ΣΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ

Πριν από δύο μέρες δέχτηκα ένα τηλεφώνημα για να πάει η αρραβωνιαστικιά μου να δώσει συνέντευξη για δουλειά σε ένα μεγάλο κατάστημα καλυντικών που υπάρχει σε όλη την Ελλάδα ως πωλήτρια. Το ραντεβού ήταν για χθες στης 11:00 π.μ. Σίγουρα η χαρά μας ήταν απερίγραπτη γιατί κάνει αιτήσεις και μοιράζει βιογραφικά για δουλειά από τον περασμένο Αύγουστο και είναι η δεύτερη φορά που την καλεί κάποιο μαγαζί ή εταιρία για συνέντευξη.
Καταλαβαίνετε τι αγωνία είχαμε και οι δύο. Την Πέμπτη η Μαρία (το όνομα της αρραβωνιαστικιάς μου) πήγε στο κομμωτήριο να φτιάξει τα μαλιά της με σκοπό να πάει να δώσει συνέντευξη περιποιημένη και να κάνει όσο καλύτερη εντύπωση γίνεται. Φτάνει η χθεσινή μεγάλη μέρα και το άγχος και στους δυο μας χτύπησε κόκκινο. Σαφώς εγώ προσπαθούσα να το κρύψω όσο γινόταν. Η κοπέλλα που θα ερχόταν από Θεσσαλονίκη για να πάρει τη συνέντευξη άργησε πάνω από δυο ώρες με αποτέλεσμα να πηγαινοερχόμαστε στο κατάστημα κάθε μισή ώρα και να τους ταράξουμε στα τηλεφωνήματα και η αγωνία να μας έχει τρελλάνει.
Αρχίσαμε να πιστεύουμε ότι όλο αυτό θα κατέληγε σε μια κακόγουστη φάρσα. Ότι άλλαξαν γνώμη, ότι ότι ότι... χίλιες δυο ιδέες πέρασαν από το μυαλό μου. Στις 13:10μ.μ. τηλεφώνησα στο κατάστημα και πάλι για να ρωτήσω αν τελικά ήρθε η κοπέλλα από τη Θεσσαλονίκη. Επιτέλους η απάντηση ήταν θετική. Πήγε λοιπόν η Μαρία να δώσει συνέντευξη.
Η Θεσσαλονικιά έμεινε άφωνη όταν είδε το βιογραφικό της και τη ρώτησε πόσο καιρό ζει στην Ελλάδα. Όταν άκουσε ότι ζει ένα χρόνο εντυπωσιάστηκε από τα ελληνικά της (που σε τόσο λίγο καιρό έμαθε τόσο καλά) ΑΛΛΑ... πάντα υπάρχει αυτό το αλλά. Την ενόχλησε που κάνει κάποια λαθάκια όσον αφορά τα άρθρα στην ομιλία. Η Μαρία της είπε ότι κάθε μέρα βελτιώνεται γιατί διαβάζει ελληνικά έξι ώρες το λιγότερο την ημέρα. Όταν είδε ότι η Μαρία δεν είναι άσχετη με το αντικείμενο αλλά το αντίθετο (δηλαδή έχει πολύ μεγάλη πείρα) έκανε πιο εξειδικευμένες ερωτήσεις. Η Θεσσαλονικιά είπε ότι πρέπει να δει και άλλες κοπέλες και θα αποφασίσει.
Το βράδυ που γύρισα από τη δουλειά είδα τη Μρία στενοχωρημένη. "Τι έχεις βρε Μαράκι;", ρωτάω. "Τίποτα", μου απαντάει. Επέμεινα και τελικά μου είπε ότι δεν πιστεύει ότι θα πάρει τη δουλειά, ότι έχει αυτό το προαίσθημα. Μάλιστα. Πάλι μαυρίλα στο σπίτι λόγω ανεργίας. Το χειρότερο είναι ότι το Ιούνιο πληρώνεται για τελευταία φορά από το ταμείο ανεργίας και μετά τι γίνεται;
Σας παραθέτω και μερικά στοιχεία από το πλούσιο βιογραφικό της: έξι ξένες γλώσσες, πτυχιούχος κοινωνιολόγος, master στην κοινωνιολογία, γνώσεις Η/Υ, τρεις χρονιές διακρίθηκε ως καλύτερη πωλήτρια στη χώρα της στον τομέα των καλυντικών, πιστοποιητικά από μεγάλες εταιρίες ότι παρακολούθησε σεμινάρια τους, διάκριση ως καλύτερη πωλήτρια σε μια γνωστή ισπανική εταιρία που έχει καταστήματα με ρούχα, δούλεψε σαν καθηγήτρια, δούλεψε σε εταιρία στατιστικής κ.α.
