Είναι γεγονός! Μετά από ενάμιση χρόνο πήρα ένα χαρτί που περίμενα. Αθάνατο ελληνικό δημόσιο! Να γίνω πιο συγκεκριμένος.
Στα μέσα του Σεπτέμβρη του 2009 καταθέσαμε τα χαρτιά και το παράβολλο για να γίνει η αναγνώριση του πτυχίου της αρραβωνιαστικιάς μου. Ενάμιση χρόνο κράτησε η διαδικασία. Ελληνικό φαινόμενο εφόσον σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του εξωτερικού η διαδικασία για να ολοκληρωθεί χρειάζεται από δύο μέρες έως δύο εβδομάδες το πολύ. Την περασμένη εβδομάδα λάβαμε email που έλεγε ότι μπορούμε να παραλάβουμε την αναγνώριση. Δεν το πίστευα μέχρι να πάρω σήμερα από τα Κ.Ε.Π. το χαρτί. Τελικά όλος ο χαμός για μια απλή κόλλα Α4 εκτυπωμένη με μια σφραγίδα την οποία την παραλάβαμε τσαλακωμένη σα σκουπίδι από τα Κ.Ε.Π.
Το χαρτί έχει υπογραφεί τέλη Ιανουαρίου του 2011. Δηλαδή για να μας ενημερώσουν με ένα email χρειάστηκαν σχεδόν δύο μήνες. Άντε να με πείσεις μετά ότι σε ορισμένες υπηρεσίες του δημοσίου (ουκ ολίγες) δεν κωλοβαράνε συστηματικά και με τέμπο.
Το άλλο κουφό που είναι και πάλι ελληνική πατέντα είναι ότι το χαρτί που παραλάβαμε αναγνωρίζει το πτυχίο ως ομότιμο τίτλο ελληνικού πανεπιστημίου αλλά για να αναγνωριστεί ως πτυχίο κοινωνιολογίας πρέπει να δώσει η κοπέλλα δυο μαθήματα. Και επειδή εδώ κοντά κανένα πανεπιστήμιο δεν έχει τμήμα κοινωνιολογίας (ούτε στη Θεσσαλονίκη) πρέπει να τραβιώμαστε στρην Αθήνα, στην Κρήτη ή όπου αλλού υπάρχει τμήμα της συγκεκριμένης σχολής το οποίο σημαίνει παραπάνω έξοδα. Tο ακόμα πιο κουφό; Στο χαρτί λέει ότι αναγνωρίζεται το πτυχίο κοινωνιολογίας (στα αγγλικά) ενώ στα ελληνικά μας λένε ότι πρέπει να δώσουμε εξετάσεις άλλα δυο μαθήματα για να αναγνωριστεί και η ειδικότητα. Λίγο φάσκουν και αντιφάσκουν ή νομίζω; Υποτίθεται ότι αυτά θα είχαν εκλείψει μεταξύ των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά όχι εδώ πέρα. Εδώ είναι Ελλάδα, δεν είναι παίξε γέλασε. Πήρα τηλέφωνο στο Δ.Ο.Α.Τ.Α.Π. και ζήτησα διευκρινήσεις. Η απάντηση από την άλλη πλευρά της γραμμής; "Αυτό είναι μια ελληνική ιδιαιτερότητα". Ορίστε; Μα στην Ελλάδα μόνο ιδιαιτερότητες υπάρχουν και εισπρακτικές τακτικές. Τίποτε άλλο!
