Τετάρτη 14 Απριλίου 2010

ΚΡΑΞΙΜΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Ως γνωστόν κάθε μέρα βουλιάζουμε ολοένα και περισσότερο στο βούρκο του οποίου την εργολαβία την είχαμε όλοι μας από κοινού. Όλοι συνεισφέραμε για να γίνουμε το μαύρο πρόβατο των καιρών και φυσικά οι "εταίροι" μας βρήκαν αφορμή να το χρησιμοποιήσουν και έτσι η Ελλάδα να γίνει το εξιλαστήριο θύμα για τις δικές τους σκοπιμότητες.
Φταίνε οι ψηφοφόροι που μυαλό δε βάζουν και εκλέγουν τους ίδιους και τους ίδιους ελπίζοντας σε ένα ρουσφετάκι, φταίνε οι πολιτικάντηδες που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να κλέβουν και να τρώνε με τις χούφτες, φταίει η νοοτροπία μας η σάπια που αποδεδειγμένα από την ιστορία είναι η δύναμη που μας ωθεί να βγάζουμε μόνοι μας τα μάτια μας.
Όλα τα παραπάνω σε τι οδηγούνε; Σε ατιμωρησία, σε σκάνδαλα, σε κυκλώματα που εκμεταλεύονται τον εθνικό πλούτο και μετά στο ταμείο καλείται να πληρώσει ο απλός ο κοσμάκης. Για να δούμε άσπρη μέρα πρέπει να αλλάξει η νοοτροπία μας, να γίνουμε υπεύθυνοι και να σταματήσουμε να κοιτάμε με την άκρη του ματιού μας πότε θα μας δοθεί η ευκαιρία να κλέψουμε.
Όσοι παρεξηγιούνται εύκολα καλύτερα να μη συνεχίσουν να διαβάζουν αυτήν την ανάρτηση και να την κάνουν με ελαφρά από αυτό το blog. Προφανώς δε θα τους παίρνει και θα έχουνε ψιλοχεσμένη τη φωλιά τους.
Φταίνε οι ταρίφες, κοινώς οι ταξιτζήδες, που υπερχρεώνουν τις ταρίφες και όταν βγει κάποιο παράπτωμα ενός ταρίφα η συντεχνία τους το βαφτίζει μεμονωμένο γεγονός και καθαρίζει. Φυσικά υπάρχει ατιμωρησία.
Φταίνε οι παπάδες που στην πλειοψηφία τους είναι τόφαλοι. Εκεί να δείτε οργανωμένο έγκλημα. Κράτος εν κράτη αλλά και ο συγκεκριμένος κλάδος πάσχει από ατιμωρησία παρόλα τα σκάνδαλα.
Φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι που στην πλειοψηφία τους μόλις πιάσουνε την καρέκλα το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι πότε θα πληρωθούνε και πως θα την κοπανήσουνε από τη δουλειά παίρνοντας άδεια από τη σημαία. Όλα τα άλλα τα έχουνε γράψει στα παπάρια τους.
Φταίνε οι μαγαζάτορες που από τη μια κλαίγονται και από την άλλη παίζουν πουστιές με μαϊμού προϊόντα και κοιτάζουν να έχουν έναν υπάλληλο σε τρία πόστα ταυτόχρονα, να του τρώνε τα ένσημα, να τον ταράζουνε στις υπερωρίες, να του κόβουν το μισθό και να το παίζουν ευεργέτες από πάνω που πρόσφεραν έστω και μια θέση εργασίας.
Φταίνε οι γιατροί που αντί για τον όρκο του Ιπποκράτη έδωσαν τον όρκο του υποκριτή. Αν είναι δυνατόν οι βίλες τους και οι Μερσεντές να φτιάχνονται με ένα μισθό. Το φακελάκι ζει και βασιλεύει. Όλοι το ξέρουνε. Δεν είναι λίγοι οι ανεύθυνοι. Πάντα όμως τη γλιτώνουνε εξ' αιτίας της συντεχνίας τους.
Φταίνε οι δημοσιογράφοι που οι περισσότεροι είναι μπλεγμένοι στα σκατά μέχρι το λαιμό και αντί να ασκήσουν το λειτούργημα τους κοιτάζουνε να γίνουνε celebrities και πολιτικοί. Ποιος όμως τους ελέγχει; Κανένας.
Φταίνε οι εστιάτορες που σηκώνουν τι τιμές στα ύψη ενώ τηγανίζουν πατάτες με το ίδιο λάδι για ένα και δυο μήνες και μην ακούσω τίποτα μαλακίες ότι υπερβάλλω.
Φταίνε οι ιδιοκτήτες cafe και bar που σου κόβουνε απόδειξη μόνο για το πρώτο ποτό και για τα υπόλοιπα κάνουνε την πάπια. Από τη μια κυλάει το μαύρο χρήμα και από την άλλη κλαίγονται.