Αν προσθέσουμε ότι εδώ είναι Σέρρες και όχι Αθήνα και ότι δεν έχουμε μέσον τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα.
Σήμερα μιλούσα γι' αυτό το θέμα με μια φίλη μου και μου είπε ότι και το πλούσιο βιογραφικό μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά. Μπορεί να έχει και δίκιο. Αυτό το άκουσα και από άλλους. Αλλά τι να κάνουμε; Να σχίσουμε τα πτυχία της; Να δηλώσουμε αναλφάβητοι και αμόρφωτοι μήπως και βρούμε καμιά δουλειά του κώλου; Πείτε μου ρε γαμώτο γιατί θα σκάσω. Τζάμπα οι σπουδές και τα εφόδια που αποκτήθηκαν με τόσο κόπο και χρόνο;
Προσωπικά πιστεύω ότι κάποια πράγματα έχουν παρεξηγηθεί. Δε ζητιανεύουμε, να δουλέψουμε θέλουμε. Και αυτό ισχύει για όλους τους άνεργους. Απλά σε πολλούς εργοδότες αρέσει να βλέπουν υποψήφιους υπαλλήλους - θύματα ως επαίτες.

ΝΕΟ ΚΥΜΑ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ

Χθες έβλεπα ειδήσεις σχετικά με τη συνάντηση που είχαν όλα τα μεγάλα κεφάλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μιλούσαν για την ακρίβεια που μαστίζει τα κράτη - μέλη. Είπαν ότι πολλά προϊόντα ανατιμήθηκαν και ακρίβηναν αλλά δε μας είπαν το πιο ουσιαστικό. Πως θα καταπολεμήσουμε την ακρίβεια. Το συμπέρασμα της ευρωπαϊκής τράπεζας είναι ότι ο πληθωρισμός θα παραμείνει σε υψηλά επίπεδα και ο κοσμάκης θα αναγκαστεί να σφίξει κι άλλο το ζωνάρι. Με λίγα λόγια, νέο κύμα ακρίβειας και ανατιμήσεων μας έρχεται.
Περιμένουμε νέα τιμή ρεκόρ στο πετρέλαιο ανά βαρέλι και αυτό σημαίνει ότι θα φτύσουμε το γάλα που βυζάξαμε. Όπως πάνε τα πράγματα θα λαλήσουμε κανονικά. Θα κινούμαστε ενστικτωδώς σαν τα ζόμπι και για να επιβιώσουμε θα αρχίσουμε να κατασπαράζουμε ο ένας τον άλλον.
Αυτό που δε μας είπαν είναι, εφόσον διανύουμε δύσκολους καιρούς, ο λόγος που αυτοί παίρνουν ένα κάρο παράδες κάθε μήνα. Οι ελληνικές τράπεζες κάθε μήνα, με τις δόσεις από τα δάνεια και τις πιστωτικές που έχουνε πλασάρει στον κοσμάκη, εκμεταλεύονται καταστάσεις και πλουτίζουν ασύστολα. Βέβαια έλεγχος δεν υπάρχει γιατί εδώ είναι Ελλάδα, δεν είναι παίξε γέλασε. Μόνο ο Γκαργκάνας (ναι αυτός που είναι το μέγα κεφάλι της Ελληνικής Τράπεζας) αποφασίζει να κάνει αύξηση για τον εαυτό του ανενόχλητα και δεν τον ελέγχει κανείς.
Το κράτος τι κάνει; Για άλλη μια φορά παραμένει θεατής σε όλη αυτή την τραγελαφική παρωδία που ζούμε.
Οι απλοί πολίτες είναι ένα καζάνι που βράζει. Πότε θα έρθει η ώρα που θα ξεσηκωθούν και θα πάρει ο διάολος όλους τους καρεκλοκένταυρους δεν ξέρω, αλλά θέλω να πιστεύω ότι δε θα αργήσει αυτή η άγια ώρα.

ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΟΥΠΙΔΑΡΙΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Έχω αναφερθεί και σε παλιότερο post μου για την ποιότητα και την κατάντια της ελληνικής τηλεόρασης. Δημόσιας και ιδιωτικής. Αλήθεια πόσες φορές έτυχε να κάνουμε ζάπινγκ στα τόσα τηλεοπτικά κανάλια που έχουμε και δε σταματάμε σε κανένα γιατί απλούστατα δε βρίσκουμε τίποτα ενδιαφέρον. Τίποτα με ουσία.
