ΔΩΡΟ MASTERCARD

Πριν από ενάμισι χρόνο αγόρασα μια τηλεόραση από ένα κατάστημα. Εννοείται με δόσεις. Η διαδικασία γνωστή. Σου κάνουν ένα δάνειο από μια τράπεζα που συνεργάζονται και μετά αυτοί παίρνουν όλα τα χρήματα από αυτήν και ο πελάτης πληρώνει τις δόσεις στην τράπεζα μέσω του καταστήματος που έγινε η αγορά του προϊόντος.
Πριν από μερικές μέρες βρήκα ένα σημείωμα από τον ταχυδρόμο ότι έχω συστημένο γράμμα. Την επομένη πήγα στο ταχυδρομείο να το παραλάβω με μεγάλη περιέργεια γιατί δεν περίμενα κάτι από κανένα. Όταν το πήρα είδα ότι ήταν ένας φάκελος από τη Cetelem. Αυτό είναι μια τράπεζα με την οποία συνεργαζόταν το παραπάνω κατάστημα απ' όπου αγόρασα την τηλεόραση. Ανοίγω το φάκελο και βλέπω μια mastercard με το όνομα μου πάνω και μια επιστολή η οποία έλεγε ότι επειδή είμαι συνεπής με τις δόσεις μου μου κάνουν δώρο μια πιστωτική κάρτα. Ούτε μπήκαν στον κόπο να επικοινωνήσουν μαζί μου για να δούνε αν ενδιαφέρομαι ή όχι. Λίγες μέρες μετά βρήκα πεταμένο στο πάτωμα της εισόδου της πολυκατοικίας που μένω ένα φάκελλο με το όνομα μου και το σήμα της Cetelem. Ήταν ο κωδικός (PIN) της πιστωτικής που μου έκαναν "δώρο". Ούτε που τους ενδιαφέρει αν θα πέσει σε λάθος χέρια το χαρτί με το PIN. Φυσικά καταστράφηκαν και οι δύο φάκελλοι κατευθείαν χωρίς δεύτερη σκέψη.
Προσπάθησα πολλές φορές να επικοινωνήσω με την τράπεζα για να ζητήσω εξηγήσεις, τα πως και τα γιατί. Μάταιος ο κόπος. Με ποιο δικαίωμα βγάζουν κάτι στο όνομα μου χωρίς να πάρουν την έγκριση μου; Τεσπα! Μια παράκληση θα ήθελα να κάνω κλείνοντας. Αν κανένας υπάλληλος της Cetelem διαβάζει αυτό το post τον θερμοπαρακαλώ να πει στους συναδέλφους του να σηκώσουν το τηλέφωνο για να τους βρίσω. Όσο γρηγορότερα γίνεται, πριν ξεθυμάνω.

ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ

Δεν υπάρχει μέρα που να μη γίνει κάτι και να μη μου τη δώσει στα νεύρα. Μη βιαστείτε να με αποκαλέσετε γκρινιάρη.
Πρωί - πρωί με την αυγούλα πήγα στο Ι.Κ.Α. για κάτι εξετάσεις. Κόλαση να γίνεται. Σε ένα δωματιάκι τρία επί τρία είμασταν καμιά εικοσαριά άτομα και οι περισσότεροι ηλικιωμένοι. Μια καρέκλα δεν υπήρχε για να κάτσουν. Μια τύπισσα που έπερνε τα παραπεμπτικά την είδε αρχόντισσα εκεί μέσα και έδινε διαταγές με ιδιαίτερα άκομψο τρόπο και αλίμονο σε κανένα γερόντι αν είχε απορία ή αν βαριάκουε. Κρατήθηκα και δεν έστησα καυγά (από τις ελλάχιστες φορές). Έδωσα αίμα και παραλίγο να ζητήσω συγνώμη που ενόχλησα τις κότες εκεί πέρα. Μόλις τέλειωσα αντί να κάτσω για πέντε λεπτά σε κάποιο παγκάκι έφυγα σχεδόν τροχαδόν από τη φούρκα μου.
Επόμενος σταθμός η Εργατική Εστία όπου έπρεπε να πάρω κάποια χαρτιά. Με το που μπαίνω μέσα στο ένα γραφείο βλέπω πέντε τύπισσες να κλωσσάνε (χαβαλές στην καθομιλουμένη) και σ' ένα άλλο γραφείο άλλες τρεις. Η καθεμιά στην κοσμάρα της. Μία έβαφε τα νύχια της, άλλη διάβαζε περιοδικό και η τρίτη αγνάντευε από το παράθυρο τα πέλαγα που δεν έχουμε. ΠΙΣΩ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ Σ' ΕΦΑΓΑ! Στην εργατική εστία το κωλοβάρεμα είναι η ρουτίνα. Απορώ γιατί τις μάζεψαν όλες εκεί εφόσον δεν υπάρχει δουλειά. Παλιότερα θυμάμαι την εργατική εστία τη δουλειά πολύ άνετα και χαλαρά την έβγαζαν δύο το πολύ τρία άτομα. Τώρα τόσος φόρτος εργασίας έπεσε ξαφνικά και είναι οχτώ μαζεμένες; Για τα δεδομένα των Σερρών αυτό είναι τουλάχιστον προκλητικό. Αλλά είπαμε... Αν έχεις μέσον δε μασάς... Κάτσε μαλάκα εσύ να δουλεύεις στην κατάψυξη στους -35 C και αν παίρνεις 700 ευρά με το ζόρι. Τουλάχιστον βρέθηκε μία από τις οχτώ που φιλοτιμήθηκε και άφησε τον καφέ της για να με εξυπηρετήσει. Οι υπόλοιπες έκαναν κόντρες για το ποια θα είναι πιο αναίσθητη. Τεσπα τέλειωσα από εκεί γρήγορα και παίρνω το δρόμο για το σπίτι.
Στο δρόμο είπα να πάω σ' ένα μπουγατσατζίδικο να φάω κάτι. Και τι βλέπω ρε παιδιά; Όποιος δε με πιστεύει να του δώσω τηλέφωνα από άλλα άτομα που ήταν παρόντες να του το πούνε και αυτοί. Έξω από το μπουγατσατζίδικο, στο πεζοδρόμιο από κάτω είχε μια διαρροή από νερό. Μη φανταστείτε τίποτα σπουδαίο. Ήρθαν τρία φορτηγά της ύδρευσης με έξι άτομα για να φτιάξουν αυτό που το πολύ να θέλει δύο άτομα. Έπρεπε να είσαστε από μια μεριά να τους δείτε. Οι δύο χαβαλέ και τσιγάρο, ο ένας καφεδάκι από το μπουγατσατζίδικο, άλλος διάβαζε τις εφημερίδες από το περίπτερο που βρίσκεται μπροστά στο μπουγατσατζίδικο, ο πέμπτος εξαφανισμένος και ο έκτος κρατούσε έναν κασμά και χτυπόντας μ' αυτόν το πεζοδρόμιο προσπαθούσε να βρει τη διαροή. Επιστημονική πατέντα ε; Συνοψίζω: Έξι άτομα, τρία φορτηγά και ένας κασμάς για μια δουλειά το πολύ τριών ωρών. Μας κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια μας. ΕΛΕΟΣ! Και δεν ελέγχονται από κανένα.
Μετά απ' όλα αυτά σαλτάρεις ή δε σαλτάρεις κύριε πρόεδρε; Έφυγα κακήν κακώς για το σπίτι για να μη βλέπω άλλες τέτοιες ανωμαλίες και με πιάσει καμιά κρίση. Μου τέλειωσαν και τα προζάκ...

ΤΟ ΑΛΛΟ ΜΕ ΤΑ ΕΛ.ΤΑ. ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ;

