ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΟΙ

Σήμερα βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη. Πήγα να μοιράσω μερικά βιογραφικά και συνάντησα μερικά φιλαράκια. Με την κρίση χαθήκαμε και σιχάθηκα να τα λέμε μόνο μέσω internet με το skype και τα emails.
Σε πολλά πράγματα η συμπρωτεύουσα είναι φθηνότερη από τις Σέρρες και έτσι πήγα με ένα φίλο μου σε ένα κατάστημα ηλεκτρονικών ειδών, υπολογιστών και άλλων παρόμοιων προϊόντων μιας πασίγνωστης αλυσίδας που δραστηριοποιείται σε όλη την Ελλάδα. Πήγα να δω τιμές σε κάποια πράγματα που μ' ενδιαφέρουν (εφ' όσον δε μπορούμε να αγοράσουμε ας αρκεστούμε στο μπανιστήρι). Εκεί που περιφερόμασταν θυμήθηκα ότι πρέπει να αγοράσω μελανάκια για τον εκτυπωτή μου. Βλέπω έναν υπάλληλο και κατευθυνόμαστε προς αυτόν για να μας εξυπηρετήσει. Ξαφνικά περνάει από δίπλα μας ένας κοστουμαρισμένος τυπάς με πεοδείκτη (βλέπε γραβάτα) σα σίφουνας και πάει προς τον υπάλληλο που κατευθυνόμασταν και εμείς. Μετά από ένα λεπτό ξέσπασε και η μπόρα. Τι εννοώ; Ο κοστουμάκιας έβαλε τις φωνές στον υπάλληλο και τον έκανε ρόμπα σε όλο το μαγαζί μπροστά σε όλο τον κόσμο. Ο κακομοίρης ο υπάλληλος δεν έβγαλε κιχ. Έσκυψε το κεφάλι και άκουγε επί ένα δεκάλεπτο το κήρυγμα του ανωτέρου του. Δυστυχώς δεν ήταν μόνο κήρυγμα αλλά ο κοστουμάκιας με τον πεοδείκτη φρόντισε με αγενή τρόπο και αγριοφωνάρες να μειώνει τον υφιστάμενο του. Ο φίλος μου δεν άντεξε και στράφηκε προς το μέρος του και είπε με πολύ άγριο τρόπο στον κοστουμάκια ότι αν δε σταματούσε εκείνη τη στιγμή να διασύρει τον υπάλληλο, ο οποίος χαντακώθηκε εντελώς και καταβουρκωμένος ευχόταν να ανοίξει η γη να τον καταπιεί, θα του μετρούσε τα παΐδια μέσα στο μαγαζί μπροστά στον κόσμο για να καταλάβει πως είναι να σε κάνουν ρεζίλι. Τι να πει ο κοστουμάκιας; Κοκκίνισε, πρασίνισε, άλλαξε σαράντα χρώματα αλλά δεν έβγαλε τσιμουδιά. Βλέπετε ο φίλος μου τυχαίνει να είναι σχεδόν δυο μέτρα και να ζυγίζει πάνω από εκατό σαράντα κιλά. Γύρισε την πλάτη του και εξαφανίστηκε φουριόζος. Ελπίζω μόνο η θέση του κακομοίρη του υπαλλήλου μετά την παρέμβαση του φίλου μου αν μην έχει γίνει δυσκολότερη. Τελικά δεν αγοράσαμε τίποτα. Πήγαμε στη ρεσεψιόν, ζητήσαμε τον υπεύθυνο και όταν ήρθε του είπαμε για το περιστατικό και ότι είναι απαράδεκτο οι προϊστάμενοι να συμπεριφέρονται στους υφιστάμενους σαν να είναι οι τελευταίοι ζώα. Στο τέλος του δώσαμε συγχαρητήρια που κατάφεραν με αυτή τη συμπεριφορά να μας χάσει από πελάτες.
