ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΛΛΑΓΕΣ

Έρχονται αλλαγές στην καθημερινότητα μας. Σε λίγο καιρό απαγορεύεται το τσιγάρο παντού. Θα ήθελα να μάθω αν το ίδιο θα ισχεί και για τους διάφορους γραφιάδες στις δημόσιες υπηρεσίες οι οποίοι πίσω από το γκισέ ντουμανιάζουν άσχετα που υπάρχει ταμπελάκι που αναφέρει ότι απαγορεύεται το κάπνισμα. Τις απόψεις μου για το συγκεκριμένο θέμα τις έχω αναφέρει σε παλιότερα posts οπότε δεν είναι ανάγκη να επαναλαμβάνομαι. Όποιος θέλει να τα διαβάσει μπορεί να κάνει κλικ εδώ και εδώ.
Άλλη αλλαγή που έρχεται είναι ότι όσοι έχουν καρτοκινητά (ξέρετε αυτές τις κάρτες sim που αγοράζετε από τα περίπτερα) πρέπει να δηλώσουν τα στοιχεία τους ως κάτοχοι των αριθμών. Τα μυαλά που το σκέφτηκαν αυτό λένε ότι με αυτόν τον τρόπο θα αντιμετωπιστεί η τρομοκρατία και το έγκλημα. Η επόμενη χώρα μετά τις Η.Π.Α. που έχει αναγάγει την τρομολατρεία ή τρομολαγνεία (όπως θέλετε πάρτε το) σε επιστήμη είναι η Ελλάδα.
Μια τρίτη αλλαγή που έχω ακούσει είναι σχετική με τους ανέργους. Όσοι είναι στο ταμείο ανεργίας θα μπαίνουν σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες να δουλεύουν για όσο καιρό θα ήταν στο ταμείο. Αυτό θα ήταν καλό αν: 1) απασχολούνταν οι άνεργοι κανονικά και με ένσημο (για όσο καιρό θα είναι άνεργοι) και 2) αν ο χρόνος απασχόλησης στις διάφορες δημόσιες υπηρεσίες μετρούσε σαν προϋπηρεσία για μελλοντικούς διαγωνισμούς του Α.Σ.Ε.Π. Δυστυχώς τα παραπάνω είναι πολύ καλά για να είναι αληθινά. Ο όλος σχεδιασμός μου θυμίζει την αποτυχία των προγραμμάτων stage και αρκετοί μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι θα βρούνε ευκαιρία να λουφάρουν ακόμα περισσότερο αγγαρεύοντας τους ανέργους.
Οι προχειροδουλειές δε σταματάνε ποτέ σ' αυτή τη χώρα. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Πριν από λίγο είδα στο δελτίο καιρού ότι αναμένεται αυτήν την εβδομάδα ένας μίνι καύσωνας. Όσοι δεν έχουν την πολυτέλεια να πάνε σε κάποια παραλία να δροσιστούνε (πιστεύω οι περισσότεροι δεν μπορούνε) καλό θα είναι να βρίσκονται σε δροσερούς και κλιματιζόμενους χώρους.
Επειδή το καλοκαίρι βρίσκεται προ των πυλών όσοι καταφέρουν να ξεφύγουν για μερικές μέρες καλά θα κάνουν και ίσως να θέλουν να κάνουν κάτι διαφορετικό. Κάτι που να απέχει από την τηλεόραση και το internet. Σίγουρα για να διαβάσει κάποιος ένα βιβλίο δεν είναι απαραίτητο να πάει διακοπές. Η ανάγνωση ενός βιβλίου αυτόματα μεταφέρει τον αναγνώστη σε άλλους κόσμους και ο τελευταίος μπορεί να αφήσει τη φαντασία του ελεύθερη χωρίς φραγμούς και όρια. Εγώ θα πρότεινα να διαβάσουν ένα βιβλίο. Παρακάτω σας παραθέτω ορισμένα βιβλία που αγόρασα, διάβασα και μ' εντυπωσίασαν.
