ΣΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ

Όπως ανέφερα σε προηγούμενο post για άλλη μια φορά έμεινα άνεργος. Δεν απογοητεύομαι εύκολα γιατί πιστεύω ότι μόνο για τον τεμπέλη δεν έχει δουλειά. Όχι ότι δεν υπάρχει μεγάλο πρόβλημα ανεργίας στην Ελλάδα απλά αν κάποιος έχει μεγάλη ανάγκη θα κάνει και μια δουλειά που δεν είναι αντάξια των πτυχίων του και δεν τον αντιπροσωπεύει. Βλέπετε είναι και η ανάγκη για επιβίωση που μας ωθεί να κάνουμε πράγματα που δε μας αρέσουν, αρκεί να βγαίνει ο άρτος ο επιούσιος. Τώρα όσοι θέλουν να εργαστούν αποκλειστικά μόνο πάνω στο αντικείμενο που έχουν σπουδάσει (ναι υπάρχουν αρκετοί απ΄αυτούς), καλό θα ήταν να ρίξουν λίγο νερό στο κρασί τους.
Ένας γνωστός μου με παρέπεμψε σε ένα φίλο του που έχει μαγαζί με κινητά και υπολογιστές και ήθελε ένα άτομο που να γνωρίζει από υπολογιστές. Προς στιγμήν χάρηκα αλλά φρόντισα να κατέβω από τα σύννεφα έγκαιρα και σύντομα για να μη βρεθώ απροετοίμαστος προ εκπλήξεων και καλά έκανα.
Πήγα για να μιλήσω (στην ουσία ήταν μια άτυπη συνέντευξη) και είδα ότι τα πράγματα δεν ήταν τόσο ρόδινα όσο φαινόταν τα πρώτα λεπτά όταν μου είπε ότι δίνει τα νόμιμα και ίσως κάτι παραπάνω. Ώρες αγοράς αλλά ενδέχονται και υπερωρίες, ένσημα προς το παρόν δε μπορεί να κολλάει, ίσως από τη νέα χρονιά, δεν αναγνωρίζει τριετίες και όταν με ρώτησε τι μισθό θέλω του είπα 900 ευρώ με απώτερο σκοπό μου την αυτασφάλιση εφόσον δε θέλει να μου κολλάει ένσημα. Τότε είπε ότι μπορεί να δώσει μέχρι 700 ευρώ. Αυτά είναι τα νόμιμα και ίσως κάτι παραπάνω που μου είπε στην αρχή; Μου πρότεινε και εναλλακτική λύση. Βέβαια! Να μπω στο ταμείο ανεργίας για να φάω και 'γω λίγο από το κράτος και να δουλεύω παράλληλα σ' αυτόν. Σίγουρα όμως δε σκεφτόταν το δικό μου καλό και όταν ο ίδιος μου αποκάλυψε ότι ο προηγούμενος που δούλευε σ' αυτόν για τέσσερα χρόνια χωρίς ένσημο, κατάλαβα ότι δε χρειαζόταν περισσότερο συζήτηση το όλο θέμα. Κοινώς δε θα έβλεπα χαΐρι εκεί πέρα.
