ΩΡΑΙΟ ΠΡΑΓΜΑ ΝΑ ΛΕΣ ΟΧΙ

Πάντα πίστευα ότι η δουλειά δεν πρέπει να έχει ανάμειξη με φιλίες και συγγένειες αλλά κάποιες φορές είναι αναπόφευκτο όταν κάποια άτομα δουλεύουν για λογαριασμό τρίτου και έχουν μεταξύ τους φιλικές ή συγγενικές σχέσεις.
Αποτέλεσμα; Σε κάποια χρονική στιγμή έρχεται η σύγκρουση επειδή ο καθένας θέλει να κάνει τη δουλειά του και μερικές φορές για να επιτευχθεί αυτό ο ένας θα επιβαρύνει τον άλλον. Τότε έχουμε προστριβές και καυγάδες και όλα τα υπόλοιπα επακόλουθα.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Επειδή στο παρελθόν συνεργάστηκα με ένα συγγενικό άτομο και κατάλαβα ότι δεν μπορούσε να προχωρήσει το πράγμα. Εκεί αποχώρησα για να αποφευχθούνε τα χειρότερα. Μα έλα που η πουτάνα η τύχη (ή ατυχία) τα φέρνει έτσι και βρεθήκαμε και οι δύο στην ίδια εταιρία σε διαφορετικά πόστα. Πόστα τα οποία αλληλοεξαρτώνται μεταξύ τους. Άρα πρέπει θέλοντας και μη να συνεργαζόμαστε.
Χθες ενώ σχολούσα στις εννέα το βράδυ έρχεται ο ακατονόμαστος (ο συγγενής) και μου ζητάει να κάνω κάτι το οποίο με κράτησε άλλες δυόμισι ώρες εκεί. Το θέμα δεν είναι ότι δούλεψα παραπάνω αλλά ότι μου γάμησε την ψυχολογία. Το να σε γυρνάνε από την πόρτα της εξόδου πάλι για δουλειά δεν είναι ότι το καλύτερο. Σ' αυτό βέβαια έβαλε και το χεράκι του ο μπάσταρδος ο προϊστάμενος που έχω γιατί είπε ψέμματα στον πρώτο ότι σχολάω στις δέκα. Ποιος ο λόγος; Δε γνωρίζω. Όταν τον τηλεφώνησα μέσα στα νεύρα και τον ρώτησα γιατί άρχισε να τα μασάει. Ξέρω ότι ο προϊστάμενος μου είναι μισάνθρωπος και καθήκι και χαίρεται με τις αποτυχίες, τις ατυχίες και τα παθήματα των άλλων. Τρελλαίνεται να βλέπει τους άλλους να υποφέρουν και μετά να τους κρίνει και να τους κατακρίνει αλλά...
...αλλά υπάρχει και Θεός και σήμερα πήρα το αίμα μου πίσω. Από τους τρεις που έπρεπε να πάνε για δουλειά σήμερα τ' απόγευμα πήγε μόνο ένας. Μου ζήτησε από το τηλέφωνο να πάω για μερικές ώρες στη δουλειά και φυσικά του είπα όχι αναφέροντας του το χθεσινό γεγονός που με ανάγκασε εξ' αιτίας του να επιστρέψω στο σπίτι λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Άρα αναγκαστικά θα πάει αυτός. Δεν πειράζει ας δουλέψει και λίγο για να δικαιολογήσει το μεροκάματο του. Ωραίο πράγμα να μπορείς να λες όχι ειδικά αν το εννοείς και δεν το λες επειδή πρέπει.
Αλλά έχει και θράσος. Το ένα από τα δύο άτομα που δεν πήγε στη δουλειά μου είπε ότι είναι δικαιολογημένο επειδή πέθανε η πεθερά του ή κάτι τέτοιο. Ξέχασε όμως πως όταν πέθανε ο πεθερός μου πέρυσι τον δεκαπενταύγουστο δε μ' άφησε να πάω στην κηδεία ενώ η δουλειά ήταν πεσμένη και δε με χρειαζόταν. Την ημέρα της κηδείας μ' εβαλε να δουλεύω ενώ χρειαζόμουν μόνο δύο μέρες άδεια για να πάω.
Ηθικόν δίδαγμα του σημερινού post; ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΜΑΛΑΚΕΣ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ ΧΩΡΟ. ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ ΤΟΥΣ ΟΠΩΣ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ ΤΟ ΛΙΒΑΝΙ.

