ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ

Την περασμένη εβδομάδα είπα να βγω στο κυνήγι εργασίας με σύμμαχο μια τοπική εφημερίδα που έχει και αγγελίες (αν και δεν περίμενα να γίνει κάτι). Πάω στο κοντινό πρακτορείο τύπου πρωί - πρωί και αγοράζω τη συγκεκριμένη εφημερίδα φρέσκια - φρέσκια. Από εκεί πήγα στη καφετέρια ενός γνωστού να πιω ένα καφεδάκι και να τη μελετήσω.

   Μετά από εμπεριστατωμένη μελέτη των αγγελιών κύκλωσα με στυλό καμιά τριανταριά αγγελίες από τις διακόσιες και βάλε που είχε. Η συντριπτική πλειοψηφία ήθελαν κοπέλες εμφανίσιμες για καφετέριες και αγγελίες για να αυξήσει όποιος θέλει το εισόδημα του με τέσσερις ώρες εργασίας κατά 2000 ευρά και αν ήθελε να δουλέψει full time μπορεί να έβγαζε 5000 και 10000 ευρά. Είναι πολλά τα λεφτά Άρη! Βεβαίως ο μόνος τρόπος να επικοινωνήσεις με τους εργοδότες των συγκεκριμένων αγγελιών είναι ο αριθμός κινητού τηλεφώνου. Τίποτε άλλο. Αν βλέπετε αγγελίες που δίνουν μόνο κινητό τηλέφωνο και όχι άλλες πληροφορίες (σταθερό τηλέφωνο, ονοματεπώνυμο, διεύθυνση) είναι μούφα. Οι αγγελίες αυτές ή θα ανήκουν στη ροζ κατηγορία ή θα είναι οι περίφημες αγγελίες για την Herbalife. Για την ακρίβεια οι αριθμοί των κινητών που βρίσκονται στις αγγελίες ανήκουν σε συνεργάτες της εν λόγω εταιρίας. Για περισσότερες πληροφορίες just Google it. Περιληπτικά αναφέρω ότι δεν υπάρχει διορισμός, ένσημα, σταθερός μισθός και προσπαθείς να βρεις άτομα να πουλήσεις ένα πακέτο με διάφορα προϊόντα εφόσον το έχεις αγοράσει εσύ πρώτα.
   Τέλειωσα τον καφέ μου και πήγα σπίτι για να συνεχίσω το σαφάρι εργασίας μέσω τηλεφώνου για τις αγγελίες που μου τράβηξαν το ενδιαφέρον. Μετά από ώρα κατάλαβα ότι αυτές που άξιζαν (οι μισές από αυτές που κύκλωσα) έπαψαν να ισχύουν πριν από αρκετούς μήνες. Απλώς δεν αποσύρθηκαν οι αγγελίες από την εφημερίδα. Οι άλλες μισές ήταν παγίδα. Τι εννοώ; Είδα μια αγγελία για ασφαλιστική εταιρία ενός μεγάλου τραπεζικού ομίλου. Πήρα τηλέφωνο και το σήκωσε ένας τύπος. Μου είπε ότι ήταν απασχολημένος και μου έδωσε ένα τηλεφωνικό νούμερο και το ονοματεπώνυμο μιας τύπισσας. Τον ρώτησα περί τίνος ακριβώς πρόκειται σχετικά με την αγγελία και μου είπε ότι δε γνωρίζει τίποτα. Έπρεπε να τηλεφωνήσω στην τύπισσα που με παρέπεμψε. Τηλεφωνώ και από την άλλη μεριά της γραμμής ακούω μια γυναικεία φωνή. Της λέω για την αγγελία και αυτή ξεκίνησε ένα μονόλογο για μια εταιρία με τα πρωτοποριακά προϊόντα της που είναι εντελώς φυτικά. Απορώ τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον τομέα των ασφαλίσεων. Συνέχιζε η τύπισσα από την άλλη μεριά της γραμμής να μιλάει ακατάπαυστα μέχρι που μου είπε ότι τα συγκεκριμένα προϊόντα προσφέρουν ανακούφιση και ευεξία. Η τελευταία λέξη (ευεξία) μ' έβαλε σε υποψίες. Που την είχα ξανακούσει αυτή τη λέξη; Και μετά ήρθε η αναλαμπή. Βέβαια! Η λέξη ευεξία είναι κάτι σαν σήμα κατατεθέν για τη Herbalife. Τη διακόπτω και τη ρωτάω αν μιλάει για λογαριασμό της παραπάνω εταιρίας και η απάντηση ήταν καταφατική. "Ευχαριστώ πολύ αλλά δε θα πάρω", της λέω και το έκλεισα.
   Βρήκα και αγγελίες που λένε άλλα και εννοούνε άλλα όπως αυτή με την ασφαλιστική εταιρία του μεγάλου τραπεζικού ομίλου και όλες μιλούσαν για τη Herbalife. Εν ολίγοις δε μπορείς πλέον να εμπιστευτείς τις αγγελίες των εφημερίδων και του τύπου γενικότερα. Το κυνήγι εργασίας ήταν αποτυχία με τη μέθοδο των αγγελιών. Το μόνο που μου μένει είναι να δοκιμάσω με την τεχνική του βύσματος. Υπάρχει όμως ένα μικρό προβληματάκι. Δεν έχω βύσμα. Μπορεί να με βοηθήσει κανείς; Εννοείται με το αζημίωτο!

ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΜΕ ΤΟ ΤΣΟΥΒΑΛΙ

Αφορμή γι' αυτό το post στάθηκε μια διαφήμιση εφημερίδας που είδα στην τηλεόραση. Δεν έχει σημασία ποια εφημερίδα. Πολλές κάνουν το ίδιο με μοναδικό σκοπό τις πωλήσεις. Τι εννοώ; Κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη πολλές εφημερίδες τακτοποιούν τον άνεργο κοσμάκη σε δουλειές.
Σαββατοκύριακα πουλάνε με τα DVDs και τα CDs. Τις καθημερινές όμως; Κάτι έπρεπε να γίνει για να υπάρχουν πωλήσεις. Για να προσελκύσεις κάποιον πρέπει να αγγίξεις κάποια ευαίσθητη χορδή του. Για να τσιμπήσει κάποιος τι πιο πιασάρικο από τις αγγελίες για δουλειά; Και δώστου κάθε εβδομάδα χιλιάδες θέσεις στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα και ένα σωρό διαγωνισμούς να τρέχουν μέσω Α.Σ.Ε.Π. ή εκτός Α.Σ.Ε.Π. Απορώ πως συνεχίζουμε να έχουμε ανεργία με τόση προσφορά εργασίας.
Το περίεργο είναι πως κάθε φορά που πάω στα Κ.Ε.Π. να πάρω καμιά προκύρηξη βλέπω τα ράφια άδεια και όταν ρωτάω τις υπαλλήλους η απάντηση είναι πάντα η ίδια: "ΤΙΠΟΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ. ΠΕΡΑΣΤΕ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΗΠΩΣ ΒΓΕΙ ΚΑΤΙ".
Ή κάποιοι βλέπουνε όνειρα για δουλειές και μας τις πλασάρουνε μέσω εφημερίδων ή κάποιοι μας τις κρύβουν. ΜΑ ΚΑΘΕ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΟΣΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΤΑΥΡΩΣΟΥΜΕ ΜΙΑ; Είναι άξιο απορίας.
Καλός ο χαβαλές αλλά για να σοβαρευτούμε και λιγάκι οι κύριοι που είναι υπεύθυνοι για τις συγκεκριμμένες αγγελίες προσφοράς εργασίας να σταματήσουν να εκμεταλεύονται την αγωνία του κοσμάκη για να πουλήσουνε φυλλάδες. Δεν έχουνε κανένα δικαίωμα να παίζουνε με την ψυχολογία μας. Άϊ σιχτίρ!

ΜΑ ΝΑ ΜΗ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΚΩΛΟΔΟΥΛΕΙΑ;