Μου είπε ότι κανένα μικρό μαγαζί δεν αναγνωρίζει τριετίες και δε δίνει πρώτο μισθό 900 ευρώ. Μόνο κάποιες μεγάλες εταιρίες. Τότε μια σκέψη μου ήρθε στο μυαλό για τις μικρές επιχειρήσεις που φωνάζουν οι ιδιοκτήτες τους ότι βουλιάζει η αγορά. Μήπως βουλιάζουν μόνοι τους; Εφόσον οι εργασιακές συνθήκες και οι οικονομικές απολαβές είναι τρισάθλιες για τους άτυχους που δουλεύουν σε αυτούς φυσικό δεν είναι οι εργαζόμενοι ή οι υποψήφιοι εργαζόμενοι να τα συζητάνε με τους φίλους και γνωστούς τους; Φυσικό δεν είναι να δημιουργείται ένα αρνητικό αίσθημα γι' αυτές τις επιχειρήσεις και με κίνητρο το τελευταίο να μποϋκοτάρουν έστω και άθελα τους αυτούς τους έξυπνους μαγαζάτορες που θέλουν να βγάλουν και από τη μύγα ξύγκι αρκεί να δίνουν όσο το δυνατό λιγότερα στους εργαζομένους τους;
Αυτό θα συνεχίζεται να γίνεται εφόσον έχουν τη σιωπηλή συγκατάθεση της πολιτείας να κάνουν κάτι τέτοιο και εφόσον η τελευταία δεν τους ελέγχει ούτε στο ελλάχιστο. Το να κάνεις καταγγελία στην επιθεώρηση εργασίας και στο Ι.Κ.Α. δεν είναι κάτι δύσκολο. Το να βρεις μετά την καταγγελία δουλειά είναι δύσκολο και ιδιαίτερα στην επαρχία. Όταν οι εργοδότες κάνουν κλίκες και συνεννοούνται για το πόσα, τι και αν θα δίνουν είναι πολύ εύκολο να μαθευτεί το όνομα των υποψηφίων υπαλλήλων που έχουν προβεί στο θανάσιμο αμάρτημα της καταγγελίας. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα οι τελευταίοι να μη μπορούνε να βρούνε δουλειά άσχετα αν είναι ικανοί. Θα έπρεπε το κράτος να επεμβαίνει αυτεπάγγελτα με τακτικούς ελέγχους στους διάφορους εργοδότες για να νιώσουν και οι εργαζόμενοι μια ασφάλεια. Δυστυχώς όμως στην Ελλάδα είναι λίγο δύσκολο να συμβεί αυτό.

ΕΚΡΗΞΗ ΑΝΕΡΓΙΑΣ

Το 2009 μπήκε με τους χειρότερους οιωνούς. Τόσες απολύσεις εδώ, τόσες απολύσεις εκεί, άλλες τόσες απολύσεις παραπέρα... Πρόσφατα στις Σέρρες έκλεισε μια τοπική εταιρία που είχε αλυσίδα souper market με αποτέλεσμα ογδόντα εργαζόμενοι να βρεθούνε στο δρόμο. Τους έδωσαν άδειες και μετά απολύσεις. Για αποζημιώσεις δεν ξέρω. Το θέμα το έδειξαν και τα μεγάλα κανάλια. Και η πολιτεία, εννοείται, ότι είναι άφαντη.
Κατά καιρούς ακούμε για σενάρια των βιομηχάνων για τρεις και τέσσερις μέρες εργασίας την εβδομάδα ή μειωμένα ωράρια. Η κυβέρνηση μέσω Ο.Α.Ε.Δ. έχει στήσει το καρκίνωμα που ονομάζεται stage. Οι άνεργοι συνεχώς αυξάνονται και είναι πιο πελαγωμένοι από ποτέ. Όλοι οι ανεύθυνοι-υπεύθυνοι ρίχνουν το φταίξιμο στην παγκόσμια κρίση. Όχι ότι η τελευταία δεν έχει σοβαρό μερίδιο ευθύνης αλλά δεν είναι και λίγοι εργοδότες που κοιτάζουν να επωφεληθούν απ' αυτή καταθέτοντας εξοντωτικά "μέτρα σωτηρίας" για τους υπαλλήλους με απότερο σκοπό να αυξήσουν τα κέρδη τους. Οι εργοδότες με σύμμαχο την ανεργία κάνουν ότι θέλουν στους εναπομείναντες υπαλλήλους τους (υπερωρίες, άσχημες συνθήκες εργασίας, χαμηλοί μισθοί, λίγα ή και καθόλου ένσημα κ.α.). Το χειρότερο είναι ότι δεν υπάρχει ένας ενεργός κρατικός μηχανισμός για να τους ελέγχει. Οι υπάλληλοι έχοντας το φόβο της ανεργίας δεν τολμάνε να ζητήσουν αυτά που τους αναλογούν και δεν κάνουν καταγγελίες. Για να έχουν μια ελπίδα ότι θα πάρουν αυτά που δικαιούνται πρέπει να κάνουν καταγγελία, δηλαδή να βγάλουν μόνοι τους το φίδι από την τρύπα και μετά να έχουν την αγωνία αν θα χάσουν τη θέση τους ή όχι.