Τον λόγο δεν τον γνωρίζω που συνέβει το παραπάνω σκηνικό. Τέτοια σκηνικά γνωρίζω ότι συμβαίνουν συχνά και παντού. Δυστυχώς έχω βρεθεί πολλές φορές μπροστά σε τέτοιες καταστάσεις. Τέτοιες στιγμές εγώ εύχομαι να έχω εξαφανιστεί πόσο μάλλον ο κάθε παθών υπάλληλος. Είναι αρκετοί αυτοί που έχοντας κάποια εξουσία το παίρνουν πολύ πατριωτικά και ξεφεύγουν. Δε σέβονται τίποτα. Αυτούς δεν τους ελέγχει κανείς. Στον ιδιωτικό τομέα ισχύει η θεωρία ότι το σκατό πάει πάντα προς τα κάτω. Αυτό τι σημαίνει; Ότι ο απλός υπάλληλος θα πληρώσει τη νύφη ακόμα και όταν δεν φταίει. Και να φταίει όμως σίγουρα δεν αξίζει τέτοιο δημόσιο ξεφτιλισμό. Μπορούσε ο προϊστάμενος να πάρει τον υπάλληλο στο γραφείο του ή κάπου παράμερα και να του πει ότι έχει να του πει. Μπορούσε και με ευγενικό τρόπο να πει ότι ήθελε. Είναι αρκετοί εκείνοι που συγχέουν τις δικαιοδοσίες που τους έχουν ανατεθεί και νομίζουν ότι είναι ανώτεροι και ως άνθρωποι από κάποιους άλλους. Καλό θα ήταν να καταλάβουν ότι στο τέλος επιβεβαιώνεται πάντα το ίδιο πράγμα: ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΙΣΟΙ! Που είναι η πολιτεία για να προστατέψει τους ιδιωτικούς υπαλλήλους; Όπως πάντα είναι απούσα όπως και ο σεβασμός προς αυτούς που κάνουν πάντα την περισσότερη και πιο βρώμικη δουλειά.

ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΔΟΥΛΟΙ...

Είναι γεγονός ότι τα διάφορα αφεντικά και προϊστάμενοι εκμεταλλευόμενοι την παγκόσμια σικέ οικονομική κρίση ξεφεύγουν και προβαίνουν σε λόγια και πράξεις ανάρμοστες.
Συζητώντας με φίλους, γνωστούς και μη που δουλεύουν στον ιδιωτικό τομέα κατάλαβα ότι όλοι συμφωνούν σε κάτι. Οι εργοδότες και τα διάφορα τσιράκια τους κοιτάζουν να εκμεταλλευτούνε από διάφορες απόψεις τους υπαλλήλους τους (σε εργατοώρες, μισθό, ένσημα κα.) επικαλούμενοι την οικονομική κρίση, γνωρίζοντας ότι λόγω ανεργίας δε θα υπάρξουν σθεναρές αντιδράσεις από τους τελευταίους.
Αυτό είναι η μαύρη αλήθεια. Να το σιχτιρίσεις το αφεντικό για τις αδικίες που σου κάνει αλλά μετά τι; Να τον κάνεις καταγγελία στον επόπτη εργασίας, να τον κάνεις καταγγελία και στο Ι.Κ.Α. αλλά μετά θα γίνει η ζωή του υπαλλήλου κόλαση. Ειδικά στην επαρχία όπου οι κύκλοι είναι στενοί είναι πολύ εύκολο ο κάθε καταγγέλων να μπει στη μαύρη λίστα των εργοδοτών.
Καθημερινά ακούω για έμμεσες απειλές από τους προϊσταμμένους προς τους υπαλλήλους όπου το μύνημα είναι ένα: "Ή συμμορφώνεσαι και δουλεύεις περισσότερες ώρες με μικρότερο μισθό και λιγότερα ένσημα ή φεύγεις από τη δουλειά. Ουδείς αναντικατάστατος". Σαφέστατα οι απειλές δε γίνονται απ' ευθείας (γι' αυτό τις προανέφερα ως έμμεσες) αλλά σε συνδυασμό με διάφορες φτηνές δικαιολογίες όπως οικονομική κρίση, πεθαμένη αγορά, δεν παράγουν τόσο όσο πρέπει οι υπάλληλοι και άλλα τέτοια χαζά...