Εσείς πόσο ευχαριστημένοι είστε από τα ελληνικά ταχυδρομεία (ΕΛ.ΤΑ.); Τον περασμένο μήνα η παραδοσιακή αλληλογραφία μου ήταν κάπως αυξημένη. Ορισμένες επιστολές ήρθαν σα συστημένες. Όμως ο ταχυδρόμος φαίνεται ότι θέλει να μου κάνει καψόνι και άρχισα να πιστεύω ότι το θέμα έγινε προσωπικό.
Αυτό το διάστημα δε δουλεύω και είμαι στο ταμείο ανεργίας (τα καλά του ιδιωτικού τομέα). Όταν ένας ταχυδρόμος έχει να παραδώσει συστημένα γράμματα πρέπει να χτυπήσει το θυροτηλέφωνο για να δει αν είναι ο παραλήπτης στο χώρο του για να το παραδώσει. Αν δεν είναι αφήνει στο γραμματοκιβώτιο ένα χαρτί - ειδοποίηση. Μα έλα που κάποιοι βαριούνται! Στη δική μου περίπτωση ενώ είμαι όλη τη μέρα στο σπίτι ουδέποτε χτύπησε το θυροτηλέφωνο ο ταχυδρόμος για να μου παραδώσει την αλληλογραφία. Προτιμάει να γράφει ειδοποιήσεις και να τις αφήνει στο καλοριφέρ της εισόδου της πολυκατοικίας (τα γραμματοκιβώτια τα έχει καταργήσει) χωρίς να σκεφτεί αν επείγει η παράδοση ή όχι. Πολλές φορές οι επιστολές που αφήνει στο καλοριφέρ πέφτουν πίσω απ' αυτό και μετά για να τα πάρουμε πρέπει να σκεφτόμαστε πατέντες, να γίνουμε Μαγκάιβερ δηλαδή. Πιο χρονοβόρο δεν είναι να γράφεις ειδοποιήσεις από το να πατάς το θυροτηλέφωνο; Εκτός αν τις έχει έτοιμες από το πρωί που ξεκινάει η δουλειά του. Το σπάσιμο νεύρων είναι ότι πάντα τύχαινε να είναι Παρασκευή όταν μου άφηνε τις ειδοποιήσεις στο καλοριφέρ της εισόδου της πολυκατοικίας (βαριέται να τα αφήσει στο γραμματοκιβώτιο) με αποτέλεσμα να περιμένω να περάσει το Σαββατοκύριακο για να παραλάβω αυτό που μου έστειλαν. Το πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο όταν πας στο ταχυδρομείο και περιμένεις δυο με τρεις ώρες για να εξυπηρετηθείς γιατί πάντα δουλεύουν το πολύ δυο άτομα στο γκισέ άσχετα αν υπάρχουν θέσεις για άλλους τέσσερις υπαλλήλους οι οποίες είναι πάντα κενές.
Τον τελευταίο μήνα όπως προανέφερα το ίδιο καψώνι μου συνέβει τρεις με τέσσερις φορές. Την τελευταία φορά πήγα στο διευθυντή μέσα στα νεύρα να του ζητήσω εξηγήσεις. Παραδέχτηκε ότι έχω δίκιο και ότι ο ταχυδρόμος ωφείλει να χτυπάει το θυροτηλέφωνο ΑΛΛΑ... (πάντα αυτό το αλλά τα χαλάει όλα) δεν είναι δυνατόν να επιβλέπει τον κάθε ταχυδρόμο. Ρε άνθρωπε γι' αυτό το λόγο σου κάνω παράπονα. Κάνε του συστάσεις. Τελικά όλοι σου δίνουν την εντύπωση ότι βαριούνται να δουλέψουν. Έφτασα σε σημείο να λέω ευτυχώς που είμαι άνεργος για να μπορώ να είμαι με τις ώρες στο ταχυδρομείο για να τελειώσω τη δουλειά μου αλλιώς θα έπρεπε να χάσω μεροκάματα.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ

Επιτέλους ένα όνειρο μου πραγματοποιείται. Πήρα το μαγικό χαρτάκι (εισιτήριο) για τη συναυλία των AC/DC στην Αθήνα στο Ολυμπιακό στάδιο. Είκοσι χρόνια περίμενα αυτή τη στιγμή. Από τότε που πήγαινα γυμνάσιο. Κάλιο αργά παρά ποτέ αλλά να πω την αλήθεια θα προτιμούσα αυτό να γινόταν μερικά χρόνια πριν, όταν είμουν στη μεγάλη τρέλλα μου.
Βάζω στοίχημα ότι στη συναυλία θα έχει και πολλούς πενηντάρηδες και εξηντάρηδες. Είναι γεγονός ότι όλες οι υπόλοιπες συναυλίες που θα γίνουν κατά την Ευρωπαϊκή τους περιοδεία είναι sold out. Μην ψάχνετε εισιτήρια για άλλη ευρωπαϊκή πόλη. Τέλειωσαν. Αν έμειναν (που αμφιβάλω) θα έχει μόνο για τη συναυλία στην Πράγα και κοστίζουν 300 ευρά.
Ένα είναι σίγουρο. ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΧΑΜΟΣ!!!

