ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΟΙ

Σήμερα βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη. Πήγα να μοιράσω μερικά βιογραφικά και συνάντησα μερικά φιλαράκια. Με την κρίση χαθήκαμε και σιχάθηκα να τα λέμε μόνο μέσω internet με το skype και τα emails.
Σε πολλά πράγματα η συμπρωτεύουσα είναι φθηνότερη από τις Σέρρες και έτσι πήγα με ένα φίλο μου σε ένα κατάστημα ηλεκτρονικών ειδών, υπολογιστών και άλλων παρόμοιων προϊόντων μιας πασίγνωστης αλυσίδας που δραστηριοποιείται σε όλη την Ελλάδα. Πήγα να δω τιμές σε κάποια πράγματα που μ' ενδιαφέρουν (εφ' όσον δε μπορούμε να αγοράσουμε ας αρκεστούμε στο μπανιστήρι). Εκεί που περιφερόμασταν θυμήθηκα ότι πρέπει να αγοράσω μελανάκια για τον εκτυπωτή μου. Βλέπω έναν υπάλληλο και κατευθυνόμαστε προς αυτόν για να μας εξυπηρετήσει. Ξαφνικά περνάει από δίπλα μας ένας κοστουμαρισμένος τυπάς με πεοδείκτη (βλέπε γραβάτα) σα σίφουνας και πάει προς τον υπάλληλο που κατευθυνόμασταν και εμείς. Μετά από ένα λεπτό ξέσπασε και η μπόρα. Τι εννοώ; Ο κοστουμάκιας έβαλε τις φωνές στον υπάλληλο και τον έκανε ρόμπα σε όλο το μαγαζί μπροστά σε όλο τον κόσμο. Ο κακομοίρης ο υπάλληλος δεν έβγαλε κιχ. Έσκυψε το κεφάλι και άκουγε επί ένα δεκάλεπτο το κήρυγμα του ανωτέρου του. Δυστυχώς δεν ήταν μόνο κήρυγμα αλλά ο κοστουμάκιας με τον πεοδείκτη φρόντισε με αγενή τρόπο και αγριοφωνάρες να μειώνει τον υφιστάμενο του. Ο φίλος μου δεν άντεξε και στράφηκε προς το μέρος του και είπε με πολύ άγριο τρόπο στον κοστουμάκια ότι αν δε σταματούσε εκείνη τη στιγμή να διασύρει τον υπάλληλο, ο οποίος χαντακώθηκε εντελώς και καταβουρκωμένος ευχόταν να ανοίξει η γη να τον καταπιεί, θα του μετρούσε τα παΐδια μέσα στο μαγαζί μπροστά στον κόσμο για να καταλάβει πως είναι να σε κάνουν ρεζίλι. Τι να πει ο κοστουμάκιας; Κοκκίνισε, πρασίνισε, άλλαξε σαράντα χρώματα αλλά δεν έβγαλε τσιμουδιά. Βλέπετε ο φίλος μου τυχαίνει να είναι σχεδόν δυο μέτρα και να ζυγίζει πάνω από εκατό σαράντα κιλά. Γύρισε την πλάτη του και εξαφανίστηκε φουριόζος. Ελπίζω μόνο η θέση του κακομοίρη του υπαλλήλου μετά την παρέμβαση του φίλου μου αν μην έχει γίνει δυσκολότερη. Τελικά δεν αγοράσαμε τίποτα. Πήγαμε στη ρεσεψιόν, ζητήσαμε τον υπεύθυνο και όταν ήρθε του είπαμε για το περιστατικό και ότι είναι απαράδεκτο οι προϊστάμενοι να συμπεριφέρονται στους υφιστάμενους σαν να είναι οι τελευταίοι ζώα. Στο τέλος του δώσαμε συγχαρητήρια που κατάφεραν με αυτή τη συμπεριφορά να μας χάσει από πελάτες.