Για να λέμε την αλήθεια λύσεις υπάρχουν αλλά κανένας πολιτικός δε θέλει να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά γιατί δεν τον συμφέρει. Αν γίνουν περικοπές στους μισθούς σε διευθυντές, πολιτικούς, γραμματείς και φαρισαίους και αν βάλουν φρένο στις ανεξέλεγκτες τράπεζες θα είναι μια καλή αρχή. Καλό θα ήταν να απομακρύνουν και το χέρι τους από τη μαρμίτα για να ελλαχιστοποιηθούνε οι μείζες.
Σήμερα το απόγευμα είδα μια ταινία στο DVD του Κώστα Γαβρά. Ονομάζεται "Το τσεκούρι" (Le Couperet). Είναι παραγωγής του 2005 και είναι πολύ καλή. Προφητική θα έλεγα. Το κεντρικό θέμα της ταινίας είναι η ανεργία και το επακόλουθο της ανεργίας είναι αυτό που λέμε "ο θάνατος σου η ζωή μου". Ίσως να είναι λίγο κυνικός ο τρόπος που περνάει αυτό το μύνημα αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινός. Δείτε την και δε θα χάσετε.
Όλες οι μεγάλες εταιρίες μπήκαν σε ένα παράλογο παιχνίδι κερδοφορίας. Ποια εταιρία θα βγάλει τα περισσότερα κέρδη με τους λιγότερους υπαλλήλους και με το χαμηλότερο κόστος. Φυσικά πάντα τη νύφη την πληρώνουν οι υπάλληλοι με κυνικό τρόπο και με αδιαφορία από τους προϊσταμμένους τους για το τι θα απογίνουν οι πρώτοι. Και σίγουρα πολλές εταιρίες που απολύουν προσωπικό δεν έχουνε ζημιά στην κερδοφορία τους. Αυτό είναι το πρόσχημα για να κάνουν απολύσεις.
Αν και δε θέλω να είμαι πεσιμιστής το μέλλον δε φαίνεται ρόδινο και μάλλον θα έρθουν και χειρότερα. Στις εκλογές που έρχονται καλούμαστε να δώσουμε εξετάσεις αν πήραμε το μάθημα μας ή όχι. Να μην ψηφιστεί κανένα από τα κόμματα που είναι στη βουλή. Εκεί θα φανεί αν είμαστε άξιοι της μοίρας μας ή όχι.

ΕΝΑ ΑΔΙΑΦΟΡΟ POST

Βασικά δεν έχω να πω τίποτα σημαντικό σε αυτό το post απλά αν δεν αναρτήσω κάτι σε διάστημα μεγαλύτερο μιας μέρας κάτι με πιάνει. Είναι μια αίσθηση στέρησης. Τεσπα.
Η Δ.Ε.Η. ανακοίνωσε ότι μπορεί να αναγκαστεί να κάνει διακοπές ρεύματος για να μπορέσει να ανταπεξέλθει. Διακοπές στις ανατιμήσεις των τιμολογίων της δεν ξέρει να κάνει. Πάλι θα κλαίνε διάφοροι μαγαζάτορες τα ευπαθή προϊόντα τους που θα καταστραφούνε και δεν πρόκειται να τους αποζημιώσει κανείς και οι ηλικιωμένοι θα πάθουνε την πλάκα τους με τις τρελλές ζέστες που έρχονται. Αλλά ποιος νοιάζεται από αυτούς που θα έπρεπε να νοιάζονται; Στ' αρχίδια τους κοινώς. Η μαρμίτα να είναι καλά μωρέ!
