ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΔΟΥΛΟΙ...

Είναι γεγονός ότι τα διάφορα αφεντικά και προϊστάμενοι εκμεταλλευόμενοι την παγκόσμια σικέ οικονομική κρίση ξεφεύγουν και προβαίνουν σε λόγια και πράξεις ανάρμοστες.
Συζητώντας με φίλους, γνωστούς και μη που δουλεύουν στον ιδιωτικό τομέα κατάλαβα ότι όλοι συμφωνούν σε κάτι. Οι εργοδότες και τα διάφορα τσιράκια τους κοιτάζουν να εκμεταλλευτούνε από διάφορες απόψεις τους υπαλλήλους τους (σε εργατοώρες, μισθό, ένσημα κα.) επικαλούμενοι την οικονομική κρίση, γνωρίζοντας ότι λόγω ανεργίας δε θα υπάρξουν σθεναρές αντιδράσεις από τους τελευταίους.
Αυτό είναι η μαύρη αλήθεια. Να το σιχτιρίσεις το αφεντικό για τις αδικίες που σου κάνει αλλά μετά τι; Να τον κάνεις καταγγελία στον επόπτη εργασίας, να τον κάνεις καταγγελία και στο Ι.Κ.Α. αλλά μετά θα γίνει η ζωή του υπαλλήλου κόλαση. Ειδικά στην επαρχία όπου οι κύκλοι είναι στενοί είναι πολύ εύκολο ο κάθε καταγγέλων να μπει στη μαύρη λίστα των εργοδοτών.
Καθημερινά ακούω για έμμεσες απειλές από τους προϊσταμμένους προς τους υπαλλήλους όπου το μύνημα είναι ένα: "Ή συμμορφώνεσαι και δουλεύεις περισσότερες ώρες με μικρότερο μισθό και λιγότερα ένσημα ή φεύγεις από τη δουλειά. Ουδείς αναντικατάστατος". Σαφέστατα οι απειλές δε γίνονται απ' ευθείας (γι' αυτό τις προανέφερα ως έμμεσες) αλλά σε συνδυασμό με διάφορες φτηνές δικαιολογίες όπως οικονομική κρίση, πεθαμένη αγορά, δεν παράγουν τόσο όσο πρέπει οι υπάλληλοι και άλλα τέτοια χαζά...
Ένα πρόσφατο περιστατικό που συνέβει σ' εμένα το οποίο έγινε αιτία για να μου κάνουν παρατήρηση στη δουλειά είναι το ακόλουθο: Στον τομέα που δουλεύω χάλασε μια μέρα μια ηλεκτρική πόρτα και θεώρησα σωστό ότι έπρεπε να το αναφέρω σ' έναν υπεύθυνο του τμήματος. Το άτομο δυσανασχέτησε γιατί τον ενόχλησα και του τηλεφώνησα για να του αναφέρω αυτό το περιστατικό ενώ θα έπρεπε να το κανονίσω εγώ (κάτι που είναι εκτός των ευθυνών μου και των αρμοδιοτήτων μου γιατί δεν είμαι τεχνικός). Από τότε μου το έχει πει τρεις φορές με τη μορφή σπόνδας σε διάστημα τριών εβδομάδων. Από τη μια θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο και από την άλλη δε θέλει ευθύνες. Ως γνωστόν το σκατό πάει πάντα προς τα κάτω και ο φταίχτης βγήκα εγώ (δηλαδή ο υπάλληλος) γιατί (άκουσον - άκουσον) τόλμησα να τον ενοχλήσω με ένα τηλεφώνημα διάρκειας ενός λεπτού. Αλλά πάντα μας λένε: "ότι χρειαστείς, ότι απορία έχεις ακόμη και για το πιο γελοίο πράγμα μη διστάσεις να μου τηλεφωνήσεις". Μήπως φάσκουν και αντιφάσκουν;
Η μεγάλη πλάκα γίνεται όταν κατά καιρούς έρχονται για να μας κάνουν κύρηγμα τονίζοντας ότι τρώμε ψωμί από τη δουλειά μας (μήπως μας δίνουν ελεημοσύνη και δεν το καταλάβαμε;) και μας θυμίζουν τις υποχρεώσεις μας ενώ παραλείπουν να αναφέρουν τα δικαιώματα μας και φυσικά επιμελώς παραλείπουν να αναφέρουν τις δικές τους υποχρεώσεις. Μόλις όμως κάποιος θίξει κάτι υπέρ των υπαλλήλων γυρίζουν το κεφάλι από την άλλη πλευρά και σφυρίζουν αδιάφορα δηλώνοντας αναρμόδιοι επί του θέματος.