Τον λόγο δεν τον γνωρίζω που συνέβει το παραπάνω σκηνικό. Τέτοια σκηνικά γνωρίζω ότι συμβαίνουν συχνά και παντού. Δυστυχώς έχω βρεθεί πολλές φορές μπροστά σε τέτοιες καταστάσεις. Τέτοιες στιγμές εγώ εύχομαι να έχω εξαφανιστεί πόσο μάλλον ο κάθε παθών υπάλληλος. Είναι αρκετοί αυτοί που έχοντας κάποια εξουσία το παίρνουν πολύ πατριωτικά και ξεφεύγουν. Δε σέβονται τίποτα. Αυτούς δεν τους ελέγχει κανείς. Στον ιδιωτικό τομέα ισχύει η θεωρία ότι το σκατό πάει πάντα προς τα κάτω. Αυτό τι σημαίνει; Ότι ο απλός υπάλληλος θα πληρώσει τη νύφη ακόμα και όταν δεν φταίει. Και να φταίει όμως σίγουρα δεν αξίζει τέτοιο δημόσιο ξεφτιλισμό. Μπορούσε ο προϊστάμενος να πάρει τον υπάλληλο στο γραφείο του ή κάπου παράμερα και να του πει ότι έχει να του πει. Μπορούσε και με ευγενικό τρόπο να πει ότι ήθελε. Είναι αρκετοί εκείνοι που συγχέουν τις δικαιοδοσίες που τους έχουν ανατεθεί και νομίζουν ότι είναι ανώτεροι και ως άνθρωποι από κάποιους άλλους. Καλό θα ήταν να καταλάβουν ότι στο τέλος επιβεβαιώνεται πάντα το ίδιο πράγμα: ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΙΣΟΙ! Που είναι η πολιτεία για να προστατέψει τους ιδιωτικούς υπαλλήλους; Όπως πάντα είναι απούσα όπως και ο σεβασμός προς αυτούς που κάνουν πάντα την περισσότερη και πιο βρώμικη δουλειά.

ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΔΟΥΛΟΙ...

Είναι γεγονός ότι τα διάφορα αφεντικά και προϊστάμενοι εκμεταλλευόμενοι την παγκόσμια σικέ οικονομική κρίση ξεφεύγουν και προβαίνουν σε λόγια και πράξεις ανάρμοστες.
Συζητώντας με φίλους, γνωστούς και μη που δουλεύουν στον ιδιωτικό τομέα κατάλαβα ότι όλοι συμφωνούν σε κάτι. Οι εργοδότες και τα διάφορα τσιράκια τους κοιτάζουν να εκμεταλλευτούνε από διάφορες απόψεις τους υπαλλήλους τους (σε εργατοώρες, μισθό, ένσημα κα.) επικαλούμενοι την οικονομική κρίση, γνωρίζοντας ότι λόγω ανεργίας δε θα υπάρξουν σθεναρές αντιδράσεις από τους τελευταίους.
Αυτό είναι η μαύρη αλήθεια. Να το σιχτιρίσεις το αφεντικό για τις αδικίες που σου κάνει αλλά μετά τι; Να τον κάνεις καταγγελία στον επόπτη εργασίας, να τον κάνεις καταγγελία και στο Ι.Κ.Α. αλλά μετά θα γίνει η ζωή του υπαλλήλου κόλαση. Ειδικά στην επαρχία όπου οι κύκλοι είναι στενοί είναι πολύ εύκολο ο κάθε καταγγέλων να μπει στη μαύρη λίστα των εργοδοτών.
Καθημερινά ακούω για έμμεσες απειλές από τους προϊσταμμένους προς τους υπαλλήλους όπου το μύνημα είναι ένα: "Ή συμμορφώνεσαι και δουλεύεις περισσότερες ώρες με μικρότερο μισθό και λιγότερα ένσημα ή φεύγεις από τη δουλειά. Ουδείς αναντικατάστατος". Σαφέστατα οι απειλές δε γίνονται απ' ευθείας (γι' αυτό τις προανέφερα ως έμμεσες) αλλά σε συνδυασμό με διάφορες φτηνές δικαιολογίες όπως οικονομική κρίση, πεθαμένη αγορά, δεν παράγουν τόσο όσο πρέπει οι υπάλληλοι και άλλα τέτοια χαζά...
