ΤΕΛΟΣ ΤΟ EURO ΓΙΑ ΕΜΑΣ

Πριν μερικές εβδομάδες είμασταν όλοι εκστασιασμένοι με το Euro και την Εθνική μας ομάδα. Τώρα αποχαιρετούμε τη διοργάνωση πρόωρα με μια πίκρα μέσα μας.
Προσωπικά πιστεύω ότι κανείς δεν πρέπει να είναι στο απυρόβλητο επειδή μια φορά κατόρθωσε κάτι μεγάλο. Αυτό ισχύει σε όλους τους τομείς. Τέχνες, πολιτική, αθλητισμός κλπ. Όλοι πρέπει να κρίνουν και να κρινόμαστε αλλιώς θα έχουμε τον "μέγα" προπονητή, την "απόλυτη" star και όλους τους άλλους που θα αλλωνίζουν, θα λένε τις μαλακίες και δε θα δέχονται αντίλογο.
Πίσω στο θέμα μας. Εγώ από την εθνική περιμένω τουλάχιστο ένα γκολ. Της τιμής. Δε θέλω να αναφερθώ στην ομάδα για το αν είναι κουρασμένη ή όχι. Τζάμπα δεν πάει κανείς και όποιος δε θέλει μπορεί να το δηλώσει και να πάει ένας νέος ποδοσφαιριστής.
Λάθος επίσης είναι ότι πρέπει να επαναπαυόμαστε επειδή πήραμε το Ευρωπαϊκό το 2004. ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ. Η διάρκεια των επιτυχιών θα μας δώσει το σεβασμό των άλλων χωρών και όχι ένας τίτλος - πυροτέχνημα.
Ας ελπίσουμε ότι θα έχουμε καλύτερη τύχη στο μέλλον και θα πάμε στη Νότια Αφρική.

ΣΦΙΞΤΕ ΚΙ ΑΛΛΟ ΤΟ ΖΩΝΑΡΙ

Ετοιμαστείτε για νέες αυξήσεις σε όλα εκτός από τους μισθούς. Χθες στις ειδήσεις είπαν ότι έφτασε σχεδόν τα 140 δολλάρια το βαρέλι (εννοείται το πετρέλαιο). Αυτό είχε ως συνέπεια οι ιδιοκτήτες ταξί, τα Κ.Τ.Ε.Λ. και πολλοί άλλοι να ζητάνε αυξήσεις στα κόμιστρα κάτι που μάλλον θα γίνει από το Σεπτέμβριο. Επειδή ζούμε στην Ελλάδα αυξήσεις θα γίνουνε παντού και σε όλα τα προϊόντα. Μόνο οι μισθοί θα παραμείνουν στάσιμοι. Είναι η σταθερή αξία των ελλήνων βλέπετε! Ενδέχεται να δώσουν και στους μισθούς μία αύξηση της τάξης του 0,0000000........ Καταλάβατε...
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι πως γίνεται ελληνικά προϊόντα που βρίσκονται στα ράφια άλλων χωρών να πωλούνται με χαμηλότερες τιμές απ' ότι στην Ελλάδα.
Τα έχουμε πει χιλιάδες φορές. Δεν υπάρχει λόγος να γίνονται αυξήσεις κάθε τρεις και λίγο. Απλά αρκετοί βρίσκουν πάτημα τις αυξήσεις τιμών του πετρελαίου για να θησαυρίσουν και να αρπάξουν ότι μπορούν.
Πριν μερικές μέρες πήγα να βγάλω φωτοτυπία ένα χαρτί και ο μαγαζάτορας μου ζήτησε είκοσι λεπτά. Τον ρώτησα γιατί χρεώνει τόσο ακριβά τη φωτοτυπία εφόσον την ίδια στιγμή συνάδελφοι του χρεώνουν με πέντε λεπτά. Η απάντηση του; "Ε παλικάρι μ' εκεί που έφτασε το πετρέλαιο τι περιμένεις;".
Αντί να γίνουν αυξήσεις ας γίνουνε περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις πολιτικών, στρατηγών, διευθυντών και άλλων που κάθε μήνα παίρνουν χιλιάδες ευρώ κάνοντας το απόλυτο τίποτα. Δεν είναι λίγοι στην Ελλάδα αυτοί που παίρνουν ένα σκασμό λεφτά και κάαααααααααααθονται.