Χιλιοπαιγμένες ταινίες, πρωινάδικα που μέσα σε λίγα λεπτά έχουν τη δυνατότητα να μετατραπούνε σε μπουζουκλερί, reality shows για να γίνονται τα κανάλια πιο πλούσια (με χορηγούς και televoting με sms), φτηνιάρικες λατινοαμερικάνικες σειρές που όλες έχουνε την ίδια θεματολογία (αγάπη και κέρατο, φτωχοί και πλούσιοι με τον πιο "σιροπιαστό" τρόπο δωσμένα στον τηλεθεατή), ελληνικές τηλεοπτικές σειρές μετριότητας, κατασκευασμένες ειδήσεις και δελτία ειδήσεων όπου οι δημοσιογράφοι επιδιώκουν να γίνουν stars, εκπομπές lifestyle που μας δείχνουν τα πάρτυ των κοσμικών, πλούσια σπίτια και ένα ονειρεμένο τρόπο ζωής για πολλούς (αν και ο απλός μέσος έλληνας δεν πρόκειται ποτέ να γευθεί αυτόν τον τρόπο ζωής και στο τέλος της εκπομπής επιστρέφει στη σκληρή και φτωχή πραγματικότητα του), αθλητικές εκπομπές που γεμίζουν με προφέσορες που λέει ο καθένας το μακρύ και το κοντό του αδιαφορώντας να πει κάτι χρήσιμο για τον τηλεθεατή αλλά το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η αυτοπροβολή του.
Μόνο στα κρατικά κανάλια υπάρχει λίγο αυτοσυγκράτηση αλλά και πάλι δε μπορούμε να πούμε ότι γίνονται και εκεί μεγάλες προσπάθειες. Και εκεί γίνεται άλωση από κάποιους και κάποιες οι οποίοι και οι οποίες το να δουλεύουν στην κρατική τηλεόραση το βλέπουν σα σιγουριά (π.χ. φραπελιές).
Βλέπουμε ότι στην τηλεόραση πλασάρονται τα ίδια πρόσωπα συνεχώς. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι υπάρχει ένα κλειστό λόμπυ που κανονίζει για το αν θα μπει ένα νέο πρόσωπο στην τηλεόραση ή όχι. Τίποτα καινούριο λοιπόν και καμία καινούρια ιδέα. Μόνο αναμασημένες τροφές.
Γι' αυτό το λόγο πολλοί στρέφονται στα video clubs (τα οποία κάνουν χρυσές δουλειές και καλά κάνουν). Ένα μεγάλο μέρος του κόσμου έχει καταλάβει τι συμβαίνει και απαξιεί να σπαταλήσει πολλές ώρες βλέποντας ένα τηλεοπτικό σταθμό. Παρακολουθεί επιλεκτικά. Σίγουρα το "πιασάρικο" φέρνει και διαφημίσεις (κάτι που αφορά κυρίως τους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς) αλλά μην ξεχνάμε ότι η δύναμη των Μ.Μ.Ε. είναι μεγάλη και αν θέλουνε να πλασάρουνε κάτι πιο ουσιώδες μπορούνε να τα καταφέρουνε μια χαρά.

ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ

Η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα πάνω στο θέμα της οικολογίας είμαστε πολύ πίσω. Στον τομέα αυτό υστερούμε αρκετά σε σχέση με τα περισότερα ευρωπαϊκά κράτη. Σε συνδυασμό με το λίγο πράσινο που μας απέμεινε, τη ρύπανση της ατμόσφαιρας, την αδιαφορία του κράτους και τον ωχαδερφισμό των πολιτών το μέλλον μας προβλέπεται αρκετά δυσοίωνο.
Στη Σουηδία (μια χώρα που τη γνωρίζω καλά γιατί γεννήθηκα εκεί) στις μεγάλες πόλεις τα αστικά καίνε βιοκαύσιμα και στα super markets έχει ειδικά μηχανήματα που συλλέγουν ανακυκλώσιμα υλικά (σαν τα ATMs) τα οποία έχουν υποδοχές που μπορεί ο καθένας να βάλει το αλουμινένιο κουτάκι ή το γυάλινο μπουκάλι και να πάρει μία απόδειξη η οποία σύμφωνα με τον αριθμό των κουτιών ή μπουκαλιών πιστώνει και ένα χρηματικό ποσό. Το ποσό αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για αγορές από το εκάστοτε κατάστημα. Τα χρήματα δεν είναι πολλά, μάλλον συμβολικά θα έλεγα αλλά είναι ένα κίνητρο για να γίνει κάτι για το γενικό καλό. Κακά τα ψέματα, αλλά η ανακύκλωση είναι μεγάλη υπόθεση.