ΚΟΥΚΛΕΣ - ΠΑΝΟΥΚΛΕΣ

Μια γνωστή μου την περασμένη εβδομάδα φιλοξενούσε δυο φίλες της που είχε να τις δει σχεδόν δυο χρόνια (από τότε που τελείωσε το πανεπιστήμιο δηλαδή). Εννοείται ότι οι φίλες με το που ανταμώθηκαν έκαναν σα χαζές για την επανασύνδεση της παρέας. Έκαναν σχέδια για το πως θα περνούσαν καλύτερα αυτές τις δέκα μέρες που θα ήταν μαζί. Οι χαρές δυστυχώς δεν κράτησαν πολύ.
Οι φιλοξενούμενες ήταν αραχτές όλη μέρα κάθε μέρα και η γνωστή μου ξεσκίζοταν να τις εξυπηρετήσει. Να κάνει πρωϊνό, να μαγειρέψει μεσημεριανό, βραδυνό, να πλύνει τα πιάτα, να καθαρίζει το σπίτι, να τις βγάλει έξω και να τις κερνάει, να τις κάνει περιήγηση στα αξιοθέατα κλπ. Με λίγα λόγια ψόφησε από την κούραση. Ως και τα ρούχα τους έβαζε στο πλυντήριο γιατί οι άλλες δυο φακλάνες το μόνο που ήξεραν να κάνουν είναι να το ξύνουν. Η αναισθησία δηλαδή σε όλο της το μεγαλείο.
Μπάνιο έκαναν μόνο μια φορά κατά τη διάρκεια της δεκαήμερης παραμονής τους και το μόνο που έκαναν ήταν να μακιγιάρονται και να αδειάζουν το ψυγείο. Η κατάσταση βγήκε εκτός ελέγχου όταν έκαναν μπάνιο και άφησαν την τουαλέτα μέσα στις τρίχες και τα νερά. Ως και μπατονέτες χρησιμοποιημένες βρέθηκαν στο τραπέζι του σαλονιού της φίλης μου. Με τα παπούτσια και τις παντόφλες που κυκλοφορούσαν έξω στην πόλη κυκλοφορούσαν και μέσα στο σπίτι.
Ενώ έβλεπαν την οικοδέσποινα να ξεσκίζεται να καθαρίζει οι δύο μοντέλες δε συγκινήθηκαν να κάνουν μια κίνηση για να βοηθήσουν την πρώτη η οποία δεν κάπνιζε αυτές τις δέκα μέρες μέσα στο ίδιο της το σπίτι για να μην ενοχλήσει ο καπνός τις άλλες δυο κότες.
Από την πέμπτη μέρα τα νεύρα της φίλης μου έγιναν σμπαράλια και το μετάνιωσε χίλιες φορές που τις κάλεσε αλλά επειδή είναι ευγενικός άνθρωπος μέχρι αηδίας (θύμα τη λέω εγώ) δεν είπε τίποτα.
Μόνο την ώρα το αποχαιρετισμού (και της λύτρωσης) όταν έφευγαν οι φιλοξενούμενες της είπαν: "Θα τα ξαναπούμε σύντομα" και η απάντηση της ήταν: "Δε νομίζω".

