ΚΗΔΕΙΕΣ ΜΕ ΦΑΝΦΑΡΕΣ, ΞΥΛΙΝΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΤΕΜΠΕΛΙΑ

Σήμερα νωρίς το πρωί (5:15' αν δεν κάνω λάθος) αποχαιρέτησε τον μάταιο τούτο κόσμο ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Καλό του ταξίδι, επιτέλους ησύχασε από τους πόνους της ασθένειας του.
Επειδή όμως εμείς μείναμε πίσω, λέω οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους και με αφορμή το θάνατο του τα πήρα στο κρανίο με τους καργιόληδες τους πολιτικούς. Τι εννοώ; Η ξύλινη γλώσσα έχει την τιμητική της. Όλοι, μα όλοι, βγαίνουν με ένα βαρύ ύφος, σα κλαμμένα μουνιά, και μιλάνε για την τεράστια απώλεια του έθνους μας. ΟΙ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ! Βασικά στ' αρχίδια τους κιόλας. Μ' αρέσει που δείχνουν συντετριμμένοι και πλακωμένοι από βαριά θλίψη. ΡΕ ΟΥΣΤ ΑΠΟ 'ΔΩ! Δε λέω ότι είμαι οπαδός του Χριστόδουλου αλλά μου τη δίνει όλη αυτή η παπαριά με την ψεύτικη θλίψη. Βλέπεις άλλους δεσποτάδες να κλαίνε και μέσα τους να χαίρονται για την υποψηφιότητα τους για την καρέκλα.
Το άλλο που μου έχει κάνει τα νεύρα κρόσια είναι ότι όποιος πολιτικός, θρησκευτικός ή οτιδήποτε άλλο ηγέτης μεταναστεύσει στον άλλο κόσμο οι κηδείες τους γίνονται δημοσία δαπάνη. Γιατί ρε λαμόγια; Μας τα παίρνετε ζωντανοί, μας τα παίρνετε και πεθαμένοι; ΕΛΕΟΣ! Λίγα χρήματα βγάζετε; Λίγα αρπάζετε; Πάλι ο λαουτζίκος θα πληρώσει τα σπασμένα; Άλλοι πεθαίνουν από την πείνα και δε σας καίγεται καρφάκι. ΜΠΙΝΕΔΕΣ!
Το τρίτο που με έκανε να σαλτάρω είναι ότι κηρύσσουμε 3-4 μέρες εθνικού πένθους με αποτέλεσμα την ημέρα της κηδείας όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι να ρεπάρουν. Πολύ που δουλεύουν, δώστε τους και παραπάνω ρεπό και η χώρα θα πάει μπροστά με την όπισθεν!
Το τελευταίο (μέχρι στιγμής) που μου ανεβάζει την πίεση στα ύψη είναι οι κηδείες με φανφάρες, φωτογράφους, δημοσιογράφους, τηλεοπτική κάλυψη σχεδόν 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Κηδεία είναι ρε! Ηρεμήστε λίγο. Γιατί να τρώω τόσες μέρες τη φρίκη από όλα τα μέσα ενημέρωσης όλη την ώρα; Πάω να φάω και να δω στην τηλεόραση καμιά ταινία για να ξεχαστώ και μου γίνεται το στομάχι κόμπος.
Άι σιχτίρ γαμώ την τρέλλα μου!

ΡΑΔΙOΦΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΑ ΤΑ BLOGS

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς ήταν τυχεροί σήμερα το πρωί. Γιατί το λέω αυτό; Στο ραδιόφωνο του FLASH 96 είχε μια εκπομπή που είχε ως θέμα τα blogs από της 11:00 - 12:00 το πρωί. Πάρα πολύ καλή η εκπομπή. Είχε συνέντευξη την coolplatanos. Μια χαρά τα είπε η κοπέλλα. Απλά ως γνήσιος γκαντέμης ξύπνησα αργά με αποτέλεσμα να χάσω τα πρώτα 25 λεπτά της συνέντευξης.
Έφαγα μια φρίκη, βέβαια, επειδή σε μια συνέντευξη ένας νομικός είπε ότι θα έπρεπε να γίνεται έλεγχος στη blogoσφαιρα. Ο ίδιος νομικός αναφέρθηκε και στο παρατράγουδο του blogme. Από τα λεγόμενα του κατάλαβα ότι δεν ήταν αρκετά ενημερωμένος με το συγκεκριμμένο θέμα και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να πει μερικά κουλά και αυτό θα είχε ως συνέπεια την παραπληροφόρηση των ακροατών. Ευτυχώς η coolplatanos είπε πως έχουν τα πράγματα και έτσι αποκαταστάθηκε η τάξη. Τεσπά! Κανείς δεν είναι τέλειος.
Η συνεντευξιαζόμενη blogger (coolplatanos) ήταν μέσα στο θέμα και φαίνεται ότι ξέρει αρκετά καλά τι γίνεται στην ελληνική blogoσφαιρα. Της εύχομαι και εις ανώτερα (άντε και στο Larry King).
Προσωπικά θα ήθελα περισσότερες ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές αφιερωμένες στα blogs. Θα ήθελα και τα περιοδικά πληροφορικής να δημιουργήσουν ενότητες με θέμα τα blogs. Προς το παρόν ελπίζω!

