Είναι γεγονός! Μετά από ενάμιση χρόνο πήρα ένα χαρτί που περίμενα. Αθάνατο ελληνικό δημόσιο! Να γίνω πιο συγκεκριμένος.
Στα μέσα του Σεπτέμβρη του 2009 καταθέσαμε τα χαρτιά και το παράβολλο για να γίνει η αναγνώριση του πτυχίου της αρραβωνιαστικιάς μου. Ενάμιση χρόνο κράτησε η διαδικασία. Ελληνικό φαινόμενο εφόσον σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του εξωτερικού η διαδικασία για να ολοκληρωθεί χρειάζεται από δύο μέρες έως δύο εβδομάδες το πολύ. Την περασμένη εβδομάδα λάβαμε email που έλεγε ότι μπορούμε να παραλάβουμε την αναγνώριση. Δεν το πίστευα μέχρι να πάρω σήμερα από τα Κ.Ε.Π. το χαρτί. Τελικά όλος ο χαμός για μια απλή κόλλα Α4 εκτυπωμένη με μια σφραγίδα την οποία την παραλάβαμε τσαλακωμένη σα σκουπίδι από τα Κ.Ε.Π.
Το χαρτί έχει υπογραφεί τέλη Ιανουαρίου του 2011. Δηλαδή για να μας ενημερώσουν με ένα email χρειάστηκαν σχεδόν δύο μήνες. Άντε να με πείσεις μετά ότι σε ορισμένες υπηρεσίες του δημοσίου (ουκ ολίγες) δεν κωλοβαράνε συστηματικά και με τέμπο.
Το άλλο κουφό που είναι και πάλι ελληνική πατέντα είναι ότι το χαρτί που παραλάβαμε αναγνωρίζει το πτυχίο ως ομότιμο τίτλο ελληνικού πανεπιστημίου αλλά για να αναγνωριστεί ως πτυχίο κοινωνιολογίας πρέπει να δώσει η κοπέλλα δυο μαθήματα. Και επειδή εδώ κοντά κανένα πανεπιστήμιο δεν έχει τμήμα κοινωνιολογίας (ούτε στη Θεσσαλονίκη) πρέπει να τραβιώμαστε στρην Αθήνα, στην Κρήτη ή όπου αλλού υπάρχει τμήμα της συγκεκριμένης σχολής το οποίο σημαίνει παραπάνω έξοδα. Tο ακόμα πιο κουφό; Στο χαρτί λέει ότι αναγνωρίζεται το πτυχίο κοινωνιολογίας (στα αγγλικά) ενώ στα ελληνικά μας λένε ότι πρέπει να δώσουμε εξετάσεις άλλα δυο μαθήματα για να αναγνωριστεί και η ειδικότητα. Λίγο φάσκουν και αντιφάσκουν ή νομίζω; Υποτίθεται ότι αυτά θα είχαν εκλείψει μεταξύ των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά όχι εδώ πέρα. Εδώ είναι Ελλάδα, δεν είναι παίξε γέλασε. Πήρα τηλέφωνο στο Δ.Ο.Α.Τ.Α.Π. και ζήτησα διευκρινήσεις. Η απάντηση από την άλλη πλευρά της γραμμής; "Αυτό είναι μια ελληνική ιδιαιτερότητα". Ορίστε; Μα στην Ελλάδα μόνο ιδιαιτερότητες υπάρχουν και εισπρακτικές τακτικές. Τίποτε άλλο!