ΕΚΤΟΝΩΘΕΙΤΕ ΒΡΙΖΟΝΤΑΣ

Χθες είδα στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ ένα ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ σχετικά με το F - word (δηλαδή fuck) και τις υπόλοιπες βωμολοχίες. Είναι απίστευτοι οι Αμερικάνοι. Σκοτώνουν τη μισή υφήλιο αλλά θεωρούν αμαρτία να βρίζεις. Αν ένα παιδί ακούει άσχημες λέξεις (λένε) επηρεάζεται και όταν μεγαλώσει μπορεί να γίνει κακός άνθρωπος. Άκουσον άκουσον.
Προσωπικά βρίζω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και δεν έχω κλέψει κανένα, δεν έχω σκοτώσει κανένα, δεν μπλέχτηκα με ναρκωτικά και αν δω ότι κάποιος χρειάζεται βοήθεια ευχαρίστως να βοηθήσω αν μπορώ.
Ειλικρινά δε μπορώ να φανταστώ μεσογειακό τύπο και μάλιστα έλληνα που να μη βρίζει. Είναι στο DNA μας. Πολλές φορές χρησιμοποιούμε τις βρισιές ως μέσο επικοινωνίας και όχι ως λεκτικό μέσο για να θίξουμε κάποιον. Τις χρησιμοποιούμε στις τέχνες. Ακόμα και ο Αριστοφάνης χρησιμοποιούσε πολλά μπινελίκια.
Τα παιδιά δεν τις μαθαίνουν αυτές τις λέξεις στο σπίτι αλλά στο σχολείο από συμμαθητές τους οπότε όποια προσπάθεια να κρατηθεί η πιτσιρικαρία μακριά από τις "κακές λέξεις" δεν πρόκειται να φέρει κανένα αποτέλεσμα.
Με τις βρισιές μπορούμε να εκφράσουμε και να απελευθερώσουμε αισθήματα χαράς, λύπης, οργής, αγανάκτησης. Εκεί που άλλες λέξεις δεν επαρκούν έρχονται τα μπινελίκια και συμπληρώνουν τα κενά.
Σίγουρα οι βωμολοχίες αποτελούν κριτήριο λογοκρισίας από κάποιους υπερσυντηρητικούς και ως αποτέλεσμα έχουμε πολλές φορές να διαβάζουμε ή να ακούμε μια ξύλινη γλώσσα.
Δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει άνθρωπος και μάλιστα έλληνας που να μην έχει βρίσει. Η βωμολοχία είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μας και όσο τα πράγματα θα σφίγγουν τα βρισίδια θα αυξάνονται.

Ε.Ε.Χ.Ι. ΚΑΙ ΚΟΥΡΑΦΕΞΑΛΑ

Πολλοί από εσάς όλο και θα έχετε ακούσει κάτι για την Ε.Ε.Χ.Ι. (Ένωση Ελλήνων Χρηστών Internet). Γνωρίζω ότι αυτή η ένωση υπάρχει εδώ και κάποια χρόνια. Αυτό που δε γνωρίζω είναι πως δημιουργήθηκε. Πως με εκπροσωπεί αυτή η ένωση; Έχει και πρόεδρο. Εγώ δε θυμάμαι να ψήφισα για την εκλογή κάποιου να με αντιπροσωπεύει και δε θέλω να με αντιπροσωπεύει κανένας.
Από κάποιο γνωστό μου, ο οποίος σπουδάζει πληροφορική στο πανεπιστήμιο Κρήτης και είναι πολύ μέσα στα πράγματα, έμαθα ότι ο πρόεδρος της ένωσης αυτής δουλεύει στο συγκεκριμένο πανεπιστήμιο και παίρνει ένα σκασμό φράγκα (δεν ξέρω αν δουλεύει ακόμα) και έχει και εκπομπή την "Ψηφιακή Ελλάδα" στην ΕΤ1. Όλα για τη μαρμίτα δηλαδή ο πρόεδρος. Για 'μένα όλη αυτή η κατάσταση είναι αυθαίρετη και κρύβει αυτοσκοπούς κάποιων. Νιώθω ότι κάποιος βολεύτηκε με τις πλάτες μου και τα αρπάζει χοντρά. Μάλλον κάποιοι. Μου θυμίζει κάποιους τυχοδιώκτες αποικιοκράτες που δημιουργούσαν σέκτες για να εκμεταλλευτούνε τον κοσμάκη για προσωπικό τους όφελος πριν πολλά χρόνια.
Και εφόσον αυτή η ένωση αντιπροσωπεύει τους έλληνες χρήστες του internet (δηλαδή τους πάντες) γιατί είναι άφαντη και δεν αντιδρά για το blogoνομοσχέδιο;
Ακόμα και στο internet υπάρχουνε κάποιοι που κύριο μέλημα τους είναι να τα αρπάξουνε χοντρά χωρίς να δουλέψουνε καθόλου εκμεταλλευόμενοι τρίτους. Μήπως πρέπει να τους πάρει ο διάολος;

