LUCY

Προχθές πήγαμε για Σου-Κου στη θάλασσα και μας βγήκε ξινό. Χάσαμε τη Lucy μας... Με τον πιο τραγικό τρόπο... Η Lucy δεν ήταν απλά ένα κατοικίδιο αλλά μέλος της οικογένειας εδώ και χρόνια. Δυστυχώς εκεί που δεν το περιμέναμε ήρθε το τέλος νωρίτερα απ' ότι έπρεπε. Αργό και βασανιστικό. Δε χρειάζονται λεπτομέρειες.
Αχ βρε Λουσάκι... και ήσουν η μόνη που δεν έφταιγες... Κρίμα! Σίγουρα τρέχεις ανέμελη και παίζεις κουνώντας την ουρά σου στον παράδεισο. Εμείς δεν πρόκειται να σε ξεχάσουμε... Να είσαι σίγουρη γι' αυτό.

ΞΕΡΟΚΕΦΑΛΙΑ

Χθες πριν πάω το μεσημέρι στη δουλειά πέρασα από το μαγαζί ενός γνωστού για να πάρω κάτι χρήματα που του άφησε ένας τρίτος για 'μένα γιατί μου τα χρωστούσε εδώ και δύο χρόνια. Μπήκα στην αυλή και δεν βρήκα κανένα. Φώναξα το όνομα του τρεις με τέσσερις φορές αλλά καμία απάντηση. Άκουσα κάτι θορύβους μέσα από την αποθηκούλα και σκέφτηκα ότι θα είναι εκεί μέσα. Μπαίνω αλλά τίποτα. Με το που πάω να βγω πετάγεται ένας σκύλαρος μέχρι εκεί πάνω αγριεμένος και μου χύμηξε. Πρόλαβε να μου καταφέρει μια δαγκωματιά στο πόδι αλλά ευτυχώς τραβήχτηκα έγκαιρα με αποτέλεσμα να μην είναι τίποτα σοβαρό. Προσπάθησα να βγω αλλά μου ξαναχύμηξε. Το περίεργο είναι ότι ο σκύλος με γνωρίζει. Δεν του είμαι άγνωστος. Η ώρα περνούσε και θα αργούσα στη δουλειά. Αναγκαστικά κατέφυγα στη βία. Πάω να βγω τρίτη φορά και μου όρμησε και πάλι αλλά αυτή τη φορά του σερβίρισα μερικές κλωτσιές και μ' αυτόν τον τρόπο κατάφερα να βγω από την αποθηκούλα.
Την ίδια στιγμή φάνηκε και ο γνωστός μου που είναι και ιδιοκτήτης του σκύλου. Ούτε αυτός περίμενε τέτοια συμπεριφορά από τον Μάρκο (το όνομα του σκύλου). Του είπα να μην τον έχει λυμμένο στη αυλή με την αυλόπορτα ορθάνοιχτη γιατί αν περάσει κανένα παιδάκι και το δαγκώσει το σκυλί τότε θα τον τρέχουν στα δικαστήρια.
Εκεί διαφώνησε μαζί μου ο γνωστός μου. Άρχισε να λέει ότι πρέπει τα ζώα να είναι όσο περισσότερο ελεύθερα γίνεται. Του λέω ναι αλλά αν θέλεις να τον έχεις λυμμένο κλείσε την αυλόπορτα σου. Αυτός πείσμωσε. Όχι και πάλι όχι. Βρε από 'δω βρε από 'κει να προσπαθώ να τον πείσω αυτός τίποτα. Του λέω ότι εφόσον όρμησε σ' εμένα που είμαι γνώριμος στο ζωντανό φαντάσου τι θα κάνει σ' έναν άγνωστο. Τίποτα αυτός. Στο τέλος βαρέθηκα να εξηγώ τα αυτονόητα, πήρα τα χρήματα μου και έφυγα.
Δυστυχώς υπάρχουν μερικοί που ο οργανισμός τους τραβάει τους μπελάδες. Δε θέλουν να καταλάβουν απλά πράγματα και στο τέλος, αργά ή γρήγορα, την πατάνε γιατί είναι ξεροκέφαλοι.