Η πρώτη πρόταση μου έρχεται από τη Νοέλ Μπάξερ, μια ελληνοβρετανίδα συγγραφέα, και τις εκδόσεις Ψυχογιός. Το βιβλίο "Από δρυ παλιά κι από πέτρα" είναι ένα χορταστικό μυθιστόρημα 557 σελίδων. Η ιστορία διαδραματίζεται στη Μικρά Ασία λίγο πριν την καταστροφή και συγκεκριμένα στη Σμύρνη και στο Αϊδίνι, στη Κύπρο, στην Αθήνα και την Ινδία. Όσο προχωράει η ανάγνωση περνάνε τα χρόνια και φτάνουμε στο σήμερα. Πραγματικά συναρπαστικό.
Η δεύτερη πρόταση μου είναι ο "Χαμένος παράδεισος" του Γκάιλς Μίλτον. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας. Το βιβλίο αυτό αναφέρεται στους λεβαντίνους. Λεβαντίνοι ήταν οι ξένοι που ζούσανε στη Σμύρνη, άγγλοι, γάλλοι, γερμανοί, ιταλοί και άλλοι. Γεννιόντουσαν, μεγάλωναν και ζούσαν στη Σμύρνη κρατώντας δεσμούς με τις χώρες των προγόνων τους αλλά θεωρούσαν πατρίδα τους τη Σμύρνη. Το βιβλίο έχει και φωτογραφικό υλικό της τότε εποχής και μας εξιστορεί τις ζωές και τις καθημερινές συνήθειες επιφανών λεβαντίνων, καθώς και την καταστροφή της Σμύρνης με γλαφυρό τρόπο. Αναμφισβήτητα μιλάμε για ένα ντοκουμέντο και ο συγγραφέας έκανε μια μεγάλη μελέτη για να συγγράψει το έργο. Ταξίδεψε σε Αγγλία, Η.Π.Α., Ισραήλ, Τουρκία, Ελλάδα, Ελβετία και σίγουρα του πήρε αρκετό χρόνο για να το ολοκληρώσει.
Άλλο ένα ντοκουμέντο είναι αυτό της γνωστής γιαγιάς Φιλιώς Χαϊδεμένου. Μιλάμε για την ιδρύτρια του μουσείου Μικρασιατών στη Νέα Φιλαδέλφεια το οποίο φέρει και τ' όνομα της. Το βιβλίο της ονομάζεται "Τρεις αιώνες μια ζωή" και είναι από τον εκδοτικό οίκο Λιβάνη.
Το μυθιστόρημα του Θεόδωρου Ι. Δευτού "Σμύρνη, συγγνώμη" από τις εκδόσεις Καστανιώτη είναι ένα μυθιστόρημα το οποίο περιέχει και ένα CD με παραδοσιακά τραγούδια της Σμύρνης. Τη θεματολογία του βιβλίου την καταλάβατε πιστεύω από τον τίτλο αυτού. Είναι καταπληκτικό!
Ένα ιστορικό μυθιστόρημα είναι και "Το πετράδι της Ιωνίας" των Γιάννη και Μαρίνας Αλεξάνδρου. Ένα ταξίδι στο χρόνο λίγο πριν τη Μικρασιατική καταστροφή έως το σήμερα περνώντας από τη Σμύρνη, την Περσία και το Ισπαχάν, την Αρμενία και το Παρίσι. Το βιβλίο αυτό είναι από τον εκδοτικό οίκο Λιβάνη.
Ένα ακόμα μυθιστόρημα είναι και αυτό του Θάνου Κονδύλη "Ρωμιός εγώ Τούρκος εσύ" από τους Σύγχρονους Ορίζοντες. Μια όμορφη ιστορία με διακυμάνσεις που χώρεσε σε μόλις 185 σελίδες. Διαβάζεται μέσα σε ένα απόγευμα.
Από τον εκδοτικό οίκο Λιβάνη έχεται το βιβλίο "Οι στάχτες της Σμύρνης" του αμερικανού Ρίτσαρντ Ράινχαρντ. Για να γράψει αυτό το ιστορικό μυθιστόρημα ο συγγραφέας ταξίδεψε επί δεκαοχτώ μήνες στην Ελλάδα και στην Τουρκία. Η μετάφραση είναι γραμμένη στο πολυτονικό σύστημα και βρήκα αρκετά ορθογραφικά λάθη. Αυτό βέβαια δε μειώνει την αξία του έργου το οποίο έχει και κάποιες φωτογραφίες εποχής.
Τελευταία πρόταση για σήμερα είναι το βιβλίο του Νικία Λειβαδά "Αγνοούμενος στη Σμύρνη" από τον εκδοτικό οίκο Λιβάνη. Ένα συγκινητικό μυθιστόρημα του οποίου το τέλος αφήνει μια θλίψη και μια πικρία.
Θα παρατηρήσατε ότι η θεματολογία των βιλίων, πλην ενός, που πρότεινα έχει ένα κοινό σημείο. Τη Μικρασιατική καταστροφή. Έτσι, για να μην ξεχνάμε! Καλή ανάγνωση.

