ΤΑ ΚΑΛΑ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ

Δεν ξέρω πως πήγε η απεργία στην υπόλοιπη Ελλάδα αλλά στις Σέρρες ήταν επιτυχημένη. Τα πάντα ήταν κλειστά εκτός από τις καφετέριες, τις σουβλακερί, τις μπουγατσερί και τα φαστφουντάδικα. Αυτό που ευχαριστήθηκα περισσότερο ήταν χθες που δεν είχε ειδήσεις. Ούτως ή άλλως δε θ' ακούγαμε και τίποτα ευχάριστο οπότε no news are good news.
Μου άρεσε που η ΝΕΤ έβαλε τη συναυλία του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα από το Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης. Μαζί του ο Δημήτρης Σταρόβας, ο Βασίλης Καζούλης, ο Μπάμπης Στόκας καθώς και οι πρώην Τερμίτες. Παρουσιαστής ο Γιάννης Ζουγανέλης με τις κορυφαίες ατάκες του. Τέλειο! Ευτυχώς που ήταν η απεργία αλλιώς δε νομίζω να μετέδιδαν τη συναυλία η οποία ήταν ότι πιο ποιοτικό είδα στη greek tv εδώ και πολύ καιρό.
Ήταν πολλοί γνωστοί κάτω και μπράβο στους καλλιτέχνες που έκαναν τους πάντες να είναι όρθιοι και να χτυπάνε παλαμάκια. Πολλοί κουστουμάτοι με πεοδείκτες (εννοώ γραβάτες) επιτέλους πέταξαν τη σοβαροφάνεια τους για λίγο και έπαψαν να είναι τόσο κουμπωμένοι και έδειξαν πως το χάρηκαν.
Λένε ότι η μουσική είναι μία αλλά τελικά μουσική με "μουσική" έχει τεράστια διαφορά. Άλλη αίσθηση της μουσικής των μπουζουκλερί και των τηλεπρωινάδικων και άλλη αίσθηση της μουσικής που δεν προωθείται τόσο.
Κάτι που παρατήρησα: όποτε γινόταν αναφορά σε κάποιον πολιτικό ή όταν γινόταν οι απονομές γιατί το χειροκρότημα του κόσμου ήταν τόσο χλιαρό (γι' αυτόν που έκανε την απονομή); Μήπως να απομακρύνονταν από το θεσμό αυτό οι πολιτικάντηδες και όλοι οι καλοβολεμένοι έτσι ώστε ο πρώτος να διατηρήσει την αγνότητα του; Είναι απαραίτητο να τους λουζόμαστε (τους βουλευτάδες ντε) σε όλες τις εκδηλώσεις; Δεν μπορούμε να ξεχαστούμε για λίγο;
Η απεργία έχει και τα καλά της. Λιγότερα τηλεσκουπίδια.

ΑΝΕΚΔΟΤΑΚΙ

Ένα πρωινό πήγαινε ένα παιδάκι συνοδευόμενο από τον πατέρα του στο σχολείο. Καθώς πλησίαζαν είδε το παιδάκι ένα άλογο το οποίο είχε στήση και η μαλαπέρδα έφτανε μέχρι το έδαφος. Τότε το παιδάκι δείχνοντας το παλαμάρι του αλόγου ρωτάει τον πατέρα του: - Μπαμπά τι είναι αυτό;
- Ε... χμ... εμ... αυτό παιδί μου είναι ένα "ότι κι ότι".
Την επόμενη μέρα το παιδάκι πήγαινε στο σχολείο συνοδευόμενο από τη μητέρα του αυτή τη φορά. Καθώς πλησίαζαν στο σχολείο το παιδάκι είδε πάλι το άλογο σε στήση. Τότε γυρνάει και δείχνοντας τη μαλαπέρδα του αλόγου λέει στη μητέρα του:
- Μαμά αυτό είπε ο μπαμπάς ότι είναι "ότι κι ότι". Τότε γυρνάει η μητέρα του παιδιού και απαντάει:
- Να πεις στον πατέρα σου ότι το δικό του είναι ότι κι ότι. Αυτό που δείχνεις είναι ότι πρέπει.

