ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΠΑΝΙΟ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Την Κυριακή που μας πέρασε πήγαμε στη θάλασσα για να δείξουμε και στους επισκέπτες μας πως είναι τα ελληνικά κύματα. Ένιωθα περηφάνια γιατί η θάλασσα και ο ήλιος είναι από τα λίγα πράγματα που έμειναν στην Ελλάδα και δε μετανάστευσαν σε κάποια άλλη για καλύτερο μέλλον. Βέβαια μετά καταντράπηκα και δεν ήξερα που να κρυφτώ.
Η μέρα ήταν ζεστή και ο ουρανός καταγάλανος. Έτσι ξεκινήσαμε με μεγάλη όρεξη για την παραλία. Θα κάναμε το πρώτο μας μπάνιο για φέτος. Ένα από τα λίγα που προβλέπονται. Όταν φτάσαμε γινόταν ο χαμός. Στην αρχή πήραμε ψάθες, ομπρέλες, ρακέτες και είπαμε να μην πάμε σε κάποια οργανωμένη παραλία γιατί θα μας έπιαναν τον κώλο. Από το σκουπιδαριό που βρήκαμε όμως αηδιάσαμε και έτσι πήγαμε τελικά σε οργανωμένη.
Η κωλοφαρδία μας ήταν μεγάλη. Με το που φτάσαμε βρήκαμε κατευθείαν ξαπλώστρες. Μιλάμε για δώδεκα η ώρα το μεσημέρι που ο ήλιος είναι ντάλα και στις παραλίες γίνεται το αδιαχώρητο. Κλασικά έπρεπε να παραγγείλουμε, να μας τσιβικώσουνε για να έχουμε δικαίωμα στις ξαπλώστρες. Τεσπα! Η μουσική βαρούσε πιο δυνατά απ' ότι βαράνε τα βράδια τα night clubs. Αποτέλεσμα; Να μη μπορούμε να σταυρώσουμε κουβέντα. Η συνεννόηση γινόταν με νοήματα. Εφόσον αρνηθήκαμε σε καμιά τριανταριά μετανάστες από Αφρική, Πακιστάν και Μπαγκλαντές τις προσφορές τους ξαπλώσαμε για ηλιοθεραπεία. Αμ δε!
Μια μεγάλη σκιά απλώθηκε πάνω μας. Γυρίζω το κεφάλι και βλέπω έναν τύπο με τρία στομάχια (δεν εξηγείται αλλιώς το μέγεθος). Όρθιος ατένιζε το πέλαγος και μετά είδα ότι ήταν με παρέα που απαρτιζόταν από άτομα των ίδιων κυβικών. Ο κύριος και η παρέα του ήταν κάγκουρες. Ξέρετε αυτό το είδος των δίποδων που κάνουν τα πάντα για να τραβήξουν την προσοχή των πάντων. Ο συγκεκριμένος ήταν ο αρχηγός της παρέας. Μιλούσε πολύ δυνατά για να καταλάβουμε όλοι οι υπόλοιποι ότι ήταν παρών. Μετά έκατσε και παρήγγειλε ένα Gordon 's space. Με δυο κατεβασιές το άδειασε το μουκάλι. Τον ακούω να φωνάζει στο σερβιτόρο: "Μάστορα πιάσε άλλες δύο τέτοιες γκαζόζες λεμόνι και να είναι μπούζι". Oh my God! Του φέρνει ο σερβιτόρος και το μοσχάρι τις ήπιε μέσα σε ένα λεπτό. Μετά σηκώθηκε όρθιος και ρεύτηκε τόσο δυνατά που σηκώθηκε ωστικό κύμα. Δίπλα του μια φακλάνα τεραστίων διαστάσεων χαζογελούσε και έλεγε: "Αχ τι γλυκούλι που είναι το μικρό μου". Μικρό; Το παιδοβούβαλο; Χαριτωμένο το ρέψιμο των 15 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ;
Έκανε και άλλες τέτοιες χαριτωμενιές ο κάγκουρας. Δε χρειάζεται να τις αναλύσω. Αυτό που με εξόργισε είναι ότι παντού υπήρχαν κάδοι για σκουπίδια και το ζώον πετούσε στην παραλία τα σκουπίδια του ή τα παραέχωνε στην άμμο και όταν κάποιος από την παρέα του του είπε να μην κάνει σκουπίδια το παιδοβούβαλο είπε: "Έλα μωρέ, από 'μένα θα λερωθεί η παραλία; Και οι σερβιτόροι θα κωλοβαράνε; Τζάμπα τους πληρώνει το αφεντικό τους; Θα καθαρίσουν αυτοί". Οι συγγενείς από το εξωτερικό που φιλοξενούσα με ρωτούσαν για τα σκουπίδια, τη δυνατή μουσική και τη στάση των ανθρώπων και δεν ήξερα πως να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα.
Μπροστά μας ήταν μια άλλη παρέα. Ζευγάρια. Εγώ συμφωνώ με τη μόδα όταν πηγαίνει σε κάποιον. Τι να το κάνω όταν η τύπισσα είναι ογδόντα κιλά και μου μοστράρει την κωλάρα της με το στριγκάκι που πάθαινε ασφυξία ανάμεσα στα κωλομάγουλα της! Το χειρότερο ήταν ότι κάθε τρεις και λίγο έσκυβε και τούρλωνε τον πατσά της. Μα γιατί; Για να τη λιμπιστούμε; Είχαμε και μικρό παιδί μαζί μας. Κάποια στιγμή σηκώνεται ένας από την παρέα και φωνάζει για να τον ακούσουν όλοι: "Μπαίνω λίγο μέσα στη θάλασσα να κατουρήσω και έρχομαι. Περιμένετε με να παραγγείλουμε όλοι μαζί". Ρε φίλε οι τουαλέτες είναι στα είκοσι μέτρα, τόσο ακράτεια έχεις; Μετά από λίγο έσφαξαν και ένα τεράστιο καρπούζι για να κατουρήσουνε περισσότερο μέσα στη θάλασσα. Περιττό να σας πω ότι με τα σκουπίδια τους φρόντισαν να στολίσουν την παραλία.
Τέτοιες παρόμοιες καταστάσεις είδα δεκάδες σε μια μέρα. Ευτυχώς οι φιλοξενούμενοι μου δεν γνωρίζουν ελληνικά. Το σίγουρο είναι ένα. Αν θέλουμε να πάμε προς το καλύτερο σε αυτή τη χώρα πρέπει να αλλάξουμε και μια καλή αρχή είναι να κάνουμε αλλαγές στις συνήθειες μας, στον τρόπο σκέψης μας και στους εαυτούς μας. Να μην τα περιμένουμε όλα από τους άλλους.
Υ.Γ.: Στις 19:00 απόψε μη χάσετε τη live ραδιοφωνική εκπομπή (hackaday 's live show) από το hackaday 's web radio.