ΝΕΑ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ: "ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΛΑΜΟΓΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ"

Στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ τέλειωσε η ψηφοφορία και η ανάδειξη του πιο μεγάλου έλληνα με νικητή τον Μέγα Αλέξανδρο. Εγώ θα ήθελα να γίνει άλλη μια ψηφοφορία για την ανάδειξη του μεγαλύτερου λαμογιού στην Ελλάδα. Θα πρότεινα ο καθένας να μπορεί να ψηφίζει όσους θέλει και όχι μόνο ένα. Με αυτόν τον τρόπο θα υπάρχει μεγαλύτερος ανταγωνισμός μεταξύ των υποψηφίων. Μερικές υποψηφιότητες είναι οι παρακάτω για όλες τις υποψηφιότητες ανατρέξτε στο κάτω μέρος αυτής της ανάρτησης):












































































Για περισσότερες υποψηφιότητες απευθυνθείτε στη μεγαλύτερη γιάφκα της Ελλάδας (βλέπετε φωτο παρακάτω):

Ο ιστότοπος της παραπάνω γιάφκας βρίσκεται εδώ. Μείζες, σκάνδαλα, ρουσφέτια, κλεψιές, απάτες, χλιδή και τα πάντα όλα (μεγάλε Αλέφαντε) βρίσκονται εδώ. Ο νικητής της ψηφοφορίας θα πάρει ως έπαθλο μία έκταση γης με βίλα και πισίνα σε Παυλιδιακές - Ρουσοπουλιακές διαστάσεις από τη μονή Βατοπεδίου, μια επιταγή από τη Siemens και ένα καλό πακέτο με ομόλογα. Οι υπόλοιποι θα πάρουν τον πούλο (ότι φάγανε, φάγανε)! Καλή επιτυχία σε όλους.

No 7: SAKIS (ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ)