Φταίνε οι ξενοδόχοι και οι υπόλοιποι επαγγελματίες σε νησιά και άλλες τουριστικές περιοχές που ξεσκίζουν τους τουρίστες και κοιτάζουν τα χρήματα μιας χρονιάς να τα βγάλουν μέσα σε ένα τρίμηνο. Την επόμενη χρονιά όταν η κίνηση είναι πεσμένη κλαίγονται και ζητάνε τη συνδρομή της πολιτείας.
Φταίνε οι δικηγόροι που σε ξεβρακώνουν για μια νομική συμβουλή και προκειμένου να κερδίσουν μια υπόθεση παραμερίζουν το ποιος έχει δίκιο και ποιος έχει άδικο.
Φταίνε οι πολιτικοί που είναι οι πλέον αναίσθητοι και απατεώνες. Φταίνε γιατί δεν έχουν τσίπα και δε σέβονται τίποτα.
Φταίνε τα Μ.Μ.Ε. που μας πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες και έχουνε γίνει το όπιο του λαού. Οι συχνότητες από τις οποίες εκπέμπουν ανήκουν στο κράτος και δεν έχουνε δικαίωμα να τις εκμεταλλεύονται με το χειρότερο τρόπο και να παραμένουν ατιμώρητοι.
Φταίνε οι βιομήχανοι που δε χορταίνουνε λεφτά και με τη δικαιολογία οικονομικών κρίσεων και ότι δε βγαίνουν πάνε σε τρίτες χώρες πιο φτωχές όπου το εργατικό δυναμικό τους βγαίνει σχεδόν τζάμπα.
Φταίνε οι περισσότεροι δάσκαλοι και καθηγητές που εξασκούνε το λειτούργημα τους ως αγγαρεία με αποτέλεσμα τα παιδιά βόδια να πηγαίνουν στο σχολείο και μοσχάρια να γυρνάνε. Χάρη σε αυτούς ακμάζει η παραπαιδεία.
Φταίει ο στρατός όπου αντί να μάθει κάποιος πέντε χρήσιμα πράγματα μαθαίνει να σκουπίζει, να σφουγγαρίζει, να καθαρίζει πατάτες και να κάνει αγγαρίες προς τέρψην κάθε ανωτέρου των φαντάρων.
Φταίει η αστυνομία που η διαφθρά της έχει χτυπήσει κόκκινο και οι περισσότεροι αστυνομικοί είναι σαπιοκοιλιές και μέχρι να κουνήσουν το ένα πόδι βρωμάει το άλλο.
Φταίνε οι αγρότες που κοινοτικά κονδύλια δεν τα επένδυσαν σωστά αλλά τα έφαγαν σε κωλόμπαρα, σε μπουζούκια, σε παραθαλάσσια και σε αυτοκίνητα. Φταίνε που επί χρόνια δήλωναν παραπάνω κιλά για να παίρνουν περισσότερα λεφτά. Αν τα κιλά που δήλωναν ήταν πραγματικά τότε ο Θεσσαλικός και ο Σερραϊκός κάμπος θα έπρεπε να είναι τριώροφοι.
Φταίνε όλοι οι θολοκουλτιουριάρηδες που το παίζουν ανθρωπιστές υποστηρίζοντας λαθρομετανάστες παραβλέποντας το γεγονός ότι με αυτόν τον τρόπο βοηθάνε τους σωματέμπορους να μεγαλώνουν τις δουλειές τους. Φταίνε όταν υποστηρίζουνε τους πωλητές από άλλες χώρες χωρίς άδεια που τριγυρνάνε στους δρόμους και πουλάνε την πραμάτεια τους παραβλέποντας το γεγονός ότι αυτά τα προϊόντα φτιάχνονται από παιδικά χεράκια και η παιδική εργασία είναι κατακριτέα.
Φταίμε όλοι οι υπόλοιποι που ενώ αποτελούμε την πλειοψηφία επιτρέπουμε να μας βιάζουνε και να μας σοδομίζουνε κανονικά όλοι οι άλλοι αντί να τους στείλουμε στο διάολο. Φταίμε γιατί είμαστε μαζόχες. Ψηφίζουμε αυτούς που βρίζουμε ενώ εκ των προτέρων γνωρίζουμε ότι θα μας κλέψουνε και θα μας πηδήξουνε κανονικά.
Πάρτε το χαμπάρι. Αν δεν αλλάξει ο κλασσικός ο μαλάκας ο Έλληνας νοοτροπία και στάση ζωής μια ζωή θα τρώμε σφαλιάρες και σκατά. Ας κοιτάξει να κατακτήσει τη ζωή του με τις δυνάμεις του για λίγο και ας παρατήσει τις γνωριμίες και τα βύσματα γιατί μπορεί να του κάνουν τη δουλειά του τώρα αλλά μελλοντικά θα τα βρει μπροστά του, αν όχι αυτός τα παιδιά του σίγουρα. Και ξεκολλήστε πια από αυτό το γαμημένο κουτί που λέγεται τηλεόραση.
Οι συντεχνίες των επαγγελμάτων κατάντησαν να γίνουν άσυλα για τους παραβάτες και τους σκανδαλάρχες.