TOP SECRET

Καλησπέρα και καλή εβδομάδα. Τι καλή δηλαδή... συνεχίζουμε να πηγαίνουμε κατά διαόλου και το μόνο που κάνουμε είναι να απολαμβάνουμε αυτή τη βόλτα έστω και με το στανιό.
Το ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων πολιτικών είναι για τα μπάζα το ξέραμε. Το ότι η κυβέρνηση είναι ανίκανη το ξέραμε. Το ότι η αντιπολίτευση ζει στον πλανήτη Γκούφη ο οποίος βρίσκεται κάπου κοντά στον αστερισμό του μαλάκα του γαλαξία της τρόμπας το ξέραμε. Δεν ξέραμε όμως ότι, παρόλο που έμαθαν την ύπαρξη ενός μυστικού εγγράφου που στην ουσία είναι αποδεικτικό στοιχείο ότι ο Νίμιτς μόνο ουδέτερος δεν ήταν και ακολουθούσε τη γραμμή των Η.Π.Α. και της Κοντολίζα Ράις η οποία ευνοεί τα Σκόπια, έδειξαν την υπέρτατη απάθεια.
Τι έχει να πει τώρα ο επίτημος για την ανικανότητα της κόρης του; Αν το γνώριζαν και εθελοτυφλούσαν για προσωπικά τους οφέλη ή για να αποφύγουν προστριβές με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού τότε είναι όλοι τους για εξορία και ο πρωθυπουργός πρέπει να προχωρήσει σε διαγραφές και αντικαταστάσεις. Τώρα θα φανεί αν έχει μεγάλα... καρύδια.
Αν δεν το ήξεραν τότε πρέπει να προβάλλουν τις ελληνικές θέσεις με σθένος και να μάθουν να απαιτούν. Δε χρειάζονται πολλά χαμόγελα και ευγένειες γιατί θα μας πούνε για άλλη μια φορά μαλάκες. Πρέπει να μπει ένα τέλος στην απάθεια. Να δουλέψουν και λίγο προς όφελος της χώρας και των πολιτών. Ένα σκασμό λεφτά παίρνουν κάθε μήνα.
Στο κάτω - κάτω το όνομα Σκόπια τι έχει; Μια χαρά το βρίσκω.

ΠΟΙΟΣ ΔΕ ΘΑ ΣΤΡΑΒΩΝΕ Μ' ΑΥΤΟ;

Διάβασα προ ολίγου στο troktiko ένα post που μου την έδωσε. Η κατάσταση είναι γνωστή αλλά δε χωνεύεται με τίποτα. Εν ολίγοις έκλεισαν κάποιοι δρόμοι στο κέντρο της Αθήνας γιατί ο Χηνοφώτης ήθελε να πάει σ' ένα εστιατόριο με κάποιους άλλους παρατρεχάμενους και τον Σέρβο ομόλογο του για να ντερλικώσουν. Όλο το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε στο troktiko (κλικ).
Είναι αλήθεια ότι ο κάθε νεοφώτιστος πολιτικός έχει τρομερή δίψα για δουλειά. Πως την εννοεί τη δουλειά; Ταξιδάκια, συμπόσια, αρπαχτές και να ταλαιπωρεί τον απλό πολίτη. Αναλογιστείτε μόνο πόσοι αστυνομικοί δεσμεύονται από τους πολιτικούς για όσα χρόνια κάνουν τη θητεία τους στην πολιτική. Μιλάμε για χιλιάδες. Αν προσθέσουμε και άλλους τόσους που χρησιμοποιούνται για έκτακτα περιστατικά τότε μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι χάθηκε η μπάλα. Κάθε φορά που πάνε να φάνε κλείνουν δρόμους απαγορεύεται η πρόσβαση στους γύρω δημόσιους χώρους στους πολίτες, αστυνομικοί και τροχονόμοι πάνε τρέχοντας για να περάσουν οι πολιτικάντηδες σαν Καίσαρες. Αν πάει κανένας κακομοίρης να αντιδράσει μαύρο φίδι που τον έφαγε. Στην καλύτερη περίπτωση να τον τραβολογάνε στην ασφάλεια για εξακρίβωση στοιχείων και να του γίνουν συστάσεις σε αυστηρό τόνο. Με λίγα λόγια ζητάνε και τα ρέστα. Αυτή είναι η δημοκρατία; Αυτή είναι η ελευθερία;
Συμπεριφέρονται σαν κοσμικοί και το αποτέλεσμα της δουλειάς τους είναι το απόλυτο τίποτα. Αυτοθεωρούνται εμμέσως πλην σαφώς πολίτες ανώτερης κατηγορίας με αποτέλεσμα να γίνονται απρόσιτοι ακόμα και για τους ψηφοφόρους τους. Πάνω απ' όλα η δικιά τους ασφάλεια και των οικείων τους και ο λαουτζίκος ας πάει να πνιγεί. Ο σνομπισμός σε όλο του το μεγαλείο.
Και μετά ζούμε με την αυταπάτη ότι μια μέρα όλα θα στρώσουν στην Ελλάδα. Με τους αρπάχτρες που μπλέξαμε κομμάτι δύσκολο το βλέπω.