ΑΝΑΡΤΗΣΗ Νο 500

Τα μισά της χιλιάδας; Πεντακόσια! Σωστά. Αυτή είναι η πεντακοσιοστή ανάρτηση του παρόντος ιστολογίου. Και όταν λέμε αναρτήσεις δεν εννοούμε αναδημοσιεύσεις (εκτός αλαχίστων περιπτώσεων). Ποιος θα το 'λεγε...
Όταν πρωτοξεκίνησα να γράφω σε αυτό το blog δεν είχα κανένα συγκεκριμένο σκοπό. Ούτε αριθμό αναρτήσεων, ούτε αριθμό επισκεπτών ούτε τίποτε άλλο. Μόνο να γράφω αυτά που θέλω και να εκφράζομαι όπως θέλω. Μετά από πεντακόσιες αναρτήσεις ακόμα έτσι πάω... στα γκαβά! Ότι μου έρθει στο μυαλό το κάνω όπως με το διαδυκτιακό ραδιόφωνο ή το Locus Blogus (εκεί πρέπει να αρχίσω να ξαναγράφω) χωρίς να μπαίνω σε διάφορα τριπάκια και να αγχώνομαι. Όχι ότι δεν πέρασα και από αυτό το στάδιο. Να μη λέμε μαλακίες. Υπήρξε περίοδος που αγχωνόμουν αν έπεφτε η επισκεψιμότητα ή αν δεν προλάβαινα να γράφω αλλά ευτυχώς αυτή την ίωση την πέρασα ελαφρώς. Πάνω απ' όλα η ζωή. Το διαδύκτιο είναι μέρος αυτής. Δεν πρέπει να την αντικαθιστά.
Άντε να συνεχίσουμε και να δούμε που θα μας βγάλει. Λέτε να έρθει η στιγμή που θα γράφω τη χιλιοστή μου ανάρτηση; Είδωμεν!
Στις 20:00 απόψε μη χάσετε τη live ραδιοφωνική εκπομπή (hackaday 's live show) από το hackaday 's web radio.

