ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΣΤΟ Ι.Κ.Α.

Την Τετάρτη που μας πέρασε έπρεπε να πάω στο Ι.Κ.Α. το έταιρον ήμισι επειγόντως λόγω ασθένειας. Φτάσαμε σε χρόνο ρεκόρ στο πανάθλιο κτήριο του Ι.Κ.Α. (Ίδρυμα Καταντημένων Ασθενών) και πήγαμε στις πληροφορίες για να ρωτήσουμε που θα απευθυνθούμε. Μας έστειλαν στον ελεγκτή που είναι και παθολόγος. Περιμέναμε εκεί μαζί με εφτά οχτώ άλλους ασθενείς και έξι ιατρικούς επισκέπτες (αυτοί που πουλάνε φάρμακα για λογαριασμό εταιριών και χώνονται σε όλα τα ιατρεία αδιαφορώντας αν οι αθενείς υποφέρουν με την αναμονή).
Σεβασμός στους ασθενείς μηδέν. Φώναζαν, γελούσαν σα να βρίσκονταν σε καφετέρια. Ανάμεσα σ' αυτούς ήταν και μια γυναίκα - κλώσσα που έκανε τόσο θόρυβο όσο όλοι οι υπόλοιποι. Περιμέναμε υπομονετικά να έρθει η σειρά μας και όταν ήρθε πετάγεται η τύπισσα και μπαίνει στο ιατρείο. Επισημαίνω ότι δεν ήταν ασθενής. Μπίζνες ήθελε να κάνει. "Τι κάνεις; Προηγούμαστε", της λέω. "Συγνώμη, μόνο μισό λεπτάκι θα κάνω", μου λέει μπαίνει μέσα και κλείνει την πόρτα νομίζοντας ότι δε μου άφησε περιθώρια ν' αντιδράσω. Πέρασε το μισό λεπτάκι, πέρασε ένα, πέρασαν δύο, τρία, τέσσερα, πέντε και η υπομονή μου εξαντλήθηκε.
Τότε ακούστηκε η δυνατή και γνωστή στο Ι.Κ.Α. αγριοφωνάρα μου: "Αυτό το μισό λεπτό ακόμα να περάσει; Αρμένικη την έκανες τη βίζιτα". Φυσικά πριν το ξέσπασμα τα μπινελίκια έδιναν και έπαιρναν. Και τι δεν είπε ο στόμας μου. Τότε βγήκε και σα βρεγμένη γάτα εξαφανίστηκε. Τότε μου έβαλε τις φωνές ο γιατρός: "Που νομίζετε ότι βρίσκεστε κύριε; Πώς φωνάζετε έτσι; Έχετε ραντεβού;" και κάτι τέτοια. Εκεί πέταξα κορώνες: "Οι δικές μου οι φωνές σε πείραξαν; Τόση ώρα που οι ιατρικοί επισκέπτες που κωλοβαράνε και φωνάζουν δε σε πείραξε;", Αυτός επέμενε να ρωτάει αν είχα ραντεβού. "Όχι δεν έχω γιατί ήρθα ως επείγον και εσύ είσαι ο ελεγκτής οπότες θες ή όχι θα μας δεχτείς και αν σεβόσουν τους ασθενείς σου δε θα δεχόσουν την πλασιέ φαρμάκων για να κάνετε δουλειές παρατείνοντας τον πόνο των άλλων, αλλά θα την άφηνες για το τέλος". Εκεί το βούλωσε. Μετά από πέντε λεπτά μας δέχτηκε στο ιατρείο του όλο χαμόγελο θαρρείς και δεν έγινε τίποτα. Άβυσσος η ψυχή του κομπογιαννίτη. Μέσα σε ένα λεπτό, χωρίς να κάνει εξέταση, μας παρέπεμψε σε άλλο παθολόγο στο άλλο πανάθλιο κτήριο του Ι.Κ.Α.
