέπει να είναι γιορτή. Πρέπει να είναι ευκαιρία για ειρήνη. Πρέπει να αναδεικνύεται η ανθρωπιά, η φιλία, η συνεργασία.

Δε θέλω να αναφέρω ονόματα για να μην προσωποποιήσω τους ολυμπιακούς αγώνες. Τους αγώνες τους κάνουμε εμείς οι άνθρωποι. Οι αγώνες είναι αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας και έτσι πρέπει να είναι.
Αθλητικές διοργανώσεις, μικρές και μεγάλες, γίνονται πολλές και παντού. Τι είναι όμως αυτό που κάνει τους ολυμπιακούς αγώνες μοναδικούς; Δεν είναι τα αναψυκτικά, οι κινητές τηλεφωνίες και όλα τα άλλα που μπαίνουν σαν χορηγοί με απώτερο σκοπό το κέρδος. Είναι το ολυμπιακό ιδεώδες. Η φιλία και η συναδέλφωση των λαών. Η ειρήνη και η αγάπη μεταξύ των ανθρώπων. Η άμιλλα και ο σεβασμός. Η εκεχειρία. Πιστεύω ότι όλα αυτά δε χάθηκαν, απλά βρίσκονται σε λήθη και είναι αναγκαίο να αφυπνιστούν γιατί ζούμε σε δύσκολους καιρούς και είναι μία σίγουρη διέξοδος για παγκόσμια ειρήνη.

"TAXI"