ΜΑΣ ΠΗΡΕ ΤΑ ΜΥΑΛΑ Ο ΜΠΟΜΠΙΡΑΣ

Μετά από διάστημα δέκα ημερών και πάλι εδώ, παρών στη blogόσφαιρα. Ο λόγος της απουσίας μου είναι ότι φιλοξενούσα στο σπίτι μου την περασμένη εβδομάδα μέχρι και προχθές το βαφτιστήρι και ανηψάκι μου από τη Λιθουανία μαζί με τους γονείς του. Το βρήκα ως μια καλή ευκαιρία να κάνω και λίγη αποτοξίνωση από το διαδύκτιο.
Ο πιτσιρικάς μας πήρε τα μυαλά. Τρισήμισι μόλις χρονών και έγινε το σημείο αναφοράς του εδώ μικρόκοσμου μας. Είναι αστέρι με όλη την έννοια της λέξης. Ομολογώ πως όταν έφυγαν τη Δευτέρα που μας πέρασε χαλάστηκα άσχημα. Είχα συνηθίσει στο χαρούμενο πανικό που επικρατούσε μέσα στο σπίτι. Γυρνούσαμε από τη δουλειά και παίρναμε ενέργεια από τα καμώματα του.
Βέβαια το σύμπαν συνωμότησε για άλλη μια φορά εναντίον εμού και της συμβίας μου για να μας δυσκολέψει τη ζωή και να μην μπορέσουμε να προλάβουμε να δείξουμε όλα αυτά που προγραμματίσαμε στους επισκέπτες μας. Οι υπερωρίες πήγαν βροχή και ο καιρός δεν ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκός. Ευτυχώς που είμαστε πεισματάρηδες και τελικά καταφέραμε (με δυσκολίες πάντα) να προσφέρουμετο 60% των εικόνων που θέλαμε αλλά αυτή η επίσκεψη του μπόμπιρα με τους γονείς του ήταν η πρώτη και όχι η τελευταία οπότε επιφυλασσόμαστε για το μέλλον. Το κυριότερο για 'μένα ήταν ότι ήρθαμε πιο κοντά με το βαφτιστήρι μας και τον υπερφορτώσαμε με διασκέδαση, εμπειρίες, εικόνες και παιχνίδι.
Θα ξαναβρεθούμε σε ένα δίμηνο στη Λιθουανία. Πάντως η γλυκόπικρη γεύση του αποχωρισμού ακόμα παραμένει άσχετα αν πέρασαν ήδη τρεις μέρες.

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΕΝΑΝ SPAMMER

Ο παρακάτω διάλογος που θα διαβάσετε παρακάτω έγινε μεταξύ ενός spammer και εμού. Θα παρατηρήσετε το θράσος του. Αντί να ζητήσει συγνώμη για τα spam mails που έχει στείλει στην ηλεκτρονική μου διεύθυνση έχει την απαίτηση να του μιλώ ευγενικά. Ο spammer έχει το ιστολόγιο http://hellenicspace.wordpress.com.
Πώς ξεκίνησαν όλα; Εδώ και μερικές μέρες άρχισα να δέχομαι spam mails από το συγκεκριμένο άτομο τα οποία ανέφεραν τη θεματολογία του blog του. Βέβαια δεν είναι ο μοναδικός που ακολουθεί αυτήν την τακτική για να κερδίσει μερικούς αναγνώστες. Στους περισσότερους που μου στέλνουν παρόμοια emails στέλνω ένα και τους ζητώ να σταματήσουν εφόσον εγώ ουδέποτε τους έχω ενοχλήσει. Οι περισσότεροι σταματάνε εκτός από μερικούς που πρέπει να τους μπινελικώσει κάποιος για να σταματήσουν να σπαμάρουν. Το εν λόγω άτομο όμως ανήκει σε μια ειδική κατηγορία. Σε αυτή του θρασύτατου spammer. Φανταστείτε να μπαίνετε στο σπίτι σας, να βρίσκετε μέσα κάποιον άγνωστο, να του ζητάτε να φύγει, αυτός να μένει, να τον βρίζετε και μετά αυτός να έχει την απαίτηση να του μιλάτε ευγενικά και να σας λέει ότι είστε κακοί άνθρωποι.
Κάπως έτσι έγιναν τα πράγματα και επειδή ο συγκεκριμένος spammer αντί να ζητήσει συγνώμη άρχισε να ζητάει και τα ρέστα και να πετάει κορώνες του τύπου: "ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;" το όλο θέμα έχει ανατεθεί στη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος με καταγγελία. Αυτός είναι ο λόγος που δε βγάζω στη φόρα το όνομα του, τα emails του και την IP του. Μόλις όμως του το γνωστοποίησα πρέπει να ψιλοχέστηκε πάνω του το άτομο και μαλάκωσε απόκαλώντας με κακό άνθρωπο. Τώρα το πως μπορεί και με κρίνει χωρίς να με γνωρίζει το αφήνω ασχολίαστο. Ως γνωστόν τα spam mails είναι παράνομα και κάποτε η ανοχή έχει τα όρια της. Δε θα προέβαινα σε καταγγελία αν δε με πικάριζε τόσο πολύ. Πίσω από ένα πληκτρολόγιο όλοι είναι μάγκες και νομίζουν ότι είναι κάποιοι ("ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;"). Η μαγκιά τους φτάνει όμως μέχρι εκεί.
Παρακάτω είναι ο διάλογος μέσω emails. Με κόκκινα γράμματα είναι τα μυνήματα του spammer.

