ΜΙΑ ΙΔΕΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ

Όσοι πρόκειται να κάνετε διακοπές και ασχέτως αν θα πάτε κάπου ή θα μείνετε στο σπίτι σας να χαλαρώσετε με το παραπάνω καλά θα κάνετε. Ένα καλό βιβλίο πάντα είναι καλός σύντροφος.
Προσωπικά μ' αρέσει πολύ το διάβασμα. Ειδικά τα μυθιστορήματα. Μπορούν να σε μεταφέρουν σε άλλες εποχές, σε άλλους κόσμους, αφήνει τη φαντασία σου να πλάσει τις εικόνες, τους ήρωες, τα γεγονότα.
Θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα βιβλίο που αγόρασα πριν δέκα μέρες και με συνεπήρε πραγματικά. Χρειάστηκα έξι μέρες για να διαβάσω τις 405 σελίδες του. Πρώτη φορά αναφέρομαι στο blog μου για βιβλίο και από τώρα και στο εξής θα αναφέρομαι ανά διαστήματα σε διάφορα βιβλία που διάβασα ή θα διαβάσω .
Σε αυτό το post θα ήθελα να σας πω για το βιβλίο "ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΦΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΝΕΡΑ" του Γιάννη Τσάτσικα. Για την ακρίβεια το βιβλίο είναι μια ιστορική μαρτυρία που αναφέρεται στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν λίγο πριν καταστροφή της Σμύρνης, τον Α' παγκόσμιο πόλεμο, τους Βαλκανικούς πολέμους, την ανταλλαγή πληθυσμών, τους πρόσφυγες.
Είναι μια ιστορική μαρτηρία ντυμένη με ένα πέπλο μυθιστορήματος και όποιος το διαβάσει θα παρακολουθήσει την ταραχώδη πορεία της ζωής του Βασίλη (ο ήρωας του βιβλίου).
Ο Βασίλης έφυγε από την Κωσταντινούπολη στα δεκαοχτώ του για να πάει στο Παρίσι να σπουδάσει την ιατρική επιστήμη αλλά άρον άρον βρέθηκε στην τότε όμορφη Αθήνα με τα νεοκλασσικά της κτήρια, και τις πολιτικές ταραχές. Από εκεί βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του μετώπου κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας και η οδύσσεια του δεν έχει τέλος. Είδε φίλους του να χάνονται, γνώρισε την αδικία και το ρατσισμό, τσατίστηκε, έβρησε, σιχάθηκε. Η νοσταλγία για την Πόλη, την ιδιαίτερη πατρίδα του, τον έτρωγε. Έδωσε μάχες σκληρές μέσα του για να μπορέσει να κρατήσει τον εσωτερικό του κόσμο σε μια ισορροπία και να μπορέσει να συνεχίσει να προσφέρει και να ανταπεξέρχεται σε διάφορες δύσκολες καταστάσεις.
Με το τέλος της ανάγνωσης του βιβλίου μένει μια πίκρα στον αναγνώστη για τα χρόνια που σπαταλήθηκαν από τη ζωή του Βασίλη και του κάθε Βασίλη γιατί έτσι ήθελαν οι τότε άρχοντες.
Στο βιβλίο επίσης υπάρχει και φωτογραφικό υλικό της τότε εποχής, των τότε γεγονότων, των τότε τόπων και των τότε ανθρώπων που διαδραμάτισαν διάφορους ρόλους καλούς και κακούς.
Το βιβλίο "ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΦΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΝΕΡΑ" είναι από τις εκδόσεις ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ (Modern times) και εκδόθηκε το 2007. Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα και σας εύχομαι καλή ανάγνωση.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΥΧΤΙΑ

Υπάρχουν πάρα πολλά sites κοινωνικής δικτύωσης σε στυλ Facebook και έχουν ειπωθεί πάρα πολλές γνώμες γι' αυτά. Το θέμα είναι ότι αρκετά χρησιμοποιούνε διάφορα αθέμιτα μέσα για να αυξήσουν τα κέρδη τους ή τη φήμη τους. Για παράδειγμα το Facebook, με το που γίνεται κάποιος μέλος, δίνει όλα τα προσωπικά στοιχεία του τελευταίου σε διάφορες εταιρίες (εννοείται με χρηματικό αντάλλαγμα) και έτσι ξεκινάνε τα spam mails.
Πριν από δυο με τρεις εβδομάδες έλαβα ένα mail από ένα site το οποίο ανέφερε το όνομα ενός γνωστού μου ρωτώντας με αν τον γνωρίζω ή όχι και αναλόγως την απάντηση να πατούσα το ανάλογο κουμπί (yes ή no) σε ένα banner. Με λίγα λόγια αυτό το mail που έλαβα από το REUNION (περί αυτού ο λόγος) ήταν ένα είδος πρόσκλησης για να γίνω μέλος. Θα έλεγα πονηρή εφόσον για να δω τι ακριβώς κάνει εκεί μέσα ο γνωστός μου έπρεπε να γίνω και εγώ μέλος. Η περιέργεια με νίκησε και δημιούργησα δικό μου λογαριασμό. Προς το παρόν όλα καλά αλλά μετά από μια μέρα κατάλαβα ότι το συγκεκριμμένο site χρησιμοποίησε όλες τις επαφές που έχω στον λογαριασμό email που έχω για να στείλει spam χωρίς να ερωτηθώ και χωρίς να ειδοποιηθώ. Αυτό σίγουρα δεν τιμάει το Reunion το οποίο κατά τ' άλλα δεν είναι και τίποτα το ιδιαίτερο.
Σίγουρα ο ανταγωνισμός στο internet μεταξύ των κοινωνικών δυκτίων (social network) είναι μεγάλος και όλα τα sites θέλουν να γίνουν γνωστά και να έχουν πολλά μέλη. Αυτό σημαίνει πολύ χρήμα από τις διαφημίσεις ή αν πωληθούν. Δυστυχώς όμως πολλές φορές τα μέσα που χρησιμοποιούνται για την επίτευξη αυτού του σκοπού δεν είναι πάντα τα καλύτερα για τον κάθε ανυποψίαστο υποψήφιο χρήστη - μέλος που γίνεται άθελα του θύμα.

ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΑ

Καλημέρα και καλή εβδομάδα. Σήμερα, μετά από μήνες, κατάφερα να ξυπνήσω αργά. Για να ακριβολογώ με ξύπνησε ένα τηλεφώνημα στης 12:40'. Ο προϊστάμενος μου τηλεφώνησε για να μου υπενθυμίσει ότι στης 15:30' πρέπει να είμαι στη δουλειά.
Αυτό είναι αρκετό για να μου χαλάσει τη διάθεση και τη μέρα. Όλος ο κοσμάκης πήγε σε κάποια παραλία και εγώ δεν μπορώ να ξεκολλήσω από την πόλη. Να μην είμαι αχάριστος. Φέτος το καλοκαίρι πήγα και εγώ δυο Κυριακές στη θάλασσα για να κάνω τις βουτιές μου.
Σήμερα η πόλη είναι άδεια και μπορώ να ακούσω από το μπαλκόνι τα τζιτζίκια που έχουν κατασκηνώσει στα δέντρα στο απέναντι παρκάκι. Υπάρχει μια ηρεμία που θέλοντας και μη σε κάνει να θέλεις να τεμπελιάσεις. Μια νωχελικότητα άλλο πράγμα! Μέχρι της τρεις η ώρα που θα ξεκινήσω για να πάω στη δουλειά. Μετά προσγειώνομαι στην γκρίζα πραγματικότητα που μεταμορφώνει αυτήν την όμορφη Κυριακή σε μια καθημερινή μέρα.
Άντε... καλά να περάσετε όσοι είστε ή θα πάτε σε κάποια παραλία. Και όσοι θα μείνετε στο σπίτι σας κάνοντας το απόλυτο τίποτα πάλι τυχεροί είστε. Ακούστε και 'μένα.