buzz it!

Δευτέρα 12 Απριλίου 2010

ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΟΙ

Σήμερα βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη. Πήγα να μοιράσω μερικά βιογραφικά και συνάντησα μερικά φιλαράκια. Με την κρίση χαθήκαμε και σιχάθηκα να τα λέμε μόνο μέσω internet με το skype και τα emails.
Σε πολλά πράγματα η συμπρωτεύουσα είναι φθηνότερη από τις Σέρρες και έτσι πήγα με ένα φίλο μου σε ένα κατάστημα ηλεκτρονικών ειδών, υπολογιστών και άλλων παρόμοιων προϊόντων μιας πασίγνωστης αλυσίδας που δραστηριοποιείται σε όλη την Ελλάδα. Πήγα να δω τιμές σε κάποια πράγματα που μ' ενδιαφέρουν (εφ' όσον δε μπορούμε να αγοράσουμε ας αρκεστούμε στο μπανιστήρι). Εκεί που περιφερόμασταν θυμήθηκα ότι πρέπει να αγοράσω μελανάκια για τον εκτυπωτή μου. Βλέπω έναν υπάλληλο και κατευθυνόμαστε προς αυτόν για να μας εξυπηρετήσει. Ξαφνικά περνάει από δίπλα μας ένας κοστουμαρισμένος τυπάς με πεοδείκτη (βλέπε γραβάτα) σα σίφουνας και πάει προς τον υπάλληλο που κατευθυνόμασταν και εμείς. Μετά από ένα λεπτό ξέσπασε και η μπόρα. Τι εννοώ; Ο κοστουμάκιας έβαλε τις φωνές στον υπάλληλο και τον έκανε ρόμπα σε όλο το μαγαζί μπροστά σε όλο τον κόσμο. Ο κακομοίρης ο υπάλληλος δεν έβγαλε κιχ. Έσκυψε το κεφάλι και άκουγε επί ένα δεκάλεπτο το κήρυγμα του ανωτέρου του. Δυστυχώς δεν ήταν μόνο κήρυγμα αλλά ο κοστουμάκιας με τον πεοδείκτη φρόντισε με αγενή τρόπο και αγριοφωνάρες να μειώνει τον υφιστάμενο του. Ο φίλος μου δεν άντεξε και στράφηκε προς το μέρος του και είπε με πολύ άγριο τρόπο στον κοστουμάκια ότι αν δε σταματούσε εκείνη τη στιγμή να διασύρει τον υπάλληλο, ο οποίος χαντακώθηκε εντελώς και καταβουρκωμένος ευχόταν να ανοίξει η γη να τον καταπιεί, θα του μετρούσε τα παΐδια μέσα στο μαγαζί μπροστά στον κόσμο για να καταλάβει πως είναι να σε κάνουν ρεζίλι. Τι να πει ο κοστουμάκιας; Κοκκίνισε, πρασίνισε, άλλαξε σαράντα χρώματα αλλά δεν έβγαλε τσιμουδιά. Βλέπετε ο φίλος μου τυχαίνει να είναι σχεδόν δυο μέτρα και να ζυγίζει πάνω από εκατό σαράντα κιλά. Γύρισε την πλάτη του και εξαφανίστηκε φουριόζος. Ελπίζω μόνο η θέση του κακομοίρη του υπαλλήλου μετά την παρέμβαση του φίλου μου αν μην έχει γίνει δυσκολότερη. Τελικά δεν αγοράσαμε τίποτα. Πήγαμε στη ρεσεψιόν, ζητήσαμε τον υπεύθυνο και όταν ήρθε του είπαμε για το περιστατικό και ότι είναι απαράδεκτο οι προϊστάμενοι να συμπεριφέρονται στους υφιστάμενους σαν να είναι οι τελευταίοι ζώα. Στο τέλος του δώσαμε συγχαρητήρια που κατάφεραν με αυτή τη συμπεριφορά να μας χάσει από πελάτες.
Τον λόγο δεν τον γνωρίζω που συνέβει το παραπάνω σκηνικό. Τέτοια σκηνικά γνωρίζω ότι συμβαίνουν συχνά και παντού. Δυστυχώς έχω βρεθεί πολλές φορές μπροστά σε τέτοιες καταστάσεις. Τέτοιες στιγμές εγώ εύχομαι να έχω εξαφανιστεί πόσο μάλλον ο κάθε παθών υπάλληλος. Είναι αρκετοί αυτοί που έχοντας κάποια εξουσία το παίρνουν πολύ πατριωτικά και ξεφεύγουν. Δε σέβονται τίποτα. Αυτούς δεν τους ελέγχει κανείς. Στον ιδιωτικό τομέα ισχύει η θεωρία ότι το σκατό πάει πάντα προς τα κάτω. Αυτό τι σημαίνει; Ότι ο απλός υπάλληλος θα πληρώσει τη νύφη ακόμα και όταν δεν φταίει. Και να φταίει όμως σίγουρα δεν αξίζει τέτοιο δημόσιο ξεφτιλισμό. Μπορούσε ο προϊστάμενος να πάρει τον υπάλληλο στο γραφείο του ή κάπου παράμερα και να του πει ότι έχει να του πει. Μπορούσε και με ευγενικό τρόπο να πει ότι ήθελε. Είναι αρκετοί εκείνοι που συγχέουν τις δικαιοδοσίες που τους έχουν ανατεθεί και νομίζουν ότι είναι ανώτεροι και ως άνθρωποι από κάποιους άλλους. Καλό θα ήταν να καταλάβουν ότι στο τέλος επιβεβαιώνεται πάντα το ίδιο πράγμα: ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΙΣΟΙ! Που είναι η πολιτεία για να προστατέψει τους ιδιωτικούς υπαλλήλους; Όπως πάντα είναι απούσα όπως και ο σεβασμός προς αυτούς που κάνουν πάντα την περισσότερη και πιο βρώμικη δουλειά.

buzz it!

Σάββατο 10 Απριλίου 2010

MTV UNPLUGGED: ALICE IN CHAINS (ΑΥΡΙΟ)


ΜΗ ΧΑΣΕΤΕ ΑΥΡΙΟ (11/04) ΣΤΗΣ 18:00 ΤΟ MTV UNPLUGGED. ΑΥΡΙΟ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ ΕΙΝΑΙ OΙ ALICE IN CHAINS. ΜΟΝΟ ΣΤΟ

buzz it!