Πέρα από την πλάκα πιστεύω ότι μερικές απολύσεις πρέπει να γίνουν σε άτομα που κωλοβαράνε στο δημόσιο μπας και ταρακουνηθούνε οι υπόλοιποι και δουλέψει καμιά υπηρεσία πιο γρήγορα. Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε ενάμισι χρόνο και όποτε παίρναμε τηλέφωνο να μας μιλάνε με τουπέ σα να μας κρατάνε στο χέρι και να μιλάνε εριστικά. Γνωρίζω ότι πολύς κόσμος ταλαιπωρείται με το Δ.Ο.Α.Τ.Α.Π. και περιμένει το λιγότερο ενάμισι χρόνο για να πάρει την αναγνώριση και να βγει στην αγορά εργασίας. Στην ουσία χάνει χρόνο από τη ζωή του περιμένοντας. Καλό θα ήταν όλοι οι ανευθυνο-υπεύθυνοι να ανοίξουν τα στραβά τους και να κάνουν κάτι. Όχι μόνο να τσεπώνουν τα παράβολλα και μετά στα παπάρια τους! Νομίζω;
Δευτέρα 4 Απριλίου 2011
ΕΝΑΜΙΣΙ ΧΡΟΝΟ ΓΙΑ ΕΝΑ ΧΑΡΤΙ
Αναρτήθηκε από
hackaday
στις
15:37
13
σχόλια
Ετικέτες ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ, ΔΗΜΟΣΙΟ, ΔΟΑΤΑΠ, Ελλαδα, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ, ΠΤΥΧΙΟ
Τετάρτη 30 Μαρτίου 2011
ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΝΕ "ΚΑΠΟΙΟΙ" ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ ΑΡΒΥΛΑ; EEEΕΕΕΕΕΕ;
Πολλά και διάφορα με ώθησαν σε ταπιροκρανίωση και για να ξεδώσω είπα να γράψω κάτι. Μη με παρεξηγείτε που θα πηγαίνω από το ένα θέμα στο άλλο. Είναι και περασμένη η ώρα...
Για αρχή να πούμε για τον ΣΚΑΪ που εφόσον για μερικά χρόνια φροντίζει να γίνει αρεστός με τη δενδροφύτευση μετά αρχίζει να πετά με πλάγιο τρόπο το μύνημα ότι οι έλληνες αποτελούμε έθνος εδώ και 190 χρόνια μόνο. Αυτό χάρη στον τίτλο του ντοκυμαντέρ "1821 η γέννηση ενός έθνους". Με μια απλή αναζήτηση στον γούγλη θα το δείτε. Συγνώμη ρε παλικάρια εκεί πέρα αλλά πιο μπροστά τι ήμασταν; Κράτος ως προς την αρχή διοίκησης και ως έδαφος ίσως να μην υπήρχε για μεγάλο χρονικό διάστημα (ας είναι καλά οι ξένοι "φίλοι" και "σύμμαχοι" του τότε που τους έχουμε και σήμερα) αλλά έθνος είμαστε εδώ και αρκετές χιλιάδες χρόνια. ΟΙ Κούρδοι, οι Παλαιστίνιοι και οι Ασύριοι που δεν έχουν κράτη δεν υφίστανται ως έθνη; Το έθνος δεν είναι αυτό που τους χαρακτηρίζει και τους ξεχωρίζει στις χώρες που ζούνε; Για ανοίξτε κανένα βιβλίο γιατί δημοσιογράφος που λέει ψέμματα και ανακρίβειες είναι επικίνδυνος και δυστυχώς στην Ελλάδα έχουμε πολλά κρούσματα από δαύτους γιατί τα λεφτά και τα συμφέροντα είναι πολλά.
Παραμένουμε στη greek TV. Πάμε στη δημόσια τηλεόραση που πληρώνουμε με το παραπάνω. Βρήκε η Στάη ανήμερα της εθνικής επετείου αφορμή να πει ανακρίβειες με τη μάσκα της συνέντευξης - ρεπορτάζ - συζήτησης. Η αλλοίωση της ιστορίας βέβαια είναι κάτι καλά σχεδιασμένο και αυτό φαίνεται και από τα βιβλία του σχολείου. Κάτι μου λέει ότι σύντομα μαζί με τους πολιτικούς που θα φύγουν νύχτα θα πάρουν πόδι και κάτι γλοιώδη ανθρωπάρια που το μόνο που κάνουν είναι να λένε πίπες στο γυαλί για να φουσκώνει το πορτοφόλι τους.