Η ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΟΥΣ ΘΗΛΥΚΟΥ

Προς όλες τις αναγνώστριες: ΜΗΝ ΠΑΡΕΤΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ.
Αναφέρομαι σε μια συγκεκριμμένη τύπισσα. Διαβάστε παρακάτω και θα δείτε.
Στο διαμέρισμα που μένω τώρα μετακόμισα στα τέλη του περασμένου Μάρτη. Όλα ωραία και όλα καλά μέχρι... Μέχρι που ανακάλυψα ότι οι ένοικοι στο διαμέρισμα που βρίσκεται ακριβώς πάνω από το δικό μου έχουν ένα κατοικίδιο. Ένα σκυλάκι που έτσι και αρχίσει να γαυγίζει δε λέει να σταματήσει. Κοινώς: ΤΗ ΓΑΜΗΣΕΣ!
Το καλοκαίρι, περισσότερο, γαυγίζει από τα άγρια χαράματα. Ξεκινάει από της 4 ενώ πρέπει να ξυπνήσω στης 5 για να πάω στη δουλειά. Το μεσημέρι που είναι πάλι ώρα κοινής ησυχίας πάλι γαυγίζει. Ένα πράγμα σα να έχει χρονοδιακόπτη ο οποίος ενεργοποιείται τις πιο ακατάλληλες ώρες για να μου σπάσει τα νεύρα και τ' αρχίδια με αποτέλεσμα να μην κοιμηθώ. Διάβασα το καταστατικό της πολυκατοικίας και είδα ότι τα κατοικίδια απαγορεύονται. Εγώ δεν είμαι κατά των κατοικιδίων αλλά καλό θα είναι οι ιδιοκτήτες να τα εκπαιδεύουν λιγάκι. Τα ζώα μαθαίνουν, οι άνθρωποι δε μαθαίνουν. Έκανα παράπονα στην ιδιοκτήτρια του σκύλου (η οποία αποδείχτηκε σκύλα) και οι απαντήσεις της ήταν του στυλ: "Ζώο είναι, τι περιμένεις;", "Γαυγίζει μόνο όταν λείπω", "Τί να το κάνω;" και άλλα. Όταν της είπα για εκπαίδευση γυρνάει και μου λέει: "Τι λέτε κύριε; Είχατε ποτέ κατοικίδιο; Τα ζώα δεν εκπαιδεύονται. Σιγά μην το τυραννήσω για να μάθει να κάθεται". Το θέμα είναι ότι, εκτός όλων των άλλων, το σκυλάκι κατουράει και μέσα στο ασανσέρ και στις σκάλες. Η ιδιοκτήτρια του όμως που τυγχάνει να είναι αρκετά σνομπ, σιγά μην πάει να καθαρίσει τις ακαθαρσίες.
Σήμερα που δε δούλευα είπα να ευχαριστηθώ τη μοναδική μέρα που έχω ελεύθερη και να κοιμηθώ λιγάκι παραπάνω. Από της 6:30 το πρωί ο κοπρίτης πάλι βάρεσε εγερτήριο με αποτέλεσμα να κοιμηθώ με το ζόρι πέντε ώρες.
Όλοι στην πολυκατοικία παραπονιούνται αλλά ο μόνος που έπιασε να μιλήσει την κυρία σκυλού ήμουν εγώ. Και η πλάκα ποια είναι! Έγινα και ο κακός γιατί πολλοί που ενοχλούνται από τα γαυγίσματα πήραν το μέρος της γειτόνισας για να μη γίνουν κακοί.
"Μια πόρτα μας χωρίζει": λένε όλοι. Πολλές φορές αυτή η πόρτα γίνεται η αφορμή να ανεχόμαστε πράγματα που δε θα 'πρεπε και χάρη σ' αυτήν την ανοχή άλλοι εκμεταλεύονται καταστάσεις.
Η αναισθησία της συγκεκριμμένης δεν έχει όριο επειδή αντί να πει ευχαριστώ που δεν της κάνουμε καταγγελία και να κοιτάξει να κάνει κάτι για το πρόβλημα που δημιουργεί, έχει το θράσος να ζητάει και τα ρέστα!