ΤΟ ΙΝΔΙΑΝΑΚΙ: ΑΝΕΚΔΟΤΟ

Τις περισσότερες φορές που ανεβάζω κάποιο post ασχολούμαι με θέματα όχι και τόσο ευχάριστα, επειδή η ελληνική πραγματικότητα απαρτίζεται από μια πληθώρα προβλημάτων. Τη νύφη την πληρώνει ο λαουτζίκος πάντα και ποτέ οι υπαίτιοι. Είναι φαίνεται η μοίρα μας να μας σοδομίζουν.
Σήμερα δε θα σας μαυρίσω την ψυχή. Θα σας ευχηθώ καλό Σαββατόβραδο με ένα ανέκδοτο.


Ήταν μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα ινδιανάκι που το έλεγαν: ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΕΤΡΑΔΑΚΙ ΠΟΥ ΚΥΛΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΒΡΑΧΟ ΚΑΙ ΠΕΦΤΕΙ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ. Μια μέρα πάει στον πατέρα του και του λέει με παράπονο:
- Πατέρα δε μου αρέσει το όνομα μου, θέλω να το αλλάξω.
- Γιατί αγόρι μου; Ρώτησε ο πατέρας του ταραγμένος.
- Δε μ' αρέσει.
- Μα γιατί;
- Όλα τα παιδιά με κοροϊδεύουν στο σχολείο.
- Μα αγόρι μου και ο ένδοξος παππούς σου είχε παρόμοιο όνομα.
- Θέλω να τ' αλλάξω.
Ύστερα από πολύωρη προσπάθεια, είδε και απόειδε ο κακομοίρης ινδιάνος να πείσει τον γιο του που ήταν ανένδοτος και τελικά λύγισε και ρώτησε το γιο του:
- Και εφόσον αλλάξεις το όνομα σου πως θέλεις να σε φωνάζουμε αγόρι μου;
Και απαντάει το ινδιανάκι:
- ΠΛΙΤΣ!

Καλό Σαββατόβραδο σε όλους σας!

ΠΡΟΚΗΡΥΞΕΙΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΒΥΣΜΑΤΑ

Όπως πολλοί έτσι και 'γω περιμένω να βγει καμιά προκήρυξη για να καταθέσω τα χαρτιά μου με την ελπίδα την εύρεση εργασίας. Να εξηγούμαι από την αρχή. Βύσμα δεν έχω. Καταθέτω τα χαρτιά μου εδώ και δέκα χρόνια. Αν είχα μέσον θα είχα βολευτεί κάπου όπως αρκετοί.
Περιμένω αυτήν την περίφημη προκήρυξη για την αγροφυλακή αλλά τίποτα. Περίπου έξι με εφτά χρόνια ακούω ότι θα βγει αλλά δε βγαίνει. Αν βάλουν και το κριτήριο του ύψους τότε δεν έχω καμία ελπίδα. Προκήρυξη φάντασμα! Κάθε τρεις και λίγο πηγαίνω να χάσω το χρόνο μου στα Κ.Ε.Π. ελέγχοντας τις προκηρύξεις.
Παρατήρησα ότι πολλές απ' αυτές είναι εικονικές. Τι εννοώ; Απλά κάποιοι που έχουν βύσματα έχουν καπαρώσει τις θέσεις και κατόπιν βγαίνουν και οι ανάλογες προκηρύξεις που ζητάνε ένα με δύο άτομα με τα ανάλογα προσόντα.
Προσωπικά δεν πιστεύω ότι ο Α.Σ.Ε.Π. δεν μπάζει. Απλά κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα για αυτούς που δεν έχουν μέσον ή για αυτούς που έχουν μικρό μέσον. Είναι ένας διαγωνισμός βυσμάτων. Όποιος έχει το πιο μεγάλο βύσμα θα πάρει και τη θέση.
Μια απορία έχω. Τόσα χρόνια που καταθέτω τα χαρτιά μου πληρώνω και παράβολα. Εφόσον δεν τους κάνω γιατί δε μου επιστρέφουν αν όχι όλα, ένα μέρος των χρημάτων που έχω πληρώσει για τα παράβολα;
Τόσα χρόνια μας φλομώνουν με τις προεκλογικές παπαριές τους και μετά πρέπει να είσαι χρωματιστό παιδί (μπλε, πράσινο, κόκκινο κλπ.) για να έχεις δικαίωμα στην εργασία.
Κάπως έτσι έχουν γεμίσει όλες οι δημόσιες και δημοτικές υπηρεσίες με άσχετους προκλητικούς τεμπέληδες που εφαρμόζουν τη θεωρία του σταρχιδισμού στον υπερθετικό βαθμό.

ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΞΕΝΑ...

Εδώ και καιρό θέλω να γράψω για κάτι όχι και τόσο πιασάρικο, αλλά προσωπικό και συνέχεια το αναβάλλω. Τελικά το πήρα απόφαση. Σήμερα θα αναφερθώ σ' αυτό. Είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που αν τους καρφωθεί κάτι στο μυαλό πρέπει να το κάνουν και αν θέλουν να πούνε κάτι αποκλείεται να το κρατήσουν μέσα τους και να σκάσουν.
Για τι πράγμα μιλάω; Για τους ανθρώπους που ζούνε στην Ελλάδα αλλά δεν είναι έλληνες. Γι' αυτούς που ήρθαν από άλλα κράτη, κοντινά και μακρινά είτε ως μετανάστες, είτε ήρθαν γιατί παντρεύτηκαν έλληνα ή ελληνίδα ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο.
Η αρραβωνιαστικιά μου είναι από τη Λιθουανία. Όταν ήρθε πριν ένα χρόνο στην Ελλάδα να μείνει μόνιμα ήταν στα χαμένα. Χωρίς δουλειά και χωρίς να γνωρίζει την ελληνική γλώσσα τα πράγματα ήταν δύσκολα. Άφησε φίλους και συγγενείς και εδώ πέρα τον πρώτο καιρό αναγκαστικά ένιωθε φοβερή μοναξιά. Είχαμε πολλά κλάματα γιατί όλα ήταν τόσο διαφορετικά και της έλειπαν και οι δικοί της. Δούλευε ασταμάτητα εννιά χρόνια στη χώρα της και εδώ όσο και να προσπαθεί να βρει δουλειά δε βρίσκει και αυτό της κακοφαίνεται, πόσο μάλλον όταν κάποιος είναι εργασιομανής.
Η θέληση της είναι μεγάλη και μέσα σε τρεις μήνες κατάφερε να διαβάζει, να γράφει και να συννενοείται (εννοείται όχι τέλεια). Τώρα συνεχίζει να μαθαίνει και κάθε μέρα γίνεται και καλύτερη. Το πρώτο εμπόδιο καταρρίπτεται. Ευτυχώς που η χώρα της ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τα ένσημα της αναγνωρίζονται με αποτέλεσμα να καταφέρει να πληρώνεται από το ταμείο ανεργίας για ένα χρόνο. Από το τίποτα καλό είναι και αυτό. Τουλάχιστο το χαρτζηλίκι της το έχει. Τώρα μοιράζει βιογραφικά (τα οποία είναι εμπλουτισμένα με έξι γλώσσες, πτυχίο πανεπιστημίου, master, χαρτιά από σεμινάρια της δουλειάς της και άλλα καλούδια) και ευελπιστούμε κάπου να τρυπώσει (εννοείται στον ιδιωτικό τομέα γιατί το δημόσιο είναι άπιαστο όνειρο για τους περισσότερους έλληνες, πόσο μάλλον για τους ξένους). Επόμενο βήμα είναι να κάνει αναγνώριση του πτυχίου της, η οποία απαιτεί αρκετά χαρτιά (τα οποία συγκεντρώσαμε) και παράβολο που αυτή τη στιγμή αδυνατούμε να πληρώσουμε, αλλά είναι στα προσεχή σχέδια να γίνει και αυτό. Το κυριότερο είναι ότι άρχισε να δένεται με κάποια πράγματα και καταστάσεις στην Ελλάδα και τα θεωρεί κτήμα της, έκανε φιλίες και δε μελαγχολεί τόσο εύκολα. Τώρα μπορεί να παρακολουθήσει τηλεόραση επειδή καταλαβαίνει ελληνικά (και συνεπώς τις μαλακίες που γίνονται στην Ελλάδα). Με λίγα λόγια χρειάζεται χρόνος και βοήθεια.
Γιατί τα έγραψα όλα αυτά; Με αφορμή κάποια emails που έλαβα ξέρω ότι πολλοί βρίσκονται στη θέση μου και στη θέση της και ορισμένοι με τιμούνε με την παρακολούθηση του blog μου από μέρους τους. Με αυτό το post θα ήθελα να τους πω να μη το βάζουν κάτω.

ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ Η ΣΑΤΥΡΑ;

Το γέλιο λένε είναι πηγή ζωής. Συμφωνώ απόλυτα. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να γελάσουμε. Ένα ανέκδοτο, μία κωμωδία στην τηλεόραση ή στο DVD, μία επιθεώρηση (θέατρο), διάφορα απρόσμενα ευτράπελα που συμβαίνουν σε μας ή σε άλλους, μία αστεία κατάσταση.
Υπάρχουν άνθρωποι που το επάγγελμα τους (για 'μένα είναι λειτούργημα) είναι να μας κάνουν να γελάμε. Ένας απ' αυτούς είναι και ο Λάκης Λαζόπουλος με την εκπομπή του Αλ Τσαντίρι. Δεν έχω πρόβλημα να κάτσω και να τον παρακολουθήσω στην τηλεόραση αλλά δεν πορώνομαι κιόλας. Σίγουρα γελάω μ' αυτά που λέει αλλά αρκετές φορές δε συμφωνώ μαζί του. Κάποιες φορές νομίζω ότι του βγαίνει μια κακία και είναι απόλυτος σε κάποια πράγματα που λέει. Σίγουρα δε μπορεί να με αντιπροσωπεύσει μέσα από την εκπομπή του μιλώντας για τα πράγματα που είναι δύσκολα σήμερα για τον απλούστατο λόγο ότι πληρώνεται καλά και είναι από τους έχοντες. Δε λέω, τηλεόραση είναι και θα παριστάνει και λίγο τον αγωνιστή για να δείξει ότι είναι δίπλα στον απλό πολίτη για να έχει τηλεθέαση, αλλά όχι και έτσι.
Λένε η σάτυρα δεν έχει όρια. Για 'μένα σίγουρα έχει. Αν οι καλλιτέχνες πούνε ότι έχει όρια η σάτυρα είναι σα να κόβουν το ψωμί οι ίδιοι από τον εαυτό τους. Δεν τους συμφέρει. Δε γίνεται όμως όταν η σάτυρα καταντάει χλευασμός να τη δεχόμαστε σαν αμάσητη τροφή. Είμαι σίγουρος ότι αν ειπωθεί για κάποιον από εμάς κάτι σαν αυτά που βλέπουμε και γελάμε, αν δηλαδή μπούμε στη θέση του κάθε σατυριζόμενου, από ένα σημείο και μετά δε θα μας αρέσει και θα δυσανασχετούμε, ειδικά όταν η πλάκα χοντραίνει.

FLASHBACK

Σήμερα στη δουλειά εκεί που έκανα διάλειμμα για τσιγάρο άκουγα ένα συνάδελφο που έλεγε για το μικρό του αδερφό και την παρέα του και τις σκανδαλιές που έκαναν στο σχολείο.
Μετά από ένα λεπτό έφαγα φλασιά και θυμήθηκα όταν είμουν έφηβος με τα κολλητάρια μου τις άπειρες μαλακίες που κάναμε! Τηλεφωνικές φάρσες, τσιγάρα που βάζαμε λεφτά όλοι μαζί για να αγοράσουμε συνεταιρικά, τσόντες που βλέπαμε στο video όταν έλειπαν οι γονείς μας, καμακώματα του κώλου και μαγκιές στα κορίτσια, καζούρα στους καθηγητές και σε συμμαθητές, βόλτες με παπάκια, ξεσηκώναμε τη γειτονιά με τη μουσική που έπαιζε στη διαπασών, βρίζαμε χωρίς λόγο. Είμασταν λίγο κολοπαίδια είναι η αλήθεια.
Τώρα χαθήκαμε. Ο καθένας το δρόμο του. Άλλος παντρεύτηκε, άλλος μετανάστευσε, άλλος καβάλησε το καλάμι, άλλος καβάλησε μηχανή και σκοτώθηκε. Τώρα βρισκόμαστε, όσοι απομείναμε, μια με δυο φορές το μήνα και αν. Καλά ήταν μωρέ! Τελικά οι αναμνήσεις μένουν. Α ρε φιλαράκια... δε σας ξεχνάω... Σας ευχαριστώ για όλα.
"ΑΝΤΕ ΡΕ, ΑΚΟΜΑ ΜΕ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ; ΠΑΜΕ ΜΕΣΑ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ."
Απότομη προσγείωση. Τα κεφάλια μέσα!