Ο ΧΟΝΤΡΟΚΕΦΑΛΟΣ

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που σε βγάζουν έξω από τα ρούχα σου με τον τρόπο σκέψης τους. Το χειρότερο είναι ότι δεν το κάνουν επίτηδες αλλά πιστεύουν αυτά που λένε ενώ απέχουν έτη φωτός από την πραγματικότητα. Τέτοια άτομα ζούνε στον πλανήτη Γκούφη. Είναι άτομα που βλέπουν το μαύρο χρώμα και το αποκαλούνε άσπρο. Κάτι τέτοιο μου συνέβει το Σαββατόβραδο που μας πέρασε.
Παίρνει τηλέφωνο ένας κολλητός μου και λέει να βγούμε έξω με τις γυναίκες για καμιά μπυρίτσα ή κανένα ποτάκι χαλαρά. Λέω εντάξει. Μου λέει ότι θα είναι και ένα φιλικό του ζευγάρι το οποίο μας το είχε συστήσει και γίναμε πελάτες του (ανάθεμα την ώρα). Τέλος πάντων, βρεθήκαμε όλοι μαζί σε ένα μπαράκι και το γλέντι άρχισε κατευθείαν! Με αυτό το ζευγάρι πρώτη φορά βγαίναμε έξω αλλά ποτέ δε φανταζόμουν ο τυπάς πόσα κιλά χοντρομαλάκας θα είναι.
Αρχίσαμε τη συζήτηση περί αγροτών και δεν του άρεσαν οι απόψεις μου. Δεν παραδεχόταν ότι δεν είναι σωστό οι αγρότες να κλείνουν τους δρόμους, ότι ένα σωρό αγρότες τις επιδοτήσεις τις έκαναν, αυτοκίνητα, διαμερίσματα και παραθαλάσσια παρά επενδύσεις στη δουλειά τους και άλλα παρόμοια. Φυσικό ήταν να μην τα παραδεχτεί εφόσον προέρχεται από αγροτική οικογένεια αλλά το να παρουσιάζει όλους τους αγρότες ως καημένους, ριγμένους και ηθικότατους πάει πολύ.
Το μεγάλο παληγύρι όμως στήθηκε στα του εργασιακού καθεστώτος. Τοι συγκεκριμένο άτομο έχει γυμναστήριο άρα είναι και εργοδότης. Θα σας παρουσιάσω περιληπτικά το σκεπτικό του.
Η Ελλάδα έχει το πιο αυστηρό εργατικό νόμο της Ευρώπης. Ο εργοδότης ρισκάρει γιατί κάνει επένδυση, παίρνει δάνεια οπότε ο εργαζόμενος πρέπει να δείχνει κατανόηση. Όταν ο εργοδότης ζορίζεται ο εργαζόμενος πρέπει να δείχνει κατανόηση και να μην απαιτεί έξτρα για βραδινές βάρδιες, για υπερωρίες κλπ. Επικαλούνταν συνεχώς το νόμο και το σύνταγμα αλλά όταν άρχισα να τα επικαλούμαι και 'γω για τους εργαζομένους τότε έλεγε ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να δείχνουν ελαστικότητα.
Πάθατε πλάκα; Έχει και άλλο. Η επίθεση άρχισε να γίνεται προσωπική προς εμένα όταν του είπα ότι είμαι άνεργος και αυτός μου είπε ότι έπρεπε να κάνω καταγγελία στον επόπτη εργασίας. Του λέω ότι ειδικά στην επαρχία αυτό αν γίνει υπάρχει κύκλωμα και μετά ο καταγγέλων δε μπορεί να βρει δουλειά. Του αναφέρω δεκάδες παραδείγματα και ότι όσοι κάνουν καταγγελία τα ονόματα τους βρίσκονται σε μια λίστα η οποία διαρέει προς τους εργοδότες από τον επόπτη. Αυτά τα τελευταία δεν τα δέχοταν με τίποτα. Αντιθέτως έλεγε ότι ο εργοδότης βρίσκεται έρμαιο και αν του γίνει καταγγελία θα πληρώσει πολλά και ότι αυτά περί κυκλώματος είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Εν ολίγοις το άτομο θεωρεί ότι η πραγματικότητα στην οποία ζω δεν υφίσταται. Όλοι οι άνεργοι και απολυόμενοι που έκαναν καταγγελία και δε μπορούνε να βρούνε δουλειά είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι. Με λίγα λόγια το άτομο είναι μαλάκας και φοράει παρωπίδες. Ισχυρογνώμων μέχρι εκεί που δεν πάει. Η ίδια του η γυναίκα του έλεγε ότι ήταν λάθος σε όλα αυτά που έλεγε. Όλοι στην παρέα του έλεγαν ότι ήταν λάθος αλλά αυτός ανένδοτος.