Πάμε στο ράδιο αρβύλα. Ωραία εκπομπή, δε λέω... Γελάω αρκετά αν και βασικά είναι μια εκπομπή που αναπαράγει videos από το You Tube και τα άλλα κανάλια (πράγμα που κάνει και ο Λαζόπουλος, το Όλα και άλλες εκπομπές). Τόση αγάπη για το Μπουτάρη, το δήμαρχο της Θεσσαλονίκης, δεν μπορώ να την καταλάβω. Θεωρώ μεγάλη ηλιθιότητα να υποστηρίζω κάποιον μόνο και μόνο επειδή είναι σε κόντρα με τη Βουγιουκλάκη της Θεσσαλονίκης (τον Άνθιμο λέω). Τα σκουπίδια που σας έπνιξαν εκεί πέρα δε σας πειράζουν; Τα έργα που δε γίνονται δε σας αφορούνε; Τα χιλιάδες προβλήματα εξαφανίζονατι από την καθημερινότητα μόνο με το όνομα του δημάρχου; Συνεχίστε να διαβάζετε αυτή την ανάρτηση. Παρακάτω λέω ποιο τραγούδι είναι αυτό που λένε οι "κάποιοι" στο ράδιο αρβύλα.
Θυμάμαι κάτι που είχα αναφέρει σε παλιότερη μου ανάρτηση. Προς τη μέση της ανάρτησης βρίσκεται και αναφέρομαι σε έναν τηλεπαρουσιαστή. Το θυμάμαι και τώρα τον βλέπω που το παίζει τίμιος και δίκαιος και τρελαίνομαι. Τεσπα!
Η Μέρκελ πήρε τη μούτζα της στις εκλογές του κρατιδίου όπου το κόμμα της για σχεδόν 60 χρόνια ήταν κυρίαρχο και το ευχαριστήθηκα. Κάτι μου λέει ότι στις μεγάλες εκλογές θα πάρει τον πούλο. Το ίδιο ακούγεται να ισχεί και για τον Σαρκοζί, εκείνο τον γάλλο πολιτικό που όσο μπόι του λείπει το έχει σε μύτη.
Έχουμε και τη μύνηση της συμμαχίας των δημοσιογράφων του MEGA κατά ενός ιστολογίου. Το Φίμωτρο το ξέρω σαν όνομα. Ένα είναι σίγουρο. Η διαφήμιση που του έγινε είναι το κάτι άλλο. Δεν ξέρω αν το έχουν bloggers ή δημοσιογράφοι. Αν ανήκει σε δημοσιογράφους δε το λυπάμαι καθόλου. Αν είναι bloggers - διαπλεκόμενοι πάλι δεν τους λυπάμαι. Αν είναι απλοί άνθρωποι λέω κρίμα. Τα τέσσερα εκατομύρια (τόσα νομίζω ότι είναι) που ζητάει η δημοσιογραφική παρέα πιστεύει ότι θα τα πάρει;
Και φτάνουμε στη χαρούμενη παρέα που λέγεται ελληνική πολιτική σκηνή. Ο λόγος για την κυβέρνηση και τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Βαδίζουν όλοι στα χαμένα. Έχουν χάσει το μπούσουλα στην κυριολεξία όλοι ανεξαιρέτως και προσπαθούνε να μας πείσουν ότι κάτι κάνουν. ΕΛΕΟΣ!!! Φύγετε όλοι σας. Είναι ο μόνος τρόπος για να κάνετε κάτι καλό γι' αυτόν τον τόπο, αν πραγματικά θέλετε να κάνετε κάτι καλό.