ΠΩΣ ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΑΜΕ ΟΤΑΝ ΕΙΜΑΣΤΑΝ ΠΙΤΣΙΡΙΚΑΔΕΣ

Όταν έχεις τις μαύρες σου και θέλεις να ανεβάσεις την ψυχολογία σου πήγαινε σε ένα video club και πήγαινε στον τομέα που υπάρχουν οι τσόντες. Μη νοικιάσεις απλά διάβασε τους τίτλους των πορνοταινιών. Θα παρατηρήσεις ότι είναι παραποίηση τίτλων γνωστών ταινιών ή απλά οι τίτλοι των adult ταινιών είναι πολύ αστείοι. Για παράδειγμα ο "Τιτανικός" μετατράπηκε σε "Πουτανικός", το "Χαβάι 5-0" έγινε "Γαμάει 5-0", η "Σταχτοπούτα" μετατράπηκε σε "Σταχτομούνα", η "Ποκαχόντας" έγινε "Ποκαχώνοντας" κ.ο.κ.
Άλλοι αξιοσημείωτοι τίτλοι ταινιών για ενηλίκους είναι οι παρακάτω: "Γαμήσια στις Κάννες με τις πιο ωραίες κλάνες", "Οι πρωκτοβολλάτες", "Οδυσσέας ο ψωλοβρόντης" (αυτό είναι καρτούν).
Όταν είμασταν πιτσιρικάδες πηγαίναμε στα video clubs της πόλης γι' αυτό το λόγο. Μπαίναμε τσούρμο μέσα στο μαγαζί και καθόμασταν πάνω από μισή και μία ώρα διαβάζοντας τίτλους και λυνόμασταν στα γέλια εφόσον κάναμε τα ανάλογα σχόλια και παίρναμε και το ματάκι μας. Βέβαια δεν ήταν όλοι οι μαγαζάτορες τόσο καταδεκτικοί και μόλις καταλάβαιναν ότι από εμάς δε θα έπαιρναν ούτε cents μας έδιωχναν με τις κλωτσιές. Αυτό γινόταν κυρίως το καλοκαίρι για δύο λόγους: 1) είχαμε άφθονο χρόνο, και 2) με ντάλα ζέστη έξω ψάχναμε ένα μέρος δροσερό και τι πιο καλό από ένα κλιματιζόμενο χώρο σαν τα video clubs.
Αυτό το κάναμε και στα φοιτητικά μας χρόνια όπου τα φράγκα ήταν περιορισμένα σε μεγάλο βαθμό. Δυστυχώς τα παιδιά σήμερα έχουνε την ευκολία του internet και δε χρειάζεται να επιδοθούνε σε τρέλλες εκτός σπιτιού. Τεσπα! Οι εποχές, οι άνθρωποι και οι συνήθειες αλλάζουν.