ΑΣ ΕΥΘΥΜΗΣΟΥΜΕ ΛΙΓΑΚΙ

Θέλω να σας ευχηθώ καλό Σαββατοκύριακο και να σήμερα να μη γκρινιάξω. Γι' αυτό αντί για κανονικό post σας παραθέτω ένα ανέκδοτο.

Ήταν μια φορά κάποιος που πήγε ταξίδι αναψυχής στη Νέα Υόρκη. Ο εν λόγω κύριος ήταν μπουρδελιάρης και ήθελε να πάει και σε ένα μπουρδέλο της μεγαλούπολης. Έτσι την πρώτη μέρα μπαίνει σε ένα ταξί και λέει στον οδηγό: "Θέλω να με πας σε ένα high class μπουρδέλο".
"Έγινε", απαντάει ο ταξιτζής. Μετά από είκοσι λεπτά διαδρομής φτάνουν στην είσοδο ενός ουρανοξύστη. "Φτάσαμε. Εδώ θα βρεις ότι θέλεις. Ότι πιο τρελλό μπορείς να φανταστείς θα το πραγματοποιήσεις εδώ πέρα", είπε ο ταξιτζής. Βγαίνει ο πελάτης απότο ταξί εφόσον ευχαρίστησε και πλήρωσε και μπαίνει μέσα στον ουρανοξύστη - μπουρδέλο. Μόλις μπήκε στη ρεσεψιόν τα έχασε από την πολύ χλιδή. Πάει στη ρεσεψιόν και λέει σε μια γυναίκα που ήταν εκεί: "Θέλω να με στείλετε σε μια γυναίκα που να κάνει το καλύτερο τσιμπούκι στον κόσμο". "Μάλιστα κύριε. Θα πάτε στον εικοστό όροφο στο σαράντα δωμάτιο", του απαντάει αυτή. Μπαίνει αυτός στο ασανσέρ και φτάνει στο δωμάτιο. Με το που μπαίνει μέσα βλέπει μια θεογκόμενα. "Θέλω να μου κάνεις ένα καλό τσιμπούκι. Μπορείς;", της λέει. Η τύπισσα του λέει να πλησιάσει στο παράθυρο να του δείξει κάτι. "Τη βλέπεις αυτήν την Porsche κάτω που είναι παρκαρισμένη; Δικιά μου είναι. Με το στόμα μου την απόκτησα", του λέει. Όντως η πίπα που του έκανε τον άφησε άναυδο.
Την άλλη μέρα πάει ο τουρίστας στο ίδιο μπουρδέλο και λέει στη γυναίκα που είναι στη ρεσεψιόν: "Σήμερα θέλω να με στείλεις σε μια που να κάνει το καλύτερο γαμίσι από κώλο". Τότε αυτή τον στέλνει πάλι στην ίδια πουτάνα. Όταν την αντικρύζει αυτός της λέει: "θέλω να σε πάρω από πίσω και να μου μείνει αξέχαστο. Μπορείς;" Του λέει τότε η πουτάνα να πλησιάσει στο παράθυρο και του λέει: "Βλέπεις εκείνο τον ουρανοξύστη απέναντι; Δικός μου είναι. Με τον κώλο μου τον έκανα". Όντως κάνει τη δουλειά του ο τυπάς και μένει υπερευχαριστημένος.
Την τρίτη μέρα είχε σκοπό να πάει στην ίδια γκόμενα για ένα κανονικό γαμησάκι. Μπαίνει στο δωμάτιο και της λέει: " Σήμερα θέλω να ρίξω ένα παραδοσιακό, να σε πάρω από μπροστά αλλά να μου μείνει αξέχαστο. Μπορείς;" Του λέει τότε η πουτάνα να πλησιάσει στο παράθυρο και του δείχνει τη Νέα Υόρκη: "Βλέπεις αυτήν την πόλη; Αν είχα μουνί δικιά μου θα ήτανε".