ΣΥΝΕΒΕΙ ΜΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ

Πολλές καλησπέρες και καλή εβδομάδα παίδες. Ως γνωστόν η κρίση μας έχει βάλει τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι και μας έχει ξεζουμίσει για τα καλά μέσω των υπαλλήλων της (a.k.a. πολιτικών και παρατρεχάμενων αυτών).
Τη σήμερον ημέρα κυρίες και κύροι με δυσκολία σκάει χαμόγελο το χειλάκι του έλληνος διότι το αυγό έφτασε στον κώλο αλλά δε λέει να βγει και μας έχει σακατέψει ενώ το σκατό με το οποίο φτιάχναμε παξιμάδι μας έχει τελειώσει προ πολλού. Προβλέπω ότι δε θα αργήσει να έρθει η αποφράδα εκείνη μέρα που θα βγούμε όλοι μας σε λόφους και βουνά και θα μαλώνουμε με τα υπόλοιπα ζώα για το ποιος θα πρωτοβοσκήσει τα λιγοστά γαϊδουράγκαθα.
Μέχρι τότε όμως υπάρχουν και κάποιες προσπάθειες ιδιωτών ή ενώσεων πολιτών που καταβάλλουν κάθε προσπάθεια να προσφέρουν στην τοπική κοινωνία έστω και δύο ώρες χαλάρωσης.
Τέτοιες ενέργειες κάνει ο σύλλογος φίλων βιβλιοθήκης Σερρών. Προβολές ταινιών, παρουσιάσεις βιβλίων και άλλες εκδηλώσεις δωρεάν. Όποιος θέλει μπορεί να γίνει μέλος πληρώνοντας το συμβολικό ποσό των δέκα ευρώ για ένα χρόνο.
Την περασμένη Τετάρτη πήρα αγκαζέ το έταιρον ήμισι και πήγαμε στο αμφιθέατρο της βιβλιοθήκης (πολύ μουράτο και καινούριο) για τη τζαμπέ προβολή μιας ταινίας. Ο τίτλος αυτής: Ημερολόγιο ενός σκανδάλου («Notes on a scandal»). Ήταν παραγωγή του 2006 και αγγλική αλλά καλή, βασισμένη σε ένα μυθιστόρημα. Σκηνοθεσία: Ρίτσαρντ Έιερ, Σενάριο: Πάτρικ Μπάμπερ βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Ζόε Χέλερ, Ηθοποιοί: Τζούντι Ντεντς, Κέιτ Μπλάνσετ, Μάικλ Μαλόνι, Μουσική: Φιλίπ Γκλας. Η προσέλευση του κόσμου πολύ καλή. Σχεδόν γέμισε το αμφιθέατρο. Δυστυχώς όμως ήταν και κάποιοι που ήρθαν για να βασανίσουν όλους τους υπόλοιπους. Τι εννοώ; Διαβάστε παρακάτω.
Επιτέλους σβήνουν τα φώτα και αρχίζει η ταινία. Μαζί με την ταινία ακούω κάτι ηχητικά εφφέ (τσάκαρ-τσούκαρ) από τ' αριστερά μου. Βλέπω μια γυναίκα με τη μορφή κουρούνας να κατασπαράζει ένα κρουασάν. Προς μεγάλη μου δυστυχία είδα ότι είχε μια σακούλα με διάφορα καλούδια. Η μαλακισμένη δεν ήρθε να δει ταινία αλλά να κάνει πικνίκ. Το μαρτύριο κράτησε γύρω στο εικοσάλεπτο. Απορώ πως κρατηθήκαμε όλοι και δε της φιμώσαμε το ράμφος γιατί η μούρη της ήταν σα ράμφος. Κατά τη διάρκεια της ταινίας κάποιοι και κυρίως κάποιες βρήκαν ευκαιρία να ανοίξουν το στόμα τους και να μιλήσουν για τα πάντα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα έναν συνεχή ψίθυρο στο αμφιθέατρο καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας. Όταν τέλειωσε είδα φυσικά και πόσο καθαροί είμαστε. Παντού σακουλάκια πεταμένα, χαρτάκια από τσίχλες, άδεια μπουκάλια νερού, χαρτομάντιλα, τσόφλια από σπόρια και άλλα στοιχεία που πλαισίωναν την dream team των σκουπιδιών πεταμένα επιμελώς ατιμέλητα παντού. Είναι πολύ δύσκολο βλέπετε να πάρει κάποιος τα σκουπίδια του και να τα πετάξει στον κάδο που βρίσκεται το πολύ σε απόσταση δέκα μέτρων.