Πάμε στο άλλο Ι.Κ.Α., ρωτάμε τον κόπανο στη ρεσεψιόν σε ποιο όροφο είναι ο γιατρός, μας λέει στον πρώτο, πάμε στον πρώτο και βλέπουμε έναν ιατρικό επισκέπτη από την ομάδα των έξι που συναντήσαμε προηγουμένως. Γαμώ τη γκαντεμιά μου σκέφτομαι. "Μην κάνεις το λάθος να μπεις πριν από εμάς", του λέω. Μου λέει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα και ότι ο γιατρός δεν ήταν εκεί και μάλλον θα είναι σε διάλειμμα. Κοιτάζω την κατάσταση με τα ραντεβού και βλέπω ότι υποτίθεται εκείνη την ώρα έπρεπε να είναι στο ιατρείο του. Πάνε να δουλέψουν τέσσερις, πέντε ή έξι ώρες και θέλουν και διάλειμμα; Τι να κάνουμε, περιμένουμε καρτερικά. Άλλη μια κυρία ήρθε και περίμενε και αυτή. Γιατρός όμως γιοκ! Ξανακατεβαίνω στη ρεσεψιόν και λέω στον κόπανο να βρει τον άλλο κόπανο (το γιατρό ντε) και να του πει ότι ήρθε πελατεία στο μαγαζί. Ξανανεβαίνω τα σκαλιά και μετά από λίγο εμφανίζεται ο λεβέντης, ο καραμπουζουκλής, ο σαπιοκοιλιάς ντεμέκ γιατρός. Ο κόπανος της ρεσεψιόν δεν μπορούσε να τον ειδοποιήσει από την πρώτη στιγμή εφόσον ήξερε ότι πάμε για το συγκεκριμένο κόπανο... sorry... γιατρό; Τεσπα! Μπαίνουμε μέσα στο ιατρείο και μας ρωτάει: "Έχουμε αρρωστήσει;". "Όχι, έχουμε κλασική περίπτωση βλάβης", του απαντάω και αυτός με κοιτάζει με το βλέμμα της ισχνής αγελάδας. Εξέταση μηδέν. Μας δίνει ένα παραπεμπτικό για να πάμε στο ακτινολογικό για ακτίνες.
Άντε πάλι στο πρώτο πανάθλιο κτήριο του Ι.Κ.Α. για ακτίνες. Μπαίνουμε στο ακτινολογικό αλλά κρανίου τόπος. Ψυχή δεν υπάρχει, οι πόρτες ορθάνοιχτες, η βρώμα σε όλο της το μεγαλείο και γενικότερα αν υπήρχε κάτι αξίας να κλέψω θα το έκανα με μεγάλη άνεση χωρίς να καταλάβει κανείς. Αν ξαναβρεθώ σε τέτοια κατάσταση θα πάρω τη βιντεοκάμερα και θα τους κάνω σούργελο στο You Tube. Περιμένουμε λίγο αλλά ο ακτινολόγος άφαντος. Φαίνεται ότι όλοι στο Ι.Κ.Α. βρίσκονται σε ένα διαρκές διάλειμμα. Πάω στη ρεσεψιόν και ζητάω να τον ειδοποιήσουνε. Μετά από δυο με τρία λεπτά κάνει την εμφάνιση του ο κόπανος νούμερο τρία. "Για ακτίνες ήρθατε;", μας ρωτάει. Πόσο μαλάκας πρέπει να είναι κάποιος για να κάνει μια τόσο ηλίθια ερώτηση; "Όχι ένα κιλό φέτα θα ήθελα", του απαντάω. Τεσπα! Βγάζουμε ακτίνες και πάμε στο άλλο πανάθλιο κτήριο του Ι.Κ.Α. και πάλι. Δείχνουμε τις ακτίνες και μας λέει ο γιατρός του διαλείμματος: "Μάλιστα. Θα σας χορηγήσω αντιβίωση και depon". Έλα ρε μεγάλε! Για ένα κρύωμα, για μια βρογχίτιδα τι θα μας έδινες άλλο; Viagra; Σημείωση: Πάνω στο γραφείο του γιατρού υπήρχε ένα πακέτο με τσιγάρα και αναπτήρας. Αυτό δεν είναι κακό. Υπήρχε όμως και ένα τασάκι με γόπες. Οι γόπες για να βρεθούνε εκεί πρέπει να προϋπάρξει η διαδικασία του καπνίσματος. Αμφιβάλλω να κατέβηκε ο δόκτορας κάτω, να βγήκε έξω, να κάπνισε και μετά να κουβάλησε και πάλι στον πρώτο όροφο τις γόπες του. Απλά το επισημάνω.