Ξαναπερνάμε στο ράδιο αρβύλα. Επειδή θεωρώ ότι είναι μεγάλη μαλακία να μεταδίδεις κάτι και να μη λες τι είναι, το τραγούδι που βάζουν στην εκπομπή και δε λένε τίτλο και καλιτέχνη είναι το "In love with you" από τον Jared Evan (προφέρεται ως Τζάρεντ Έβαν). Τι θα γίνει ρε γατάκια αν πείτε τον τίτλο και τον καλιτέχνη; Θα σας πάρει κανείς τη μπουκιά από το στόμα; Βασικά ο κόσμος το 'χει τούμπανο και 'σεις κρυφό καμάρι. Από τη στιγμή που υπάρχει το inernet δύσκολα να κρυφτεί κάτι εκτός και αν μεταδίδατε το video clip χωρίς ήχο, αυτό όμως δε γίνεται. Και σιγά τη μαλακία... εχμ... το τραγούδι ήθελα να πω. Θέλετε και τους στίχους; Πάρτε τους παρακάτω μαζί με το video:
[Chorus] x2
I can't help myself girl cause I'm in love with ya
And all you do is drive me crazy I'm in love with ya
And even though they come around I'm in love with you
No I don't give a fuck about 'em I'm in love with ya
[Verse 1]
You should know that I need you
You must know that I want you
To you I always will stay true
No one else that can replace you
I'm running around but I don't want to
Will never let these other girls haunt you
You're the only one that can take me
Girl you got me nuts I'm going crazy
I'm in love with ya
[Chorus]
I can't help myself girl cause I'm in love with ya
And all you do is drive me crazy I'm in love with ya
And even though they come around I'm in love with you
No I don't give a fuck about 'em I'm in love with ya
I'm in love with ya
[Verse 2]
It's been like this since I met you
Every little thing is an issue
You know how angry it makes me
There's no one else that can replace me
No one ever made me feel like this
Everything you got yo I like it
There's no one that can take me from you
All these other girls can't replace you
[Chorus]
I can't help myself girl cause I'm in love with ya
And all you do is drive me crazy I'm in love with ya
And even though they come around I'm in love with you
No I don't give a fuck about 'em I'm in love with ya
I'm in love with ya x5
[Verse 3]
All these different places
So many types of situations
It must be making the way that they Vince Chasing
Maybe if I told them I was taken they would finally understand
Treat me like a rocket and give me some space
These girls are outta this world they rock me like a spaceship
Outnumbered by em thats my needle in a haystack
So ride em like seminols forget em and let em go
Never let em catch my attention nah just sever em those
God your incredible flavor so edible
High on my peddle-stool
None of them could compare to you
You know what I'm saying's true
Nothing left I could say to you
Stop being paranoid
You know that I'm in love with you (love with you)
[Chorus] x2
I can't help myself girl cause I'm in love with ya
And all you do is drive me crazy I'm in love with ya
And even though they come around I'm in love with you
No I don't give a fuck about 'em I'm in love with ya
(get money)
Αναρτήθηκε από
hackaday
στις
02:34
9
σχόλια
Ετικέτες ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ, ΕΛΛΗ ΣΤΑΗ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΜΕΡΚΕΛ, ΜΠΟΥΤΑΡΗΣ, ΡΑΔΙΟ ΑΡΒΥΛΑ, ΣΚΑΪ, BLOGS, JARED EVAN
Σάββατο 26 Μαρτίου 2011
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ BLOGGING
Μετά από δύο εβδομάδες σχεδόν, για την ακρίβεια δώδεκα μέρες, σηκώνω καινούρια ανάρτηση. Να ευχηθώ χρόνια πολλά και καλά σε όλους τους εορτάζοντες και σε όλες τις εορτάζουσες της χθεσινής ημέρας. Είπα να κάνω λίγη αποτοξίνωση από το blogging και επειδή το έταιρον ήμισι είχε μια εβδομάδα άδεια σκέφτηκα ότι καλό θα ήταν να δώσω προτεραιότητα σε κάποια απλά πράγματα που σχεδόν τα ξεχάσαμε ενώ είναι αναζωογονητικά. Για παράδειγμα πήγαμε στον κινηματογράφο μετά από πάρα πολύ καιρό και είδαμε την τελευταία ταινία του Anthony Hopkins "The Rite" (Η τελετή). Φοβερή ταινία που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Τη συνιστώ ανεπιφύλλακτα στους λάτρεις των horror movies. Περπατήσαμε στο πάρκο, κάτι που είχαμε να το κάνουμε γύρω στον ένα χρόνο, ίσως και παραπάνω. Μαγειρέψαμε παρέα, είδαμε DVDs, κάναμε διάφορα μικρά πράγματα που δεν κοστίζουν αλλά είναι ουσιώδη. Το κυριότερο; Έκανα και την αποτοξίνωση μου από το internet. Ανά ορισμένα διαστήματα φροντίζω να απέχω από το διαδύκτιο γιατί ξέρω ότι δε θέλω πολύ για να μου γίνει εθισμός. Είμαι επιρρεπής στο διαδύκτιο. Το συνιστώ να το κάνετε όλοι όσοι νομίζετε ότι έχετε αποροφηθεί εντελώς από το internet. Ίσως να ακούγεται δύσκολο αλλά αν σας είναι τότε σίγουρα είστε εθισμένοι οπότε πρέπει να το κάνετε. Είναι θέμα θέλησης και αποφασιστικότητας. Τίποτε παραπάνω.