Ένα πρόσφατο περιστατικό που συνέβει σ' εμένα το οποίο έγινε αιτία για να μου κάνουν παρατήρηση στη δουλειά είναι το ακόλουθο: Στον τομέα που δουλεύω χάλασε μια μέρα μια ηλεκτρική πόρτα και θεώρησα σωστό ότι έπρεπε να το αναφέρω σ' έναν υπεύθυνο του τμήματος. Το άτομο δυσανασχέτησε γιατί τον ενόχλησα και του τηλεφώνησα για να του αναφέρω αυτό το περιστατικό ενώ θα έπρεπε να το κανονίσω εγώ (κάτι που είναι εκτός των ευθυνών μου και των αρμοδιοτήτων μου γιατί δεν είμαι τεχνικός). Από τότε μου το έχει πει τρεις φορές με τη μορφή σπόνδας σε διάστημα τριών εβδομάδων. Από τη μια θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο και από την άλλη δε θέλει ευθύνες. Ως γνωστόν το σκατό πάει πάντα προς τα κάτω και ο φταίχτης βγήκα εγώ (δηλαδή ο υπάλληλος) γιατί (άκουσον - άκουσον) τόλμησα να τον ενοχλήσω με ένα τηλεφώνημα διάρκειας ενός λεπτού. Αλλά πάντα μας λένε: "ότι χρειαστείς, ότι απορία έχεις ακόμη και για το πιο γελοίο πράγμα μη διστάσεις να μου τηλεφωνήσεις". Μήπως φάσκουν και αντιφάσκουν;
Η μεγάλη πλάκα γίνεται όταν κατά καιρούς έρχονται για να μας κάνουν κύρηγμα τονίζοντας ότι τρώμε ψωμί από τη δουλειά μας (μήπως μας δίνουν ελεημοσύνη και δεν το καταλάβαμε;) και μας θυμίζουν τις υποχρεώσεις μας ενώ παραλείπουν να αναφέρουν τα δικαιώματα μας και φυσικά επιμελώς παραλείπουν να αναφέρουν τις δικές τους υποχρεώσεις. Μόλις όμως κάποιος θίξει κάτι υπέρ των υπαλλήλων γυρίζουν το κεφάλι από την άλλη πλευρά και σφυρίζουν αδιάφορα δηλώνοντας αναρμόδιοι επί του θέματος.
Υπάρχουν όμως και αρκετοί που ηδονίζονται και με το παραμικρό δείγμα εξουσίας που θα βρεθεί στα χέρια τους και το στόμα τους μεταμορφώνεται σε οχετό εκστομίζοντας ότι βρισιά υπάρχει και ειρωνία με μοναδικό σκοπό να κάνουν τον υφιστάμενο να νιώσει υποδεέστερος ως ανθρώπινη οντότητα και με παντελή έλλειψη σεβασμού στην ανθρώπινη υπόσταση του υπαλλήλου. Με αυτόν τον τρόπο νιώθουν ανώτεροι.
Τεσπα! Να μη σας μαυρίσω άλλο το Σαββατόβραδο. Καλά να περάσετε όπου και αν πάτε, ότι και αν κάνετε.

ΟΥ ΜΠΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΑΛΜΠΑΝΗΔΕΣ

Το λοιπόν πριν από δύο εβδομάδες το κινητό μου τα ψιλοέπαιξε. Δεν αναγνώριζε τη memory card. Ούτε χρόνο έχει που το πήρα, οπότε με καλύπτει η εγγύηση (για όλα τα κινητά είναι δύο χρόνια). Πάω στο Vodafone Shop (μαζόχας συνδρομητής της εν λόγω εταιρίας χρόνια τώρα) και το δίνω. Ως εδώ όλα καλά. Ρωτάω την υπάλληλο αν μπορεί να μου δώσει ένα κινητό για όσο καιρό το δικό μου θα βρίσκεται για service εκτός πόλεως και νομού και μου λέει ότι όλα τα έχει δώσει γιατί έπεσαν πολλές βλάβες μαζεμένες. Άντε καλά! Μου ζητάει το νούμερο για να με καλέσει την επόμενη μέρα για να μου πει αν θα έχει κανένα διαθέσιμο εφόσον περίμενε να επιστρέψουν μερικά ή έστω τη μεθεπόμενη. Η υπάλληλος μου λέει ότι αν το service του κινητού κοστίσει πάνω από είκοσι ευρά θα με καλούσε κάποιος να μ' ενημερώσει. Της εξηγώ ότι με καλύπτει η εγγύηση και μου λέει αν η βλάβη οφείλεται σ' εμένα θα πληρώσω (π.χ. αν έπεσε κάτω η συσκευή ή αν έκανα κακή χρήση ή το έριξα μέσα στο νερό). Της λέω ότι φαίνεται στο κινητό ότι δε συνέβει κάτι τέτοιο γιατί είναι σαν καινούριο και τι μου λέει η βοϊδομοσχαρέστατη; "Αυτό δε φαίνεται (η κακή χρήση) και ότι θα αποφανθεί το service". ΚΑΙ ΠΩΣ Θ' ΑΠΟΦΑΝΘΕΙ ΤΟ SERVICE ΜΩΡΗ ΑΝ ΔΕ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΕΙΓΜΑ ΚΑΚΗΣ ΧΡΗΣΗΣ; Την ψιλιάστικα την κομπίνα και της ξεκαθάρησα ότι από μένα δε βλέπει cent τσακιστό. Δεν είμαι τόσο γκάου που να το έριξα κάτω ή να έπεσε μέσα σε νερό και να απαιτώ να μου το κάνουν.
ΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΤΤΤΤΤΤΤΤΤ!!!!!!!!!!!!!! 'Οσο κάλεσε εσάς άλλο τόσο κάλεσε και 'μένα. Η τύπισσα μ' έκλασε για τα καλά.
Τεσπα! Έκανα υπομονή, βρήκα άλλο κινητό, αλλά χθες μου την έδωσε για τα καλά γιατί η μια εβδομάδα που μου είπαν ότι θα κρατήσει το service τελικά διπλασιάστηκε. Πάω πρώτα στα Goody's, σαβουρώνω τρία hamburgers, μία πατάτες και ένα χυμό καρότο (για να πάρω βιταμίνες), πήρα δυνάμεις και μετά πάω στο μαγαζί της Vodafone μέσα στη φούρκα και ρωτάω τι έγινε και αν υπάρχει κανένα νέο από το μέτωπο. "Βεβαίως κύριε, το κινητό σας είναι εδώ", είπε ο τυπάς - πωλητής. EXCUSE ME? "Από πότε είναι εδώ ρε μάστορα;", ρωτάω. "Από το Σάββατο κύριε", μου λέει. "Και γιατί δε με ειδοποιήσατε ρε παλίκαρε;", ξαναρωτάω. "Θα σας καλούσαμε σύντομα κύριε. Τις επόμενες μέρες", μου απαντάει. "Και γιατί δε με ειδοποιήσατε το Σάββατο ρε μεγάλε, τεράστιε και ανυπολόγιστε;", ξανά-μανά-ρωτάω. "Μια συγκεκριμένη μέρα καλούμε κύριε όλους όσους έφεραν τις συσκευές τους για service κύριε", μου ξανά-ανταπαντάει. ΤΙ ΛΕΕΙ ΤΟ ΑΤΟΜΟ ΟΕΟ;
Πήρα τη συσκευή μου και έφυγα μπαρούτι εφόσον έριξα και το ανάλογο ξέχεσμα και σ' αυτόν το αποστειρωμένο πωλητή και στο αφεντικό του και στη μαλάκω την ανεύθυνη που είπε ότι θα τηλεφωνούσε αλλά δεν... (μπλέχτηκαν οι γραμμές μας που λέει και το γνωστό άσμα).