ΤΟ ΙΝΔΙΑΝΑΚΙ: ΑΝΕΚΔΟΤΟ

Τις περισσότερες φορές που ανεβάζω κάποιο post ασχολούμαι με θέματα όχι και τόσο ευχάριστα, επειδή η ελληνική πραγματικότητα απαρτίζεται από μια πληθώρα προβλημάτων. Τη νύφη την πληρώνει ο λαουτζίκος πάντα και ποτέ οι υπαίτιοι. Είναι φαίνεται η μοίρα μας να μας σοδομίζουν.
Σήμερα δε θα σας μαυρίσω την ψυχή. Θα σας ευχηθώ καλό Σαββατόβραδο με ένα ανέκδοτο.


Ήταν μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα ινδιανάκι που το έλεγαν: ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΕΤΡΑΔΑΚΙ ΠΟΥ ΚΥΛΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΒΡΑΧΟ ΚΑΙ ΠΕΦΤΕΙ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ. Μια μέρα πάει στον πατέρα του και του λέει με παράπονο:
- Πατέρα δε μου αρέσει το όνομα μου, θέλω να το αλλάξω.
- Γιατί αγόρι μου; Ρώτησε ο πατέρας του ταραγμένος.
- Δε μ' αρέσει.
- Μα γιατί;
- Όλα τα παιδιά με κοροϊδεύουν στο σχολείο.
- Μα αγόρι μου και ο ένδοξος παππούς σου είχε παρόμοιο όνομα.
- Θέλω να τ' αλλάξω.
Ύστερα από πολύωρη προσπάθεια, είδε και απόειδε ο κακομοίρης ινδιάνος να πείσει τον γιο του που ήταν ανένδοτος και τελικά λύγισε και ρώτησε το γιο του:
- Και εφόσον αλλάξεις το όνομα σου πως θέλεις να σε φωνάζουμε αγόρι μου;
Και απαντάει το ινδιανάκι:
- ΠΛΙΤΣ!

Καλό Σαββατόβραδο σε όλους σας!

ΠΡΟΚΗΡΥΞΕΙΣ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΒΥΣΜΑΤΑ

Όπως πολλοί έτσι και 'γω περιμένω να βγει καμιά προκήρυξη για να καταθέσω τα χαρτιά μου με την ελπίδα την εύρεση εργασίας. Να εξηγούμαι από την αρχή. Βύσμα δεν έχω. Καταθέτω τα χαρτιά μου εδώ και δέκα χρόνια. Αν είχα μέσον θα είχα βολευτεί κάπου όπως αρκετοί.
Περιμένω αυτήν την περίφημη προκήρυξη για την αγροφυλακή αλλά τίποτα. Περίπου έξι με εφτά χρόνια ακούω ότι θα βγει αλλά δε βγαίνει. Αν βάλουν και το κριτήριο του ύψους τότε δεν έχω καμία ελπίδα. Προκήρυξη φάντασμα! Κάθε τρεις και λίγο πηγαίνω να χάσω το χρόνο μου στα Κ.Ε.Π. ελέγχοντας τις προκηρύξεις.
Παρατήρησα ότι πολλές απ' αυτές είναι εικονικές. Τι εννοώ; Απλά κάποιοι που έχουν βύσματα έχουν καπαρώσει τις θέσεις και κατόπιν βγαίνουν και οι ανάλογες προκηρύξεις που ζητάνε ένα με δύο άτομα με τα ανάλογα προσόντα.
Προσωπικά δεν πιστεύω ότι ο Α.Σ.Ε.Π. δεν μπάζει. Απλά κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα για αυτούς που δεν έχουν μέσον ή για αυτούς που έχουν μικρό μέσον. Είναι ένας διαγωνισμός βυσμάτων. Όποιος έχει το πιο μεγάλο βύσμα θα πάρει και τη θέση.
Μια απορία έχω. Τόσα χρόνια που καταθέτω τα χαρτιά μου πληρώνω και παράβολα. Εφόσον δεν τους κάνω γιατί δε μου επιστρέφουν αν όχι όλα, ένα μέρος των χρημάτων που έχω πληρώσει για τα παράβολα;
Τόσα χρόνια μας φλομώνουν με τις προεκλογικές παπαριές τους και μετά πρέπει να είσαι χρωματιστό παιδί (μπλε, πράσινο, κόκκινο κλπ.) για να έχεις δικαίωμα στην εργασία.
Κάπως έτσι έχουν γεμίσει όλες οι δημόσιες και δημοτικές υπηρεσίες με άσχετους προκλητικούς τεμπέληδες που εφαρμόζουν τη θεωρία του σταρχιδισμού στον υπερθετικό βαθμό.

ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΞΕΝΑ...

Εδώ και καιρό θέλω να γράψω για κάτι όχι και τόσο πιασάρικο, αλλά προσωπικό και συνέχεια το αναβάλλω. Τελικά το πήρα απόφαση. Σήμερα θα αναφερθώ σ' αυτό. Είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που αν τους καρφωθεί κάτι στο μυαλό πρέπει να το κάνουν και αν θέλουν να πούνε κάτι αποκλείεται να το κρατήσουν μέσα τους και να σκάσουν.
Για τι πράγμα μιλάω; Για τους ανθρώπους που ζούνε στην Ελλάδα αλλά δεν είναι έλληνες. Γι' αυτούς που ήρθαν από άλλα κράτη, κοντινά και μακρινά είτε ως μετανάστες, είτε ήρθαν γιατί παντρεύτηκαν έλληνα ή ελληνίδα ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο.
Η αρραβωνιαστικιά μου είναι από τη Λιθουανία. Όταν ήρθε πριν ένα χρόνο στην Ελλάδα να μείνει μόνιμα ήταν στα χαμένα. Χωρίς δουλειά και χωρίς να γνωρίζει την ελληνική γλώσσα τα πράγματα ήταν δύσκολα. Άφησε φίλους και συγγενείς και εδώ πέρα τον πρώτο καιρό αναγκαστικά ένιωθε φοβερή μοναξιά. Είχαμε πολλά κλάματα γιατί όλα ήταν τόσο διαφορετικά και της έλειπαν και οι δικοί της. Δούλευε ασταμάτητα εννιά χρόνια στη χώρα της και εδώ όσο και να προσπαθεί να βρει δουλειά δε βρίσκει και αυτό της κακοφαίνεται, πόσο μάλλον όταν κάποιος είναι εργασιομανής.
Η θέληση της είναι μεγάλη και μέσα σε τρεις μήνες κατάφερε να διαβάζει, να γράφει και να συννενοείται (εννοείται όχι τέλεια). Τώρα συνεχίζει να μαθαίνει και κάθε μέρα γίνεται και καλύτερη. Το πρώτο εμπόδιο καταρρίπτεται. Ευτυχώς που η χώρα της ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τα ένσημα της αναγνωρίζονται με αποτέλεσμα να καταφέρει να πληρώνεται από το ταμείο ανεργίας για ένα χρόνο. Από το τίποτα καλό είναι και αυτό. Τουλάχιστο το χαρτζηλίκι της το έχει. Τώρα μοιράζει βιογραφικά (τα οποία είναι εμπλουτισμένα με έξι γλώσσες, πτυχίο πανεπιστημίου, master, χαρτιά από σεμινάρια της δουλειάς της και άλλα καλούδια) και ευελπιστούμε κάπου να τρυπώσει (εννοείται στον ιδιωτικό τομέα γιατί το δημόσιο είναι άπιαστο όνειρο για τους περισσότερους έλληνες, πόσο μάλλον για τους ξένους). Επόμενο βήμα είναι να κάνει αναγνώριση του πτυχίου της, η οποία απαιτεί αρκετά χαρτιά (τα οποία συγκεντρώσαμε) και παράβολο που αυτή τη στιγμή αδυνατούμε να πληρώσουμε, αλλά είναι στα προσεχή σχέδια να γίνει και αυτό. Το κυριότερο είναι ότι άρχισε να δένεται με κάποια πράγματα και καταστάσεις στην Ελλάδα και τα θεωρεί κτήμα της, έκανε φιλίες και δε μελαγχολεί τόσο εύκολα. Τώρα μπορεί να παρακολουθήσει τηλεόραση επειδή καταλαβαίνει ελληνικά (και συνεπώς τις μαλακίες που γίνονται στην Ελλάδα). Με λίγα λόγια χρειάζεται χρόνος και βοήθεια.
Γιατί τα έγραψα όλα αυτά; Με αφορμή κάποια emails που έλαβα ξέρω ότι πολλοί βρίσκονται στη θέση μου και στη θέση της και ορισμένοι με τιμούνε με την παρακολούθηση του blog μου από μέρους τους. Με αυτό το post θα ήθελα να τους πω να μη το βάζουν κάτω.