Ως γνωστόν παραμένω ακόμα άνεργος. Θυμάμαι όταν απολύθηκα τον περασμένο Οκτώβρη το big boss της εταιρίας μου είχε πει: "Μη στεναχωριέσαι, κάνε υπομονή μέχρι την άνοιξη και εδώ είμαστε". Η άνοιξη έφτασε και την Τετάρτη πήγα μια βόλτα από την εταιρία για να δω αν θα δω άσπρη μέρα και θα ξαναπιάσω δουλειά. Τελικά πήρα την ψυχρολουσία μου! Φυσικά η έκβαση ήταν αρνητική και στολισμένη με κρίση, με έξτρα απολύσεις, με τη δυσκολία της αγοράς και φυσικά τη στενοχώρια του αφεντικού που δε μπορεί να με πάρει στη δούλεψη του. Τώρα αν στενοχωριέται τόσο όσο εγώ που ζω μέσα στην αβεβαιότητα θα σας γελάσω. Εμένα πάντως τα δάκρυα του μου φάνηκαν κροκοδείλια. Έτσι γύρισα πίσω στο σπιτάκι μου μέσα στην κατήφεια και μέσα στα νεύρα νιώθοντας μια κατάφορη αδικία. Δεν έφαγα κανενός λεφτά, δεν είχα ποτέ βύσμα, δεν πήρα ποτέ μου επίδομα πλην αυτού της ανεργίας από τον Ο.Α.Ε.Δ., δεν μπήκα ποτέ μου στο δημόσιο ούτε ως συμβασιούχος, δε δέχτηκα ποτέ να μπω στο έκτρωμα εργασίας που λεγόταν stage και πληρώνω εγώ τη νύφη για κάποιους άλλους που παραμένουν ατιμώρητοι.
Σερφάροντας στο διαδύκτιο είδα το γιαούρτωμα του Πάγκαλου, το γιουχάισμα στη Νταλάρα και σε άλλους πολιτικούς και παίρνω μια μικρή ικανοποίηση. Όχι ότι ιδρώνει το αφτί των πολιτικάντηδων αλλά βλέποντας τα ελπίζω ότι μια μέρα θα τους διώξουμε επιτέλους. Ο κόσμος άρχισε επιτέλους να ξυπνάει άσχετα αν κάποιοι δε θέλουν να το παραδεχτούνε και αν τα Μ.Μ.Ε. δεν μεταδίδουν τις αλήθειες.
Το κακό είναι ότι παίζονται πολλά παιχνίδια ταυτόχρονα πίσω από την πλάτη μας και κανείς δε μας λέει τίποτα. Γενικολογίες, αοριστίες και ξύλινος λόγος που καλύπτουν επιφανειακά τα πάντα ενώ στην ουσία δε λένε τίποτα απολύτως. Προς Θεού να μη μου πει για άλλη μια φορά κανείς τα διάφορα κλισέ όπως: "Κουράγιο, θα φτιάξουν τα πράγματα", "δες το από τη θετική πλευρά", "υπομονή και όλα θα φτιάξουν", "η απαισιοδοξία δε βοηθάει". Δεν τίθεται θέμα αισιοδοξίας και απαισιοδοξίας από τη στιγμή που είναι γεγονός ο κατήφορος της ελληνικής πραγματικότητας.
Ας είμαστε προετοιμασμένοι γαι το χειρότερο γιατί όσο και να φαίνεται απίστευτο πάτο δεν πιάσαμε ακόμα. Να μη σας μαυρίσω άλλο το Σαββατοκύριακο. Θα τα πούμε σε άλλη ανάρτηση αυτά. Όσο για τη χθεσινή εθνική επέτειο; Οι παλιοί καλά τα κατάφεραν πριν 190 χρόνια. Το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε σήμερα. Καταφέραμε να γίνουμε και πάλι ραγιάδες!
Δευτέρα 14 Μαρτίου 2011
ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ;
Βλέπουμε τους τελευταίους μήνες να υπάρχει μια έντονη κινητοποίηση σε διάφορες μουσουλμανικές χώρες. Το ένα καθεστώς πέφτει μετά το άλλο. Μα έτσι ξαφνικά; Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι δεν υπάρχει δυτικός δάκτυλος εδώ πέρα.