Τέτοια κίνητρα χρειαζόμαστε και στην Ελλάδα αλλά αυτό που χρειαζόμαστε περισσότερο είναι η παιδεία. Μαθήματα οικολογίας πρέπει (κατά την ταπεινή μου γνώμη) να μπούνε στο δημοτικό. Όχι όμως μόνο σε θεωρητικό επίπεδο αλλά με ενεργή συμμετοχή των μαθητών για καλύτερη κατανόηση της αξίας της οικολογίας. Για παράδειγμα στην Αυστραλία τα παιδιά του δημοτικού αναλαμβάνουν να μεγαλώσουν ανά μικρές ομάδες (4 - 5 άτομα) από ένα ζωάκι και μετά να το αφήσουν ελεύθερο στην άγρια φύση. Οι περισσότερες ώρες του συγκεκριμμένου μαθήματος γίνονται έξω από την αίθουσα.
Ένας άλλος πρόβλημα στην Ελλάδα όπως προανέφερα είναι το λίγο πράσινο που έχουμε και αν βάλουμε και τις πυρκαγιές κάθε καλοκαίρι, αυτό θα μειώνεται ολοένα και περισσότερο. Σε πόλεις άλλων χωρών υπάρχει μια μελετημένη πολεοδόμηση. Στην Ελλάδα η μια πολυκατοικία είναι κολλημένη με την άλλη και δεν υπάρχουν καθόλου πάρκα μέσα στις πόλεις όπου μπορούν οι πολίτες να χαλαρώσουν, να περπατήσουν και τα παιδιά να παίξουν. Τα πάρκα μέσα στις πόλεις είναι πνεύμονες ζωής. Νέα Υόρκη, Λονδίνο, Κολωνία, Βίλνιους, Στοκχόλμη, Άμστερνταμ, Σίδνεϋ αλλά και μικρότερες πόλεις άλλων κρατών έχουνε μέσα τους μεγάλα πάρκα και περισσότερα από ένα.
Αν θέλουμε να δούμε ένα καλύτερο αύριο πρέπει να αλλάξουμε λίγο τη νοοτροπία μας οι πολίτες και να γίνουν πιο υπεύθυνοι οι "άρχοντες" του κράτους.

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΑ SPAM

Χθες το πρωί χτύπησε το τηλέφωνο αλλά δεν πρόλαβα να απαντήσω. Είδα το τηλεφωνικό νούμερο που με κάλεσε και έκανα μια κλήση για να δω ποιος είναι (μου ήταν άγνωστος αυτός ο αριθμός). Μετά από τέσσερις με πέντε αποτυχημένες προσπάθειες, εφόσον δεν απαντούσε κανείς από την άλλη μεριά της γραμμής, τα παράτησα.
Μετά από δύο, περίπου, ώρες βρέθηκα στο σπίτι ενός φίλου μου για να τον βοηθήσω να διορθώσει ένα πρόβλημα που είχε στον υπολογιστή του. Χτυπάει το τηλέφωνο (πάντα μιλάμε για σταθερό) και όλως περιέργως ήταν το ίδιο νούμερο που κάλεσε και στο δικό μου σπίτι και δεν πρόλαβα να απαντήσω. Αυτή τη φορά ο φίλος μου, όμως, πρόλαβε και απάντησε.
Με το που σηκώνει το ακουστικό ακούει ένα ηχογραφημένο μύνημα από μια κατασκευαστική εταιρία και με το που τελειώνει το μύνημα ακούγεται μια γυναικεία φωνή από την άλλη πλευρά της γραμμής. Εν ολίγοις η τύπισσα είπε ότι γίνεται ένας διαγωνισμός από την εν λόγω κατασκευαστική εταιρία με έπαθλο μια δυόρωφη μεζονέτα στη Χαλκιδική με υπόγειο 40 τ.μ. σε οικόπεδο έκτασης 1000 τ.μ. και αν θέλει να λάβει μέρος έπρεπε να δηλώσει συμμετοχή αφήνοντας τα στοιχεία του σε ένα άλλο νούμερο 901....... το οποίο όπως τόνισε η συγκεκριμμένη γυναίκα έχει αστική χρέωση, και μετά θα του έδιναν ένα μοναδικό κωδικό και θα του έλεγαν πότε και που θα γινόταν η μεγάλη κλήρωση.