Υπάρχουν όμως και αρκετοί που ηδονίζονται και με το παραμικρό δείγμα εξουσίας που θα βρεθεί στα χέρια τους και το στόμα τους μεταμορφώνεται σε οχετό εκστομίζοντας ότι βρισιά υπάρχει και ειρωνία με μοναδικό σκοπό να κάνουν τον υφιστάμενο να νιώσει υποδεέστερος ως ανθρώπινη οντότητα και με παντελή έλλειψη σεβασμού στην ανθρώπινη υπόσταση του υπαλλήλου. Με αυτόν τον τρόπο νιώθουν ανώτεροι.
Τεσπα! Να μη σας μαυρίσω άλλο το Σαββατόβραδο. Καλά να περάσετε όπου και αν πάτε, ότι και αν κάνετε.

ΩΡΑΙΟ ΠΡΑΓΜΑ ΝΑ ΛΕΣ ΟΧΙ

Πάντα πίστευα ότι η δουλειά δεν πρέπει να έχει ανάμειξη με φιλίες και συγγένειες αλλά κάποιες φορές είναι αναπόφευκτο όταν κάποια άτομα δουλεύουν για λογαριασμό τρίτου και έχουν μεταξύ τους φιλικές ή συγγενικές σχέσεις.
Αποτέλεσμα; Σε κάποια χρονική στιγμή έρχεται η σύγκρουση επειδή ο καθένας θέλει να κάνει τη δουλειά του και μερικές φορές για να επιτευχθεί αυτό ο ένας θα επιβαρύνει τον άλλον. Τότε έχουμε προστριβές και καυγάδες και όλα τα υπόλοιπα επακόλουθα.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Επειδή στο παρελθόν συνεργάστηκα με ένα συγγενικό άτομο και κατάλαβα ότι δεν μπορούσε να προχωρήσει το πράγμα. Εκεί αποχώρησα για να αποφευχθούνε τα χειρότερα. Μα έλα που η πουτάνα η τύχη (ή ατυχία) τα φέρνει έτσι και βρεθήκαμε και οι δύο στην ίδια εταιρία σε διαφορετικά πόστα. Πόστα τα οποία αλληλοεξαρτώνται μεταξύ τους. Άρα πρέπει θέλοντας και μη να συνεργαζόμαστε.
Χθες ενώ σχολούσα στις εννέα το βράδυ έρχεται ο ακατονόμαστος (ο συγγενής) και μου ζητάει να κάνω κάτι το οποίο με κράτησε άλλες δυόμισι ώρες εκεί. Το θέμα δεν είναι ότι δούλεψα παραπάνω αλλά ότι μου γάμησε την ψυχολογία. Το να σε γυρνάνε από την πόρτα της εξόδου πάλι για δουλειά δεν είναι ότι το καλύτερο. Σ' αυτό βέβαια έβαλε και το χεράκι του ο μπάσταρδος ο προϊστάμενος που έχω γιατί είπε ψέμματα στον πρώτο ότι σχολάω στις δέκα. Ποιος ο λόγος; Δε γνωρίζω. Όταν τον τηλεφώνησα μέσα στα νεύρα και τον ρώτησα γιατί άρχισε να τα μασάει. Ξέρω ότι ο προϊστάμενος μου είναι μισάνθρωπος και καθήκι και χαίρεται με τις αποτυχίες, τις ατυχίες και τα παθήματα των άλλων. Τρελλαίνεται να βλέπει τους άλλους να υποφέρουν και μετά να τους κρίνει και να τους κατακρίνει αλλά...