Πέρα από την πλάκα πιστεύω ότι μερικές απολύσεις πρέπει να γίνουν σε άτομα που κωλοβαράνε στο δημόσιο μπας και ταρακουνηθούνε οι υπόλοιποι και δουλέψει καμιά υπηρεσία πιο γρήγορα. Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε ενάμισι χρόνο και όποτε παίρναμε τηλέφωνο να μας μιλάνε με τουπέ σα να μας κρατάνε στο χέρι και να μιλάνε εριστικά. Γνωρίζω ότι πολύς κόσμος ταλαιπωρείται με το Δ.Ο.Α.Τ.Α.Π. και περιμένει το λιγότερο ενάμισι χρόνο για να πάρει την αναγνώριση και να βγει στην αγορά εργασίας. Στην ουσία χάνει χρόνο από τη ζωή του περιμένοντας. Καλό θα ήταν όλοι οι ανευθυνο-υπεύθυνοι να ανοίξουν τα στραβά τους και να κάνουν κάτι. Όχι μόνο να τσεπώνουν τα παράβολλα και μετά στα παπάρια τους! Νομίζω;
Δευτέρα 4 Απριλίου 2011
ΕΝΑΜΙΣΙ ΧΡΟΝΟ ΓΙΑ ΕΝΑ ΧΑΡΤΙ
Αναρτήθηκε από
hackaday
στις
15:37
13
σχόλια
Ετικέτες ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ, ΔΗΜΟΣΙΟ, ΔΟΑΤΑΠ, Ελλαδα, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ, ΠΤΥΧΙΟ
Τρίτη 11 Ιανουαρίου 2011
ΤΟ ΝΟΙΚΟΚΥΡΕΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΑΠ
Οι καιροί που ζούμε είναι δύσκολοι. Αυτό είναι σαφές. Το βλέπουμε και το βιώνουμε όλοι σε υπερθετικό βαθμό πλην μιας μειοψηφίας (λαμόγια, βύσματα, πολιτικοί κ.α.). Κρατική μέριμνα μην ψάχνετε και μην περιμένετε γιατί αυτό δεν υπάρχει ούτε σαν ανέκδοτο. Εκτός όλων αυτών που τραβάμε υπάρχουν και κάποιοι στο δημόσιο τομέα που φροντίζουν να γίνει η ζωή μας ακόμα δυσκολότερη.
Την Παρασκευή πήγα στον Ο.Α.Ε.Δ. όπως κάθε άνεργος για να δώσω εντολή να μου βάλουν το επίδομα στο λογαριασμό μου στην εθνική τράπεζα. Μεγαλύτερη μαλακία δεν υπάρχει. Υποτίθεται ότι έχουμε μηχανογράφηση και online υπηρεσίες. Τι να το κάνεις αν δεν λειτουργούνε σωστά και όταν οι υπάλληλοι δεν ξέρουν να χειρίζονται αυτές τις υπηρεσίες; Μπορούσαν κάλιστα στον Ο.Α.Ε.Δ. να βάζουν κάθε μήνα αυτόματα τα χρήματα στους ανέργους χωρίς να τους τραβολογάνε κάθε μήνα απλά για να δώσουν το παρόν. Αν πιάσει δουλειά ο άνεργος φαίνεται στο Ι.Κ.Α. από τα ένσημα που θα τον κολλήσουνε (αν τον κολλήσουνε) και διακόπτεται αυτόματα το επίδομα ανεργίας. Η συνεργασία όμως ανάμεσα στις δημόσιες υπηρεσίες της χώρας απλά δεν υπάρχει. Κλείνω αυτή τη μεγάλη παρένθεση για να συνεχίσω. Όπως προανέφερατην Παρασκευή έσυρα τα κόκκαλα μου στον Ο.Α.Ε.Δ. για να δείξω το χαρτί και να μου βάλουνε στο λογαριασμό μου τα χρήματα (μετά τις γιορτές πολύς κόσμος έβγαινε στην ανεργία, χαμός γινότανε). Αν πας μέχρι τις ένδεκα το πρωί τότε τα χρήματα θα τα λάβεις το απόγευμα. Αν πας μετά τις ένδεκα θα τα λάβεις την επόμενη μέρα εκτός και αν μεσολαβεί Σαββατοκύριακο οπότε θα περιμένεις μέχρι τη Δευτέρα. Παρασκευή τα χρήματα δε μπήκανε στο λογαριασμό μου. Περίμενα το Σαββατοκύριακο και χθες περίμενα να πάρω το επίδομα πως και πως για να πληρώσω λογαριασμούς που μαζεύτηκαν σε μια γωνιά σαν απόστημα. Πάω το βράδυ στο ΑΤΜ, βάζω κάρτα, ελέγχω το υπόλοιπο και πήρα τα τέτοια μου. Ακόμα τα χρήματα δε μπήκανε. Πήγα σήμερα το πρωί στον Ο.Α.Ε.Δ. και είχε κόσμο που φώναζε. Δεν κατάλαβα τι έγινε στην αρχή. Μετά από λίγο μπήκα στο κλίμα. Κανένας δεν πήρα τα λεφτά του. Φτάνει η σειρά μου, πάω στο γκισέ, δίνω τα χαρτιά μου και λέω τι έγινε (ή μάλλον τι δεν έγινε). Η απάντηση της υπαλλήλου ήταν ότι από το πρωί μαλώνει με τον κόσμο γιατί ο Ο.Α.Ε.Δ. καθυστέρησε να καταθέσει τα λεφτά την Παρασκευή με αποτέλεσμα να μη γίνουν ακόμα οι πληρωμές. Η υπάλληλος και οι συναδέλφοι της δε φταίνε σε τίποτα γιατί η μαλακία έγινε από τα κεντρικά του Ο.Α.Ε.Δ. στην Αθήνα. Τελικά σήμερα μετά από κάποιες ώρες μπήκαν τα χρήματα. Πήρα τόσα όσα έπρεπε. Δραχμή παραπάνω! Αν όμως ο πολίτης χρωστάει στο κράτος και αργήσει να πληρώσει μερικές μέρες αρχίζουνε και πέφτουν τόκοι. Και γαμώ την ισονομία έχουμε στην Ελλάδα.