Ένα πρόσφατο περιστατικό που συνέβει σ' εμένα το οποίο έγινε αιτία για να μου κάνουν παρατήρηση στη δουλειά είναι το ακόλουθο: Στον τομέα που δουλεύω χάλασε μια μέρα μια ηλεκτρική πόρτα και θεώρησα σωστό ότι έπρεπε να το αναφέρω σ' έναν υπεύθυνο του τμήματος. Το άτομο δυσανασχέτησε γιατί τον ενόχλησα και του τηλεφώνησα για να του αναφέρω αυτό το περιστατικό ενώ θα έπρεπε να το κανονίσω εγώ (κάτι που είναι εκτός των ευθυνών μου και των αρμοδιοτήτων μου γιατί δεν είμαι τεχνικός). Από τότε μου το έχει πει τρεις φορές με τη μορφή σπόνδας σε διάστημα τριών εβδομάδων. Από τη μια θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο και από την άλλη δε θέλει ευθύνες. Ως γνωστόν το σκατό πάει πάντα προς τα κάτω και ο φταίχτης βγήκα εγώ (δηλαδή ο υπάλληλος) γιατί (άκουσον - άκουσον) τόλμησα να τον ενοχλήσω με ένα τηλεφώνημα διάρκειας ενός λεπτού. Αλλά πάντα μας λένε: "ότι χρειαστείς, ότι απορία έχεις ακόμη και για το πιο γελοίο πράγμα μη διστάσεις να μου τηλεφωνήσεις". Μήπως φάσκουν και αντιφάσκουν;
Η μεγάλη πλάκα γίνεται όταν κατά καιρούς έρχονται για να μας κάνουν κύρηγμα τονίζοντας ότι τρώμε ψωμί από τη δουλειά μας (μήπως μας δίνουν ελεημοσύνη και δεν το καταλάβαμε;) και μας θυμίζουν τις υποχρεώσεις μας ενώ παραλείπουν να αναφέρουν τα δικαιώματα μας και φυσικά επιμελώς παραλείπουν να αναφέρουν τις δικές τους υποχρεώσεις. Μόλις όμως κάποιος θίξει κάτι υπέρ των υπαλλήλων γυρίζουν το κεφάλι από την άλλη πλευρά και σφυρίζουν αδιάφορα δηλώνοντας αναρμόδιοι επί του θέματος.
Υπάρχουν όμως και αρκετοί που ηδονίζονται και με το παραμικρό δείγμα εξουσίας που θα βρεθεί στα χέρια τους και το στόμα τους μεταμορφώνεται σε οχετό εκστομίζοντας ότι βρισιά υπάρχει και ειρωνία με μοναδικό σκοπό να κάνουν τον υφιστάμενο να νιώσει υποδεέστερος ως ανθρώπινη οντότητα και με παντελή έλλειψη σεβασμού στην ανθρώπινη υπόσταση του υπαλλήλου. Με αυτόν τον τρόπο νιώθουν ανώτεροι.
Τεσπα! Να μη σας μαυρίσω άλλο το Σαββατόβραδο. Καλά να περάσετε όπου και αν πάτε, ότι και αν κάνετε.

ΩΡΑΙΟ ΠΡΑΓΜΑ ΝΑ ΛΕΣ ΟΧΙ

Πάντα πίστευα ότι η δουλειά δεν πρέπει να έχει ανάμειξη με φιλίες και συγγένειες αλλά κάποιες φορές είναι αναπόφευκτο όταν κάποια άτομα δουλεύουν για λογαριασμό τρίτου και έχουν μεταξύ τους φιλικές ή συγγενικές σχέσεις.
Αποτέλεσμα; Σε κάποια χρονική στιγμή έρχεται η σύγκρουση επειδή ο καθένας θέλει να κάνει τη δουλειά του και μερικές φορές για να επιτευχθεί αυτό ο ένας θα επιβαρύνει τον άλλον. Τότε έχουμε προστριβές και καυγάδες και όλα τα υπόλοιπα επακόλουθα.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Επειδή στο παρελθόν συνεργάστηκα με ένα συγγενικό άτομο και κατάλαβα ότι δεν μπορούσε να προχωρήσει το πράγμα. Εκεί αποχώρησα για να αποφευχθούνε τα χειρότερα. Μα έλα που η πουτάνα η τύχη (ή ατυχία) τα φέρνει έτσι και βρεθήκαμε και οι δύο στην ίδια εταιρία σε διαφορετικά πόστα. Πόστα τα οποία αλληλοεξαρτώνται μεταξύ τους. Άρα πρέπει θέλοντας και μη να συνεργαζόμαστε.
Χθες ενώ σχολούσα στις εννέα το βράδυ έρχεται ο ακατονόμαστος (ο συγγενής) και μου ζητάει να κάνω κάτι το οποίο με κράτησε άλλες δυόμισι ώρες εκεί. Το θέμα δεν είναι ότι δούλεψα παραπάνω αλλά ότι μου γάμησε την ψυχολογία. Το να σε γυρνάνε από την πόρτα της εξόδου πάλι για δουλειά δεν είναι ότι το καλύτερο. Σ' αυτό βέβαια έβαλε και το χεράκι του ο μπάσταρδος ο προϊστάμενος που έχω γιατί είπε ψέμματα στον πρώτο ότι σχολάω στις δέκα. Ποιος ο λόγος; Δε γνωρίζω. Όταν τον τηλεφώνησα μέσα στα νεύρα και τον ρώτησα γιατί άρχισε να τα μασάει. Ξέρω ότι ο προϊστάμενος μου είναι μισάνθρωπος και καθήκι και χαίρεται με τις αποτυχίες, τις ατυχίες και τα παθήματα των άλλων. Τρελλαίνεται να βλέπει τους άλλους να υποφέρουν και μετά να τους κρίνει και να τους κατακρίνει αλλά...