ΕΚΡΗΞΗ ΑΝΕΡΓΙΑΣ

Το 2009 μπήκε με τους χειρότερους οιωνούς. Τόσες απολύσεις εδώ, τόσες απολύσεις εκεί, άλλες τόσες απολύσεις παραπέρα... Πρόσφατα στις Σέρρες έκλεισε μια τοπική εταιρία που είχε αλυσίδα souper market με αποτέλεσμα ογδόντα εργαζόμενοι να βρεθούνε στο δρόμο. Τους έδωσαν άδειες και μετά απολύσεις. Για αποζημιώσεις δεν ξέρω. Το θέμα το έδειξαν και τα μεγάλα κανάλια. Και η πολιτεία, εννοείται, ότι είναι άφαντη.
Κατά καιρούς ακούμε για σενάρια των βιομηχάνων για τρεις και τέσσερις μέρες εργασίας την εβδομάδα ή μειωμένα ωράρια. Η κυβέρνηση μέσω Ο.Α.Ε.Δ. έχει στήσει το καρκίνωμα που ονομάζεται stage. Οι άνεργοι συνεχώς αυξάνονται και είναι πιο πελαγωμένοι από ποτέ. Όλοι οι ανεύθυνοι-υπεύθυνοι ρίχνουν το φταίξιμο στην παγκόσμια κρίση. Όχι ότι η τελευταία δεν έχει σοβαρό μερίδιο ευθύνης αλλά δεν είναι και λίγοι εργοδότες που κοιτάζουν να επωφεληθούν απ' αυτή καταθέτοντας εξοντωτικά "μέτρα σωτηρίας" για τους υπαλλήλους με απότερο σκοπό να αυξήσουν τα κέρδη τους. Οι εργοδότες με σύμμαχο την ανεργία κάνουν ότι θέλουν στους εναπομείναντες υπαλλήλους τους (υπερωρίες, άσχημες συνθήκες εργασίας, χαμηλοί μισθοί, λίγα ή και καθόλου ένσημα κ.α.). Το χειρότερο είναι ότι δεν υπάρχει ένας ενεργός κρατικός μηχανισμός για να τους ελέγχει. Οι υπάλληλοι έχοντας το φόβο της ανεργίας δεν τολμάνε να ζητήσουν αυτά που τους αναλογούν και δεν κάνουν καταγγελίες. Για να έχουν μια ελπίδα ότι θα πάρουν αυτά που δικαιούνται πρέπει να κάνουν καταγγελία, δηλαδή να βγάλουν μόνοι τους το φίδι από την τρύπα και μετά να έχουν την αγωνία αν θα χάσουν τη θέση τους ή όχι.
Για να λέμε την αλήθεια λύσεις υπάρχουν αλλά κανένας πολιτικός δε θέλει να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά γιατί δεν τον συμφέρει. Αν γίνουν περικοπές στους μισθούς σε διευθυντές, πολιτικούς, γραμματείς και φαρισαίους και αν βάλουν φρένο στις ανεξέλεγκτες τράπεζες θα είναι μια καλή αρχή. Καλό θα ήταν να απομακρύνουν και το χέρι τους από τη μαρμίτα για να ελλαχιστοποιηθούνε οι μείζες.
Σήμερα το απόγευμα είδα μια ταινία στο DVD του Κώστα Γαβρά. Ονομάζεται "Το τσεκούρι" (Le Couperet). Είναι παραγωγής του 2005 και είναι πολύ καλή. Προφητική θα έλεγα. Το κεντρικό θέμα της ταινίας είναι η ανεργία και το επακόλουθο της ανεργίας είναι αυτό που λέμε "ο θάνατος σου η ζωή μου". Ίσως να είναι λίγο κυνικός ο τρόπος που περνάει αυτό το μύνημα αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινός. Δείτε την και δε θα χάσετε.
Όλες οι μεγάλες εταιρίες μπήκαν σε ένα παράλογο παιχνίδι κερδοφορίας. Ποια εταιρία θα βγάλει τα περισσότερα κέρδη με τους λιγότερους υπαλλήλους και με το χαμηλότερο κόστος. Φυσικά πάντα τη νύφη την πληρώνουν οι υπάλληλοι με κυνικό τρόπο και με αδιαφορία από τους προϊσταμμένους τους για το τι θα απογίνουν οι πρώτοι. Και σίγουρα πολλές εταιρίες που απολύουν προσωπικό δεν έχουνε ζημιά στην κερδοφορία τους. Αυτό είναι το πρόσχημα για να κάνουν απολύσεις.
Αν και δε θέλω να είμαι πεσιμιστής το μέλλον δε φαίνεται ρόδινο και μάλλον θα έρθουν και χειρότερα. Στις εκλογές που έρχονται καλούμαστε να δώσουμε εξετάσεις αν πήραμε το μάθημα μας ή όχι. Να μην ψηφιστεί κανένα από τα κόμματα που είναι στη βουλή. Εκεί θα φανεί αν είμαστε άξιοι της μοίρας μας ή όχι.