ΤΗ ΣΤΕΛΝΕΙΣ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ Ή ΟΧΙ;

Πριν από μήνες έγραψα ένα post σχετικά με τη μαλακισμένη που μένει στον ακριβώς επάνω όροφο από 'μένα. Έχει ένα σκυλάκι που δε λέει να σταματήσει να γαυγίζει ειδικά τις πιο ακατάλληλες ώρες. Το καλοκαίρι ξεκινάει από της τεσσεράμιση με πέντε το πρωί. Ξυπνάω χαράματα για να πάω στη δουλειά και αναγκαστικά ξυπνάω και μισή ώρα νωρίτερα εξ' αιτίας του κατοικιδίου. Ότι και να της έχω πει, μα με το καλό, μα με τον άσχημο τρόπο δε λέει η μανδάμ από πάνω να εκπαιδεύσει το ζωντανό της. Τεσπα! Υπομονή να δούμε μέχρι πότε αν και τα νεύρα μου έγιναν κρόσια και προβλέπω λίαν συντόμως να γινόμαστε κώλος.
Τώρα ξεκίνησε καινούρια ανωμαλία. Τινάζει τα χαλιά της συχνά όποτε έχουμε απλωμένα ρούχα στο μπαλκόνι χωρίς να προειδοποιήσει. Χέστηκε βασικά! Πολλές φορές τινάζει και την κουρελού που χρησιμοποιεί το ζώο. Όχι αυτή, αυτή είναι ΖΩΟΝ. Το σκυλάκι της εννοώ όταν λέω ζώο. Διότι ζώο και ΖΩΟΝ διαφέρουν τα μάλα! Της είπα μια φορά με το καλό, δυο φορές με το καλό μέχρι που το ξαναέκανε σήμερα και βγήκα στο μπαλκόνι και τη διαολόστειλα αυτήν, το σόι της και το σκύλο μαζί. Έγινα ο γραφικός της γειτονιάς όσο και αν το σιχαίνομαι αυτό αναγκαστικά. Η αναισθησία της δεν έχει όριο και είναι και προκλητική.
Πείτε μου γαμώ την τρέλλα μου γιατί θα σαλτάρω. Τέτοιες κυράτσες που το παίζουν κυρίες και είναι πιο βρωμιάρες και από τα σκατά δεν πρέπει να τις βάζεις στη θέση τους; Άι σιχτίρ απογευματιάτικα! Τέτοιους γείτονες αν έχουμε το τρελλάδικο δεν το γλιτώνουμε.

Η ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΟΥΣ ΘΗΛΥΚΟΥ

Προς όλες τις αναγνώστριες: ΜΗΝ ΠΑΡΕΤΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ.
Αναφέρομαι σε μια συγκεκριμμένη τύπισσα. Διαβάστε παρακάτω και θα δείτε.
Στο διαμέρισμα που μένω τώρα μετακόμισα στα τέλη του περασμένου Μάρτη. Όλα ωραία και όλα καλά μέχρι... Μέχρι που ανακάλυψα ότι οι ένοικοι στο διαμέρισμα που βρίσκεται ακριβώς πάνω από το δικό μου έχουν ένα κατοικίδιο. Ένα σκυλάκι που έτσι και αρχίσει να γαυγίζει δε λέει να σταματήσει. Κοινώς: ΤΗ ΓΑΜΗΣΕΣ!
Το καλοκαίρι, περισσότερο, γαυγίζει από τα άγρια χαράματα. Ξεκινάει από της 4 ενώ πρέπει να ξυπνήσω στης 5 για να πάω στη δουλειά. Το μεσημέρι που είναι πάλι ώρα κοινής ησυχίας πάλι γαυγίζει. Ένα πράγμα σα να έχει χρονοδιακόπτη ο οποίος ενεργοποιείται τις πιο ακατάλληλες ώρες για να μου σπάσει τα νεύρα και τ' αρχίδια με αποτέλεσμα να μην κοιμηθώ. Διάβασα το καταστατικό της πολυκατοικίας και είδα ότι τα κατοικίδια απαγορεύονται. Εγώ δεν είμαι κατά των κατοικιδίων αλλά καλό θα είναι οι ιδιοκτήτες να τα εκπαιδεύουν λιγάκι. Τα ζώα μαθαίνουν, οι άνθρωποι δε μαθαίνουν. Έκανα παράπονα στην ιδιοκτήτρια του σκύλου (η οποία αποδείχτηκε σκύλα) και οι απαντήσεις της ήταν του στυλ: "Ζώο είναι, τι περιμένεις;", "Γαυγίζει μόνο όταν λείπω", "Τί να το κάνω;" και άλλα. Όταν της είπα για εκπαίδευση γυρνάει και μου λέει: "Τι λέτε κύριε; Είχατε ποτέ κατοικίδιο; Τα ζώα δεν εκπαιδεύονται. Σιγά μην το τυραννήσω για να μάθει να κάθεται". Το θέμα είναι ότι, εκτός όλων των άλλων, το σκυλάκι κατουράει και μέσα στο ασανσέρ και στις σκάλες. Η ιδιοκτήτρια του όμως που τυγχάνει να είναι αρκετά σνομπ, σιγά μην πάει να καθαρίσει τις ακαθαρσίες.
Σήμερα που δε δούλευα είπα να ευχαριστηθώ τη μοναδική μέρα που έχω ελεύθερη και να κοιμηθώ λιγάκι παραπάνω. Από της 6:30 το πρωί ο κοπρίτης πάλι βάρεσε εγερτήριο με αποτέλεσμα να κοιμηθώ με το ζόρι πέντε ώρες.
Όλοι στην πολυκατοικία παραπονιούνται αλλά ο μόνος που έπιασε να μιλήσει την κυρία σκυλού ήμουν εγώ. Και η πλάκα ποια είναι! Έγινα και ο κακός γιατί πολλοί που ενοχλούνται από τα γαυγίσματα πήραν το μέρος της γειτόνισας για να μη γίνουν κακοί.
"Μια πόρτα μας χωρίζει": λένε όλοι. Πολλές φορές αυτή η πόρτα γίνεται η αφορμή να ανεχόμαστε πράγματα που δε θα 'πρεπε και χάρη σ' αυτήν την ανοχή άλλοι εκμεταλεύονται καταστάσεις.
Η αναισθησία της συγκεκριμμένης δεν έχει όριο επειδή αντί να πει ευχαριστώ που δεν της κάνουμε καταγγελία και να κοιτάξει να κάνει κάτι για το πρόβλημα που δημιουργεί, έχει το θράσος να ζητάει και τα ρέστα!