Τόσα λεφτά παίρνει το γαμημένο το Ι.Κ.Α. Γιατί υπολειτουργεί; Γιατί δεν ελέγχει κανένας όλους τους καρεκλοκένταυρους που πάνε εκεί όχι για να δουλέψουν αλλά για να περάσουν την ώρα τους και να ζεστάνουν με τις κωλάρες τους τις καρέκλες; Πότε θα τιμωρηθεί κάποιος γαμώ το κέρατο μου; Η πολιτεία πρέπει να το πάρει χαμπάρι. Το Ι.Κ.Α. είναι άλλη μια ανοιχτή πληγή για την Ελλάδα.

ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ

Πριν μερικές εβδομάδες επισκέφτηκα με οικείο μου πρόσωπο το Ι.Κ.Α. Σερρών μια δερματολόγο. Μόλις μας είδε και είπαμε τι θέλουμε λέει ότι ήρθαμε σε λάθος άτομο και ότι έπρεπε να πάμε στο χειρουργικό τμήμα του Ι.Κ.Α. το οποίο δουλεύει μόνο πρωί. Ο λόγος είναι μια μικρή χειρουργική επέμβαση ρουτίνας που δεν υπερβαίνει τα 15 λεπτά. Η δερματολόγος μας είπε επίσης ότι κανονικά στο Ι.Κ.Α. κάνουν τέτοιες επεμβάσεις αλλά σχεδόν πάντα οι γιατροί τις προωθούνε στο νοσοκομείο με ένα παραπεμπτικό γιατί βαριούνται. Αναγκαστικά πήγαμε και κλείσαμε άλλο ραντεβού για το χειρουργικό και έπρεπε να περιμένουμε λίγο παραπάνω από ένα μήνα.
Πέρασε ο καιρός και επιτέλους έφτασε η μέρα, συγκεκριμένα η χθεσινή, για να πάμε στο χειρουργικό του Ι.Κ.Α. Ευτυχώς που κλείσαμε πρωί γιατί δε μπορούσαμε να φανταστούμε τι μας περίμενε αυτή η μέρα. Μπαίνουμε μέσα, δίνουμε το βιβλιάριο και λέμε τι θέλουμε. Ο γιατρός μας είπε: "αυτό είναι εύκολο...", χαρήκαμε εμείς και συνέχισε: "θα σας δώσω ένα παραπεμπτικό για το νοσοκομείο". Η χαρά μας πέταξε μακριά! "Μα η δερματολόγος μας είπε ότι τέτοιες επεμβάσεις γίνονται και εδώ στο Ι.Κ.Α.", του απάντησα. Τότε άρχισαν οι δικαιολογίες: "χρειάζεται αποστειρωμένος χώρος, εργαλεία, νοσοκόμες και προβολείς". Προβολείς; Μα δε θα διοργανώσουμε συναυλία ή προεκλογική ομιλία. Τεσπα! Επειδή κατάλαβα αν συνέχιζα το μόνο που θα κατάφερνα θα ήταν να συγχυστώ και να χάσω το χρόνο μου, αν και όλα όσα έφερε σα δικαιολογίες ο γιατρός παρατήρησα ότι υπήρχαν στο ιατρείο του στο Ι.Κ.Α., σηκωθήκαμε και φύγαμε αμέσως για το νοσοκομείο.