Μερικές σκέψεις που ακολούθησαν μετά το συμβάν; Μήπως το ότι καλούνε όλους μια συγκεκριμένη μέρα είναι μαρκετίστικο κόλπο; Δηλαδή αν καμιά μέρα έχουν αναδουλειά παίρνουν τηλέφωνα αβέρτα για να γίνει τζέρτζελο με σκοπό να φανεί ότι το μαγαζί έχει κίνηση; Μήπως αν δεν είχα εγγύηση και πλήρωνα για συσκευή θα ξεσκίζοταν να μ' εξυπηρετήσουν όλοι; Τελικά ο επαγγελματισμός λείπει από πολλούς μαγαζάτορες και τους υπαλλήλους τους. Ανευθυνότητα στα κόκκινα. Το μόνο που θέλουν μερικοί είναι να αποκαλούνται επιχειρηματίες και να κλαίγονται ότι δεν πάνε καλά οι δουλειές τους. Πως να πάνε καλά; Με τέτοια αντιμετώπιση περιμένουν από 'μένα να ξαναπατήσω εκεί; Τελικά είμαστε στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά από τις χώρες της Ευρώπης απέχουμε πολύ ακόμα και στα πιο απλά πράγματα. Αυτό μπορώ να το πω αποδεδειγμένα.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ 27η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Πάει και η απεργία των τελωνειακών. Μας τελείωσε. Γνώμη δεν μπορώ να εκφέρω μια και δεν έχω ιδέα τι ακριβώς συνέβει. Ποια ήταν τα αιτήματα τους, αν ήταν λογικά ή παράλογα κλπ. Ένα είναι σίγουρο. Τα βενζινάδικα έχουνε καύσιμα και πάλι. Πάμε γι' άλλα λοιπόν. Άλλες απεργίες, άλλες ανατιμήσεις, άλλα σκάνδαλα κ.ο.κ. Το λοιπόν στο θέμα μας.
Βγαίνει και ο Σεπτέμβρης και εφόσον πήγε ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του βλέπουμε ότι τα πράγματα μπαίνουνε σε μια ρέγουλα. Σε λίγες μέρες μας έρχεται ο Οκτώβρης. Έρχεται και η μεγάλη επέτειος του "ΟΧΙ". Για όσους δεν το θυμούνται πέφτει δυο μέρες μετά τον Άη Δημήτρη στης 28 του μηνός. Που θέλω να καταλήξω; Η μέρα της εθνικής επετείου πέφτει Τρίτη. Τρίτη γαμώ τη γκαντεμιά μου! Προσωπικά δε βρίζω γιατί δε μου ταιριάζει. Ούτε κρύο ούτε ζέστη για 'μένα! Εγώ θα έχω δυο εβδομάδες άδεια. Απλά συμπάσχω τους καρεκλοκένταυρους δημοσίους υπαλλήλους. Αμαρτία δεν είναι να χάσουνε το τετραήμερο; Σαββατοκύριακο να κάθονται, Δευτέρα να πάνε στη δουλειά και Τρίτη ανήμερα να ξανακάθονται. ΑΙΣΧΟΣ! Κάτι πρέπει να κάνουμε για να κάτσουνε και τη Δευτέρα. Όσο πιο νόμιμα γίνεται.
Από έμπνευση έχω στερέψει οπότε περιμένω τις προτάσεις σας. Πως θα χαρίσουμε την 27η Οκτωβρίου στους δημοσίους υπαλλήλους της χώρας έτσι ώστε να μη χάσουνε το τετραήμερο. Κρίμα είναι τα παιδιά να ψοφάνε στη δουλειά...

Ήταν μια κοινωνική προσφορά προς τους δημοσίους υπαλλήλους της χώρας από το ΘΕΜΑ.

ΠΑΣΧΙΖΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ

Στην εταιρία που δουλεύω ο προϊστάμμενος ξεχωρίζει τους εργαζόμενους όχι με κριτήριο την αξιοκρατία αλλά τις συμπάθειες. Για παράδειγμα έχουμε έναν καινούριο συνάδελφο εδώ και δυο μήνες ο οποίος αργεί κάθε μέρα και μερικές φορές δεν έρχεται στη δουλειά χωρίς να ειδοποιήσει. Επειδή όμως είναι από το ίδιο χωριό με τον προϊστάμμενο δεν του έχει γίνει καμία επίπληξη από τον τελευταίο. Μάλιστα ο προϊστάμμενος τον προωθεί άσχετα που ο καινούριος κάνει συνέχεια λάθη και δείχνει ότι δεν τον ενδιαφέρει η δουλειά.
Από την άλλη πλευρά, εμένα και δυο άλλους παλιούς μας έχει βάλει στο μάτι ο προϊστάμμενος γιατί ζητάμε τα αυτονόητα. Ήδη έδιωξε ένα συνάδελφο παντρεμμένο με μικρό παιδί ο οποίος ήταν πολύ καλός στη δουλειά του αλλά είχε ένα ελλάτωμα (πάντα μιλάμε κατά του προϊσταμμένου την άποψη), ζητούσε να δουλεύει σαν άνθρωπος.
