ΕΞΥΠΝΑΔΕΣ

Όταν ένας άνθρωπος είναι άσχετος με κάποια πράγματα και εκφράζει γνώμη γι' αυτά με σκοπό να πει και αυτός κάτι τότε το αποτέλεσμα είναι ένα: ΝΑ ΠΕΙ ΚΟΤΣΑΝΑ! Υπάρχει και άλλη πλευρά. Όταν κάποιος καταφέρει κάτι, το διατυμπανίζει και το παίζει ειδήμονας μέχρι γελοιότητας. Αυτός σίγουρα είναι ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ. Γι' αυτό το λόγο λένε η ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας. Διαβάστε τα παρακάτω περιστατικά που συνέβησαν στη δουλειά μου.

ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ 1
Καθόμαστε και πίνουμε καφέ κατά τη διάρκεια του διαλλείματος. Ένας καινούριος συνάδελφος, που ήρθε από άλλο πόστο (μετάταξη δηλαδή), μιλούσε για τις βόρειες χώρες και πιο συγκεκριμμένα για τη Σουηδία (απ' όπου κατάγομαι).
- Τι να μας πούνε και αυτοί πάνω στη Σουηδία...
- Γιατί ρε φίλε;
- Ζωή είναι και αυτή που κάνουνε; 6 μήνες νύχτα και 6 μήνες μέρα;
- Ποιος τα λέει αυτά ρε φίλε;
- Εγώ τα λέω. Δεν ξέρω νομίζεις; Μέσα στα μαύρα σκοτάδια είναι εκεί πάνω το χειμώνα.
- Τι λες ρε γιδοβοσκέ, σοβαρά;
- Αμφιβάλεις;
- Μπε ρε πρόβατο. Εγώ από που είμαι; Εκεί γεννήθηκα και έζησα τόσα χρόνια λες να μην ξέρω;
- Μα...
- Τι μα και ξεμά ρε; Πήγες ποτέ στη Σουηδία;
- Όχι.
- Ε τότε ρούφα τ' αυγό σου και μη μιλάς.

ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ 2
Είναι ένα καινούριος συνάδελφος (διαφορετικός απ' αυτόν του περιστατικού 1) στη δουλειά ο οποίος έχει άγνοια από υπολογιστές. Στην πραγματικότητα δεν είχε ποτέ του επαφή με υπολογιστές.
- Ρε 'συ, με 600 - 700 ευρώ μπορώ να πάρω υπολογιστή;
- Μπορείς. Όταν το πάρεις απόφαση πες μου αν θέλεις να πάμε μαζί. Να μην αγοράσεις ετοιματζίδικο αλλά θα το συναρμολογήσουμε το μηχάνημα μόνοι μας κομμάτι κομμάτι.
- Να τώρα που θα πέσει το δώρο του Πάσχα λέμε με τη γυναίκα μου να τσοντάρουμε λίγα λεφτά και να πάρουμε ένα οικονομικό. Ρε 'συ μήπως γίνεται και πιο φθηνός; Με 500 ευρουλάκια ας πούμε;
- Γίνεται, αλλά δε θα είναι τίποτα σπουδαίο.
- Δε το θέλω να κάνει και τίποτα σπουδαίο. Κανένα τραγουδάκι να γράφουμε και καμιά ταινία. Άντε και για internet. Αλήθεια πόσο πάει το μαλί για το internet;
- Εξαρτάται από την εταιρία και την ταχύτητα.
- Τα βασικά μωρέ, ίσα - ίσα να μπαίνουμε στο internet.
- Γιατί το θέλεις το internet;
- Για να βλέπω ΤΣΟΝΤΕΣ!


ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ 3
Είναι ένας άλλος εργαζόμενος στην εταιρία που συχνά πυκνά κερδίζει πότε στο ΚΙΝΟ πότε στο ΣΤΟΙΧΗΜΑ. Καλά λεφτά. Πότε 1600, πότε 800, πότε 1200. Η μαλακία που κάνει; Παίρνει μαζί του το τυχερό δελτίο και το δείχνει σε όλους. Μετά αναλύει στον καθένα χωριστά πως σκέφτηκε και έπαιξε και ότι δεν κέρδισε στην τύχη εφόσον το είχε μελετήσει το πράγμα. Φυσικά επειδή είναι πολυλογάς δεν το λέει μόνο μια φορά αλλά πιο πολλές έτσι ώστε όλοι οι υπόλοιποι να εμπεδώσουμε τη θεωρία του. Αυτό γίνεται σε όλη τη διάρκεια της βάρδιας και για να το εμπεδώσουμε ακόμα καλύτερα το λέει σε όλους για τις επόμενες τρεις μέρες.

ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ 4
Πρωταγωνιστής αυτού του περιστατικού είναι ο ίδιος του περιστατικού 3 (έχει την τιμητική του). Πριν από ένα με ενάμισι μήνα αγόρασε υπολογιστή. Για ένα με δύο μήνες μου τα έπρηζε τι να πάρει γιατί δεν έχει ιδέα (όπως και ο πρωταγωνιστής του περιστατικού 2) και τελικά πήγε και πήρε μια μπαχατέλα ετοιματζίδικη και του έπιασαν τον κώλο. Για ένα μήνα το έλεγε και ξανάλεγε ότι πήρε υπολογιστή για να το μάθουμε όλοι και να το χωνέψουμε. Μετά έρχισε το πρήξημο.
- Ρε μαλάκα μπορείς να μου γράψεις κανένα cd;
- Μπορώ. Τι cd;
- Να... καμιά τσόντα. Ξέρεις εσύ. Απ' αυτά τα βιντεάκια που κυκλοφορούν στο internet.
- Δεν έχω τέτοια.
- Έλα ρε μπες στο internet και κατέβασε μου.
- Τι λές ρε! Πας καλά;
- Ε, τότε (πήρε και το ύφος του παρεξηγημένου) καμιά ταινία κανονική άμα έχεις.
- Καλά, θα δω τι έχω και θα σου γράψω.
- Και γρήγορα ε;
Τι το ήθελε και το είπε το τελευταίο. Τον έγραψα κανονικά. Δεν είναι να του κάνεις μια εξυπηρέτηση σου ανεβαίνει και στο σβέρκο.
Προχθές μ' έπιασε να μου πει ότι έχει κάρτα τηλεόρασης αλλά τα κανάλια θέλουν προγραμματισμό. Το έφερνε από 'δω το έφερνε από 'κει μετά από κανένα τρίωρο δεν άντεξε και το ξεφούρνισε.
- Εσύ μπορείς να 'ρθεις σπίτι μου να το κάνεις;
- Μπορώ αλλά όχι τώρα. Αν θέλεις να στο ρυθμίσω θα περιμένεις αρκετές μέρες γιατί είμαι κυριολεκτικά πνιγμένος από δουλειές και υποχρεώσεις.
- Όποτε μπορείς. Έλα σπίτι μου να φτιάξουμε το κομπιούτερ και θα σε κεράσω και καφέ.
Χουβαρντάς ο τύπος, δε νομίζετε;

Με λίγα λόγια καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς. Μπορώ να γράφω για ώρες διάφορα τέτοια περιστατικά τα οποία συμβαίνουν κάθε μέρα και σίγουρα όχι μόνο σ' εμένα. Υπάρχουν αρκετοί που το παίζουν έξυπνοι και άλλοι τόσοι κουτοπόνηροι που αντί να ζητήσουν κάτι ευθέως, κοιτάζουν να σκαρφιστούν καμιά κομπίνα για να εκμεταλευτούν την καλοσύνη κάποιων άλλων στο τζαμπέ.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ: ΕΜΕΙΣ ΤΑ ΖΩΑ