Φτάνοντας στο νοσοκομείο πάμε στη ρεσεψιόν όπου στρογγυλοκάθονταν δύο φακλάνες και όταν έδειξα το παραπεμπτικό από το Ι.Κ.Α. κοίταζε η μία την άλλη με το βλέμμα της αγελάδας και η μοναδική απάντηση που πήραμε ήταν το: "Δεν ξέρουμε". Πήγαμε ρωτήσαμε αλλού και μας είπαν ότι δεν είναι αρμόδιοι και μας έστειλαν στα επείγοντα ιατρεία. Πάμε στα επείγοντα ιατρεία και ρωτάμε στη γραμματεία μια νοσοκόμα και μου λέει ότι πρέπει να κλείσουμε ραντεβού. Λέω να κλείσουμε. Μας λένε ότι μόνο μέσω του 1035 κλείνονται ραντεβού. Το 1035 είναι ένας τηλεφωνητής με ηχογραφημένα μυνήματα που για να κλείσεις ραντεβού σου βγαίνει η ψυχή και τρως πολύ χρόνο. Δεν το δέχτηκα και ρώτησα που είναι τα εξωτερικά ιατρεία. Μας είπαν και όταν πήγαμε βρήκα ένα παράθυρο όπου έγραφε σε μια Α4 κόλλα τη λέξη ραντεβού και πίσω από αυτό ήταν μια υπάλληλος. Δίνουμε το παραπεμπτικό και το βιβλιάριο και μας ρώτησε αν είναι η πρώτη φορά που κελίνουμε ραντεβού για το συγκεκριμένο περιστατικό. Λόγω του πολύ κόσμου και της φασαρίας δεν άκουσα καλά και είπα το πως φτάσαμε στο παράθυρο της. Με έκοψε απότομα και με πολύ απότομο και αυταρχικό τρόπο μου είπε: "Θα απαντάτε μόνο σε αυτά που σας ρωτάω". Κάνω υπομονή και λέω ότι δεν άκουσα καλά λόγω της φασαρίας και τότε με ξανακόβει και μου λέει: "Δε μ' ενδιαφέρει πως φτάσατε εδώ. Θα απαντάτε μόνο σε ότι σας ρωτάω. Καταλαβατε;". Ευτυχώς για 'μένα και δυστυχώς γι' αυτήν δεν είμαι τόσο υπομονετικός και ευγενικός. "Σε παρακαλώ να μην είσαι τόσο εριστική για να μην πηδήξω το γκισέ και σου βάλω το παραπεμπτικό στον κώλο μαλακισμένη, κατάλαβες; Άντε μη γίνει της πουτάνας εδώ μέσα, άι σιχτίρ! Κάθεσαι σε μια καρέκλα και νομίζεις ότι μπορείς να μιλάς στον καθένα όπως σου αρέσει;", της απάντησα. Φαίνεται ότι αυτός ο σύντομος μονόλογος μου την έβαλε στη θέση της συν το γεγονός ότι γίναμε θέαμα για άλλη μια φορά. Το βούλωσε και έκανε τη δουλειά της όπως έπρεπε. Αν δε φωνάξεις και αν δε βρίσεις δεν κάνεις δουλειά με το δημόσιο. Πριν πάρουμε το χαρτί  με το οποίο θα μας δέχονταν στο χειρουργικό τμήμα του νοσοκομείου για να κλείσουμε ραντεβού και φύγουμε από αυτή τη μαλάκω μας είπε ότι το παραπεμπτικό θέλει σφραγίδα από τον επόπτη του Ι.Κ.Α. Ένα - ένα μας τα λένε. Με λίγα λόγια έπρεπε να ξαναπάμε στο Ι.Κ.Α. Πήγαμε στο χειρουργικό του νοσοκομείου και για καλή μας τύχη δεν περιμέναμε πολύ. Πρόλαβα πάντως να στήσω ένα καυγά στα γρήγορα με μια νοσοκόμα που ήθελε να βάλει στα μουλωχτά μια φίλη της στο χειρουργικό ενώ προηγούμασταν.