Τώρα πάει να μας φάει υπερωρίες και την άδεια που δικαιούμαστε. Τις υπερωρίες δε μας τις πληρώνουν, απλά ανάλογα με τις μέρες που συγκεντρώνονται απ΄αυτές τις παίρνουμε σε άδεια. Βέβαια κανένας δε μας ρώτησε αν θέλουμε κάτι τέτοιο. Και το ποιο κουφό απ' όλα; Μας λέει ότι δε δικαιούμαστε κανονική άδεια αλλά μόνο αυτή που βγαίνει από τις υπερωρίες. Μα πως γίνεται να δικαιούμαστε και να χορηγούμαστε το επίδομα άδειας χωρίς να δικαιούμαστε άδεια. Ο νόμος το λέει καθαρά: Ο κάθε εργαζόμενος άσχετα αν είναι μόνιμος ή συμβασιούχος δικαιούται δυο μέρες το μήνα άδεια.
Η εταιρία που δουλεύω για 'μένα είναι μια μικρογραφία της Ελλάδας. Μπουρδέλο το ένα μπουρδέλο και το άλλο. Γι' αυτό το λόγο δεν πάει τίποτα μπροστά σ' αυτόν τον τόπο. Μπαίνουν οι λάθος άνθρωποι σε λάθος θέσεις.

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ FOREVER

Λόγω φόρτου εργασίας και επειδή φιλοξενώ συγγενείς από το εξωτερικό μου είναι λιγάκι δύσκολο να αναρτώ κάθε μέρα post. Για το χθεσινό επεισόδιο όμως δε γίνεται να μη γράψω κάτι. Τι ακριβώς εννοώ;
Χθες το πρωί έπρεπε να στείλω εφτά έγγραφα με fax. Επειδή δεν αξιώθηκα ακόμα να ρυθμίσω αυτό που έχω στο σπίτι αποφάσισα να απευθυνθώ στο ταχυδρομείο της πόλης. Ήξερα εκ των προτέρων ότι θα μου έκοβαν τον κώλο με τις τιμές τους αλλά η δουλειά έπρεπε να γίνει οπωσδήποτε.
Πηγαίνω νωρίς το πρωί στο ταχυδρομείο και πάω σε έναν υπάλληλο που φορούσε κάτι πατομπούκαλα τα οποία ονόμαζε γυαλιά και τον ρωτάω πόσο κοστίζει μια σελίδα να στείλω με το fax στην Αθήνα. Η απάντηση του ήταν: "Άστο καλύτερα, είναι πολύ ακριβά". ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΜΠΑΡΜΠΑ!!! Και τι σε νοιάζει εσένα πόσο θα πληρώσω. Κάνω δεύτερη προσπάθεια ρωτώντας τον ευγενικά πόσο κοστίζει η σελίδα και του λέω ότι είναι επείγον. Η απάντηση του; "Καλύτερα να πας σε έναν ιδιώτη. Εδώ είναι ακριβά". Αρχίζουν τα νεύρα μου να γίνονται κρόσια και του λέω με ανεβασμένο τον τόνο της φωνής μου ότι δε με ενδιαφέρει το κόστος και να μου πει που θα απευθυνθώ για να στείλω τα fax. Ο τύπος το χαβά του. Τέλος πάντων μετά από μερικά μπενιλίκια και συνολικά πέντε προσπάθειες μου είπε να απευθυνθώ στο γκισέ Νο 6.
Μετά από μισή ώρα που κράτησε η όλη η διαδικασία αποστολής των fax ήρθε η στιγμή να πληρώσω. Σχεδόν δεκατρία ευράκια. Πάω σε άλλο γκισέ να πληρώσω αλλά για κακή μου τύχη έπρεπε να περιμένω να τελειώσει η τηλεφωνική συνδιάλεξη που είχε ο υπάλληλος. Βρε χτυπούσα νευρικά τα δάχτυλα μου στον πάγκο, βρε ξεροέβηχα αυτός τον χαβά του. Μιλούσε για ένα τροχόσπιτο που ήθελε να αγοράσει. Μόνο όταν του είπα ότι βιάζομαι (εννοείται με συνοδεία μπινελικίων) καταδέχτηκε να κλείσει το γαμοτηλέφωνο του και να πάρει τα ταπεινά μου χρήματα και να μου κόψει τιμολόγιο.