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ FOREVER

Λόγω φόρτου εργασίας και επειδή φιλοξενώ συγγενείς από το εξωτερικό μου είναι λιγάκι δύσκολο να αναρτώ κάθε μέρα post. Για το χθεσινό επεισόδιο όμως δε γίνεται να μη γράψω κάτι. Τι ακριβώς εννοώ;
Χθες το πρωί έπρεπε να στείλω εφτά έγγραφα με fax. Επειδή δεν αξιώθηκα ακόμα να ρυθμίσω αυτό που έχω στο σπίτι αποφάσισα να απευθυνθώ στο ταχυδρομείο της πόλης. Ήξερα εκ των προτέρων ότι θα μου έκοβαν τον κώλο με τις τιμές τους αλλά η δουλειά έπρεπε να γίνει οπωσδήποτε.
Πηγαίνω νωρίς το πρωί στο ταχυδρομείο και πάω σε έναν υπάλληλο που φορούσε κάτι πατομπούκαλα τα οποία ονόμαζε γυαλιά και τον ρωτάω πόσο κοστίζει μια σελίδα να στείλω με το fax στην Αθήνα. Η απάντηση του ήταν: "Άστο καλύτερα, είναι πολύ ακριβά". ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΜΠΑΡΜΠΑ!!! Και τι σε νοιάζει εσένα πόσο θα πληρώσω. Κάνω δεύτερη προσπάθεια ρωτώντας τον ευγενικά πόσο κοστίζει η σελίδα και του λέω ότι είναι επείγον. Η απάντηση του; "Καλύτερα να πας σε έναν ιδιώτη. Εδώ είναι ακριβά". Αρχίζουν τα νεύρα μου να γίνονται κρόσια και του λέω με ανεβασμένο τον τόνο της φωνής μου ότι δε με ενδιαφέρει το κόστος και να μου πει που θα απευθυνθώ για να στείλω τα fax. Ο τύπος το χαβά του. Τέλος πάντων μετά από μερικά μπενιλίκια και συνολικά πέντε προσπάθειες μου είπε να απευθυνθώ στο γκισέ Νο 6.
Μετά από μισή ώρα που κράτησε η όλη η διαδικασία αποστολής των fax ήρθε η στιγμή να πληρώσω. Σχεδόν δεκατρία ευράκια. Πάω σε άλλο γκισέ να πληρώσω αλλά για κακή μου τύχη έπρεπε να περιμένω να τελειώσει η τηλεφωνική συνδιάλεξη που είχε ο υπάλληλος. Βρε χτυπούσα νευρικά τα δάχτυλα μου στον πάγκο, βρε ξεροέβηχα αυτός τον χαβά του. Μιλούσε για ένα τροχόσπιτο που ήθελε να αγοράσει. Μόνο όταν του είπα ότι βιάζομαι (εννοείται με συνοδεία μπινελικίων) καταδέχτηκε να κλείσει το γαμοτηλέφωνο του και να πάρει τα ταπεινά μου χρήματα και να μου κόψει τιμολόγιο.
Είναι να μην πάρει μια καρέκλα δημοσίου ο έλληνας. Έτσι και την πάρει στ' αρχίδια του όλα.

ΔΕ ΒΑΖΟΥΜΕ ΜΥΑΛΟ

Καλημέρα και καλή εβδομάδα σε όλους. Χθες το μεσημέρι πήγα στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης να παραλάβω κάποιους συγγενείς που ήρθαν από το εξωτερικό. Όταν ήμουν καθ' οδόν για να πάω αλλά και στο δρόμο του γυρισμού κατάλαβα ότι εμείς οι έλληνες δε βάζουμε μυαλό. Τι εννοώ;
Το τραβάει ο οργανισμός μας και τα θέλει ο κώλος μας. Μιλάω για όλους αυτούς που νομίζουν ότι κάνουν ράλι και σανιδώνουν το γκάζι και τρέχουν σαν τρελλοί. Που θα πάτε ρε μαλάκες; Τι βιάζεστε; Μετά θρηνούμε θύματα κάθε Σαββατοκύριακο. Εκεί που πας στα δεξιά και νορμάλ έρχεται ένας μαλάκας από πίσω και ξεκινάει να κορνάρει από απόσταση εκατό μέτρων για να τον προσέξεις και να κάνεις στην άκρη για να σε προσπεράσει. Υπάρχουν κάποιοι ηλίθιοι αγάμητοι που την ώρα που προσπερνούν κάποιον νιώθουν την υπέρτατη ηδονή.
Άντε τη δέχομαι και αυτή την ανωμαλία. Αλλά τι φταίει ο άλλος που θα πάνε να καρφωθούνε πάνω του και θα τον σκοτώσουν; Τον γαμάς κύριε πρόεδρε ή δε τον γαμάς;
Το οδικό δύκτιο της χώρας δεν προσφέρεται για τρελλά γκάζια και καλό θα ήταν να το χωνέψουν αρκετοί τρόμπες και ειδικά πιτσιρικάδες που μόλις παίρνουν το δίπλωμα οδήγησης και ένα αυτοκίνητο νομίζουν ότι έπιασαν τον παπά από τ' αρχίδια και θα γαμήσουνε τον κόσμο όλο κάνοντας αγώνες ταχύτητας.
Αν σας αρέσουν τα ταξίδια και οι εκδρομές και θέλετε να ξανακάνετε τις αποδράσεις σας κόψτε τις μαλακίες. (ήταν ένα κοινωνικό μύνημα προς τους τρόμπες από το ΘΕΜΑ)