Τελικά η βραδιά κατέληξε εντελώς σκατά. Η αγένεια του ήταν απαράδεκτη και ως επαγγελματίας κατάφερε να φέρει τον κολλητό μου και τη γυναίκα του σε δύσκολη θέση εφόσον αυτοί μας σύστησαν στον τρόμπα ως πελάτες. Το αποτέλεσμα; Κατάφερε να χάσει τρεις πελάτες. Εγώ ευχή και κατάρα του δίνω να πέσει στη δική μου κατάσταση και να δούμε τι θα λέει τότε.
Τέτοια άτομα - εργοδότες είναι που θέλουνε πάτημα στο κεφάλι. Δεν ξέρω αν κατάφερα να σας βάλω στο κλίμα γιατί ανέφερα τα πάντα περιληπτικά. Δε θέλω να απλώσω σεντόνι για ένα άτομο που είναι εντελώς για το πέος!

ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΔΟΥΛΟΙ...

Είναι γεγονός ότι τα διάφορα αφεντικά και προϊστάμενοι εκμεταλλευόμενοι την παγκόσμια σικέ οικονομική κρίση ξεφεύγουν και προβαίνουν σε λόγια και πράξεις ανάρμοστες.
Συζητώντας με φίλους, γνωστούς και μη που δουλεύουν στον ιδιωτικό τομέα κατάλαβα ότι όλοι συμφωνούν σε κάτι. Οι εργοδότες και τα διάφορα τσιράκια τους κοιτάζουν να εκμεταλλευτούνε από διάφορες απόψεις τους υπαλλήλους τους (σε εργατοώρες, μισθό, ένσημα κα.) επικαλούμενοι την οικονομική κρίση, γνωρίζοντας ότι λόγω ανεργίας δε θα υπάρξουν σθεναρές αντιδράσεις από τους τελευταίους.
Αυτό είναι η μαύρη αλήθεια. Να το σιχτιρίσεις το αφεντικό για τις αδικίες που σου κάνει αλλά μετά τι; Να τον κάνεις καταγγελία στον επόπτη εργασίας, να τον κάνεις καταγγελία και στο Ι.Κ.Α. αλλά μετά θα γίνει η ζωή του υπαλλήλου κόλαση. Ειδικά στην επαρχία όπου οι κύκλοι είναι στενοί είναι πολύ εύκολο ο κάθε καταγγέλων να μπει στη μαύρη λίστα των εργοδοτών.
Καθημερινά ακούω για έμμεσες απειλές από τους προϊσταμμένους προς τους υπαλλήλους όπου το μύνημα είναι ένα: "Ή συμμορφώνεσαι και δουλεύεις περισσότερες ώρες με μικρότερο μισθό και λιγότερα ένσημα ή φεύγεις από τη δουλειά. Ουδείς αναντικατάστατος". Σαφέστατα οι απειλές δε γίνονται απ' ευθείας (γι' αυτό τις προανέφερα ως έμμεσες) αλλά σε συνδυασμό με διάφορες φτηνές δικαιολογίες όπως οικονομική κρίση, πεθαμένη αγορά, δεν παράγουν τόσο όσο πρέπει οι υπάλληλοι και άλλα τέτοια χαζά...
