ΠΡΩΙ ΠΡΩΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΓΟΥΛΑ ΜΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΝΑΓΟΥΛΑ

Το πρωί μόλις ξύπνησα πριν πάω στη δουλειά ανοίγω την μπαλκονόπορτα για να μπει καθαρός αέρας και βγαίνω ο μαλάκας στο μπαλκόνι να τραβήξω δυο - τρεις βαθιές τζούρες καθαρό οξυγόνο (sorry... εννοώ καυσαέριο).
Πω πω ρε πούστη μου! Κόντεψα να ξεράσω. Μια μπόχα άλλο πράγμα. Σκουπιδίλα μέχρι αηδίας. Ο κάδος που έχω κάτω από το μπαλκόνι μου (μένω και στον πρώτο όροφο) σχεδόν θαμένος από τα σκουπίδια. Μπαίνω μέσα και κλείνω την μπαλκονόπορτα και ανάβω ένα τσιγάρο για να συνέλθω. Α... όλα κι όλα! Χίλιες φορές προτιμώ να μυρίζω τσιγαρίλα παρά αυτή τη βρώμα.
Μέχρι να περπατήσω πενήντα μέτρα για να φτάσω στο αυτοκίνητο για να πάω στη δουλειά κόντεψα να πέσω κάτω από τη μπίχλα δέκα φορές. Εννοείται ότι κατέβαζα καντήλια όλη την ώρα και όταν έφτασα επιτέλους στο αυτοκίνητο προς μεγάλη μου δυσάρεστη έκπληξη είδα ότι έπρεπε να μετακινήσω καμιά εικοσαριά τουλάχιστον σακούλες με σκουπίδια για να μπορέσω να ανοίξω την πόρτα. Άντε να κάνω και αυτήν την παπαριά. Μόλις τελείωσα σκάει δίπλα μου σα βόμβα άλλη μία από ψηλά. Προφανώς κάποιο ζώο από πάνω δεν είχε τη στοιχειώδη ιδέα να δει αν είναι κανένας κάτω για να μην τον περιλούσει με σκουπιδαριό. Της ρίχνω μερικά γερά μπενιλίκια και μπαίνω στο αμάξι.
Στο δρόμο για τη δουλειά η πόλη έμοιαζε με βομβαρδισμένο τοπίο. Μια τεράστια χωματερή. Ακόμα και μέσα στη μέση του δρόμου σακούλες ξεσκισμένες από τα σκυλιά και όλα τα καλούδια που είχαν μέσα σκόρπια.
Για άλλη μια φορά τα καταφέραμε. Μπράβο μας! Αν ασχολούμασταν λίγο με την ανακύκλωση δε θα είχαμε τόσο μεγάλο πρόβλημα ακόμα και με τις απεργίες.

Α! ΜΠΕ ΜΠΑ BLOG

Όταν ανακαλύπτω blogs που μ' αρέσουν και με ενθουσιάζουν δεν μπορώ παρά να το μοιραστώ μαζί σας. Το ίδιο είχα κάνει όταν ανακάλυψα το blog ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ του Γιάννη Αγιάννη.
Σήμερα βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να σας προτείνω το Α! μπε μπα blog του Νίκου Ράμμου από το Τορόντο του Καναδά και συμπατριώτη από Σέρρες μεριά!
Προσωπικά πιστεύω ότι ο Νίκος αν και τραγουδιστής θα έπρεπε να ασχοληθεί και με τη συγγραφή γιατί το ταλέντο του είναι πηγαίο και του περισσεύει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το post του ΤΟ ΑΥΤΟΦΩΡΟ. Διαβάστε το και δε θα χάσετε.
Πάνω απ' όλα μου αρέσει ο τρόπος που τα λέει. Τα χώνει γερά, και τα άρθρα του είναι στολισμένα με αρκετά μπινελίκια (όπως μιλάνε σήμερα όλοι οι άνθρωποι) και δε χρησιμοποιεί ξύλινη γλώσσα.
Δε θέλω να πω κάτι παραπάνω. Σας αφήνω να ανακαλύψετε μόνοι σας το Α! μπε μπα blog

ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΛΕΨΕΤΕ...

Χθες το βράδυ μου ήρθε η ιδέα γι' αυτό το post. Απέναντι από το σπίτι μου έχω το οργανοποιείο των αδερφών Γιώργου και Στέφανου Τσονίδη. Το όνομα αυτού; "Ο ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ". Ο Γιώργος διδάσκει και στο μουσικό σχολείο. Χθες το βράδυ ακούω ρεμπέτικη μουσική και βγαίνω στο μπαλκόνι να δω από που έρχεται (αν και υποψιαζόμουν από που). Ευτυχώς μένω στον πρώτο όροφο με αποτέλεσμα να έχω καλή ακουστική και καλό οπτικό πεδίο. Μέσα στο οργανοποιείο (το βλέπεται και δίπλα στη φωτογραφία) βρίσκονταν καμιά ντουζίνα άτομα και πέντε με έξι έπαιζαν μουσική. Η κομπανία απαρτίζονταν από διάφορα έγχορδα όργανα και ένα ακορντεόν. Το αποτέλεσμα ήταν άριστο. Καθόμουνα στο μπαλκόνι και το απολάμβανα. Άναψα τσιγάρο πήρα και μια μπύρα και ήμουν πρώτο τραπέζι μπαλκόνι.
Αυτό βέβαια δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβη. Τέτοιες μουσικές μαζώξεις υπάρχουν τακτικά και είπα να το μοιραστώ μαζί σας για να σας κάνω να ζηλέψετε (χεχεχε!!!). Μάλιστα παρακαλάω, κυρίως το καλοκαίρι για τέτοιες πρόχειρες συναυλίες και όταν γίνονται το μπαλκονάκι μου γίνεται το στέκι μου.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους αδελφούς Τσονίδη που μου έδωσαν την άδεια τους να φωτογραφίσω το μαγαζί τους και να αναρτήσω τη φωτογραφία στο blog καθώς και να αναφερθώ ονομαστικά σε αυτούς. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε και στο site τους κάνοντας κλικ εδώ.
Σε καμία περίπτωση αυτό το post δεν είναι διαφήμιση. Απλά οι άνθρωποι που προάγουν τον πολιτισμό και την τέχνη είναι αφανείς ήρωες και κάποια στιγμή νομίζω ότι πρέπει να αναφερόμαστε και σ' αυτούς που δουλεύουν ασταμάτητα και με μεράκι γι' αυτό που αγαπούν.

ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΗ Δ.Ε.Η. ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΡΕΥΜΑ

Αυτό το post ήθελα να το ανεβάσω χθες αλλά είμουν ψόφιος από την κούραση. Γιατί; Θα σας πω αμέσως.
Χθες είχε διακοπή ρεύματος στη δουλειά για σχεδόν τρεις ώρες λόγω της απεργίας των εργαζομένων της Δ.Ε.Η. (Δεν Έχουμε Ηλεκτρισμό). Για να τελειώσω τη δουλειά έπρεπε να περιμένω να έρθει το ρεύμα μαζί με τους συναδέλφους μου. Αποτέλεσμα; Σχόλασα εξίμισι. Έπιασα δουλειά στης έξι το πρωί.
Σήμερα μια από τα ίδια. Σχόλασα στης εφτά. Μιλάμε για τρελλά γούστα. Και όλα αυτά γιατί κάποιοι όταν καυλώνουν κατεβάζουν τους διακόπτες και στ' αρχίδια τους όλα.
Καλά μαντέψατε. Άρχισα να φορτώνω! Εγώ δουλεύω στον ιδιωτικό τομέα. Δε με νοιάζουν τα αιτήματα τους. Αυτοί είναι μόνιμοι, παίρνουν καλά φράγκα και όταν δουλεύουν ... δουλεύουν τον κόσμο. Από τη στιγμή που πληρώνω λογαριασμούς και δεν τους χρωστάω οφείλουν να μου παρέχουν τις υπηρεσίες τους. Το λένε και οι λέξεις. ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ. Γι' αυτό υπάρχουν. Για να εξυπηρετούν τους πολίτες.
Φυσικά στον επόμενο λογαριασμό δε θα κοπεί ένα ευρώ (έτσι... συμβολικά) για το ρεύμα που δεν κατανάλωσα επειδή αυτοί απεργούνε.
Υπάρχουν άνθρωποι που καταστρέφονται από τις μαλακίες των υπαλλήλων της Δ.Ε.Η. Εστιατόρια, κρεοπωλεία, ανθοπωλεία και ότι άλλο που δε μου έρχεται στο μυαλό αυτήν την ώρα που χρειάζεται ψύξη και επομένως ηλεκτρικό ρεύμα γιατί έχει ευπαθή προϊόντα την έχουνε πατήσει. Θα αποζημιώσει κανένας τους ιδιοκτήτες τους; ΠΑΠΑΡΙΑ!
Οι κλειστοφοβικοί που βρέθηκαν εγκλεισμένοι στα ασανσέρ των πολυκατοικιών και έπαθαν γερό ταράκουλο σε τι φταίνε; Οι άρρωστοι που έχουν ιατρικά μηχανήματα στα σπίτια τους γιατί να περνάνε τέτοια δοκιμασία;
Προσωπικά πιστεύω ότι το κατέβασμα των διακοπτών θα έπρεπε να θεωρείται παράνομο. Όποιος υπάλληλος κάνει τέτοια μαλακία να πάρει πόδι. Υπάρχουν χιλιάδες (για να μην πω εκατομύρια) που θα ήθελαν να βρίσκονται στη θέση του. Ουδείς αναντικατάστατος!
ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΟ ΕΧΟΥΝΕ ΠΑΡΑΓΑΜΗΣΕΙ! ΑΪ ΣΙΧΤΙΡ ΠΙΑ!!!

ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ;

Μέσα σε όλη την τρέλλα με τα σκάνδαλα, τα DVDs, τα συλλαλητήρια, τη Eurovision (λέμε και κανένα αστείο για να περνάει η ώρα), τα Σκόπια, το ασφαλιστικό, την ακρίβεια και όλα τα άλλα χίλια μύρια καλούδια που έχουμε στο κεφάλι μας έχουμε και άλλα προβλήματα, πιο προσωπικά.
Για παράδειγμα, η αρραβωνιαστικιά μου είναι στο ταμείο ανεργίας και εδώ και ένα χρόνο προσπαθεί να βρει μια δουλίτσα αλλά δε γίνεται τίποτα. Τη βλέπω κάθε μέρα ολοένα και πιο αγχωμένη και προβληματισμένη. Τον Ιούνιο λήγει και το ταμείο ανεργίας και τότε την πουτσίσαμε από πρώτο χέρι. Ο δικός μου μισθός μετά βίας μπορεί να φτάσει το αστρονομικό ποσό των 650 ευρωπουλακίων. Που να τα πρωτοκολλήσεις;
Τελικά τα πιο "μικρά" και προσωπικά προβλήματα που είναι πιο άμεσα για τον καθένα είναι αυτά που θα μας εξοντώσουν όχι μόνο οικονομικά αλλά ψυχολογικά και ηθικά (γιατί όλοι μας σκεφτόμαστε να κάνουμε μια κομπίνα για να σωθούμε από τη μαύρη τρύπα που θα μας ρουφήξει).
Και έχεις τον κάθε μαλάκα να σου τα πρήζει και να σου λέει ψήφισε τον τάδε και ψήφισε τον δείνα για να αλλάξει η ζωή σου και να δεις άσπρη μέρα. Αμ δε! Αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί πολλάκις. Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν που λέει και το γνωστό άσμα.