Είναι να μην πάρει μια καρέκλα δημοσίου ο έλληνας. Έτσι και την πάρει στ' αρχίδια του όλα.

ΑΛΛΑ ΛΕΝΕ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΚΑΝΟΥΝ

ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ!!! Αυτός είναι ο λιγότερος χαρακτηρισμός που μπορώ να δώσω για εργοδότες (όχι όλοι αλλά η συντριπτική πλειοψηφεία) του ιδιωτικού τομέα.
Ας πάρω τα πράγματα από την αρχή. Στης 7 Ιανουαρίου έπιασα δουλειά ως εποχιακός στην εταιρεία που δουλεύω τα τέσσερα τελευταία χρόνια. Δουλεύω σε κατάψυξη (-33 βαθμούς Κελσίου). Ο προϊστάμενος που έχω μια μέρα μας είπε (εμένα και τα υπόλοιπα παιδιά που δουλεύουμε μέσα στην κατάψυξη) ότι μαζί με το μισθό του Ιανουαρίου θα πάρουμε και ένα επίδομα της τάξης τον 600 ευρωπουλακίων επειδή είμαστε χαμηλόμισθοι (ο μισθός είναι περίπου στα 660 ευρώ). Εμείς βέβαια είμασταν μέσα στην τρελλή χαρά.
Η εταιρεία έχει ως κανόνα να μας πληρώνει όχι την πρώτη κάθε μήνα αλλά στης 5, 6 ή και 7 του μηνός. Το γιατί δεν το ξέρω. Επιτέλους σήμερα μας πλήρωσαν. Μπήκα μέσω internet να δω πόσα χρήματα μου κατέθεσαν στο λογαριασμό μου και μου έφυγε η μαγκιά. Αντίκρυσα το αστρονομικό ποσό των 368 ευρώ και κάτι cents (πήρα λίγα γιατί δεν ξεκίνησα από την αρχή του μήνα και μου έδωσαν με το ζόρι 2 ρεπό τα οποία φυσικά δεν τα πληρώνομαι). Από εκείνη τη στιγμή κάνω το ένα τσιγάρο μετά το άλλο.
Εφόσον δεν θα το πάρουμε αυτό το κωλοεπίδομα (γιατί εκεί πάει το πράγμα) γιατί μας ξεσηκώνουν και μας κάνουν να νομίζουμε ότι θα περάσουμε ένα μήνα ψιλοάνετα; Απάντηση δεν υπάρχει. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. ΣΚΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΣΚΑΤΑ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΤΟΥΣ. ΑΪ ΣΙΧΤΙΡ!
Στον ιδιωτικό τομέα, στην επαρχία τουλάχιστον, τα πράγματα είναι πιο μαύρα και από το μαύρο και μιλάω πάντα για τους υπαλλήλους. Ένσημα κλέβονται, υπερωρίες δεν πληρώνονται, επιδόματα κλέβονται από αφεντικά και προϊσταμένους με μαλαγανιές, βραδυνά δεν πληρώνονται, άδειες δίνονται (αν δίνονται) όποτε τα αφεντικά θέλουν χωρίς να τους νοιάζει αν βολεύει τους υπαλλήλους τους ή όχι, τριετίες χάνονται με πουστιές. Πώς; Είναι απλό. Τα αφεντικά μετράνε τις τριετίες με βάση τα ένσημα που έχει ο κάθε υπάλληλος στην επιχείρηση και όχι με βάση το σύνολο των ενσήμων που υπάρχουν στον κάθε ασφαλιστικό φορέα (όπως λέει ο νόμος δηλαδή). Αν είσαι και εποχιακός τη γάμησες φιλαράκο. Θα συμπληρώσεις τριετία αν καταφέρεις να παραμείνεις στην εταιρεία, μετά από 6 με 7 χρόνια.
Τεσπα! Κάθε εμπόδιο για καλό λένε. Εμείς μόνο εμπόδια βλέπουμε, από καλό... μας τελείωσε εδώ και χρόνια.