Παρασκευή 9 Απριλίου 2010

ΣΑΦΑΡΙ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Καλησπέρες παίδες! Τις τελευταίες μέρες έκανα ένα γερό σαφάρι εργασίας. Πήρα το αυτοκίνητο, μια σακούλα βιογραφικά και μοίρασα παντού. Και πάλι. Μετά αγόρασα μια τοπική εφημερίδα με αγγελίες. Η συντριπτική πλειοψηφία των αγγελιών είναι απάτη γιατί σε οδηγούνε στη Herbal Life, άλλες είναι παλιές και δεν ισχύουν, άλλες θέλουν πωλήτριες, άλλες πλασιέ και άλλες γυναίκες για καφετέριες και μπαράκια. Μετά βίας βρήκα μία που αφορούσε μερική απασχόληση. Έστειλα με email το βιογραφικό μου και περίμενα.
Μετά από δυο μέρες πήρα απάντηση και πήγα για συνέντευξη. Καλά ο τύπος νομίζει ότι προσφέροντας μια θέση μερικής απασχόλησης είναι ο γαμάω. Έλεγε τη μια μαλακία μετά την άλλη. Το πρώτο σοκ ήρθε όταν μου είπε ότι δε διάβασε το βιογραφικό μου αλλά απλά με κάλεσε. Συγνώμη πόσα κιλά μαλάκας είσαι; Ερωτήσεις του τύπου: "Βλέπω γεννήθηκες έξω. Πώς έγινε αυτό; Πώς βρέθηκες στη Στοκχόλμη; Οι δικοί σου είναι εδώ στην Ελλάδα ή πάνω; Πώς είναι τα πράγματα στη Σουηδία;" Συγνώμη ρε τρόμπα τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη δουλειά; Η επόμενη ερώτηση ηταν αν γνωρίζω από υπολογιστές. Μόλις ξεκίνησα να του λέω τι γνωρίζω έρχεται η αποστομωτική απάντηση: "Καλά αυτά δε μ' ενδιαφέρουν. Το αντικείμενο της δουλειάς είναι άλλο". Τότε γιατί με ρωτάς ρε μάστορα; Το επόμενο κουλό ήταν ότι υπήρχε ένα θέμα με την ηλικία μου. Εγώ είμαι τριάντα πέντε ενώ αυτός θέλει έναν υπάλληλο μέχρι είκοσι εφτά ετών. Ο λόγος είναι ότι τα λεφτά θα είναι λίγα και θέλει περισσότερο ένα άτομο που θα συμπληρώνει από μια άλλη εργασία. Εφόσον διάβασα την αγγελία σου ρε βλήμα και είδα ότι θέλεις κάποιον για μερική απασχόληση γιατί σου έστειλα το βιογραφικό μου; Εγώ δε μπορώ να κάνω δεύτερη και τρίτη δουλειά για να συμπληρώσω; Αν είχα πρόβλημα θα το έκανα; Προτιμότερο είναι να πάρεις κάποιον πιτσιρικά που θέλει τη δουλειά για να έχει ένα χαρτζιλίκι για τα ποτά του ή κάποιον που θα το κάνει για βιοποριστικούς λόγους; Σου λέω ότι μ' ενδιαφέρει το αντικείμενο γιατί θα μάθω και κάτι. Τι άλλο θέλεις; Σου λέω επικοινώνησε με προηγούμενους εργοδότες για να δεις αν είμαι αποδοτικός ή όχι. Τι άλλο θες; Μόνο θεωρίες του κώλου να μου αραδιάζεις για να νιώσεις ότι είσαι κάποιος; Το ότι είμαι τριάντα πέντε χρονών δε σημαίνει ότι γέρασα. Αν δε θέλεις απλά πες το και μη μου σπας τ' αρχίδια μια ώρα. Στο τέλος μου είπε ότι αν και καίγεται να πάρει άτομο θα αποφασίσει σε ένα μήνα για να δει και άλλους υποψήφιους. Μη σώσεις και βρεις ποτέ ρε κόπανε! Άι σιχτίρ μαλάκα. Τζάμπα έχασα το χρόνο μου μαζί σου!