Ένα πρόσφατο περιστατικό που συνέβει σ' εμένα το οποίο έγινε αιτία για να μου κάνουν παρατήρηση στη δουλειά είναι το ακόλουθο: Στον τομέα που δουλεύω χάλασε μια μέρα μια ηλεκτρική πόρτα και θεώρησα σωστό ότι έπρεπε να το αναφέρω σ' έναν υπεύθυνο του τμήματος. Το άτομο δυσανασχέτησε γιατί τον ενόχλησα και του τηλεφώνησα για να του αναφέρω αυτό το περιστατικό ενώ θα έπρεπε να το κανονίσω εγώ (κάτι που είναι εκτός των ευθυνών μου και των αρμοδιοτήτων μου γιατί δεν είμαι τεχνικός). Από τότε μου το έχει πει τρεις φορές με τη μορφή σπόνδας σε διάστημα τριών εβδομάδων. Από τη μια θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο και από την άλλη δε θέλει ευθύνες. Ως γνωστόν το σκατό πάει πάντα προς τα κάτω και ο φταίχτης βγήκα εγώ (δηλαδή ο υπάλληλος) γιατί (άκουσον - άκουσον) τόλμησα να τον ενοχλήσω με ένα τηλεφώνημα διάρκειας ενός λεπτού. Αλλά πάντα μας λένε: "ότι χρειαστείς, ότι απορία έχεις ακόμη και για το πιο γελοίο πράγμα μη διστάσεις να μου τηλεφωνήσεις". Μήπως φάσκουν και αντιφάσκουν;
Η μεγάλη πλάκα γίνεται όταν κατά καιρούς έρχονται για να μας κάνουν κύρηγμα τονίζοντας ότι τρώμε ψωμί από τη δουλειά μας (μήπως μας δίνουν ελεημοσύνη και δεν το καταλάβαμε;) και μας θυμίζουν τις υποχρεώσεις μας ενώ παραλείπουν να αναφέρουν τα δικαιώματα μας και φυσικά επιμελώς παραλείπουν να αναφέρουν τις δικές τους υποχρεώσεις. Μόλις όμως κάποιος θίξει κάτι υπέρ των υπαλλήλων γυρίζουν το κεφάλι από την άλλη πλευρά και σφυρίζουν αδιάφορα δηλώνοντας αναρμόδιοι επί του θέματος.
Υπάρχουν όμως και αρκετοί που ηδονίζονται και με το παραμικρό δείγμα εξουσίας που θα βρεθεί στα χέρια τους και το στόμα τους μεταμορφώνεται σε οχετό εκστομίζοντας ότι βρισιά υπάρχει και ειρωνία με μοναδικό σκοπό να κάνουν τον υφιστάμενο να νιώσει υποδεέστερος ως ανθρώπινη οντότητα και με παντελή έλλειψη σεβασμού στην ανθρώπινη υπόσταση του υπαλλήλου. Με αυτόν τον τρόπο νιώθουν ανώτεροι.
Τεσπα! Να μη σας μαυρίσω άλλο το Σαββατόβραδο. Καλά να περάσετε όπου και αν πάτε, ότι και αν κάνετε.

ΣΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ

Πριν από δύο μέρες δέχτηκα ένα τηλεφώνημα για να πάει η αρραβωνιαστικιά μου να δώσει συνέντευξη για δουλειά σε ένα μεγάλο κατάστημα καλυντικών που υπάρχει σε όλη την Ελλάδα ως πωλήτρια. Το ραντεβού ήταν για χθες στης 11:00 π.μ. Σίγουρα η χαρά μας ήταν απερίγραπτη γιατί κάνει αιτήσεις και μοιράζει βιογραφικά για δουλειά από τον περασμένο Αύγουστο και είναι η δεύτερη φορά που την καλεί κάποιο μαγαζί ή εταιρία για συνέντευξη.
Καταλαβαίνετε τι αγωνία είχαμε και οι δύο. Την Πέμπτη η Μαρία (το όνομα της αρραβωνιαστικιάς μου) πήγε στο κομμωτήριο να φτιάξει τα μαλιά της με σκοπό να πάει να δώσει συνέντευξη περιποιημένη και να κάνει όσο καλύτερη εντύπωση γίνεται. Φτάνει η χθεσινή μεγάλη μέρα και το άγχος και στους δυο μας χτύπησε κόκκινο. Σαφώς εγώ προσπαθούσα να το κρύψω όσο γινόταν. Η κοπέλλα που θα ερχόταν από Θεσσαλονίκη για να πάρει τη συνέντευξη άργησε πάνω από δυο ώρες με αποτέλεσμα να πηγαινοερχόμαστε στο κατάστημα κάθε μισή ώρα και να τους ταράξουμε στα τηλεφωνήματα και η αγωνία να μας έχει τρελλάνει.
