ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Η σημερινή ανάρτηση θα είναι πιο ανάλαφρη σε σχέση με τις προηγούμενες του παρόντος ιστολογίου γιατί η θεματολογία της έχει να κάνει με τον κινηματογράφο. Πιο συγκεκριμένα έχω να σας προτείνω τρεις ταινίες οι οποίες μου άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις και είπα να τις μοιραστώ μαζί σας. Ίσως κάποιοι από εσάς να τις είδατε αλλά πιστεύω ότι υπάρχουν και κάποιοι που για διάφορυς λόγους ακόμα δεν τις έχουνε δει.
Η πρώτη είναι το THE WRESTLER. Πρωταγωνιστής ο, από πολλούς ξοφλημένος ως ηθοποιός, Mickey Rourke ο οποίος έδωσε ρεσιτάλ ερμηνείας. Μη σας μπερδεύει ο τίτλος. Πρόκειται για μια κοινωνική ταινία. Η κορυφή δεν είναι για πάντα. Όταν πέσεις από αυτήν όλοι σε ξεχνάνε. Έτσι συμβαίνει και με τον ήρωα της ταινίας. Η μοναξιά του ήρωα είναι εμφανής. Καλείται να παλέψει με τον ίδιο του τον εαυτό και να μαζέψει τα κομμάτια του προσπαθώντας να αποκαταστήσει τη σχέση με την κόρη του και να δημιουργήσει οικογένεια.  Η μόνη του χαρά είναι οι αναμνήσεις και τα παλιά μεγαλεία του παρελθόντος τα οποία αναπολεί. Στο τέλος απογοητευμένος από όλους και από όλα επιλέγει να συνεχίσει το μοναχικό του δρόμο. Έξοχη ερμηνεία, καταπληκτική φωτογραφία, και ξεφεύγει λιγάκι από τα Χολυγουντιανά πρότυπα θυμίζοντας στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας ότι η τελευταία είναι τραβηγμένη σαν μονόπλανο.
Η δεύτερη ταινία που έχω να προτείνω είναι επίσης από τις Η.Π.Α. Ο λόγος γίνεται για το STATE OF PLAY. Μια πολύ δυνατή ομάδα ηθοποιών όπως ο Russel Crowe, Ben Affleck, Rachel McAdams και άλλοι δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό. Η ταινία έχει να κάνει με την πολιτική διαπλοκή και τις ίντριγκες. Ένας δημοσιογράφος που παραμένει ρομαντικά πιστός στο λειτούργημα που υπηρετεί καταφέρνει να ξεσκεπάσει ένα μεγάλο σκάνδαλο στο οποίο είναι αναμειγμένος ο καλύτερος φίλος του που είναι και γερουσιαστής. Προσωπικά είναι η πρώτη ταινία που αναφέρεται και στα blogs τα οποία χρησιμοποιούνται ως δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ δημοσιογράφων και αναγνωστών.
Η τρίτη και τελευταία μου πρόταση είναι ευρωπαϊκής παραγωγής και πιο συγκεκριμένα από τη Γαλλία. Η ταινία αυτή είναι η MARTYRS. Προσωπικά πιστεύω ότι ο γαλλικός κινηματογράφος είναι ο μόνος που μπορεί να σταθεί ισάξια απέναντι στον αμερικάνικο από άποψη παραγωγής. Κατ' εμέ είναι ακόμα καλύτερος γιατί δεν είναι πασπαλισμένος με τη χολυγουντιανή χρυσόσκονη. Είναι πιο ωμός και πιο ρεαλιστικός. Έτσι και η ταινία που προανέφερα. Καλοτραβηγμένη, με αρκετά εφέ αλλά και ωμή. Δυο κοπέλες έρχονται αντιμέτωπες με μια τρομαχτική αλήθεια και γίνονται πειραματόζωα ορισμένων τρελλών, όπως και άλλοι πριν από αυτές. Τελικό αποτέλεσμα είναι ο θάνατος των ηρωίδων. Υπάρχει πολύ αίμα χωρίς όμως η ταινία να θεωρηθεί splatter. Σκηνοθέτης είναι ο Pascal Laugier και πρωταγωνίστριες είναι οι Milene Jampanoi και Morjane Alaoui. Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΔΕ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ;