...αλλά υπάρχει και Θεός και σήμερα πήρα το αίμα μου πίσω. Από τους τρεις που έπρεπε να πάνε για δουλειά σήμερα τ' απόγευμα πήγε μόνο ένας. Μου ζήτησε από το τηλέφωνο να πάω για μερικές ώρες στη δουλειά και φυσικά του είπα όχι αναφέροντας του το χθεσινό γεγονός που με ανάγκασε εξ' αιτίας του να επιστρέψω στο σπίτι λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Άρα αναγκαστικά θα πάει αυτός. Δεν πειράζει ας δουλέψει και λίγο για να δικαιολογήσει το μεροκάματο του. Ωραίο πράγμα να μπορείς να λες όχι ειδικά αν το εννοείς και δεν το λες επειδή πρέπει.
Αλλά έχει και θράσος. Το ένα από τα δύο άτομα που δεν πήγε στη δουλειά μου είπε ότι είναι δικαιολογημένο επειδή πέθανε η πεθερά του ή κάτι τέτοιο. Ξέχασε όμως πως όταν πέθανε ο πεθερός μου πέρυσι τον δεκαπενταύγουστο δε μ' άφησε να πάω στην κηδεία ενώ η δουλειά ήταν πεσμένη και δε με χρειαζόταν. Την ημέρα της κηδείας μ' εβαλε να δουλεύω ενώ χρειαζόμουν μόνο δύο μέρες άδεια για να πάω.
Ηθικόν δίδαγμα του σημερινού post; ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΜΑΛΑΚΕΣ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΧΩΡΟ. ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ ΤΟΥΣ ΟΠΩΣ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ ΤΟ ΛΙΒΑΝΙ.

ΚΑΙ Η ΦΡΙΚΗ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Δεν ξέρω πως τα περάσατε το Πάσχα αλλά εμένα μου βγήκε ξινό. Πιο συγκεκριμμένα; Το Μεγάλο Σάββατο γύρισα στο σπίτι από τη δουλειά γύρω στης 20:30. Όλη την Κυριακή κοιμόμουνα γιατί μου βγήκε η πίστη από τη δουλειά και τις υπερωρίες. Τη Δευτέρα απλά έκατσα στο σπίτι για να χαλαρώσω και το βράδυ πήγα νωρίς για ύπνο γιατί χθες έπρεπε να ξυπνήσω πριν της έξι το πρωί για να πάω στη δουλειά. Μία μέρα (τη Δευτέρα) έκατσα, λοιπόν, παραπάνω (όπως όλοι) για να χαλαρώσω και χθες το καθησιό αυτό μου βγήκε από τη μύτη.
Με το που φτάνω στη δουλειά χθες το πρωί κάναμε τις κλασικές χαιρετούρες και ανταλλάξαμε ευχές και μετά τα κεφάλια μέσα για δουλειά. Που να φανταστώ όμως ότι αντί για το κανονικό εφτάωρο (η ειδικότητα μου στην εταιρία υποτίθεται ότι κάνει εφτάωρα γιατί δουλεύουμε έξι μέρες και όχι πέντε) θα έκανα και οχτώ ώρες υπερωρία, δηλαδή θα δούλευα για δεκαπέντε ώρες ασταμάτητα. Μάλιστα! Οχτώ ώρες υπερωρία. Δούλεψα δυο βάρδιες και μια ώρα... ΕΛΕΟΣ!!!