Με λίγα λόγια πας να περάσεις καλά αλλά πάντα υπάρχουν οι μαλάκες και οι ηλίθιες που θα σου σπάσουν τα νεύρα γιατί πολύ απλά δεν ξέρουν να σέβονται τους υπόλοιπους.
Οι προσπάθειες του συλλόγου φίλων της βιβλιοθήκης Σερρών είναι αξιόλογες και αξιέπαινες αλλά υπάρχουν μερικοί και μερικές που κάνουν τη διαφορά προς το κακό. Καλό πράγμα η συνείδηση αλλά που να τη βρούνε οι προαναφερθέντες;
Υ.Γ.:Τώρα που διαβάσατε αυτή την ανάρτηση άντε πάτε και από το Locus Blogus να ευχηθείτε που σήμερα έχει γεννέθλια και κλείνει τα δύο του χρόνια.

ΤΟ ΝΟΙΚΟΚΥΡΕΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΑΠ

Οι καιροί που ζούμε είναι δύσκολοι. Αυτό είναι σαφές. Το βλέπουμε και το βιώνουμε όλοι σε υπερθετικό βαθμό πλην μιας μειοψηφίας (λαμόγια, βύσματα, πολιτικοί κ.α.). Κρατική μέριμνα μην ψάχνετε και μην περιμένετε γιατί αυτό δεν υπάρχει ούτε σαν ανέκδοτο. Εκτός όλων αυτών που τραβάμε υπάρχουν και κάποιοι στο δημόσιο τομέα που φροντίζουν να γίνει η ζωή μας ακόμα δυσκολότερη.
Την Παρασκευή πήγα στον Ο.Α.Ε.Δ. όπως κάθε άνεργος για να δώσω εντολή να μου βάλουν το επίδομα στο λογαριασμό μου στην εθνική τράπεζα. Μεγαλύτερη μαλακία δεν υπάρχει. Υποτίθεται ότι έχουμε μηχανογράφηση και online υπηρεσίες. Τι να το κάνεις αν δεν λειτουργούνε σωστά και όταν οι υπάλληλοι δεν ξέρουν να χειρίζονται αυτές τις υπηρεσίες; Μπορούσαν κάλιστα στον Ο.Α.Ε.Δ. να βάζουν κάθε μήνα αυτόματα τα χρήματα στους ανέργους χωρίς να τους τραβολογάνε κάθε μήνα απλά για να δώσουν το παρόν. Αν πιάσει δουλειά ο άνεργος φαίνεται στο Ι.Κ.Α. από τα ένσημα που θα τον κολλήσουνε (αν τον κολλήσουνε) και διακόπτεται αυτόματα το επίδομα ανεργίας. Η συνεργασία όμως ανάμεσα στις δημόσιες υπηρεσίες της χώρας απλά δεν υπάρχει. Κλείνω αυτή τη μεγάλη παρένθεση για να συνεχίσω. Όπως προανέφερατην Παρασκευή έσυρα τα κόκκαλα μου στον Ο.Α.Ε.Δ. για να δείξω το χαρτί και να μου βάλουνε στο λογαριασμό μου τα χρήματα (μετά τις γιορτές πολύς κόσμος έβγαινε στην ανεργία, χαμός γινότανε). Αν πας μέχρι τις ένδεκα το πρωί τότε τα χρήματα θα τα λάβεις το απόγευμα. Αν πας μετά τις ένδεκα θα τα λάβεις την επόμενη μέρα εκτός και αν μεσολαβεί Σαββατοκύριακο οπότε θα περιμένεις μέχρι τη Δευτέρα. Παρασκευή τα χρήματα δε μπήκανε στο λογαριασμό μου. Περίμενα το Σαββατοκύριακο και χθες περίμενα να πάρω το επίδομα πως και πως για να πληρώσω λογαριασμούς που μαζεύτηκαν σε μια γωνιά σαν απόστημα. Πάω το βράδυ στο ΑΤΜ, βάζω κάρτα, ελέγχω το υπόλοιπο και πήρα τα τέτοια μου. Ακόμα τα χρήματα δε μπήκανε. Πήγα σήμερα το πρωί στον Ο.Α.Ε.Δ. και είχε κόσμο που φώναζε. Δεν κατάλαβα τι έγινε στην αρχή. Μετά από λίγο μπήκα στο κλίμα. Κανένας δεν πήρα τα λεφτά του. Φτάνει η σειρά μου, πάω στο γκισέ, δίνω τα χαρτιά μου και λέω τι έγινε (ή μάλλον τι δεν έγινε). Η απάντηση της υπαλλήλου ήταν ότι από το πρωί μαλώνει με τον κόσμο γιατί ο Ο.Α.Ε.Δ. καθυστέρησε να καταθέσει τα λεφτά την Παρασκευή με αποτέλεσμα να μη γίνουν ακόμα οι πληρωμές. Η υπάλληλος και οι συναδέλφοι της δε φταίνε σε τίποτα γιατί η μαλακία έγινε από τα κεντρικά του Ο.Α.Ε.Δ. στην Αθήνα. Τελικά σήμερα μετά από κάποιες ώρες μπήκαν τα χρήματα. Πήρα τόσα όσα έπρεπε. Δραχμή παραπάνω! Αν όμως ο πολίτης χρωστάει στο κράτος και αργήσει να πληρώσει μερικές μέρες αρχίζουνε και πέφτουν τόκοι. Και γαμώ την ισονομία έχουμε στην Ελλάδα.