Χθες έκατσα και είδα το Ευρωπανηγύρι. Αυτές οι Μαγγίρες που έχουν πάρει εργολαβία το διαγωνισμό τα τελευταία χρόνια και τις τρώμε στη μάπα σε κάθε τηλεοπτική σεζόν το έχουν ξεφτιλίσει, για να μην πω καμιά πιο βαριά κουβέντα. Σκέτη λογοδιάροια ήταν. Από τη μια μπαρούφα στην άλλη πήγαιναν, όλο μπηχτές και κακίες για όλες τις υποψηφιότητες πλην της δικής μας και έκαναν φεστιβάλ με τα σαρδάμ τους. Συνεχώς μας έκαναν υποδείξεις πως θα ψηφίσουμε. Μας περνάνε για άβουλα όντα. Η κοτσάνα που πέταξαν στο τέλος της βραδιάς ήταν η αποθέωση. Τους χάλασε ότι του χρόνου ο διαγωνισμός θα γίνει στο Oslo επειδή θα έχει κρύο. Στη Μόσχα έκανε πολύ κρύο και σκέφτονταν τους υπόλοιπους έλληνες που είναι στις παραλίες. Μήπως έχουν ξεφύγει στη στρατόσφαιρα και τα λένε αυτά; Θεωρούνε έμμεσα ότι και του χρόνου αυτές θα τα τσεπώσουν τα γκαφρά για να πάνε στη Νορβηγική πρωτεύουσα για την παρουσίαση του διαγωνισμού. Μήπως θέλουν να μας πούνε ότι έχουν ιδρώσει από την πολύ δουλειά; Ούτε κασμά να βαρούσατε ρε κορίτσια! Τελικά από την πολύ τηλε-έκθεση δεν το έκαψε μόνο η Θώδη αλλά και αυτές. Μήπως θα έπρεπε να μπούνε για λίγο καιρό στον πάγο;
Από σήμερα ξημερώνει μια νέα εποχή. Η εποχή των αναλύσεων για το πως και δεν πήραμε την πρωτιά. Σίγουρα σε όλα τα τηλεοπτικά παράθυρα θα παίζουν οι συμμαχίες των άλλων χωρών. Η δική μας με την Κύπρο και την Αλβανία θα περάσει στα ψιλά γράμματα. Σε όλες τις υποψηφιότητες θα βρεθούνε ψεγάδια εκτός από τη δική μας. Την τιμητική της θα έχει και η πικραμένη - ξεχασμένη Δάφνη Μπόκοτα η οποία εμφανίζεται σε κάθε Eurovision και εμμέσως πλην σαφώς μας θυμίζει τα χρόνια όπου είχε πάρει εργολαβία την παρουσίαση του διαγωνισμού. Είναι απίστευτο κάποιοι άνθρωποι πόσο αγκιστρωμένοι είναι από μια θέση και ότι μετά από κάποια χρόνια τη θεωρούνε δεδομένη. ΞΕΚΟΛΛΗΣΤΕ ΡΕΕΕΕΕΕΕ!!! ΠΑΜΕ ΓΙ' ΑΛΛΑ!!!
Ο Sakis είναι ο μόνος που δε φταίει. Αυτό το τραγούδι του έδωσαν, αυτό τραγούδησε. Σε αυτόν έγινε η ανάθεση και δεν είναι τόσο μαλάκας να πει όχι στη τζάμπα διαφήμιση. Τι να πει και ο Andrew Lloyd Webber δηλαδή; Ένας παγκόσμιος θρύλος που κατέβηκε πολλά επίπεδα για τη χώρα του και δεν πήγε καλά; Ο άνθρωπος έδωσε και λίγη σοβαρότητα στο διαγωνισμό. Το ίδιο ισχεί και για την Patricia Kaas. Οι Γερμανοί επιστράτευσαν την Dita Von Teese και πάτωσαν και το Αζερμπαϊτζάν δεν κατάφερε να βγει πρώτο με τον Arash, ο οποίος είναι γνωστός σε όλη την Ευρώπη. Μερικές φορές δεν αρκεί να είσαι παγκοσμίου ή πανευρωπαϊκής φήμης. Χρειάζεται και λίγη φαντασία για να βγεις από τα στερεότυπα της Eurovision. Αυτό έκανε και η Νορβηγία με την υποψηφιότητα της.
Καλό θα ήταν και οι έλληνες να μάθουν να είναι περισσότερο αντικειμενικοί για να μην πέφτουν από τα σύννεφα τόσο εύκολα. Το ότι θεωρούσαν αρκετοί το τραγούδι της Ελλάδας κορυφαίο και ότι είχε εξασφαλισμένη την πρωτιά δεν ισχεί το ίδιο και για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, για τον απλούστατο λόγο ότι τα γούστα και οι κουλτούρες διαφέρουν. Μια καλή αρχή για να επιτευχθεί αυτό είναι να μην ακούτε τον κάθε δημοσιοκάφρο και την κάθε Κατίνα ή τα διάφορα προγνωστικά που μας θέλουν πρώτους και μετά παίρνουμε τα τρία μας. Αυτά είναι παιχνίδια των γραφείων στοιχημάτων. Αν θέλετε σωστό διαγωνισμό να ψηφίζετε κατά συνείδηση και όχι να ακολουθείτε τις στρατηγικές που στήνουν τα κανάλια για το πως θα χαντακώσετε ένα τραγούδι που αξίζει. Ένα είναι σίγουρο: για οτιδήποτε στραβό ευθύνη έχει η κρατική τηλεόραση.
Άντε και του χρόνου με υγεία και καλύτερες δημόσιες σχέσεις. Πάω να βγάλω την τηλεόραση από την πρίζα γιατί το ξέρω το πρόγραμμα των επόμενων δύο μηνών.