…Πάμπολλα spam mails από το https://hellenicspace.wordpress.com...

ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΜΕ ΣΠΑΜΑΡΕΙΣ. ΕΓΩ ΔΕ Σ' ΕΝΟΧΛΩ. ΓΚΕΓΚΕ;

…spam mail από το http://hellenicspace.wordpress.com και καμία απάντηση στο μύνημα μου...

Γαμώ την πουτάνα μου ρε παλιομαλάκα θα σταματήσεις να με σπαμάρεις ή θα λάβω άλλα μέτρα; Με ποιο δικαίωμα μου στέλνεις emails και γιατί να σε διαβάσω ρε αρχίδι; Αν δε σταματήσεις θα έχουμε άλλα. Θα φας καταγγελία στη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος. Το σπαμάρισμα είναι παράνομο. Κατάλαβες ρε ηλίθιε; Άντε σάλτα και γαμήσου.

file mhn vrizeis...twra eida to minima

Δε θα μου κάνεις υποδείξεις. Εσύ με ενόχλησες...

8a sou kana...den eisai eugenikos

και εσύ είσαι θρασύς που με σπαμάρεις με το έτσι θέλω... και φυσικά δεν είμαι ευγενικός με τους spammers... και λίγα είπα... άντε πάρε τα κουβαδάκια σου και πήγαινε και παίξε σε άλλη παραλία...

an paizw egw me kouvadakia esi paizeis akoma me kati allo

το λοιπόν δε θα κάνουμε διάλογο...εγώ παίζω γιατί έχω... εσύ που δεν έχεις άντε σάλτα και γαμήσου και μη τυχόν και με ξανασπαμάρεις γιατί θα σε κάνω βούκινο. Κατάλαβες λούγκρα;

ase mas re kouradomagka,den ksereis em poion milas gi auto milas

Ποια είσαι μωρή λούγκρα; Αντί να ζητήσεις συγνώμη για το σπαμάρισμα μας τη λες κιόλας; Ζητάς και τα ρέστα; Μήπως πρέπει να σε φοβηθούμε; Οι απειλές αλλού και όχι σ' εμένα κοπελιά. Κατάλαβες; Αν τολμάς κατέβα στις Σέρρες να μου τα πεις από κοντά. Καλά μιλάμε θα φας πολύ κράξιμο στο net και στο ραδιόφωνο... Θα φας καλά. Και θα έχει και συνέχεια με τη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος. Τα spam είναι κρατημένα.

eisai eleos filem kai kakos anthrwpos

το αν είμαι κακός άνθρωπος αυτό το ξέρουν αυτοί που με γνωρίζουν και όχι ένα τσουτσέκι σαν εσένα. εσύ με ενόχλησες πρώτος. να αναλαμβάνεις και τις ευθύνες σου και να μάθεις να ζητάς συγνώμη όταν φταις. ήδη οι πρώτες κινήσεις με τη δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος έγιναν. για να δούμε θα πεις και σ' αυτούς "ξέρεις ποιος είμαι εγώ;"

ase mas re file eisai eleos

και επιμένεις... τέλος πάντων... κομμένη η κουβέντα εδώ... δεν έχω χρόνο να μιλώ με λούγκρες και μιάσματα... είπαμε: η δίωξη σε ανέλαβε από 'δω και πέρα ... άντε γεια...