Στη Λιβύη επικρατεί χάος. Μετά από σαράντα χρόνια εξουσίας που είχε ο Καντάφι τώρα θυμήθηκαν ότι είναι δικτάτορας; Τώρα κατάλαβαν ότι κακοπερνούσαν αν κακοπερνούσαν; Έψαξα στο διαδύκτιο για να καταλάβω το πως ήταν η ζωή στη Λιβύη πριν ξεκινήσει το μακελειό των τελευταίων εβδομάδων. Προσωπική μου άποψη είναι ότι σε όλα τα μουσουλμανικά κράτη είναι αρκετά δύσκολο να υπάρξει πλήρης ισότητα των δύο φύλων και κάποιες ελευθερίες καταπατούνται. Η Λιβύη μαζί με το Αζερμπαϊτζάν είναι ίσως από τα πιο δημοκρατικά μουσουλμανικά κράτη. Δε θέλω να αναφερθώ σε λεπτομέρειες για να μη μακρυγορήσω. Όποιος έχει σύνδεση στο internet μπορεί να κάνει μια αναζήτηση στη Google.
Το θέμα είναι ότι η Λιβύη έχει πολύ πετρέλαιο και μάλλον θα έχουμε άλλον ένα πόλεμο τύπου Ιράκ. Όλοι οι ευρωπαίοι και μη "φίλοι" του Καντάφι έχουν γυρίσει την πλάτη στον τελευταίο. Τυχαίο; Δε νομίζω! Τελικά αν δεν είναι τα πράγματα έτσι όπως μας τα παρουσιάζουν;
Όλα δείχνουν ότι θα έχουμε άλλον ένα αμερικανο-συμμαχικό "απελευθερωτικό" πόλεμο στη Λιβύη για τη δήθεν εγκατάσταση της "δημοκρατίας". Μιας δημοκρατίας που θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των μεγάλων πετρελαϊκών επιχειρήσεων.
Δεν ξέρω πόσοι και αν γνωρίζετε τον John Pilger. Ο κύριος αυτός είναι ένας αυστραλός δημοσιογράφος με πολλές περγαμηνές και κάνει διάφορα ντοκιμαντέρ. Η ιστοσελίδα του είναι η www.johnpilger.com και μπορείτε να δείτε πολύ υλικό από τη δουλειά που κάνει. Αξίζει να αφιερώσετε λίγο χρόνο. Παρακάτω έβαλα ένα ντοκυμαντέρ του John Pilger με ελληνικούς υπότιτλους το οποίο το βρήκα στο You Tube. Θα δείτε πως πέφτουν κυβερνήσεις, πως δημιουργούνται δικτατορίες, πως εξυπηρετούνται τα μεγάλα συμφέροντα κυρίως των Η.Π.Α. καθώς επίσης και την αλαζονική στάση κάποιων πρωταγωνιστών της καταστροφής. Βρείτε 94 λεπτά (τόσο διαρκεί το συγκεκριμένο ντοκυμαντέρ) για να το δείτε και σίγουρα θα βγείτε κερδισμένοι. Θα δείτε πως γονάτισαν την κεντρική και λατινική αμερική στην κυριολεξία. Ο τίτλος αυτού; "The war on democracy".