Πήρα τηλέφωνα σε γνωστούς και συγγενείς για να μεσολαβήσουν σε γνωστούς τους που έχουν επιχειρήσεις και ξέρω ότι θέλουν υπαλλήλους. Αν πάω μόνος μου δεν πρόκειται να με πάρουν εφόσον στην Ελλάδα όλες οι δουλειές γίνονται με γνωστούς. Και δε μιλάμε για δουλειές χλιδάτες. Ακόμα και σκατά να με βάλουν να καθαρίζω θα το κάνω. Δεν έχω πρόβλημα. Εκεί να δείτε κλάσσιμο. Όταν τους έκανα αγγαρείες, εξυπηρετήσεις και διόρθωνα τους υπολογιστές τους τζάμπα ήμουν καλός. Τώρα που βρίσκομαι στα δύσκολα όλοι παγωμένοι και με δυσκολία μου μιλούσαν. Ρε κουφάλες θα γυρίσει ο τροχός και θα γαμήσει και ο φτωχός. Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Όταν έρθει η ώρα παγωμένο θα σας το σερβίρω. Όλα είναι δανεικά.
Χθες το βράδυ ξενύχτησα ψάχνοντας για κανένα φως στις σελίδες του Α.Σ.Ε.Π. και του Ο.Α.Ε.Δ. Το απόλυτο τίποτα βασιλεύει εκεί πέρα. Αν δε με πιστεύετε μπείτε και μόνοι σας. Ειδικά στο portal του Ο.Α.Ε.Δ. δεν υπάρχει τίποτα. Τζάμπα υπάρχει αυτός ο οργανισμός.
Τεσπα! Το σαφάρι εργασίας συνεχίζεται. Ελπίζω κάτι να βρεθεί. Η αλήθεια ότι τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο και η ανεργία μεγαλώνει. Χάρη σε αυτό πολλοί εργοδότες βρίσκουν πάτημα και ξεπατώνουν τους εναπομείναντες υπαλλήλους τους. Πολλές φορές παραπονιούνται ότι δε βγαίνουν αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια για αρκετούς. Απλά τους ευνοεί η κατάσταση και κοιτάζουν να έχουν όσο το δυνατό μεγαλύτερη παραγωγή έργου με όσο λιγότερους υπαλλήλους γίνεται. Αυτό συνεπάγεται, απλήρωτες υπερωρίες, κόψιμο ενσήμων, μερική απασχόληση και άλλα παρόμοια χαρωπά πράγματα. Ο ιδιωτικός τομέας στην Ελλάδα είναι ένα τεράστιο μουρδέλο και κανένας δεν ασχολείται και να βάλει μια τάξη. Και το δημόσιο είναι άλλο μπουρδέλο αλλά εκεί οι υπάλληλοι είναι σε πολύ καλύτερη μοίρα και φυσικά κανείς δεν τους ελέγχει. Έτσι δημιουργούνται οι ταξικές και κοινωνικές διαφορές.
Μια δουλειά ρεεεεεεεεεεεεε!!! Πολλά ζητάω; Δε ζητάω ελεημοσύνη, δουλειά ζητάω. Τι άλλο να κάνω; Να κλέψω ή να σκοτώσω;