Μέσα στο χειρουργικό ο γιατρός και η νοσοκόμα οφείλω να πω ότι είπαν εξυπηρετικότατοι και ευγενικότατοι. Μακάρι να ήταν έτσι όλοι τους! Μας έκλεισαν ραντεβού μετά από ένα μήνα και μας είπαν ότι θα έπρεπε να γίνουν εξετάσεις αίματος δέκα μέρες πριν την απέμβαση. Ρώτησα γιατί δε μας είπαν από την αρχή στο Ι.Κ.Α. ότι χρειάζεται και αυτό και μου είπαν ότι παραπεμπτικό έπρεπε να πάρουμε από το νοσοκομείο. Με λίγα λόγια να γίνουμε μπαλάκι και να κόβουμε δρομολόγια  Ι.Κ.Α. - νοσοκομείο.
Φεύγουμε από το νοσοκομείο και ξαναπάμε στο Ι.Κ.Α. Πάμε στον επόπτη για να σφραγίσουμε το παραπεμπτικό. Πάμε μετά στο γκισέ των ραντεβού για να κλείσουμε ημερομηνία για εξετάσεις αίματος και η υπάλληλος όταν είδε το παραπεμπτικό του νοσοκομείου μας είπε ότι πρέπει να σφραγιστεί από τον πρώτο γιατρό που επισκεφτήκαμε εκείνη τη μέρα. Υπόψην ότι το Ι.Κ.Α. Σερρών στεγάζεται σε δυο παμπάλαια κτήρια και εμείς έπρεπε να πάμε στο άλλο και μετά να ξαναέρθουμε για να μπορέσουμε να κλείσουμε ραντεβού για τις αιματολογικές εξετάσεις. Κάναμε την καρδιά μας πέτρα και πάμε το γιατρό του χειρουργικού τμήματος του Ι.Κ.Α. με τον οποίο ξεκίνησε η περιπέτεια μας. Μετά από μια σχετικά σύντομη αναμονή πήραμε την υπογραφή. Πίσω στο άλλο κτήριο του Ι.Κ.Α. για άλλη μια αναμονή λίγης ώρας και τελικά στης 13:30 μ.μ. είμασταν τελειωμένοι. Από της εννιά το πρωί χρειάστηκαν τεσσεράμισι ώρες για να μπορέσουμε να κλείσουμε δυο ραντεβού. Ένα με το χειρουργικό του νοσοκομείου και ένα για αιματολογικές εξετάσεις στο Ι.Κ.Α.
Μπορούσαν κάλλιστα από την αρχή να μας πούνε ότι χρειάζονται αιματολογικές εξετάσεις και να μας έδιναν παραπεμπτικό γι' αυτές από το Ι.Κ.Α., καθώς και να μας έλεγαν ότι το πρώτο παραπεμπτικό χρειαζόταν τη σφραγίδα του επόπτη. Έτσι θα γλιτώναμε τη μισή ταλαιπωρία στους δρόμους με το αυτοκίνητο και θα γλιτώναμετουλάχιστον δυο ώρες.
Το χειρότερο είναι ότι στο σύστημα υγείας της χώρας μας δουλεύουν άσχετοι και τεμπέληδες και δυστυχώς αποτελούνε τη συντριπτική πλειοψηφία.

Ι.Κ.Α. (Ίδρυμα Καταντημένων Ανασφάλιστων)

48 ώρες απεργία έκαναν οι γιατροί του Ι.Κ.Α. Γιατί; Δε χορταίνουν λεφτά. Ως ασφαλισμένος στο Ι.Κ.Α. έχω κάθε δικαίωμα να κράξω τα λαμόγια που υποτίθεται ότι δουλεύουν και τους πληρώνω εγώ.
Είδα στις ειδήσεις πολίτες που περίμεναν πάνω από ένα μήνα για το ραντεβού με το γιατρό και όταν πήγαν έπρεπε να κλήσουν ξανά ραντεβού γιατί οι γιατροί έκαναν απεργία. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα οι πολίτες να περιμένουν άλλο ένα μήνα, μπορεί και παραπάνω.