Επειδή θα σας κυριεύσει η κατήφεια έβαλα και άλλο ένα video. Είναι ένα τραγούδι του Israel Kamakawiwo'ole ή αλλιώς όπως τον φωνάζουν χαϊδευτικά "Bruddah ΙΖ" (προφέρεται: μπράντα ιζ). Ποιός είναι ο κύριος αυτός; Είναι ένας χαβανέζος τραγουδιστής που πέθανε το 1997 σε ηλικία μόλις 38 ετών λόγω αναπνευστικής ανεπάρκειας (ζύγιζε 343 κιλά) με καταπληκτική φωνή. Το τραγούδι που παραθέτω δεν είναι δικό του αλλά το έκανε παγκοσμίως γνωστό με τη χαρακτηριστική φωνή του και με τη συνοδεία του χαβανέζικου μουσικού οργάνου ukulele (ελληνιστί γιουκαλίλι - η μικρή κιθάρα με τέσσερις χορδές) και σίγουρα το ξέρετε οι περισσότεροι. Ο λόγος γίνεται για το "Over the rainbow" από το Μάγο του Οζ (The wizzard of Oz). Άλλη πετυχημένη διασκευή που έκανε ο IZ είναι και το What a wonderful world του Louis Armstrong. Κάτω από το video έβαλα και τους στίχους του τραγουδιού για το τραγουδήσετε και να δείτε ότι πρέπει πάντα να υπάρχει και μια άλλη θεώρηση των πραγμάτων, πιο αισιόδοξη αν και το τραγούδι είναι λιγάκι μελαγχολικό βλέποντας το video το οποίο δείχνει να σκορπίζουν την τέφρα αυτού του πραγματικά ταλαντούχου τραγουδιστή. Το website του Israel Kamakawiwo'ole είναι το: www.izhawaii.com.
Ooooo ohooohoo oooohoo
Ooooo ohoohooo oohoooo
Oohooo oohoooho ooooho
Ooooo oooooo oooooo
Ooooo oooooo oooooo
Somewhere over the rainbow
Way up high
And the dreams that you dreamed of
Once in a lullaby ii ii iii
Somewhere over the rainbow
Blue birds fly
And the dreams that you dreamed of
Dreams really do come true ooh ooooh
Someday I'll wish upon a star
Wake up where the clouds are far behind me ee ee eeh
Where trouble melts like lemon drops
High above the chimney tops thats where you'll find me oh
Somewhere over the rainbow blue birds fly
And the dream that you dare to,why, oh why can't I? i iiii
Someday I'll wish upon a star
Wake up where the clouds are far behind me ee ee eeh
Where trouble melts like lemon drops
High above the chimney tops thats where you'll find me oh
Somewhere over the rainbow blue birds fly
And the dream that you dare to,why, oh why can't I? i iiii
Αναρτήθηκε από
hackaday
στις
19:37
11
σχόλια
Ετικέτες ΚΑΝΤΑΦΙ, ΛΙΒΥΗ, ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ, ISRAEL KAMAKAWIWO'OLE, IZ, JOHN PILGER
Σάββατο 12 Μαρτίου 2011
THE REAL HOUSEWIVES MY ASS
Έκατσα σήμερα και είδα λίγο την ελληνική version του The real housewives. Μιλάμε για πολύ αμερικανιά. Οι πρωταγωνίστριες είναι πολύ fake. Γιατί χρησιμοποιώ αγγλικές λέξεις; Μα για να μιλήσω στη γλώσσα τους.
What the fuck? Έχουν και αυτές προβλήματα; Μήπως να τις λυπηθούμε κιόλας; Το όλο concept είναι ένα πολύ κακό copy του αυθεντικού αμερικάνικου reality. Ειδικά στο θέμα προβολής των παιδιών στην TV είμαι εντελώς αντίθετος.
Βλέπουμε έξι γυναίκες που διανύουν την τέταρτη δεκαετία της ζωής τους και τα προβλήματα τους είναι το που θα βγούνε έξω, που θα πάνε εκδρομή, πόσα λεφτά θα σπαταλήσουνε για να κορεστεί η ακόρεστη ματαιοδοξία τους, σε ποια fashion shows θα πάνε, τα botox, τα σιλικονούχα βυζιά, οι πλαστικές επεμβάσεις, βλέπουμε ψεύτικους καυγάδες που δεν πείθουν και μόνο το ρόλο της νοικοκυράς δεν υποδύονται. Oh my God!
Τι να πούνε οι αληθινές νοικοκυρές; Αυτή η παπαριά... sorry... το show δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα που βιώνει η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων. Ακριβά αυτοκίνητα, ακριβά γούστα, ακριβά σπίτια, ακριβές δραστηριότητες είναι η καθημερινότητα τους. Είναι σα να μας βρίζουν και σα να μας κοροϊδεύουν μπροστά μας.