buzz it!

Τετάρτη 7 Απριλίου 2010

ΔΕΙΤΕ ΤΟ CAPITALISM: A LOVE STORY

Καλημέρα. Σήμερα λίγα θα πούμε και πολλά θα ακούσουμε και θα δούμε. Παρακάτω έχω βάλει το τελευταίο ντοκυμαντέρ του Michael Moore Capitalism: A love story. Δυστυχώς υπότιτλοι δεν υπάρχουν και για να πω την αλήθεια δεν έψαξα να βρω, οπότε θα πρέπει να ξεσκονίσετε τα αγγλικά σας. Το video το βρήκα στο documentary-log.com . Εκεί θα βρείτε πάρα πολλά ακόμα ντοκυμαντέρ για να τα παρακολουθήσετε εντελώς δωρεάν. Το λοιπόν δεν τίποτε άλλο παρά να σας ευχηθώ καλή τηλεθέαση. Η διάρκεια του ντοκυμαντέρ είναι δύο ώρες, δύο λεπτά και δεκαεφτά δεύτερα. Την πρώτη φορά που θα κάνετε κλικ θα σας πετάξει σε ένα άλλο παράθυρο διαφήμιση. Κλείστε το, ξαναπατήστε το play και το ντοκυμαντέρ θα ξεκινήσει.

buzz it!