...αλλά υπάρχει και Θεός και σήμερα πήρα το αίμα μου πίσω. Από τους τρεις που έπρεπε να πάνε για δουλειά σήμερα τ' απόγευμα πήγε μόνο ένας. Μου ζήτησε από το τηλέφωνο να πάω για μερικές ώρες στη δουλειά και φυσικά του είπα όχι αναφέροντας του το χθεσινό γεγονός που με ανάγκασε εξ' αιτίας του να επιστρέψω στο σπίτι λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Άρα αναγκαστικά θα πάει αυτός. Δεν πειράζει ας δουλέψει και λίγο για να δικαιολογήσει το μεροκάματο του. Ωραίο πράγμα να μπορείς να λες όχι ειδικά αν το εννοείς και δεν το λες επειδή πρέπει.
Αλλά έχει και θράσος. Το ένα από τα δύο άτομα που δεν πήγε στη δουλειά μου είπε ότι είναι δικαιολογημένο επειδή πέθανε η πεθερά του ή κάτι τέτοιο. Ξέχασε όμως πως όταν πέθανε ο πεθερός μου πέρυσι τον δεκαπενταύγουστο δε μ' άφησε να πάω στην κηδεία ενώ η δουλειά ήταν πεσμένη και δε με χρειαζόταν. Την ημέρα της κηδείας μ' εβαλε να δουλεύω ενώ χρειαζόμουν μόνο δύο μέρες άδεια για να πάω.
Ηθικόν δίδαγμα του σημερινού post; ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΜΑΛΑΚΕΣ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΧΩΡΟ. ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ ΤΟΥΣ ΟΠΩΣ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ ΤΟ ΛΙΒΑΝΙ.

ΣΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ

Πριν από δύο μέρες δέχτηκα ένα τηλεφώνημα για να πάει η αρραβωνιαστικιά μου να δώσει συνέντευξη για δουλειά σε ένα μεγάλο κατάστημα καλυντικών που υπάρχει σε όλη την Ελλάδα ως πωλήτρια. Το ραντεβού ήταν για χθες στης 11:00 π.μ. Σίγουρα η χαρά μας ήταν απερίγραπτη γιατί κάνει αιτήσεις και μοιράζει βιογραφικά για δουλειά από τον περασμένο Αύγουστο και είναι η δεύτερη φορά που την καλεί κάποιο μαγαζί ή εταιρία για συνέντευξη.
Καταλαβαίνετε τι αγωνία είχαμε και οι δύο. Την Πέμπτη η Μαρία (το όνομα της αρραβωνιαστικιάς μου) πήγε στο κομμωτήριο να φτιάξει τα μαλιά της με σκοπό να πάει να δώσει συνέντευξη περιποιημένη και να κάνει όσο καλύτερη εντύπωση γίνεται. Φτάνει η χθεσινή μεγάλη μέρα και το άγχος και στους δυο μας χτύπησε κόκκινο. Σαφώς εγώ προσπαθούσα να το κρύψω όσο γινόταν. Η κοπέλλα που θα ερχόταν από Θεσσαλονίκη για να πάρει τη συνέντευξη άργησε πάνω από δυο ώρες με αποτέλεσμα να πηγαινοερχόμαστε στο κατάστημα κάθε μισή ώρα και να τους ταράξουμε στα τηλεφωνήματα και η αγωνία να μας έχει τρελλάνει.