Η δικαιολογία του μαλάκα προϊσταμένου μου; "Αυτά παθαίνουμε όταν καθόμαστε Πάσχα και Πρωτομαγιά", είπε εννοώντας ότι μαζεύεται δουλειά από τις μέρες που καθόμαστε (θαρείς και είμαστε οι μοναδικοί που κάθονται αυτές τις μέρες) και έπρεπε να δουλέψουμε παραπάνω. Δε λέει ο τρόμπας ότι δεν παίρνει παραπάνω άτομα (που χρειαζόμαστε και το ξέρει) για να πάρει στο τέλος της σεζόν γερό bonus επειδή κάνει οικονομία στην εταιρία. Με λίγα λόγια, για να μη σας πρήζω για άλλη μια φορά με τη δουλειά μου και το αρχίδι τον προϊστάμμενο μου, βρίζαμε και καταριόμασταν τον παπάρα για το παλούκι που μας φόρεσε. Να φανταστείτε ότι κατά της οχτώ το βράδυ (ενώ κλείσαμε δεκατρείς ώρες δουλειά) μας παραπονέθηκε ότι πέσαμε στην απόδοση εργασίας. ΤΟΝ ΓΑΜΑΣ ΚΥΡΙΕ ΠΡΟΕΔΡΕ Ή ΔΕ ΤΟΝ ΓΑΜΑΣ; Για κερασάκι στην τούρτα, αφού τελειώσαμε στης δέκα το βράδυ και βρισκόμασταν στα σπίτια μας κατά της δέκα και μισή, μας έβαλε να πάμε την επόμενη μέρα (δηλαδή σήμερα) στη δουλειά στης έξι, δηλαδή να ξυπνήσουμε στης πέντε παρά.
ΤΟΝ ΞΑΝΑΓΑΜΑΣ ΚΥΡΙΕ ΠΡΟΕΔΡΕ Ή ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΑΝΑΓΑΜΑΣ;
Ο άνθρωπος δεν πάει καλά. Νομίζει ότι είμαστε ρομπότ. Είχε την απαίτηση σήμερα να πηγαίνουμε με χίλια στη δουλειά ενώ είμασταν όλοι ψόφιοι από την προηγούμενη μέρα και άϋπνοι. Φυσικά δεν υπάρχει κανένας αρμόδιος δημόσιος φορέας που να νοιάζεται και να ελέγχει τα αφεντικά που πατάνε στον κάλο τον κάθε εργαζόμενο και τον εκμεταλεύονται για ψίχουλα επειδή ο τελευταίος φοβάται να μη μείνει άνεργος και τον φάνε τα χρέη.
Καλά να περάσετε αύριο όλοι ότι και να κάνετε, όπου και αν πάτε. Εγώ θα κοιμαααααααάμαι γιατί έχω πάλι εγερτήριο στης πέντε παρά το πρωί της Παρασκευής. Δηλαδή πάλι θα πάω πιο νωρίς στη δουλειά και θα φύγω πιο αργά.

ΑΦΕΝΤΙΚΟ... Ε, ΑΦΕΝΤΙΚΟ... ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ!!!

Τι να σου πω... Ότι και να πω είναι λίγο... Μας ξεσκίζεις βάζοντας μας να δουλεύουμε κάθε μέρα υπερωρίες (το λιγότερο δύο ώρες ημερησίως). Σήμερα άλλες τέσσερις ώρες έξτρα. Ρεπό δεν υπάρχουν. Ξέρεις ότι δεν έχουμε που αλλού να πάμε αν παραιτηθούμε από τη δουλειά λόγω μεγάλης ανεργίας και μας πατάς στον κάλλο... Εκμεταλεύεσαι καταστάσεις. Για να γίνεις αρεστός στους προϊσταμένους σου ξεπατώνεις στη δουλειά (πολλές φορές χωρίς λόγο) τους υφισταμένους σου. Το ευχαριστώ για τις φιλότιμες προσπάθειες που κάνουμε για να βγει η δουλειά δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο σου. Δεν ξέρεις να "κάνεις" καρδιές.
Ποτέ δεν είσαι ευχαριστημένος και θέλεις όλο και πιο μεγάλη απόδοση. Ξεχνάς ότι ήμαστε άνθρωποι και όχι ρομπότ. Και η αντοχή έχει τα όρια της. Μας ζαλίζεις κάθε μέρα με θεωρίες του κώλου για να το παίξεις έξυπνος. Ούτε να μιλάς ξέρεις. Από ευγένεια μηδέν! Δε σέβεσαι ότι έχουμε οικογένειες και προσωπική ζωή και μας βάζεις να δουλεύουμε δύο εβδομάδες συνεχόμενα (και Κυριακές) χωρίς σταματημό με απάνθρωπο ωράριο και απάνθρωπες συνθήκες εργασίας. Συμπεριφέρεσαι σα να βρίσκεσαι στο τσιφλίκι σου αλλά ξεχνάς ότι είσαι ένας προϊστάμενος. Στην ουσία είσαι υπάλληλος σαν όλους μας.
Μας έχεις φλομώσει στο ψέμα ότι θα καλυτερέψουν οι συνθήκες εργασίας αλλά τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο καθημερινά και φως δε βλέπουμε.
Και ανεχόμαστε τα πάντα για 630 ευρώ...