Όταν είδα τον αριθμό που παρέπεμψε το φίλο μου είπα στον τελευταίο ότι κάποιο λάκο έχει η φάβα και να μην καλέσει γιατί όλοι οι αριθμοί που ξεκινάνε με 901.... έχουνε μεγάλη χρέωση αλλά ο Κώστας (το όνομα του φίλου μου) επέμενε να καλέσει. Όχι ότι πίστεψε ότι θα κερδίσει αλλά ποτέ δεν ξέρεις (δηλαδή έπεσε στην παγίδα)
Κάλεσε, λοιπόν, στο νούμερο 901... και ήρθε η πρώτη ψυχρολουσία. Ακούστηκε ένα μύνημα που λέει ότι η χρέωση το λεπτό κοστίζει 3,54 ευρώ. Μετά δεύτερο μύνημα της κατασκευαστικής εταιρίας ότι η συνομιλία θα ηχογραφηθεί. Μόλις τελειώνει και το δεύτερο μύνημα απαντάει μια κοπέλλα και ρωτάει τον Κώστα αν ήθελε να λάβει μέρος στο διαγωνισμό. Αυτός απάντησε ότι θέλει και ρώτησε γιατί η χρέωση είναι τόσο μεγάλη εφόσον η πρώτη κοπέλλα που συνομίλησε του είπε και το τόνισε ότι η χρέωση θα ήταν αστική. Η απάντηση ήταν ότι αποκλείεται να του είπαν ότι πρόκειται για αστική χρέωση (δε βγάζεις άκρη με λίγα λόγια). Τότε ο Κώστας της είπε να τελειώνουνε γρήγορα με τη συμμετοχή του στο διαγωνισμό γιατί το τηλέφωνο γράφει. Η γυναίκα του είπε ότι υπάρχει μια διαδικασία που πρέπει να τηρηθεί. Του ζήτησε ονοματεπώνυμο, μετά διεύθυνση κατοικίας, μετά ένα νούμερο σταθερού τηλεφώνου και ένα νούμερο κινητού τηλεφώνου και μετά αριθμό ταυτότητας και Α.Φ.Μ. Στα δύο τελευταία ο Κώστας άρχισε να βράζει: "Όπα κοπελιά! Το ξέρεις ότι αυτά είναι ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα;", της είπε. "Το γνωρίζω κύριε αλλά τα χρειαζόμαστε σε περίπτωση ταυτοπροσωπίας. Έχουμε το δικαίωμα να τα ζητήσουμε βάσει συμβολαιογράφου και δικηγόρου που συνέταξαν τους όρους του διαγωνισμού", απάντησε αυτή. "Συγνώμη αλλά υπάρχει περίπτωση να υπάρχει ταυτοπροσωπία μεταξύ δύο ατόμων και να μένουνε στην ίδια διεύθυνση και να έχουνε το ίδιο τηλεφωνικό νούμερο; Σαν να μη μας τα λες καλά κοπελλιά", της απάντησε και ο τόνο της φωνής του έδειχνε ότι άρχισε να φορτώνει άσχημα. "Μα κύριε τέτοιοι είναι οι όροι του διαγωνισμού", ήταν η απάντηση από την άλλη μεριά της γραμμής. "Και που ξέρω εγώ ότι όλα αυτά δεν είναι απάτη για να αποσπάσετε όλα τα προσωπικά μου στοιχεία, να βγάλετε πιστωτικές κάρτες και δάνεια στο όνομα μου και να με χρεώσετε;", τη ρώτησε ο Κώστας. "Ξέρετε κύριε... η εταιρία μας... είναι γνωστή και έτσι είναι οι όροι του διαγωνισμού", απάντησε κομπιάζοντας αυτή. "Να βάλετε στον κώλο σας και την εταιρία και τη μεζονέτα και τον γαμωδιαγωνισμό σας. Άει σιχτίρ πρωινιάτικα", της απάντησε μέσα στην τσατίλα και έκλεισε το τηλέφωνο.
Δεν ξέρω για εσάς αλλά εμένα μου ξενίζει ότι για ένα δήθεν διαγωνισμό πρέπει να δώσω αριθμό ταυτότητας και Α.Φ.Μ. Και αληθινός να είναι ο διαγωνισμός αν τσιμπήσουν 10.000 άτομα από όλη την Ελλάδα και χρεωθούνε με την τηλεφωνική κλήση τότε και η μεζονέτα ξεχρεώνεται και μένει και κέρδος σε όποιον διοργανώνει το διαγωνισμό. Δώρο που το πληρώνει κάποιος δεν είναι δώρο.
Μου θυμίζει τις εταιρίες κινητής τηλεφωνίας που όσο πιο μεγάλο πάγιο πληρώσεις τόσο πιο πολύ "δωρεάν" χρόνο ομιλίας θα έχεις το μήνα, αλλά μ' αυτό το θέμα θα ασχοληθούμε άλλη μέρα.