Η αρραβωνιαστικιά μου είναι στο ταμείο ανεργίας και ψάχνει για δουλειά. Έχει πολύ εντυπωσιακό βιογραφικό. Έξι ξένες γλώσσες, πτυχίο πανεπιστημίου (Κοινωνιολογίας), Master στην ειδικότητα της, Η/Υ, προϋπηρεσία σε μεγάλες εταιρίες κ.α.
Τον Ιούνιο θα πληρωθεί για τελευταία φορά από τον Ο.Α.Ε.Δ. και το ζωνάρι σφίγγει.Ψάχνουμε για δουλειά αλλά τίποτα.
Την Παρασκευή είδε μια αγγελία σε ένα κατάστημα γυναικείων ρούχων που ετοιμάζεται τώρα ότι ζητούνται πωλήτριες. Πήρε τηλέφωνο και κανόνισε ραντεβού για το απόγευμα της ίδιας μέρας για να δώσει το βιογραφικό της. Πάμε στο μέρος που είχε ραντεβού και μετά από ένα στήσιμο που φάγαμε για 45 λεπτά εμφανίζεται ο τυπάς. Του δίνει το βιογραφικό της και μόλις το βλέπει το άτομο μένει με το στόμα ανοιχτό και μετά λέει: "Αν έρθεις σ' εμένα θα αδικηθείς, μια απλή πωλήτρια θα είσαι. Θα αδικηθείς". Του εξηγήσαμε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα και ότι η κοπέλλα θέλει να βρει δουλειά. Του παρουσιάσαμε πιστοποιητικά που έλεγαν ότι βγήκε πρώτη πωλήτρια στη χώρα της τέσσερις χρονιές σε εταιρίες με καλυντικά και στα Mango (Ισπανική αλυσίδα καταστημάτων ρούχων). Μας κέρασε καφέ και μας είπε ότι θέλει να ανοίξει πριν την ανάσταση. Του ζήτησα να μας τηλεφωνήσει όταν πάρει απόφαση για να μη μας τρώει η αγωνία. Μας είπε ότι θα επικοινωνήσει οπωσδήποτε μέχρι το βράδυ της Παρασκευής (της ίδιας μέρας δηλαδή) για να μας δώσει μια απάντηση θετική ή αρνητική.
Με το που πάμε στο σπίτι δεν το κουνήσαμε ρούπι και είμαστε πάνω από το τηλέφωνο περιμένοντας το να χτυπήσει. Μάταιη η αναμονή μας. Λέμε κάτι θα του έτυχε και δεν μπόρεσε να τηλεφωνήσει. Την επομένη, το Σαββάτο δηλαδή, πάλι περιμέναμε αλλά πάλι τίποτα. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Σήμερα το απόγευμα πήγαμε σε ένα video club το οποίο βρίσκεται κοντά στο εν λόγω μαγαζί και είπαμε να πάμε να δούμε αν ετοιμάστηκε. Με το που πάμε εμφανίζεται και ο λεγάμενος. Μας είπε ότι το κεφάλι του είναι καζάνι και γι' αυτό δεν μας πήρε τηλέφωνο (γαμώ τις δικαιολογίες, υπευθυνότητα μηδέν). Μετά είπε ότι ο συνέταιρος του αποφάσισε να μην πάρει τη Μαρία για δουλειά. Τώρα πως αποφάσισε κάποιος για κάποιον άλλο χωρίς να τον συναντήσει είναι κάτι που δεν μπορώ να καταλάβω.
Με λίγα λόγια η συντριπτική πλειοψηφία των επιχειρηματιών στην Ελλάδα δεν είναι ούτε καν ερασιτέχνες. Πόσο μάλλον επαγγελματίες! Εδώ το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να βγάζουν το λάδι των υπαλλήλων τους, να μην κολλάνε ένσημα, να πετσοκόβουν τους μισθούς. Οι συνεντεύξεις που παίρνουν από τους υποψήφιους υπαλλήλους είναι για γέλια και για κλάματα και τονίζουν μόνο τις υποχρεώσεις των υπαλλήλων και όχι τα δικαιώματα. Για μισθούς δε λένε κουβέντα, δηλαδή με πόσα χρήματα θα αμοίβεται ο υπάλληλος. Το μόνο που ξέρουν είναι να το παίζουν αφεντικά και σοβαροί μεγαλοεπιχειρηματίες. Η γελοιότητα δηλαδή σε όλο της το μεγαλείο. Στην επαρχία αυτό είναι σήμα κατατεθέν.
Μέχρι στιγμής μοιράσαμε βιογραφικά σε πάνω από τριάντα επιχειρήσεις (καταστήματα ρούχων και καλυντικών επί το πλείστον). Όπου βλέπαμε: ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΠΩΛΗΤΡΙΑ πήγαμε. Η αντιμετώπιση από τις χειρότερες. "Αφήστε το βιογραφικό σας" μας λένε έτσι ξερά. Ούτε να συζητήσουν για να δούνε αν τους κάνει η κοπέλλα. Τι τις βάζουν τις αγγελίες;
Και τι ζητήσαμε; Μια θέση απλής πωλήτριας. Το άγχος συνεχίζεται...