ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΕ ΤΑ ΕΛ.ΤΑ. ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ;

Εσείς πόσο ευχαριστημένοι είστε από τα ελληνικά ταχυδρομεία (ΕΛ.ΤΑ.); Τον περασμένο μήνα η παραδοσιακή αλληλογραφία μου ήταν κάπως αυξημένη. Ορισμένες επιστολές ήρθαν σα συστημένες. Όμως ο ταχυδρόμος φαίνεται ότι θέλει να μου κάνει καψόνι και άρχισα να πιστεύω ότι το θέμα έγινε προσωπικό.
Αυτό το διάστημα δε δουλεύω και είμαι στο ταμείο ανεργίας (τα καλά του ιδιωτικού τομέα). Όταν ένας ταχυδρόμος έχει να παραδώσει συστημένα γράμματα πρέπει να χτυπήσει το θυροτηλέφωνο για να δει αν είναι ο παραλήπτης στο χώρο του για να το παραδώσει. Αν δεν είναι αφήνει στο γραμματοκιβώτιο ένα χαρτί - ειδοποίηση. Μα έλα που κάποιοι βαριούνται! Στη δική μου περίπτωση ενώ είμαι όλη τη μέρα στο σπίτι ουδέποτε χτύπησε το θυροτηλέφωνο ο ταχυδρόμος για να μου παραδώσει την αλληλογραφία. Προτιμάει να γράφει ειδοποιήσεις και να τις αφήνει στο καλοριφέρ της εισόδου της πολυκατοικίας (τα γραμματοκιβώτια τα έχει καταργήσει) χωρίς να σκεφτεί αν επείγει η παράδοση ή όχι. Πολλές φορές οι επιστολές που αφήνει στο καλοριφέρ πέφτουν πίσω απ' αυτό και μετά για να τα πάρουμε πρέπει να σκεφτόμαστε πατέντες, να γίνουμε Μαγκάιβερ δηλαδή. Πιο χρονοβόρο δεν είναι να γράφεις ειδοποιήσεις από το να πατάς το θυροτηλέφωνο; Εκτός αν τις έχει έτοιμες από το πρωί που ξεκινάει η δουλειά του. Το σπάσιμο νεύρων είναι ότι πάντα τύχαινε να είναι Παρασκευή όταν μου άφηνε τις ειδοποιήσεις στο καλοριφέρ της εισόδου της πολυκατοικίας (βαριέται να τα αφήσει στο γραμματοκιβώτιο) με αποτέλεσμα να περιμένω να περάσει το Σαββατοκύριακο για να παραλάβω αυτό που μου έστειλαν. Το πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο όταν πας στο ταχυδρομείο και περιμένεις δυο με τρεις ώρες για να εξυπηρετηθείς γιατί πάντα δουλεύουν το πολύ δυο άτομα στο γκισέ άσχετα αν υπάρχουν θέσεις για άλλους τέσσερις υπαλλήλους οι οποίες είναι πάντα κενές.
Τον τελευταίο μήνα όπως προανέφερα το ίδιο καψώνι μου συνέβει τρεις με τέσσερις φορές. Την τελευταία φορά πήγα στο διευθυντή μέσα στα νεύρα να του ζητήσω εξηγήσεις. Παραδέχτηκε ότι έχω δίκιο και ότι ο ταχυδρόμος ωφείλει να χτυπάει το θυροτηλέφωνο ΑΛΛΑ... (πάντα αυτό το αλλά τα χαλάει όλα) δεν είναι δυνατόν να επιβλέπει τον κάθε ταχυδρόμο. Ρε άνθρωπε γι' αυτό το λόγο σου κάνω παράπονα. Κάνε του συστάσεις. Τελικά όλοι σου δίνουν την εντύπωση ότι βαριούνται να δουλέψουν. Έφτασα σε σημείο να λέω ευτυχώς που είμαι άνεργος για να μπορώ να είμαι με τις ώρες στο ταχυδρομείο για να τελειώσω τη δουλειά μου αλλιώς θα έπρεπε να χάσω μεροκάματα.

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ FOREVER

Λόγω φόρτου εργασίας και επειδή φιλοξενώ συγγενείς από το εξωτερικό μου είναι λιγάκι δύσκολο να αναρτώ κάθε μέρα post. Για το χθεσινό επεισόδιο όμως δε γίνεται να μη γράψω κάτι. Τι ακριβώς εννοώ;
Χθες το πρωί έπρεπε να στείλω εφτά έγγραφα με fax. Επειδή δεν αξιώθηκα ακόμα να ρυθμίσω αυτό που έχω στο σπίτι αποφάσισα να απευθυνθώ στο ταχυδρομείο της πόλης. Ήξερα εκ των προτέρων ότι θα μου έκοβαν τον κώλο με τις τιμές τους αλλά η δουλειά έπρεπε να γίνει οπωσδήποτε.
Πηγαίνω νωρίς το πρωί στο ταχυδρομείο και πάω σε έναν υπάλληλο που φορούσε κάτι πατομπούκαλα τα οποία ονόμαζε γυαλιά και τον ρωτάω πόσο κοστίζει μια σελίδα να στείλω με το fax στην Αθήνα. Η απάντηση του ήταν: "Άστο καλύτερα, είναι πολύ ακριβά". ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΜΠΑΡΜΠΑ!!! Και τι σε νοιάζει εσένα πόσο θα πληρώσω. Κάνω δεύτερη προσπάθεια ρωτώντας τον ευγενικά πόσο κοστίζει η σελίδα και του λέω ότι είναι επείγον. Η απάντηση του; "Καλύτερα να πας σε έναν ιδιώτη. Εδώ είναι ακριβά". Αρχίζουν τα νεύρα μου να γίνονται κρόσια και του λέω με ανεβασμένο τον τόνο της φωνής μου ότι δε με ενδιαφέρει το κόστος και να μου πει που θα απευθυνθώ για να στείλω τα fax. Ο τύπος το χαβά του. Τέλος πάντων μετά από μερικά μπενιλίκια και συνολικά πέντε προσπάθειες μου είπε να απευθυνθώ στο γκισέ Νο 6.
Μετά από μισή ώρα που κράτησε η όλη η διαδικασία αποστολής των fax ήρθε η στιγμή να πληρώσω. Σχεδόν δεκατρία ευράκια. Πάω σε άλλο γκισέ να πληρώσω αλλά για κακή μου τύχη έπρεπε να περιμένω να τελειώσει η τηλεφωνική συνδιάλεξη που είχε ο υπάλληλος. Βρε χτυπούσα νευρικά τα δάχτυλα μου στον πάγκο, βρε ξεροέβηχα αυτός τον χαβά του. Μιλούσε για ένα τροχόσπιτο που ήθελε να αγοράσει. Μόνο όταν του είπα ότι βιάζομαι (εννοείται με συνοδεία μπινελικίων) καταδέχτηκε να κλείσει το γαμοτηλέφωνο του και να πάρει τα ταπεινά μου χρήματα και να μου κόψει τιμολόγιο.
Είναι να μην πάρει μια καρέκλα δημοσίου ο έλληνας. Έτσι και την πάρει στ' αρχίδια του όλα.