Πάντα υπάρχουν κάποιοι μαλάκες για να σου χαλάσουν τη διάθεση. Έτσι έγινε και σήμερα μ' εμένα. Τι εννοώ; Διαβάστε παρακάτω και θα δείτε.
Ξύπνησα το πρωί, πλύθηκα, ντύθηκα και ξεκίνησα για να πάω στη δουλειά. Μπαίνω μέσα στο αυτοκίνητο, βάζω μπρος τη μηχανή, βάζω μουσικούλα και ξεκινώ. Όλα ήταν μια χαρά. Ο ήλιος έλαμπε, κίνηση δεν είχε πολύ στο δρόμο, τα σκουπίδια τοποθετημένα επιμελώς ατημέλητα παντού, τα πιτσιρίκια πήγαιναν στο σχολείο με την τσίμπλα στο μάτι, οι λακούβες στο δρόμο μου θύμιζαν ότι πήρα σοφή απόφαση να έχω 4x4 αυτοκίνητο, η ευωδιά των σκουπιδιών ξεχύνονταν παντού και δύο ηλίθιες κόντεψαν να καρφωθούν πάνω μου με τα οχήματα τους επειδή δεν είδαν τα stop. Όλα μια χαρά λοιπόν μέχρι...
...μέχρι που πήρα την τελευταία στροφή για να φτάσω στη δουλειά μου. Σε απόσταση εβομήντα περίπου μέτρων βλέπω ένα αυτοκίνητο να σπινάρει, να κάνει λίγο μπρος και λίγο όπισθεν και ξανά πάλι το ίδιο. "Κανένας σουρωμένος θα είναι", σκέφτηκα. Μα όσο πλησίαζα η εικόνα ξεκαθάριζε και το αυτοκίνητο που προπορευόταν ξαφνικά άνοιξε γκάζι και εξαφανίστηκε. Κακό προαίσθημα είχα. Πλησιάζω και σταματάω να δω τι βρισκόταν στο δρόμο και αντικρύζω ένα σκυλάκι πατημένο τόσο πολύ που η εικόνα δε θύμιζε με τίποτα τι ήταν εν ζωή.
Κάποιος μαλάκας το πάτησε και μετά βρέθηκε ο άλλος ο τσόγλανος να παίζει σπινάροντας πάνω στο άτυχο ζώο. Το καημένο το (πρώην) ζωντανό πρέπει να ανήκε σε κάποιον γιατί είχε περιλαίμιο με ταυτότητα.
Κάτι τέτοια με κάνουν να πιστεύω ότι τα ζώα έχουν περισσότερη ανθρωπιά από εμάς τα δίποδα όντα. Βέβαια η πολιτεία δε μεριμνεί για τα ζώα, αδέσποτα και μη. Ότι ισχύει, ισχύει μόνο στα χαρτιά. Στο εξωτερικό (Καναδά, Σκανδιναβία, Αυστραλία και αλλού) όποιος σκοτώσει με το όχημα του ένα ζώο ωφείλει να το μαζέψει από το δρόμο ή να καλέσει μια αρμόδια υπηρεσία να το κάνει. Αν δε το κάνει κινδυνεύει με βαρύ πρόστιμο, εφόσον τον δει κάποιος και τον καταγγείλει. Φυσικά στην Ελλάδα αυτό το λέμε ρουφιανιά γιατί έτσι μας συμφέρει. Στο εξωτερικό οι άνθρωποι που καταγγέλουν περιστατικά που βλάπτουν τη χλωρίδα και την πανίδα λέγονται ευαισθητοποιημένοι και ενεργοί πολίτες.

ΠΡΩΙ ΠΡΩΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΓΟΥΛΑ ΜΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΝΑΓΟΥΛΑ

Το πρωί μόλις ξύπνησα πριν πάω στη δουλειά ανοίγω την μπαλκονόπορτα για να μπει καθαρός αέρας και βγαίνω ο μαλάκας στο μπαλκόνι να τραβήξω δυο - τρεις βαθιές τζούρες καθαρό οξυγόνο (sorry... εννοώ καυσαέριο).
Πω πω ρε πούστη μου! Κόντεψα να ξεράσω. Μια μπόχα άλλο πράγμα. Σκουπιδίλα μέχρι αηδίας. Ο κάδος που έχω κάτω από το μπαλκόνι μου (μένω και στον πρώτο όροφο) σχεδόν θαμένος από τα σκουπίδια. Μπαίνω μέσα και κλείνω την μπαλκονόπορτα και ανάβω ένα τσιγάρο για να συνέλθω. Α... όλα κι όλα! Χίλιες φορές προτιμώ να μυρίζω τσιγαρίλα παρά αυτή τη βρώμα.
Μέχρι να περπατήσω πενήντα μέτρα για να φτάσω στο αυτοκίνητο για να πάω στη δουλειά κόντεψα να πέσω κάτω από τη μπίχλα δέκα φορές. Εννοείται ότι κατέβαζα καντήλια όλη την ώρα και όταν έφτασα επιτέλους στο αυτοκίνητο προς μεγάλη μου δυσάρεστη έκπληξη είδα ότι έπρεπε να μετακινήσω καμιά εικοσαριά τουλάχιστον σακούλες με σκουπίδια για να μπορέσω να ανοίξω την πόρτα. Άντε να κάνω και αυτήν την παπαριά. Μόλις τελείωσα σκάει δίπλα μου σα βόμβα άλλη μία από ψηλά. Προφανώς κάποιο ζώο από πάνω δεν είχε τη στοιχειώδη ιδέα να δει αν είναι κανένας κάτω για να μην τον περιλούσει με σκουπιδαριό. Της ρίχνω μερικά γερά μπενιλίκια και μπαίνω στο αμάξι.
Στο δρόμο για τη δουλειά η πόλη έμοιαζε με βομβαρδισμένο τοπίο. Μια τεράστια χωματερή. Ακόμα και μέσα στη μέση του δρόμου σακούλες ξεσκισμένες από τα σκυλιά και όλα τα καλούδια που είχαν μέσα σκόρπια.
Για άλλη μια φορά τα καταφέραμε. Μπράβο μας! Αν ασχολούμασταν λίγο με την ανακύκλωση δε θα είχαμε τόσο μεγάλο πρόβλημα ακόμα και με τις απεργίες.

