ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΞΕΝΑ...

Εδώ και καιρό θέλω να γράψω για κάτι όχι και τόσο πιασάρικο, αλλά προσωπικό και συνέχεια το αναβάλλω. Τελικά το πήρα απόφαση. Σήμερα θα αναφερθώ σ' αυτό. Είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που αν τους καρφωθεί κάτι στο μυαλό πρέπει να το κάνουν και αν θέλουν να πούνε κάτι αποκλείεται να το κρατήσουν μέσα τους και να σκάσουν.
Για τι πράγμα μιλάω; Για τους ανθρώπους που ζούνε στην Ελλάδα αλλά δεν είναι έλληνες. Γι' αυτούς που ήρθαν από άλλα κράτη, κοντινά και μακρινά είτε ως μετανάστες, είτε ήρθαν γιατί παντρεύτηκαν έλληνα ή ελληνίδα ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο.
Η αρραβωνιαστικιά μου είναι από τη Λιθουανία. Όταν ήρθε πριν ένα χρόνο στην Ελλάδα να μείνει μόνιμα ήταν στα χαμένα. Χωρίς δουλειά και χωρίς να γνωρίζει την ελληνική γλώσσα τα πράγματα ήταν δύσκολα. Άφησε φίλους και συγγενείς και εδώ πέρα τον πρώτο καιρό αναγκαστικά ένιωθε φοβερή μοναξιά. Είχαμε πολλά κλάματα γιατί όλα ήταν τόσο διαφορετικά και της έλειπαν και οι δικοί της. Δούλευε ασταμάτητα εννιά χρόνια στη χώρα της και εδώ όσο και να προσπαθεί να βρει δουλειά δε βρίσκει και αυτό της κακοφαίνεται, πόσο μάλλον όταν κάποιος είναι εργασιομανής.
Η θέληση της είναι μεγάλη και μέσα σε τρεις μήνες κατάφερε να διαβάζει, να γράφει και να συννενοείται (εννοείται όχι τέλεια). Τώρα συνεχίζει να μαθαίνει και κάθε μέρα γίνεται και καλύτερη. Το πρώτο εμπόδιο καταρρίπτεται. Ευτυχώς που η χώρα της ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τα ένσημα της αναγνωρίζονται με αποτέλεσμα να καταφέρει να πληρώνεται από το ταμείο ανεργίας για ένα χρόνο. Από το τίποτα καλό είναι και αυτό. Τουλάχιστο το χαρτζηλίκι της το έχει. Τώρα μοιράζει βιογραφικά (τα οποία είναι εμπλουτισμένα με έξι γλώσσες, πτυχίο πανεπιστημίου, master, χαρτιά από σεμινάρια της δουλειάς της και άλλα καλούδια) και ευελπιστούμε κάπου να τρυπώσει (εννοείται στον ιδιωτικό τομέα γιατί το δημόσιο είναι άπιαστο όνειρο για τους περισσότερους έλληνες, πόσο μάλλον για τους ξένους). Επόμενο βήμα είναι να κάνει αναγνώριση του πτυχίου της, η οποία απαιτεί αρκετά χαρτιά (τα οποία συγκεντρώσαμε) και παράβολο που αυτή τη στιγμή αδυνατούμε να πληρώσουμε, αλλά είναι στα προσεχή σχέδια να γίνει και αυτό. Το κυριότερο είναι ότι άρχισε να δένεται με κάποια πράγματα και καταστάσεις στην Ελλάδα και τα θεωρεί κτήμα της, έκανε φιλίες και δε μελαγχολεί τόσο εύκολα. Τώρα μπορεί να παρακολουθήσει τηλεόραση επειδή καταλαβαίνει ελληνικά (και συνεπώς τις μαλακίες που γίνονται στην Ελλάδα). Με λίγα λόγια χρειάζεται χρόνος και βοήθεια.
Γιατί τα έγραψα όλα αυτά; Με αφορμή κάποια emails που έλαβα ξέρω ότι πολλοί βρίσκονται στη θέση μου και στη θέση της και ορισμένοι με τιμούνε με την παρακολούθηση του blog μου από μέρους τους. Με αυτό το post θα ήθελα να τους πω να μη το βάζουν κάτω.

ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ Η ΣΑΤΥΡΑ;

Το γέλιο λένε είναι πηγή ζωής. Συμφωνώ απόλυτα. Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να γελάσουμε. Ένα ανέκδοτο, μία κωμωδία στην τηλεόραση ή στο DVD, μία επιθεώρηση (θέατρο), διάφορα απρόσμενα ευτράπελα που συμβαίνουν σε μας ή σε άλλους, μία αστεία κατάσταση.
Υπάρχουν άνθρωποι που το επάγγελμα τους (για 'μένα είναι λειτούργημα) είναι να μας κάνουν να γελάμε. Ένας απ' αυτούς είναι και ο Λάκης Λαζόπουλος με την εκπομπή του Αλ Τσαντίρι. Δεν έχω πρόβλημα να κάτσω και να τον παρακολουθήσω στην τηλεόραση αλλά δεν πορώνομαι κιόλας. Σίγουρα γελάω μ' αυτά που λέει αλλά αρκετές φορές δε συμφωνώ μαζί του. Κάποιες φορές νομίζω ότι του βγαίνει μια κακία και είναι απόλυτος σε κάποια πράγματα που λέει. Σίγουρα δε μπορεί να με αντιπροσωπεύσει μέσα από την εκπομπή του μιλώντας για τα πράγματα που είναι δύσκολα σήμερα για τον απλούστατο λόγο ότι πληρώνεται καλά και είναι από τους έχοντες. Δε λέω, τηλεόραση είναι και θα παριστάνει και λίγο τον αγωνιστή για να δείξει ότι είναι δίπλα στον απλό πολίτη για να έχει τηλεθέαση, αλλά όχι και έτσι.
Λένε η σάτυρα δεν έχει όρια. Για 'μένα σίγουρα έχει. Αν οι καλλιτέχνες πούνε ότι έχει όρια η σάτυρα είναι σα να κόβουν το ψωμί οι ίδιοι από τον εαυτό τους. Δεν τους συμφέρει. Δε γίνεται όμως όταν η σάτυρα καταντάει χλευασμός να τη δεχόμαστε σαν αμάσητη τροφή. Είμαι σίγουρος ότι αν ειπωθεί για κάποιον από εμάς κάτι σαν αυτά που βλέπουμε και γελάμε, αν δηλαδή μπούμε στη θέση του κάθε σατυριζόμενου, από ένα σημείο και μετά δε θα μας αρέσει και θα δυσανασχετούμε, ειδικά όταν η πλάκα χοντραίνει.

FLASHBACK

Σήμερα στη δουλειά εκεί που έκανα διάλειμμα για τσιγάρο άκουγα ένα συνάδελφο που έλεγε για το μικρό του αδερφό και την παρέα του και τις σκανδαλιές που έκαναν στο σχολείο.
Μετά από ένα λεπτό έφαγα φλασιά και θυμήθηκα όταν είμουν έφηβος με τα κολλητάρια μου τις άπειρες μαλακίες που κάναμε! Τηλεφωνικές φάρσες, τσιγάρα που βάζαμε λεφτά όλοι μαζί για να αγοράσουμε συνεταιρικά, τσόντες που βλέπαμε στο video όταν έλειπαν οι γονείς μας, καμακώματα του κώλου και μαγκιές στα κορίτσια, καζούρα στους καθηγητές και σε συμμαθητές, βόλτες με παπάκια, ξεσηκώναμε τη γειτονιά με τη μουσική που έπαιζε στη διαπασών, βρίζαμε χωρίς λόγο. Είμασταν λίγο κολοπαίδια είναι η αλήθεια.
Τώρα χαθήκαμε. Ο καθένας το δρόμο του. Άλλος παντρεύτηκε, άλλος μετανάστευσε, άλλος καβάλησε το καλάμι, άλλος καβάλησε μηχανή και σκοτώθηκε. Τώρα βρισκόμαστε, όσοι απομείναμε, μια με δυο φορές το μήνα και αν. Καλά ήταν μωρέ! Τελικά οι αναμνήσεις μένουν. Α ρε φιλαράκια... δε σας ξεχνάω... Σας ευχαριστώ για όλα.
"ΑΝΤΕ ΡΕ, ΑΚΟΜΑ ΜΕ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ; ΠΑΜΕ ΜΕΣΑ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ."
Απότομη προσγείωση. Τα κεφάλια μέσα!

ΤΕΛΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΣΤΟ ΚΡΑΝΙΟ;

Χθες ήμουν και τυχερός και άτυχος γιατί σχόλασα 12 το μεσημέρι. Τυχερός γιατί σχόλασα νωρίς και άτυχος γιατί θα πληρωθώ μισό μεροκάματο. Τεσπα!
Πάω σπίτι και λέω να δω τηλεόραση μέχρι να έρθει η ώρα για φαγητό. Δεν είμαι και πολύ φίλος της τηλεόρασης. Βλέπω φανατικά Prison Break και μερικές εκπομπές. Μετά από ένα δίλεπτο ζάπινγκ ανακάλυψα ότι έχουμε ένα σωρό κανάλια που μεταδίδουν το απόλυτο τίποτα.
Σχεδόν όλοι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, που ασχολούνται με την TV (παρουσιαστές, δημσιογράφοι κλπ.) ζούνε στον πλανήτη Γκούφη! Καλά που το βρίσκουν το κέφι πρωινιάτικα και το ρίχνουν στα τσιφτετέλια; Ο κοσμάκης τα 'χει παίξει κανονικά και αυτοί κάνουν λες και όλα πάνε πρίμα και έχουν απογειωθεί στη σφαίρα της μαλακίας!
Σε εντελώς άσχετες εκπομπές πιάνονται με εντελώς άσχετα θέματα. Εκεί πάνω στο τσακίρ κέφι κάνουν και μια νύξη για τα Ζωνιανά ή για ροζ σκάνδαλα για να δείξουν ότι έχουν σχέση με την επικαιρότητα.
ΑΝ Η ΜΑΛΑΚΙΑ ΗΤΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΘΑ ΤΟ ΚΕΡΔΙΖΑΝ ΚΑΙ ΑΝ ΤΟ ΕΧΑΝΑΝ ΠΑΛΙ ΑΠΟ ΜΑΛΑΚΙΑ ΘΑ ΤΟ ΕΧΑΝΑΝ!
Το καλύτερο μου, που άλλωτε με εξοργίζει και άλλωτε με κάνει να γελάω, είναι όταν όλοι αυτοί οι βολεμένοι και φραγκάτοι μιλάνε για τον απλό λαό και μπαίνουν στο πετσί του ρόλου νομίζοντας ότι μας αντιπροσωπεύουν. Παπαριές με λίγα λόγια.
Ας έρθουν μαζί μου να δουλέψουν δεκάωρα και δωδεκάωρα για 28 ευρώ μεροκάματο μέσα στην κατάψυξη στους -30 και -35 βαθμούς και Κυριακές και το καλοκαίρι να δουλεύουν δύο εβδομάδες ασταμάτητα που είναι hot season.
Μαζεύτηκαν όλα τα νούμερα και κάνουν ότι μαλακία σκαρφιστούν χωρίς σεβασμό στον τηλεθεατή. Βέβαια και τα κανάλια αυτό θέλουν. ΝΟΥΜΕΡΑ. Νούμερα δημοσιογράφους, νούμερα παρουσιαστές, νούμερα τηλεθέασης και νούμερα τηλεθεατές.

ΜΑΣ ΤΑ ΕΧΟΥΝΕ ΠΡΗΞΕΙ

Δεν αντέχω άλλο. Μας τα έπρηξαν. Κάθε φορά που ανοίγω την τηλεόραση ακούω για το περιβόητο DVD με το ροζ περιεχόμενο. Δεν είναι η τακτική μου να ασχολούμαι και να γράφω για πολιτική, φτιαχτά σκάνδαλα και πολιτικούς στο blog μου για τον απλούστατο λόγο ότι δε με ενδιαφέρει. Δεν πιστεύω ότι έχουμε δημοκρατία και αξιοκρατία οπότε χέστηκα για τα δήθεν σκάνδαλα. Ο κοσμάκης έχει άλλα, σοβαρότερα προβλήματα και τον έχουνε φλομώσει με μαλακίες. Στα παπάρια μας και αν την πήδηξε στα παπάρια μας και αν δεν την πήδηξε την τριανταπεντάρα ο μπούλης. Τις τελευταίες μέρες οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Οι δημοσιογράφοι έχουν γίνει stars και αντί να εξασκούνε το λειτούργημα τους κάθονται και ξεκατινιάζονται στα τηλεοπτικά παράθυρα. Δε θα σας ζαλίσω άλλο, και τόσο που έγραψα γι' αυτούς πολύ είναι.
Τώρα θα ασχοληθώ με κάτι πιο σημαντικό. Κάνοντας βόλτες στην ελληνική και ξένη blogόσφαιρα ανακαλύπτω όχι γνωστά αλλά πολύ καλά blogs. Με αφορμή ένα email που πήρα θα ήθελα να καλοσωρίσω τον Γιάννη Αγιάννη με το blog του ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ
Ακόμα κάθεστε ρε; Άντε να τον επισκεφτείτε τον άνθρωπο και να του ευχηθείτε καλή αρχή. Άντε ντε!