Σταματάω να γκρινιάζω προς το παρόν γιατί είμαι αρκετά φορτισμένος. Σε λίγες μέρες αν κάποια πράγματα δεν πάνε όπως πρέπει θα κράξω κάποιες εταιρίες και κάποιους εργοδότες που κοιτάνε να βγάλουνε και από τη μύγα ξύγκι. Δεν αφορά άμεσα εμένα αλλά ένα πολύ δικό μου άνθρωπο. Κοινώς θα τους πάρει ο διάολος όλους.
Κλείνω για να μη σας μαγαρίσω το Σαββατοκύριακο με τα μπενιλίκια μου. Καλά να περνάτε όπου και αν πάτε, όπου και αν είστε.

ΚΑΙ Η ΦΡΙΚΗ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Δεν ξέρω πως τα περάσατε το Πάσχα αλλά εμένα μου βγήκε ξινό. Πιο συγκεκριμμένα; Το Μεγάλο Σάββατο γύρισα στο σπίτι από τη δουλειά γύρω στης 20:30. Όλη την Κυριακή κοιμόμουνα γιατί μου βγήκε η πίστη από τη δουλειά και τις υπερωρίες. Τη Δευτέρα απλά έκατσα στο σπίτι για να χαλαρώσω και το βράδυ πήγα νωρίς για ύπνο γιατί χθες έπρεπε να ξυπνήσω πριν της έξι το πρωί για να πάω στη δουλειά. Μία μέρα (τη Δευτέρα) έκατσα, λοιπόν, παραπάνω (όπως όλοι) για να χαλαρώσω και χθες το καθησιό αυτό μου βγήκε από τη μύτη.
Με το που φτάνω στη δουλειά χθες το πρωί κάναμε τις κλασικές χαιρετούρες και ανταλλάξαμε ευχές και μετά τα κεφάλια μέσα για δουλειά. Που να φανταστώ όμως ότι αντί για το κανονικό εφτάωρο (η ειδικότητα μου στην εταιρία υποτίθεται ότι κάνει εφτάωρα γιατί δουλεύουμε έξι μέρες και όχι πέντε) θα έκανα και οχτώ ώρες υπερωρία, δηλαδή θα δούλευα για δεκαπέντε ώρες ασταμάτητα. Μάλιστα! Οχτώ ώρες υπερωρία. Δούλεψα δυο βάρδιες και μια ώρα... ΕΛΕΟΣ!!!
Η δικαιολογία του μαλάκα προϊσταμένου μου; "Αυτά παθαίνουμε όταν καθόμαστε Πάσχα και Πρωτομαγιά", είπε εννοώντας ότι μαζεύεται δουλειά από τις μέρες που καθόμαστε (θαρείς και είμαστε οι μοναδικοί που κάθονται αυτές τις μέρες) και έπρεπε να δουλέψουμε παραπάνω. Δε λέει ο τρόμπας ότι δεν παίρνει παραπάνω άτομα (που χρειαζόμαστε και το ξέρει) για να πάρει στο τέλος της σεζόν γερό bonus επειδή κάνει οικονομία στην εταιρία. Με λίγα λόγια, για να μη σας πρήζω για άλλη μια φορά με τη δουλειά μου και το αρχίδι τον προϊστάμμενο μου, βρίζαμε και καταριόμασταν τον παπάρα για το παλούκι που μας φόρεσε. Να φανταστείτε ότι κατά της οχτώ το βράδυ (ενώ κλείσαμε δεκατρείς ώρες δουλειά) μας παραπονέθηκε ότι πέσαμε στην απόδοση εργασίας. ΤΟΝ ΓΑΜΑΣ ΚΥΡΙΕ ΠΡΟΕΔΡΕ Ή ΔΕ ΤΟΝ ΓΑΜΑΣ; Για κερασάκι στην τούρτα, αφού τελειώσαμε στης δέκα το βράδυ και βρισκόμασταν στα σπίτια μας κατά της δέκα και μισή, μας έβαλε να πάμε την επόμενη μέρα (δηλαδή σήμερα) στη δουλειά στης έξι, δηλαδή να ξυπνήσουμε στης πέντε παρά.