Α! ΜΠΕ ΜΠΑ BLOG

Όταν ανακαλύπτω blogs που μ' αρέσουν και με ενθουσιάζουν δεν μπορώ παρά να το μοιραστώ μαζί σας. Το ίδιο είχα κάνει όταν ανακάλυψα το blog ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ του Γιάννη Αγιάννη.
Σήμερα βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να σας προτείνω το Α! μπε μπα blog του Νίκου Ράμμου από το Τορόντο του Καναδά και συμπατριώτη από Σέρρες μεριά!
Προσωπικά πιστεύω ότι ο Νίκος αν και τραγουδιστής θα έπρεπε να ασχοληθεί και με τη συγγραφή γιατί το ταλέντο του είναι πηγαίο και του περισσεύει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το post του ΤΟ ΑΥΤΟΦΩΡΟ. Διαβάστε το και δε θα χάσετε.
Πάνω απ' όλα μου αρέσει ο τρόπος που τα λέει. Τα χώνει γερά, και τα άρθρα του είναι στολισμένα με αρκετά μπινελίκια (όπως μιλάνε σήμερα όλοι οι άνθρωποι) και δε χρησιμοποιεί ξύλινη γλώσσα.
Δε θέλω να πω κάτι παραπάνω. Σας αφήνω να ανακαλύψετε μόνοι σας το Α! μπε μπα blog

ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΛΕΨΕΤΕ...

Χθες το βράδυ μου ήρθε η ιδέα γι' αυτό το post. Απέναντι από το σπίτι μου έχω το οργανοποιείο των αδερφών Γιώργου και Στέφανου Τσονίδη. Το όνομα αυτού; "Ο ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ". Ο Γιώργος διδάσκει και στο μουσικό σχολείο. Χθες το βράδυ ακούω ρεμπέτικη μουσική και βγαίνω στο μπαλκόνι να δω από που έρχεται (αν και υποψιαζόμουν από που). Ευτυχώς μένω στον πρώτο όροφο με αποτέλεσμα να έχω καλή ακουστική και καλό οπτικό πεδίο. Μέσα στο οργανοποιείο (το βλέπεται και δίπλα στη φωτογραφία) βρίσκονταν καμιά ντουζίνα άτομα και πέντε με έξι έπαιζαν μουσική. Η κομπανία απαρτίζονταν από διάφορα έγχορδα όργανα και ένα ακορντεόν. Το αποτέλεσμα ήταν άριστο. Καθόμουνα στο μπαλκόνι και το απολάμβανα. Άναψα τσιγάρο πήρα και μια μπύρα και ήμουν πρώτο τραπέζι μπαλκόνι.
Αυτό βέβαια δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβη. Τέτοιες μουσικές μαζώξεις υπάρχουν τακτικά και είπα να το μοιραστώ μαζί σας για να σας κάνω να ζηλέψετε (χεχεχε!!!). Μάλιστα παρακαλάω, κυρίως το καλοκαίρι για τέτοιες πρόχειρες συναυλίες και όταν γίνονται το μπαλκονάκι μου γίνεται το στέκι μου.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους αδελφούς Τσονίδη που μου έδωσαν την άδεια τους να φωτογραφίσω το μαγαζί τους και να αναρτήσω τη φωτογραφία στο blog καθώς και να αναφερθώ ονομαστικά σε αυτούς. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε και στο site τους κάνοντας κλικ εδώ.
Σε καμία περίπτωση αυτό το post δεν είναι διαφήμιση. Απλά οι άνθρωποι που προάγουν τον πολιτισμό και την τέχνη είναι αφανείς ήρωες και κάποια στιγμή νομίζω ότι πρέπει να αναφερόμαστε και σ' αυτούς που δουλεύουν ασταμάτητα και με μεράκι γι' αυτό που αγαπούν.