ΑΛΛΑΓΕΣ

Ακρίβεια, οικονομική ύφεση, κρίση, κραχ είναι οι λέξεις που ταλανίζονται μέσα στο μυαλό μας όλο και πιο έντονα τις τελευταίες μέρες. Χθες είδα στην τηλεόραση τι συνέβη στην Ισλανδία. Ειλικρινά τις Σκανδιναβικές χώρες τις περίμενα να είναι πιο ανθεκτικές στην οικονομική κρίση αλλά μάλλον έπεσα έξω.
Στην Ιρλανδία οι βουλευτές της χώρας για να βοηθήσουν την κατάσταση δίνουν το 10% του μισθού τους. Κατά τη γνώμη μου μπορούσαν να δώσουν κάτι παραπάνω αλλά από το τίποτα... Σε σχέση με τους δικούς μας πολιτικούς που έδωσαν στον εαυτό τους αύξηση πριν λίγους μήνες και για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης το μόνο που κάνουν είναι να βγάζουν λογύδρια με τη σέσουλα (έτσι και αλλιώς τζάμπα είναι).
Στην Ελλάδα οι τράπεζες είναι ανθεκτικές μας λέει ο πρωθυπουργός. Φυσικό είναι με τέτοια επιτόκια τόσα χρόνια οι τράπεζες έχουν χρυσώσει για τα καλά, στην πρώτη φουρτούνα τουλάχιστον πρέπει να είναι ανθεκτικές. Όλη η Ευρώπη κατεβάζει τα επιτόκια για να ανακουφιστούν οι πολίτες αλλά στην Ελλάδα αυτό το πράγμα είναι αδιανόητο. Όπως και με το πετρέλαιο. Οι τιμές έπεφταν σε όλον τον κόσμο αλλά στην Ελλάδα η άνοδος είναι ο μοναδικός δρόμος.
Δε μπορώ να καταλάβω όλα αυτά που λένε οι έμποροι, βενζινοπώλες και οι λοιποί ότι δε γίνεται να κατέβουν οι τιμές γιατί δεν ισχύουν και στις άλλες χώρες. Γιατί μια ζωή η Ελλάδα να είναι προβληματική όσον αφορά τους πολίτες;
Είμαστε η χώρα του παραλόγου και θα παραμείνουμε γιατί όλοι δουλεύουμε με επίκεντρο το ΕΓΩ και όχι το κοινό καλό. Κοιτάζουμε το προσωπικό κέρδος. Δεν είναι λίγοι αυτοί που κλαίγονται και γκρινιάζουν όχι γιατί έχουν ζημία αλλά πολύ απλά το κέρδος τους είναι λιγότερο από το αναμενόμενο ή επειδή φέτος δεν κερδίσανε τόσα πολλά όσα πέρυσι.
Για να γίνει λειτουργικό το κράτος πρέπει να αλλάξει και η νοοτροπία του Έλληνα σε πολλά πράγματα. Από το ποιους ψηφίζουμε μέχρι την κατάργηση του ωχαδερφισμού και του "δε βαριέσαι". Από τα πιο απλά μέχρι τα πιο πολυσύνθετα. Πρέπει να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας εφ' όλης της ύλης και να βάλουμε το κοινό καλό πάνω απ' όλα. Αν συνεχίσουμε να δουλεύουμε εγωιστικά λυπάμαι αλλά... μαύρο φίδι που μας έφαγε!
Πρέπει να καταργήσουμε την άτυπη κληρονομικότητα της κυβέρνησης του τόπου σε τρεις οικογένειες, να μάθουμε να δίνουμε τα παπούτσια στο χέρι στον πολιτικό που ξεφεύγει, να αρθεί η βουλευτική ασυλία, να μάθουμε να πετάμε τα σκουπίδια στους κάδους, η παιδεία να είναι ουσιαστική, να γίνουμε ενεργοί πολίτες που κρίνουν και παρεμβαίνουν, να λέμε όχι στις προχειρότητες, να προσέχουμε τη φύση, να σταματήσουμε να δουλεύουμε με απόλυτο γνώμονα το μεγαλύτερο και βραχυπρόθεσμο κέρδος, να σταματήσουμε την τσιμεντοποίηση των πάντων, να λέμε όχι στη μανία της υπερκατανάλωσης, να ρίξουμε στα Τάρταρα την κουτοπονηριά που μας χαρακτηρίζει, να, να, να... θέλει πολύ δουλειά.
Πάνω απ' όλα χρειάζεται αυτοκριτική και να ξέρουμε τι θέλουμε. Δεν είναι εύκολα αλλά αν θέλουμε ποιότητα ζωής και όχι μόνο επιβίωση πρέπει να αλλάξουμε πολύ.