ΤΟΝ ΞΑΝΑΓΑΜΑΣ ΚΥΡΙΕ ΠΡΟΕΔΡΕ Ή ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΑΝΑΓΑΜΑΣ;
Ο άνθρωπος δεν πάει καλά. Νομίζει ότι είμαστε ρομπότ. Είχε την απαίτηση σήμερα να πηγαίνουμε με χίλια στη δουλειά ενώ είμασταν όλοι ψόφιοι από την προηγούμενη μέρα και άϋπνοι. Φυσικά δεν υπάρχει κανένας αρμόδιος δημόσιος φορέας που να νοιάζεται και να ελέγχει τα αφεντικά που πατάνε στον κάλο τον κάθε εργαζόμενο και τον εκμεταλεύονται για ψίχουλα επειδή ο τελευταίος φοβάται να μη μείνει άνεργος και τον φάνε τα χρέη.
Καλά να περάσετε αύριο όλοι ότι και να κάνετε, όπου και αν πάτε. Εγώ θα κοιμαααααααάμαι γιατί έχω πάλι εγερτήριο στης πέντε παρά το πρωί της Παρασκευής. Δηλαδή πάλι θα πάω πιο νωρίς στη δουλειά και θα φύγω πιο αργά.

ΑΦΕΝΤΙΚΟ... Ε, ΑΦΕΝΤΙΚΟ... ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ!!!

Τι να σου πω... Ότι και να πω είναι λίγο... Μας ξεσκίζεις βάζοντας μας να δουλεύουμε κάθε μέρα υπερωρίες (το λιγότερο δύο ώρες ημερησίως). Σήμερα άλλες τέσσερις ώρες έξτρα. Ρεπό δεν υπάρχουν. Ξέρεις ότι δεν έχουμε που αλλού να πάμε αν παραιτηθούμε από τη δουλειά λόγω μεγάλης ανεργίας και μας πατάς στον κάλλο... Εκμεταλεύεσαι καταστάσεις. Για να γίνεις αρεστός στους προϊσταμένους σου ξεπατώνεις στη δουλειά (πολλές φορές χωρίς λόγο) τους υφισταμένους σου. Το ευχαριστώ για τις φιλότιμες προσπάθειες που κάνουμε για να βγει η δουλειά δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο σου. Δεν ξέρεις να "κάνεις" καρδιές.
Ποτέ δεν είσαι ευχαριστημένος και θέλεις όλο και πιο μεγάλη απόδοση. Ξεχνάς ότι ήμαστε άνθρωποι και όχι ρομπότ. Και η αντοχή έχει τα όρια της. Μας ζαλίζεις κάθε μέρα με θεωρίες του κώλου για να το παίξεις έξυπνος. Ούτε να μιλάς ξέρεις. Από ευγένεια μηδέν! Δε σέβεσαι ότι έχουμε οικογένειες και προσωπική ζωή και μας βάζεις να δουλεύουμε δύο εβδομάδες συνεχόμενα (και Κυριακές) χωρίς σταματημό με απάνθρωπο ωράριο και απάνθρωπες συνθήκες εργασίας. Συμπεριφέρεσαι σα να βρίσκεσαι στο τσιφλίκι σου αλλά ξεχνάς ότι είσαι ένας προϊστάμενος. Στην ουσία είσαι υπάλληλος σαν όλους μας.
Μας έχεις φλομώσει στο ψέμα ότι θα καλυτερέψουν οι συνθήκες εργασίας αλλά τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο καθημερινά και φως δε βλέπουμε.
Και ανεχόμαστε τα πάντα για 630 ευρώ...