Η αλήθεια είναι ότι όλο το γεγονός δε με χαροποίησε αλλά κάποτε φτάνει ο κόμπος στο χτένι. Τα συμπεράσματα δικά σας.

ΘΑ ΜΑΣ ΤΡΕΛΑΝΟΥΝ ΕΝΤΕΛΩΣ

Βαδίζουμε προς έναν καινούριο εργασιακό μεσαίωνα. Αυτό είναι γεγονός. Όλοι το γνωρίζουμε. Γιατί; Επειδή η χώρα έχει πάθει μια οικονομική κρισάρα την οποία την προκάλεσαν πολιτικοί και τα παρατρεχάμενα λαμόγια τους. Αντί να επιστρέψουν τα λεφτά, να τους κατασχέσουν τις βίλες, να μπλοκάρουν τραπεζικούς λογαριασμούς, βάλθηκαν να μας πείσουν σώνει και καλά ότι όλοι είμαστε υπεύθυνοι, άρα πρέπει να πληρώσουμε όλοι. Στην ουσία οι πολλοί που δε φταίμε θα πληρώσουμε τα γαμησιάτικα των λίγων (όχι και τόσο λίγων) ενώ αυτοί θα τη σκαπουλάρουνε για άλλη μια φορά με εικονικές ελεγκτικές επιτροπές του κώλου και θα χαίρονται τα φράγκα που σούφρωσαν.
Ο πατέρας μου δούλευε από δέκα χρονών παιδάκι. Η μάνα μου το ίδιο. Παντρεύτηκαν και ξενιτεύτηκαν για πολλά χρόνια και έκαναν αιματηρές οικονομίες για να προσφέρουν κάτι καλύτερο σ' εμένα και στην αδερφή μου. Παράπονο δεν έχω. Έκαναν καταπληκτική δουλειά και τους ευχαριστώ. Μπορεί να μην είχαν να μου δώσουν τα υλικά αγαθά αλλά μου έδωσαν βάσεις για να αντέχω στα δύσκολα. Ο πατέρας μου έφευγε τα ξημερώματα για δουλειά και γυρνούσε το βράδυ. Η μάνα μου από τα άγρια χαράματα μέχρι το απόγευμα. Ποιότητα ζωής; Μηδέν. Δούλευαν για πάνω από πενήντα χρόνια ο καθένας τους για να πάρουνε ψωροσυντάξεις των εξακοσίων και τετρακοσίων ευρώ. Πώς γίνεται αυτό με τόσα χρόνια δουλειάς; Μα οι εκμεταλλευτές πάντα υπήρχαν στην Ελλάδα και ποτέ δεν υπήρξε ένας κρατικός μηχανισμός που να ελέγχει τον ιδιωτικό τομέα και κυρίως τους εργοδότες που συνεχίζουν να αλωνίζουν. Αν ρωτήσετε τους γονείς μου τι έχουνε καταλάβει από όλη τους τη ζωή μέχρι στιγμής δυο λέξεις θα σας πούνε: Κούραση και στέρηση.
Απορώ με τόση δουλειά που έριξαν πως γίνεται να είμαστε στον άσσο ενώ κάποιοι άλλοι που βλέπουμε στις τηλεοράσεις χωρίς να έχουνε εργαστεί ουσιαστικά είναι μέσα στη χλίδα. Τόσα λεφτά, τόσες βίλες, τόση χλιδή δε βγαίνουν με ένα μισθό. Όλοι τους είναι χωμένοι μέσα στα σκατά. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια.
Αυτά έχω να πω για σήμερα. Με το σταυρό στο χέρι κανείς δεν κάνει τόσο μεγάλες περιουσίες. Εύχομαι καλή τύχη στην εθνική μας ομάδα για σήμερα το βράδυ και αν είναι να χάσουν δεν πειράζει. Αρκεί να χάσουν αξιοπροπως και να μη μας διασύρουν. Σας αφήνω γιατί πρέπει να κάνω και την εκπομπή στο ραδιόφωνο εφτά με εννιά. Σας περιμένω όλους στο hackaday 's web radio.