Και όμως είναι γεγονός. Για άλλη μια φορά αποδείχτηκε σ' εμένα προσωπικά ότι η Ελλάδα είναι η χώρα των θαυμάτων και ότι σου έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις. Όχι δε πρόκειται να σας μαυρίσω την ψυχή ούτε και να γκρινιάξω. Θα μοιραστώ μαζί σας ένα ευχάριστο συμβάν το οποίο θεωρώ ως μια ευχάριστη νότα στις δύσκολες μέρες που ζούμε. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
   Πριν από ένα μήνα περίπου αγόρασα ένα πλυντήριο πιάτων. Με δόσεις φυσικά και είκοσι τέσσερις τον αριθμό προς τριάντα ευρώ μινιαίως. Η πληρωμή των δόσεων θα γίνει μέσω της Εθνικής Τράπεζας. Ήρθε το πλυντήριο στο σπίτι, το συνδέσαμε, δουλεύει και όλα καλά. Τώρα περιμένω κάθε μήνα τα τσέκια. Μετά από μερικές μέρες πήρε τηλέφωνο η μάνα μου και μου είπε ότι ήρθε ένας φάκελος από την Εθνική τράπεζα. Σκέφτηκα ότι θα είναι η πρώτη δόση, σχετικά νωρίς εφόσον δε συμπληρώθηκε μήνας. Τον παρέλαβα, τον άνοιξα και είδα το ποσό. Τριάντα ευρά. Παραξενεύτηκα όταν είδα ότι στο πλαίσιο της προηγούμενης δόσης είχε ημερομηνία του 2007. Πήγα στο κατάστημα από όπου αγόρασα την προαναφερθείσα συσκευή και έκπληκτος άκουσα την κοπέλλα στο ταμείο να μου λέει ότι δε μπορώ να πληρώσω γιατί έπρεπε να  έχω και μια ειδική κάρτα (όχι πιστωτική) για να μπορώ να πληρώνω στο κατάστημα. Τέτοια κάρτα όμως δεν παρέλαβα. Έπρεπε να πάω στην τράπεζα για να ολοκηρωθεί η συναλλαγή και όταν ρώτησα γιατί έχει ημερομηνία του 2007  στο πλαίσιο της προηγούμενης δόσης η υπάλληλος δεν ήξερε οπότε παρέμεινα στα μαύρα σκοτάδια.
   Την επόμενη μέρα πήγα στην Εθνική τράπεζα, δίνω το χαρτί και την ταυτότητα μου και λέω στην ταμία ότι θέλω να πληρώσω μια δόση και έκπληκτος την ακούω να λέει ότι αυτό το χαρτί δεν είναι για να πληρώσω αλλά για να πληρωθώ. Η ημερομηνία του 2007 οφείλεται σε μία πιστωτική που είχα, mastercard συγκεκριμένα, και την ακύρωσα γιατί μου ήπιαν το αίμα με τις δόσεις και η τράπεζα έπρεπε να μου επιστρέψει το σεβαστό ποσό των τριάντα ευρώ ( αφού μου έφαγαν περίπου 15000 ευρώ για μια κάρτα που είχε όριο 6000 και δεν είχα χρησιμοποιήσει ούτε τα μισά). Από το καθόλου καλό είναι και το τίποτα σκέφτηκα. Για να τα πάρω όμως έπρεπε να ακολουθήσω τη γραφειοκρατική οδό, το οποίο σημαίνει να πάω στον πάνω όροφο σε μια υπάλληλο, να πάρει έγκριση από την Αθήνα και μετά να πάω στο ταμείο. Για να πάω στο ταμείο έπρεπε όμως να βγάλω καινούριο χαρτάκι με αριθμό προτεραιότητας γιατί όσο βρισκόμουν στον επάνω όροφο η σειρά μου είχε περάσει. Είπαμε έγινε θαύμα, δε βρισκόμαστε στον παράδεισο για να πάνε όλα τέλεια. Τελικά τα πήρα τα χρήματα και τα έδωσα βεβαίως την ίδια μέρα για να πληρώσω τα κοινόχρηστα. Το χρήμα όταν υπάρχει πραγματικά ρέει με ταχείς ρυθμούς.
   Θεώρησα ότι έπρεπε να το μοιραστώ μαζί σας γιατί αναμφίβολλα είναι μια σπάνια εμπειρία την οποία αμφιβάλλω αν θα την ξαναζήσω.

ΣΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ GOOGLE ΤΟ TWITTER

   Τον τελευταίο καιρό έχουμε παρατηρήσει όλοι μας ένα φαινόμενο. Ποιο είναι αυτό; Το κλείσιμο διαφόρων blogs από τη Google χωρίς προειδοποίηση και χωρίς λόγο. Δυστυχώς το φαινόμενο επεκτείνεται.
  Με κοινωνικά δύκτια δεν πολυασχολούμαι. Λογαριασμό δεν έχω στο Facebook. Μόνο στο Twitter έχω γιατί μου αρέσει η ιδέα του microblogging αν και δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα μ 'αυτό. Για να ακριβολογήσω δεν ασχολήθηκα καθόλου. Λίγο η τεμπελιά, λίγο ο ανύπαρκτος χρόνος λόγω δουλειάς... Παρ' όλα αυτά ερχόταν στο mailbox μου μυνήματα για το ποιοι μ' έκαναν add και το ανταπέδιδα... Εδώ και καιρό σταμάτησαν αυτά τα adds. Δε στενοχωρήθηκα γιατί δεν ασχολήθηκα με το twitter, οπότε δεν έχω και απαιτήσεις αλλά παραξενεύτηκα. Να σταματήσουν όλα μαχαίρι; Μέχρι που πήρα την απόφαση πριν μερικές μέρες και προσπάθησα να μπω στη σελίδα μου στο Twitter και μετά στο λογαριασμό μου.
   ΑΜ ΔΕ!!! Bρέθηκα έκπληκτος όταν είδα μηδενισμένα following και followers και είδα ένα μύνημα στα αγγλικά ότι το περιεχόμενο που παρείχα ήταν ύποπτο. Για το λόγο του αληθές δείτε τα παρακάτω screenshots (διπλό κλικ για μεγέθυνση).

 

      Αν θέλετε κάντε κλικ εδώ για να δείτε και μόνοι σας. Φυσικά τους έστειλα ένα email διαμαρτυρόμενος και στολίζοντας το με αρκετά "γαλλικά". Περιμένω ακόμα την απάντηση. Πάντως το θεωρώ απαράδεκτο να μη μου στείλουν ούτε ένα email για να με προειδοποιήσουν και να με ενημερώσουν. Οι τακτικές τη Google επεκτείνονται και αλλού.

LITHUANIA VIDEO CLIP

  Καλησπέρα σε όλους και σε όλες. Σήμερα δε θα αναφερθώ σε καμιά προσωπική περιπέτεια ούτε σε κακώς κείμενα της ελληνικής πραγματικότητας. Σήμερα θα ήθελα να σας παρουσιάσω ένα video clip που έκανα για τη Λιθουανία όπου βρέθηκα τον Αύγουστο. Αυτόν τον καιρό ετοιμάζω κάτι μεγαλύτερο και ελπίζω να πετύχει. Ελπίζω σε δύο με τρεις εβδομάδες να είναι έτοιμο. Μέχρι τότε δείτε το παρακάτω video το οποίο υπάρχει και στη δεξιά στήλη του παρόντος ιστολογίου μαζί με άλλα videos από το κανάλι μου στο YouTube. Για καλύτερη τηλεθέαση το έκανα HD. Ελπίζω να σας αρέσει αν και δεν είναι ότι καλύτερο.