Περιστατικό δεύτερο. Πέρυσι το Σεπτέμβρη (2009) καταθέσαμε όλα τα χαρτιά στο ΔΟΑΤΑΠ για να αναγνωριστεί το πτυχίο που έχει το έταιρον μου ήμισι. Βασική προϋπόθεση είναι να πληρώσουμε το παράβολο των 170 ευρώ. Δώσαμε όλα τα χαρτιά που ήθελαν, μας ζήτησαν και άλλα χαρτιά έξτρα (όπως, άκουσον άκουσον, βιογραφικό του κάθε καθηγητή. Που να τους βρούμε του καθηγητές και αν δεν είναι εν ζωή κάποιοι απ' αυτούς;) επειδή είναι το πρώτο Λιθουανικό πτυχίο που κάνουν αναγνώριση (ανοίγουμε δρόμο για τους επόμενους), πήγαμε στη Λιθουανία, πήραμε ότι ήθελαν, μας βγήκε όλο το ταξίδι και τα χαρτιά γύρω στα τρεις χιλιάδες ευρά και όταν πήραμε τηλέφωνο και τους είπαμε ότι τα έχουμε έτοιμα και θα τα στείλουμε μας είπαν ότι δεν τα χρειάζονταν επειδή με ένα κλικ στον υπολογιστή τους βρήκαν ότι ήθελαν (πείτε μου πως να αντιδράσει ο κάθε νορμάλ άνθρωπος σ' αυτό;). Σήμερα πήρα τηλέφωνο για να δούμε σε τι στάδιο βρισκόμαστε. Η υπάλληλος που το σήκωσε μου έκανε παρατήρηση γιατί το άτομο που ζητούσα είχε άλλο αριθμό και έπρεπε να ξέρω τον εσωτερικό αριθμό κλήσης. "Που να τα βρω;", ρωτάω. "Από το website", μου απαντάει. "Μα στο website όλα είναι λάθος και τουλάχιστον εδώ και ενάμισι χρόνο δεν τα διορθώσατε. Δεν αντικαταστήσατε να παλιά τηλεφωνικά νούμερα και τους εσωτερικούς αριθμούς κλήσης με τα καινούρια", ξαναπαντάω. Η απάντηση από την άλλη μεριά της γραμμής; Ένας αναστεναγμός που φανέρωνε την ενόχληση της υπαλλήλου και μετά από αναμονή μου είπε τους εσωτερικούς αριθμούς που δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμα εδώ και ενάμισι χρόνο τουλάχιστον στην ιστοσελίδα του ΔΟΑΤΑΠ. Σε άλλες χώρες η αναγνώριση πτυχίου κάνει από δυο μέρες (Σουηδία) έως ένα μήνα το πολύ. Εδώ πρέπει να πάρεις πρώτα σύνταξη και μετά αν είσαι τυχερός και αν δεν έχεις μετακομίσει εις Κύριον ίσως υπάρχει μια απειροελλάχιστη πιθανότητα να πάρεις την αναγνώριση του πτυχίου σου.
Και γαμώ το νοικοκύρεμα έχει κάνει ο ΓΑΠ στις δημόσιες υπηρεσίες. Σίγουρα η περιπτώσεις οι δικές μου δεν είναι οι μοναδικές και είμαι 1000% σίγουρος ότι υπάρχουν πάρα πολλοί συμπολίτες που βασανίζονται ακόμα περισσότερο από τις διάφορες δημόσιες υπηρεσίες. Καλό όμως είναι να τα λέμε για να μη νομίζουν ότι τρώμε κουτόχορτο. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μια αναγνώριση πτυχίου χρειάζεται πάνω από ένα χρόνο.
Υ.Γ.: Μη χάσετε απόψε στις 19:00 το hackaday 's live show στο hackaday 's web radio.