Να τα έχουν τα λεφτά τους και να τα χαίρονται, αλλά και λίγο σεβασμός στην πλειοψηφία των ελλήνων που υποφέρουν δε βλάπτει. Λίγο respect for fuck sake! Δε χρειάζεται να προκαλούνε. Τουλάχιστον εγώ θίγομαι όταν βλέπω πως σκορπάνε τα money τη στιγμή που είμαι άνεργος και δε μπορώ να πληρώσω τους πάγιους μηνιαίους λογαριασμούς μου και μαζεύονται σε μια στοίβα.
Από την TV μας δείχνουν ωραίες περιοχές της Αθήνας, φοίνικες, θάλασσα, ακριβές boutique, spa etc. Γιατί δε δείχνουν τι γίνεται στα γκέτο και στο κέντρο της Αθήνας; Τολμάνε να πάνε κατά 'κει; I don 't think so!
Και οι δουλειές που κάνουν; Πώς γίνεται και μόνο τέτοια άτομα έχουν τέτοιες γκλαμουράτες δουλειές με πολλά φράγκα; Αν έχουν κότσια ας πάνε να δουλέψουν σε καμία βιομηχανία, σε κανένα super market, με υπερωρίες, με καθυστερημένο μισθό πείνας, χωρίς ασφάλεια. Βέβαια για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζονται huge balls. Μήπως αυτό το reality show πρέπει να μεταδίδεται μόνο στο Κολωνάκι και μερικές περιοχές ακόμα όπου οι κάτοικοι επειδή δεν έχουν ουσιαστικά προβλήματα προσπαθούνε να δημιουργήσουν για να σπάσουν την ανοία τους;
Τους διαλόγους τους ακούσατε; Μισά ελληνικά και μισά αγγλικά με αμερικάνικο αccent στην καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη μόνο αμερικάνικα. Shit man! Why? Έχετε την εντύπωση ότι το lifestyle που προωθείτε είναι αυτό που θέλουν οι έλληνες; Μήπως νομίζετε ότι ζείτε στο L.A., στο Miami ή στο New York; C'mon, get real!
Στο σημερινό επεισόδιο η wannabe TV star and celebrity από το Survivor (δε λέω το όνομα της γιατί δε θέλω να τη διαφημίσω χωρίς cash) ήταν στο Πήλιο με την παρέα της και πήγαν στα μπουζούκια. Είπε κάτι για την επαρχία που μου διαφεύγει αλλά δε μ' άρεσε γιατί ήταν υποτιμητικό. Συγνώμη αλλά όσοι δεν είναι από το Canada ή το Athens είμαστε β' διαλογής πολίτες; Τι πρόβλημα έχεις με την επαρχία;
Σε όλους αυτούς που παριστάνουν τους κάποιους έχω να πω shut the fuck up!
Ειλικρινά αυτό το reality show είναι από τα πιο bullshit που υπάρχουν. Το Ε.Σ.Ρ. δε θα έπρεπε να ρίξει μερικές καμπάνες; Αλλά τι να περιμένει κανείς όταν η μόνη του δουλειά είναι η εφαρμογή της λογοκρισίας εκεί που δεν πρέπει και άλλα τέτοια shits.
Απορώ πως κάποιοι αντέχουν και κοιμούνται χωρίς ενοχές ενώ είναι χωμένη στα deep shit. Ο υλισμός σε όλο του το μεγαλείο. Αλληλεγγύη μηδέν. Ευθιξία ανύπαρκτη. Holy crap δηλαδή ρε motherfuckers!
Άλλη μια κενή εκπομπή που προσφέρει το απόλυτο τίποτα και μη μου πει κανείς ότι υπάρχει και το zapping. Πάνω σ' αυτό πάτησαν όλα τα μπουρδελοκάναλα, γέμισαν το greek tv με σκουπιδαριό και assholes και οι εκπομπές που αξίζουν είναι απειροελάχιστες. OK? Και να μην ξεχνάμε ότι οι συχνότητες απ' όπου εκπέμπουν οι ραδιοφωνικοί και οι τηλεοπτικοί σταθμοί είναι κρατική περιουσία. Απλά τις νοικιάζουν. Right?
Αν σας άρεσε αυτό το greeklish κείμενο δείτε τη συγκεκριμένη εκπομπή αλλά με αυτήν τη κίνηση το τηλεσκουπιδαριό θα ζει και θα βασιλεύει!