Αρχίσαμε να πιστεύουμε ότι όλο αυτό θα κατέληγε σε μια κακόγουστη φάρσα. Ότι άλλαξαν γνώμη, ότι ότι ότι... χίλιες δυο ιδέες πέρασαν από το μυαλό μου. Στις 13:10μ.μ. τηλεφώνησα στο κατάστημα και πάλι για να ρωτήσω αν τελικά ήρθε η κοπέλλα από τη Θεσσαλονίκη. Επιτέλους η απάντηση ήταν θετική. Πήγε λοιπόν η Μαρία να δώσει συνέντευξη.
Η Θεσσαλονικιά έμεινε άφωνη όταν είδε το βιογραφικό της και τη ρώτησε πόσο καιρό ζει στην Ελλάδα. Όταν άκουσε ότι ζει ένα χρόνο εντυπωσιάστηκε από τα ελληνικά της (που σε τόσο λίγο καιρό έμαθε τόσο καλά) ΑΛΛΑ... πάντα υπάρχει αυτό το αλλά. Την ενόχλησε που κάνει κάποια λαθάκια όσον αφορά τα άρθρα στην ομιλία. Η Μαρία της είπε ότι κάθε μέρα βελτιώνεται γιατί διαβάζει ελληνικά έξι ώρες το λιγότερο την ημέρα. Όταν είδε ότι η Μαρία δεν είναι άσχετη με το αντικείμενο αλλά το αντίθετο (δηλαδή έχει πολύ μεγάλη πείρα) έκανε πιο εξειδικευμένες ερωτήσεις. Η Θεσσαλονικιά είπε ότι πρέπει να δει και άλλες κοπέλες και θα αποφασίσει.
Το βράδυ που γύρισα από τη δουλειά είδα τη Μρία στενοχωρημένη. "Τι έχεις βρε Μαράκι;", ρωτάω. "Τίποτα", μου απαντάει. Επέμεινα και τελικά μου είπε ότι δεν πιστεύει ότι θα πάρει τη δουλειά, ότι έχει αυτό το προαίσθημα. Μάλιστα. Πάλι μαυρίλα στο σπίτι λόγω ανεργίας. Το χειρότερο είναι ότι το Ιούνιο πληρώνεται για τελευταία φορά από το ταμείο ανεργίας και μετά τι γίνεται;
Σας παραθέτω και μερικά στοιχεία από το πλούσιο βιογραφικό της: έξι ξένες γλώσσες, πτυχιούχος κοινωνιολόγος, master στην κοινωνιολογία, γνώσεις Η/Υ, τρεις χρονιές διακρίθηκε ως καλύτερη πωλήτρια στη χώρα της στον τομέα των καλυντικών, πιστοποιητικά από μεγάλες εταιρίες ότι παρακολούθησε σεμινάρια τους, διάκριση ως καλύτερη πωλήτρια σε μια γνωστή ισπανική εταιρία που έχει καταστήματα με ρούχα, δούλεψε σαν καθηγήτρια, δούλεψε σε εταιρία στατιστικής κ.α.
Αν προσθέσουμε ότι εδώ είναι Σέρρες και όχι Αθήνα και ότι δεν έχουμε μέσον τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα.
Σήμερα μιλούσα γι' αυτό το θέμα με μια φίλη μου και μου είπε ότι και το πλούσιο βιογραφικό μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά. Μπορεί να έχει και δίκιο. Αυτό το άκουσα και από άλλους. Αλλά τι να κάνουμε; Να σχίσουμε τα πτυχία της; Να δηλώσουμε αναλφάβητοι και αμόρφωτοι μήπως και βρούμε καμιά δουλειά του κώλου; Πείτε μου ρε γαμώτο γιατί θα σκάσω. Τζάμπα οι σπουδές και τα εφόδια που αποκτήθηκαν με τόσο κόπο και χρόνο;
Προσωπικά πιστεύω ότι κάποια πράγματα έχουν παρεξηγηθεί. Δε ζητιανεύουμε, να δουλέψουμε θέλουμε. Και αυτό ισχύει για όλους τους άνεργους. Απλά σε πολλούς εργοδότες αρέσει να βλέπουν υποψήφιους υπαλλήλους - θύματα ως επαίτες.