Δε με νοιάζουν τα αιτήματα των γιατρών. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι παίζουν με την υγεία μας. Θα ήθελα να μάθω: Όταν αυτοί οι γιατροί αποφοίτησαν από τις σχολές τους έδωσαν τον όρκο του Ιπποκράτη ή του ΥΠΟΚΡΙΤΗ; Γι' αυτές τις δύο μέρες απεργίας το Ι.Κ.Α. θα μου δώσει τα αντίστοιχα λεφτά πίσω; Δε νομίζω! ΟΛΑ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ. Ακόμα και η υγεία των απλών πολιτών (που δε φταίνε σε τίποτα).
Πληρώνουμε κάθε μήνα ένα σκασμό λεφτά στο Ι.Κ.Α. και στην ουσία δεν έχουμε ασφάλιση. Πριν από δύο μήνες είχα πονόδοντο. Λέω ας πάω στο Ι.Κ.Α. λόγω οικονομικής στενότητας και στο κάτω - κάτω γιατί όχι; Αφού τους πληρώνω! Ο οδοντίατρος αγενέστατος (αγαλματάκια, ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα). Το μόνο που είπε είναι ότι έπρεπε να βγάλω το δόντι μου. Δηλαδή εξαγωγή. Εγώ πήγα για ένα σφράγισμα. Τον ρώτησα γιατί. Μου λέει ότι αφού το δόντι έκανε απόστημα είναι για εξαγωγή. ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΑΛΜΠΑΝΗ!!! Εξαγωγή. Η εύκολη λύση. Όταν του είπα ξανά για σφράγισμα μου είπε ότι δεν είχε αναισθητικές ενέσεις και υλικά για να κάνει σφράγισμα. ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΠΛΗΡΩΝΩ ΓΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΑΦΟΥ ΤΟ Ι.Κ.Α. ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΠΑΡΕΧΕΙ ΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΝΑΓΚΑΙΑ; Εννοείται ότι έφυγα και πήγα σε ιδιωτικό οδοντίατρο όπου έσωσα το δόντι μου, πλήρωσα και ησύχασα. Είμαι 1000% σίγουρος ότι παρόμοια περιστατικά έχουν τύχει στη συντριπτική πλειοψηφία των ασφαλισμένων του Ι.Κ.Α.
Για να πάμε και στους διοικητικούς. Μια μέρα πήγα για κάτι χαρτιά. Με την πρώτη ματιά που αντίκρυσα σκέφτηκα: "ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΒΑΡΕΣΕ ΔΙΑΛΥΣΗ." Ο ένας έπαιζε ηλεκτρονικό παιχνίδι (φιδάκι συγκεκριμμένα) στο κινητό του. Δύο κλώσσες έπιναν το καφεδάκι τους και κουτσομπόλευαν, μία άλλη μιλούσε στο τηλέφωνο με τις ώρες και ένας άλλος παραπέρα έτρωγε πάνω στο γραφείο του. Η ΑΠΑΘΕΙΑ, Η ΑΣΕΒΕΙΑ ΚΑΙ Η ΑΓΕΝΕΙΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΥΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ. Ούτε ένας συγκινήθηκε και να έρθει να με εξυπηρετήσει (είμουν με πατερίτσες και με εγχειρισμένο πόδι). Και να σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά τα τεμπελόσκυλα τα πληρώνουμε εμείς. Ξεκωλονόμαστε στη δουλειά για να πίνουν καφεδάκι αυτοί που υποτίθεται βρίσκονται σε αυτές τις θέσεις για να μας εξυπηρετούν. ΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΜΑΣ.
Το καλύτερο από όλα; Σε μία δημοκρατική χώρα όπως η Ελλάδα μας επιβάλλουν τους ασφαλιστικούς φορείς. Δε μπορούμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε μια δημόσια και μια ιδιωτική ασφάλεια. Ο ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΦΟΡΕΑΣ ΜΑΣ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΣΧΕΤΑ ΑΝ ΑΠΟΔΙΔΕΙ Ή ΟΧΙ. ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΑ ΑΡΠΑΖΕΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.