Αρχίσαμε να πιστεύουμε ότι όλο αυτό θα κατέληγε σε μια κακόγουστη φάρσα. Ότι άλλαξαν γνώμη, ότι ότι ότι... χίλιες δυο ιδέες πέρασαν από το μυαλό μου. Στις 13:10μ.μ. τηλεφώνησα στο κατάστημα και πάλι για να ρωτήσω αν τελικά ήρθε η κοπέλλα από τη Θεσσαλονίκη. Επιτέλους η απάντηση ήταν θετική. Πήγε λοιπόν η Μαρία να δώσει συνέντευξη.
Η Θεσσαλονικιά έμεινε άφωνη όταν είδε το βιογραφικό της και τη ρώτησε πόσο καιρό ζει στην Ελλάδα. Όταν άκουσε ότι ζει ένα χρόνο εντυπωσιάστηκε από τα ελληνικά της (που σε τόσο λίγο καιρό έμαθε τόσο καλά) ΑΛΛΑ... πάντα υπάρχει αυτό το αλλά. Την ενόχλησε που κάνει κάποια λαθάκια όσον αφορά τα άρθρα στην ομιλία. Η Μαρία της είπε ότι κάθε μέρα βελτιώνεται γιατί διαβάζει ελληνικά έξι ώρες το λιγότερο την ημέρα. Όταν είδε ότι η Μαρία δεν είναι άσχετη με το αντικείμενο αλλά το αντίθετο (δηλαδή έχει πολύ μεγάλη πείρα) έκανε πιο εξειδικευμένες ερωτήσεις. Η Θεσσαλονικιά είπε ότι πρέπει να δει και άλλες κοπέλες και θα αποφασίσει.
Το βράδυ που γύρισα από τη δουλειά είδα τη Μρία στενοχωρημένη. "Τι έχεις βρε Μαράκι;", ρωτάω. "Τίποτα", μου απαντάει. Επέμεινα και τελικά μου είπε ότι δεν πιστεύει ότι θα πάρει τη δουλειά, ότι έχει αυτό το προαίσθημα. Μάλιστα. Πάλι μαυρίλα στο σπίτι λόγω ανεργίας. Το χειρότερο είναι ότι το Ιούνιο πληρώνεται για τελευταία φορά από το ταμείο ανεργίας και μετά τι γίνεται;
Σας παραθέτω και μερικά στοιχεία από το πλούσιο βιογραφικό της: έξι ξένες γλώσσες, πτυχιούχος κοινωνιολόγος, master στην κοινωνιολογία, γνώσεις Η/Υ, τρεις χρονιές διακρίθηκε ως καλύτερη πωλήτρια στη χώρα της στον τομέα των καλυντικών, πιστοποιητικά από μεγάλες εταιρίες ότι παρακολούθησε σεμινάρια τους, διάκριση ως καλύτερη πωλήτρια σε μια γνωστή ισπανική εταιρία που έχει καταστήματα με ρούχα, δούλεψε σαν καθηγήτρια, δούλεψε σε εταιρία στατιστικής κ.α.
Αν προσθέσουμε ότι εδώ είναι Σέρρες και όχι Αθήνα και ότι δεν έχουμε μέσον τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα.
Σήμερα μιλούσα γι' αυτό το θέμα με μια φίλη μου και μου είπε ότι και το πλούσιο βιογραφικό μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά. Μπορεί να έχει και δίκιο. Αυτό το άκουσα και από άλλους. Αλλά τι να κάνουμε; Να σχίσουμε τα πτυχία της; Να δηλώσουμε αναλφάβητοι και αμόρφωτοι μήπως και βρούμε καμιά δουλειά του κώλου; Πείτε μου ρε γαμώτο γιατί θα σκάσω. Τζάμπα οι σπουδές και τα εφόδια που αποκτήθηκαν με τόσο κόπο και χρόνο;
Προσωπικά πιστεύω ότι κάποια πράγματα έχουν παρεξηγηθεί. Δε ζητιανεύουμε, να δουλέψουμε θέλουμε. Και αυτό ισχύει για όλους τους άνεργους. Απλά σε πολλούς εργοδότες αρέσει να βλέπουν υποψήφιους υπαλλήλους - θύματα ως επαίτες.