ΣΤΟΝ ΠΥΡΕΤΟ ΤΗΣ EUROVISION

Απορώ γιατί εξακολουθούνε να αποκαλούν τη Eurovision διαγωνισμό τραγουδιού και όχι διαγωνισμό marketing, δημοσίων σχέσεων, κιτσαρίας και εφέ.
Απ' όλα τα τραγούδια με το ζόρι να αξίζουν πέντε με έξι. Μετά από την τηλεόραση γίνονται στρατηγικές και καθοδήγηση του τηλεοπτικού κοινού τι να ψηφίσουν για να είναι η κάθε χώρα στην καλύτερη θέση. Δεν αφήνουν να ψηφίσει ο καθένας κατά συνείδηση και με γνώμονα το προσωπικό του γούστο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλές φορές να μη βγαίνει πρώτο το καλύτερο τραγούδι αλλά η καλύτερη "σύμπραξη" ψήφων. Ο σκοπός της Eurovision , με άλλα λόγια, πήγε περίπατο εδώ και πολλά χρόνια.
Πολλές χώρες σταμάτησαν να κάνουν διαγωνισμούς για να βρούνε ποιος καλλιτέχνης θα τους εκπροσωπήσει και καταφεύγουν στην απευθείας ανάθεση στους εγχώριους stars. Αυτό έχει ένα κακό αποτέλεσμα. Δημιουργείται μια κλίκα που κάνει κουμάντο και έχουμε μια ανακύκλωση των ίδιων προσώπων ενώ ταυτόχρονα κόβεται ο δρόμος σε νέα ταλέντα που μπορούν να προσφέρουν τη φρεσκάδα τους και κάτι καινούριο.
Στην Ελλάδα πάντα υπάρχει η υπερβολή. Τα Μ.Μ.Ε. ασχολούνται πολύ παραπάνω με το πανηγύρι της Eurovision απ' όσο πρέπει. Για μέρες κάθονται και αναλύουν και λένε ότι τους κατέβει. Πάντα απαξιώνουν τις υπόλοιπες συμμετοχές και ίσως βρούνε κάποιο τραγούδι από άλλη χώρα που είναι καλό αλλά όχι τόσο καλό όσο το δικό μας. Κάθε χρόνο πρέπει να πηγαίνουμε για την πρωτιά την οποία θεωρούνε και δεδομένη και δεν μπορούνε να καταλάβουν ότι αυτό είναι ανέφικτο. Γενικώς η Eurovision είναι η αφορμή για να πει ο κάθε ξεχασμένος και βαρεμένος το κοντό του και το μακρύ του στην Ελλάδα.
Όλη αυτή η παράνοια της Eurovision γίνεται την ώρα που ο Θόδωρος Τενέζος συνεχίζει την απεργία πείνας και κανένα κανάλι δεν είπε λέξη, την ώρα που η πολιτική σκηνή της χώρας βάρεσε επίσημα διάλυση με την υπογραφή του προέδρου της δημοκρατίας, την ώρα που παραγράφονται σκάνδαλα και τη γλιτώνουν λαμόγια από παραπομπές, την ώρα που άλλοι τρώνε με κλεμμένα χρυσά κουτάλια ενώ πάμπολλοι πολίτες είναι άνεργοι ή έχουν μερική απασχόληση και πολλοί που εργάζονται κανονικά δεν πληρώνονται κανονικά αλλά λιγότερο και με μεγάλες καθυστερήσεις.