Σήμερα θα ασχοληθώ με ένα θέμα που λίγο - πολύ όλοι μας έχουμε βιώσει. Αφορμή στάθηκε μία περιπέτεια που είχα με έναν οδηγό ταξί στη Θεσσαλονίκη ο οποίος για να βγάλει κάτι παραπάνω πήρε άλλους δύο για "κούρσα" και έκανε βόλτες για να γράψει το ταξίμετρο παραπάνω.
Που να κάνω τα παράπονα μου; Όλοι θα πουν ότι ήταν ένας κακός συνάδελφος και ότι ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Αλήθεια, πόσα μεμονωμένα τέτοια περιστατικά έχουν συμβεί στον καθένα μας; Σε μια χώρα των δέκα εκατομυρίων περίπου δε θα έχουν συμβεί στα τόσα χρόνια τουλάχιστο είκοσι χιλιάδες; Όλα αυτά είναι μεμονωμένα περιστατικά;
Πόσες φορές, κατά καιρούς, έχουν φιλοξενηθεί στα δελτία ειδήσεων διάφορων τηλεοπτικών σταθμών θέματα που σχετίζονται με παρατράγουδα οδηγών (κακών επαγγελματιών) ταξί απέναντι στους πολίτες και σε τουρίστες αμαυρώνοντας έτσι την εικόνα της χώρας μας στο εξωτερικό;
Θυμάμαι μια φορά είχε γίνει ρεπορτάζ (νομίζω στο Alter αν και δεν είμαι σίγουρος για τον τηλεοπτικό σταθμό) και μία ρεπόρτερ ζήτησε στα αγγλικά (είχε υποδυθεί την τουρίστρια) από ένα ταξί να την πάει από την πλατεία Συντάγματος της Αθήνας στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος και ρώτησε πόσο θα πληρώσει (η λεγόμενη ταρίφα). Έκπληκτος ακούω τον οδηγό να λέει χίλια ευρώ. Όταν η προαναφερθείσα ρεπόρτερ αποκαλύφθηκε στον οδηγό και είπε ότι κανει ρεπορτάζ ο τελευταίος αρνήθηκε ότι είχε ζητήσει ένα τόσο μεγάλο χρηματικό ποσό (η διαδρομή τότε κόστιζε περίπου στα δεκαπέντε ευρώ).
Δεν κατηγορώ όλους τους οδηγούς ταξί. Αλλά το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο.
Πριν από ένα χρόνο είμουν στην Αθήνα για επαγγελματικούς σκοπούς (συγκεκριμμένα στη Γλυφάδα). Όταν σταμάτησα ένα ταξί για να με πάει στον προορισμό μου, ο οδηγός δε δέχτηκε λόγω του ότι το μέρος που ήθελα να πάω δεν ήταν στο δρόμο του. Με ποιο δικαίωμα κύριοι διαλέγετε την πελατεία σας; Ο ΟΔΗΓΟΣ ΤΑΞΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΒΑΣΤΕΙ Ο ΚΑΘΕ ΠΕΛΑΤΗΣ.
Μιά άλλη φορά από το αεροδρόμιο Μακεδονία της Θεσσαλονίκης θέλησα να πάρω ταξί για να πάω στο κέντρο της πόλης. Ο οδηγός έκανε τα πάντα για να μην μπω επειδή είμουν μόνος μου. Ήθελε να πάρει περισσότερους για να κάνει διπλή και τριπλή κούρσα. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟ. Με το ζόρι μπήκα μέσα και συνέχεια παραπονιόταν ότι έπρεπε να πάρω άλλο ταξί γιατί από εμένα θα έπαιρνε μόνο δώδεκα ευρώ ενώ αν έπαιρνε πιο πολλούς θα κέρδιζε περισσότερα. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής μιλούσε με συναδέλφους του και με έντονη δυσαρέσκεια έλεγε για την κακοτυχία του που είχε ένα πελάτη (δηλαδή εμένα) και θα έκανε μία κούρσα. Για τις επαρχιακές πόλεις δε γνωρίζω αν υφίσταται το πρόβλημα (για τους πολίτες) των διαδρομών με άγνωστους συνταξιδιώτες χωρίς τη θέληση τους, αλλά στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη υπάρχει σε υπερμέγιστο βαθμό. Και αυτά είναι μεμονωνομένες περιπτώσεις; ΑΣ ΜΗΝ ΕΘΕΛΟΤΥΦΛΟΥΝ ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΖΟΥΝ ΟΙ ΠΑΡΑΒΑΤΕΣ ΡΙΧΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΠΑΛΑΚΙ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ. Από ευγένεια; Οι περισσότεροι δε μιλιούνται. Ρωτήστε τους συγγενείς σας και τους γνωστούς σας και θα το διαπιστώσετε.
Επικαλούνται τη δυσκολία του επαγγέλματος που είναι αλήθεια (το να δουλεύεις στο τιμόνι τόσες ώρες δεν είναι εύκολο ούτε και ευχάριστο) και την επικινδυνότητα λόγω βραδινής βάρδιας και όχι μόνο (και αυτό είναι μία μεγάλη αλήθεια), αλλά... Αλλά δεν τους υποχρέωσε κανείς να διαλέξουν αυτό το επάγγελμα. Εγώ δεν τους παραπονιέμαι για τις δυσκολίες της δικιάς μου δουλειάς (η οποία είναι εξίσου αρκετά επικίνδυνη και ανθυγιεινή), οπότε ως πελάτης που σκάω τα ωραία μου ευρουλάκια απαιτώ να μου φερθούν ανάλογα.
Οι περισσότεροι επαγγελματίες οδηγοί στατιστικά κατάγονται από λαϊκά στρώματα (όπως και εγώ: ο πατέρας μου ήταν οικοδόμος και είμαι περήφανος γι' αυτό). Στον τουρισμό, σε αυτόν τον κλάδο (μετακινήσεων με ταξί) πάσχουμε λόγω του ότι λίγοι είναι αυτοί που μιλάνε αγγλικά ή μια άλλη ξένη γλώσσα.
Πριν μερικά χρόνια (εποχή ολυμπιακών αγώνων στην Αθήνα, αν θυμάμαι καλά) κάποιο μέλος της τότε κυβέρνησης (νομίζω ότι ήταν υπουργός) είχε πει για μια επιμόρφωση σε ξένες γλώσσες για τους οδήγούς ταξί. Όλοι οι οδηγοί ταξί αντέδρασαν. Πρόφαση; "ΤΩΡΑ ΣΤΑ ΓΕΡΑΜΑΤΑ ΘΑ ΚΑΤΣΟΥΜΕ ΣΤΑ ΘΡΑΝΙΑ;" Ναι ρε! Να καθήσετε. Για να βγάλουμε μια καλύτερη εικόνα της Ελλάδας προς τα έξω. ΜΑΘΕΤΕ ΟΛΟΙ ΕΣΕΙΣ ΚΥΡΙΟΙ ΟΤΙ ΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΟΙ ΟΔΗΓΟΙ ΤΑΞΙ ΞΕΡΟΥΝ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟ ΑΓΓΛΙΚΑ, ΕΙΝΑΙ ΕΥΓΕΝΙΚΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ΝΑ ΓΔΑΡΟΥΝ ΟΠΟΙΟΝ ΞΕΝΟ ΒΡΕΘΕΙ ΣΤΟ ΤΑΞΙ ΤΟΥΣ.
Για να εξηγούμαι και να μην παρεξηγούμαι: ΚΑΜΙΑ ΝΟΜΙΜΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕ ΒΑΖΩ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΟΔΗΓΟΥΣ ΤΑΞΙ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΖΑΝΙ. ΑΠΛΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠ' ΟΣΟ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ!
Προσωπική μου άποψη είναι ότι ένα επαγγελματικό δίπλωμα οδήγησης δεν είναι αρκετό και δε θα έπρεπε να είναι για να γίνει κάποιος οδηγός ταξί. Θα έπρεπε να υπάρχουν σεμινάρια ανά τακτά χρονικά διαστήματα από το κράτος για όλους τους επαγγελματίες (όχι μόνο οδήγους ταξί αλλά και οδηγούς λεωφορείων, αστικών, τραμ, φορτηγών κλπ.) οδηγούς πάνω σε θέματα κοινωνικότητας, συμπεριφοράς, ασφάλειας κλπ.
Και εμείς ως πολίτες και καταναλωτές ωφείλουμε να γνωρίζουμε τα δικαιώματα μας και να τα εξασκούμε χωρίς δισταγμό. ΝΑ ΜΗ ΤΑ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΟΛΑ ΣΤΟ "ΔΕ ΒΑΡΙΕΣΕ!" ΠΟΛΛΟΙ ΚΛΑΔΟΙ ΕΠΩΦΕΛΟΥΝΤΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΑΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ.
Καλό θα ήταν να υπενθύμιζε το κράτος και τις υποχρεώσεις των επαγγελματιών οδηγών στους τελευταίους.
Όπως προανέφερα καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Ντροπή είναι οι κακοί επαγγελματίες.