Η ΤΕΛΕΙΑ ΧΩΡΑ: Η ΟΝΕΙΡΟΧΩΡΑ

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια χώρα όπου όλα ήταν υπέροχα. Δεν υπήρχαν μείζες, σκάνδαλα, οι πολιτικοί ήταν ευσυνείδητοι και υπεύθυνοι, το ίδιο και οι πολίτες, ο λαός έπαιρνε αποφάσεις για τα πάντα με δημοψηφίσματα, οι δημόσιες υπηρεσίες λειτουργούσαν κανονικά και ήταν εξυπηρετικές για τον πολίτη με το παραπάνω. Η κληρονομικότητα στην πολιτική απαγορευόταν διά ροπάλου.
Στον ιδιωτικό τομέα τα αφεντικά έδιναν στους υπαλλήλους τους ότι προβλεπόταν από το νόμο και δεν τους έκλεβαν ούτε τους καταπίεζαν. Όταν σημειώνονταν κάποια παρατυπία ο κρατικός μηχανισμός τη διόρθωνε σε χρόνο μηδέν λόγω των τακτικότατων ελέγχων. Δεν υπήρχε η μάστιγα των stage και της ημιαπασχόλησης.
Οι δρόμοι ήταν πεντακάθαροι και ο σεβασμός στη φύση φαινόταν παντού. Οι πολίτες σέβονταν ο ένας το άλλον και δεν κοίταζαν να εκμεταλευτούνε καταστάσεις εις βάρος των συμπολιτών τους. Δεν έβλεπες καρέκλες, καφάσια και τενεκέδες να δεσμεύουν ένα κομμάτι του δρόμου το οποίο προοριζόταν για κάποιον ως πάρκινγκ.
Η παιδεία ήταν υποδειγματική, χωρίς αιώνιους φοιτητές, χωρίς το πανεπιστημιακό άσυλο να υφίσταται για κάποιους "καλοθελητές" και πάνω απ' όλα ήταν δωρεάν στην κυριολεξία. Η παραπαιδεία ήταν άγνωστη σ' αυτή τη χώρα.
Οι τράπεζες δε λειτουργούσαν σαν αγιογδύτες με τοκογλυφικές μεθόδους. Απαγορεύοταν ρητά από το νόμο οι κατασχέσεις και οι δανειολήπτες ποτέ δεν είχαν το άγχος για την αποπληρωμή του δανείου τους. Σε καμία περίπτωση δεν επιτρεπόταν η μισή οικονομία της χώρας να βρίσκεται στα χέρια μερικών οικογενειών. Υπήρχε κάποιο όριο και σε περίπτωση που κάποιος αποκτούσε πολλά χρήματα περνούσε από έλεγχο για το πως τα απέκτησε και αν τα πράγματα γινόταν επικίνδυνα, δηλαδή συσσώρευση του πλούτου σε λίγους, γινόταν ανακατανομή αυτού.
Τα νοσοκομεία ήταν σα ξενοδοχεία πέντε αστέρων. Το φακελάκι δεν υπήρχε στην ιατρική διάλεκτο και οι γιατροί και οι νοσοκόμες εξασκούσαν το λειτούργημα τους με κύριο κίνητρο την αγάπη για τον συνάνθρωπο τους και τη θέληση για προσφορά.
Στη τηλεόραση οι τηλεκατίνες δεν υπήρχαν και ο σεβασμός για τον τηλεθεατή φαινόταν από τα προγράμματα των καναλιών. Τα τηλεσκουπίδια τα εξόρισαν πριν πάρα πολύ καιρό και τα Μ.Μ.Ε. δεν ήταν κατευθυνόμενα αλλά ανεξάρτητα και αξιοκρατικά.
Η τεράστια περιουσία της εκκλησίας εκμεταλευόταν κατάλληλα και τα κέρδη πήγαιναν σε διάφορα κοινοφελή έργα, σε ιδρύματα και ανακούφιζαν ανθρώπους που είχαν ανάγκη.
Σ' αυτή τη χώρα για να βγει κάποιος στη σύνταξη δεν ήταν απαραίτητη προϋπόθεση να πεθάνει.
Οι αγρότες δεν έκλειναν ποτέ τους δρόμους όταν ήταν δυσαρεστημένοι γιατί σέβοταν τους άλλους πολίτες. Δεν είχαν παράλογες απαιτήσεις όπως όταν βρέχει να ζητάνε αποζημίωση από το κράτος. Αναλάμβαναν την ευθύνη και το ρίσκο για τη δουλειά που επέλεξαν. Ούτε οι επιδοτήσεις για καλιέργειες και μηχανήματα που έπαιρναν μετατρέπονταν σε διαμερίσματα στις πόλεις, αυτοκίνητα και παραθαλάσσια σπίτια.
Λογοκρισία δεν υπήρχε. Ο καθένας εξέφραζε ανοιχτά τα πιστεύω του χωρίς να φοβάται ότι θα υποστεί κυρώσεις.
Τα σώματα ασφαλείας δε λειτουργούσαν σα νταβατζήδες. Υπήρχε διακριτικότητα και θέληση για εξυπηρέτηση και προστασία των πολιτών.
Στις τουριστικές περιοχές οι ντόπιοι επιχειρηματίες δεν κοίταζαν να ξεβρακώσουν σε μια νύχτα τους τουρίστες με υπερχρεώσεις των προϊόντων και των υπηρεσιών που παρείχαν. Τους σέβοταν και ήθελαν οι τελευταίοι να τους επισκεφτούνε και τις επόμενες χρονιές. Κοίταζαν μακρυπρόθεσμα.
Η κάθε κυβέρνηση αυτής της χώρας δεν ήταν δουλική απέναντι σε άλλες χώρες και διεθνείς οργανισμούς. Έδειχνε πυγμή και όρθωνε το ανάστημα της κάθε φορά που άλλα κράτη κοίταζαν να την προσβάλλουν με διάφορους τρόπους. Υπήρχε πραγματική εξωτερική πολιτική.

Είμαι σίγουρος ότι τα καλά πράγματα θα συνέχιζαν σ' αυτή τη χώρα αν δε χτυπούσε το τηλέφωνο με επακόλουθο να ξυπνήσω. Όνειρο ήταν ρε γαμώτο. Απότομη προσγείωση στη χάλια πραγματικότητα που ζούμε. Δε βλέπω την ώρα να ξανακοιμηθώ.