ΞΕΡΟΚΕΦΑΛΙΑ

Χθες πριν πάω το μεσημέρι στη δουλειά πέρασα από το μαγαζί ενός γνωστού για να πάρω κάτι χρήματα που του άφησε ένας τρίτος για 'μένα γιατί μου τα χρωστούσε εδώ και δύο χρόνια. Μπήκα στην αυλή και δεν βρήκα κανένα. Φώναξα το όνομα του τρεις με τέσσερις φορές αλλά καμία απάντηση. Άκουσα κάτι θορύβους μέσα από την αποθηκούλα και σκέφτηκα ότι θα είναι εκεί μέσα. Μπαίνω αλλά τίποτα. Με το που πάω να βγω πετάγεται ένας σκύλαρος μέχρι εκεί πάνω αγριεμένος και μου χύμηξε. Πρόλαβε να μου καταφέρει μια δαγκωματιά στο πόδι αλλά ευτυχώς τραβήχτηκα έγκαιρα με αποτέλεσμα να μην είναι τίποτα σοβαρό. Προσπάθησα να βγω αλλά μου ξαναχύμηξε. Το περίεργο είναι ότι ο σκύλος με γνωρίζει. Δεν του είμαι άγνωστος. Η ώρα περνούσε και θα αργούσα στη δουλειά. Αναγκαστικά κατέφυγα στη βία. Πάω να βγω τρίτη φορά και μου όρμησε και πάλι αλλά αυτή τη φορά του σερβίρισα μερικές κλωτσιές και μ' αυτόν τον τρόπο κατάφερα να βγω από την αποθηκούλα.
Την ίδια στιγμή φάνηκε και ο γνωστός μου που είναι και ιδιοκτήτης του σκύλου. Ούτε αυτός περίμενε τέτοια συμπεριφορά από τον Μάρκο (το όνομα του σκύλου). Του είπα να μην τον έχει λυμμένο στη αυλή με την αυλόπορτα ορθάνοιχτη γιατί αν περάσει κανένα παιδάκι και το δαγκώσει το σκυλί τότε θα τον τρέχουν στα δικαστήρια.
Εκεί διαφώνησε μαζί μου ο γνωστός μου. Άρχισε να λέει ότι πρέπει τα ζώα να είναι όσο περισσότερο ελεύθερα γίνεται. Του λέω ναι αλλά αν θέλεις να τον έχεις λυμμένο κλείσε την αυλόπορτα σου. Αυτός πείσμωσε. Όχι και πάλι όχι. Βρε από 'δω βρε από 'κει να προσπαθώ να τον πείσω αυτός τίποτα. Του λέω ότι εφόσον όρμησε σ' εμένα που είμαι γνώριμος στο ζωντανό φαντάσου τι θα κάνει σ' έναν άγνωστο. Τίποτα αυτός. Στο τέλος βαρέθηκα να εξηγώ τα αυτονόητα, πήρα τα χρήματα μου και έφυγα.
Δυστυχώς υπάρχουν μερικοί που ο οργανισμός τους τραβάει τους μπελάδες. Δε θέλουν να καταλάβουν απλά πράγματα και στο τέλος, αργά ή γρήγορα, την πατάνε γιατί είναι ξεροκέφαλοι.

SUMMER IN THE CITY

..."Άδεια η πόλη, που πήγαν όλοι;"... που λέει και το γνωστό άσμα του Βασίλη Παπακωσταντίνου. Και η πόλη θα αδειάσει ακόμη περισσότερο με αποκορύφωμα τον δεκαπενταύγουστο. Το θέμα είναι ότι πολλοί από τους φευγάτους την έκαναν με ελαφρά για διακοπές σε κάποια παραλία με διακοποδάνειο.
Από τη μια τους δικαιολογώ γιατί έχουν μπαϊλντίσει στην πόλη και όλοι χρειάζονται δέκα μέρες ξεγνοιασιάς. Από την άλλη οι αυξήσεις των επιτοκίων από τις τράπεζες σε διάφορα είδη δανείων θα προσγειώσουν τους δανειολήπτες μάλλον ανώμαλα.
Υπάρχουν και αυτοί που κάθονται στις πόλεις και δεν το κουνάνε ρούπι. Όχι ηθελημένα, απλά δεν υπάρχει σάλιο. Να ζεις στην Ελλάδα και να μην μπορείς να κάνεις μια βουτιά σε μια κοντινή παραλία είναι γερό καψόνι. Πόσο μάλλον όταν βλέπεις διάφορα εγγλεζάκια να έρχονται στα νησιά με πακέτα που έχουν πραγματικά ξεφτυλισμένες τιμές και κάνουν τις χίλιες δυο μαλακίες.
Τι να κάνεις... Η μόνη παρηγοριά είναι η συντροφιά της τηλεόρασης (λέμε και κανένα αστείο για να περνάει η ώρα) η οποία συνοδεύεται με καρπουζάκι.