Περιστατικό δεύτερο. Πέρυσι το Σεπτέμβρη (2009) καταθέσαμε όλα τα χαρτιά στο ΔΟΑΤΑΠ για να αναγνωριστεί το πτυχίο που έχει το έταιρον μου ήμισι. Βασική προϋπόθεση είναι να πληρώσουμε το παράβολο των 170 ευρώ. Δώσαμε όλα τα χαρτιά που ήθελαν, μας ζήτησαν και άλλα χαρτιά έξτρα (όπως, άκουσον άκουσον, βιογραφικό του κάθε καθηγητή. Που να τους βρούμε του καθηγητές και αν δεν είναι εν ζωή κάποιοι απ' αυτούς;) επειδή είναι το πρώτο Λιθουανικό πτυχίο που κάνουν αναγνώριση (ανοίγουμε δρόμο για τους επόμενους), πήγαμε στη Λιθουανία, πήραμε ότι ήθελαν, μας βγήκε όλο το ταξίδι και τα χαρτιά γύρω στα τρεις χιλιάδες ευρά και όταν πήραμε τηλέφωνο και τους είπαμε ότι τα έχουμε έτοιμα και θα τα στείλουμε μας είπαν ότι δεν τα χρειάζονταν επειδή με ένα κλικ στον υπολογιστή τους βρήκαν ότι ήθελαν (πείτε μου πως να αντιδράσει ο κάθε νορμάλ άνθρωπος σ' αυτό;). Σήμερα πήρα τηλέφωνο για να δούμε σε τι στάδιο βρισκόμαστε. Η υπάλληλος που το σήκωσε μου έκανε παρατήρηση γιατί το άτομο που ζητούσα είχε άλλο αριθμό και έπρεπε να ξέρω τον εσωτερικό αριθμό κλήσης. "Που να τα βρω;", ρωτάω. "Από το website", μου απαντάει. "Μα στο website όλα είναι λάθος και τουλάχιστον εδώ και ενάμισι χρόνο δεν τα διορθώσατε. Δεν αντικαταστήσατε να παλιά τηλεφωνικά νούμερα και τους εσωτερικούς αριθμούς κλήσης με τα καινούρια", ξαναπαντάω. Η απάντηση από την άλλη μεριά της γραμμής; Ένας αναστεναγμός που φανέρωνε την ενόχληση της υπαλλήλου και μετά από αναμονή μου είπε τους εσωτερικούς αριθμούς που δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμα εδώ και ενάμισι χρόνο τουλάχιστον στην ιστοσελίδα του ΔΟΑΤΑΠ. Σε άλλες χώρες η αναγνώριση πτυχίου κάνει από δυο μέρες (Σουηδία) έως ένα μήνα το πολύ. Εδώ πρέπει να πάρεις πρώτα σύνταξη και μετά αν είσαι τυχερός και αν δεν έχεις μετακομίσει εις Κύριον ίσως υπάρχει μια απειροελλάχιστη πιθανότητα να πάρεις την αναγνώριση του πτυχίου σου.
Και γαμώ το νοικοκύρεμα έχει κάνει ο ΓΑΠ στις δημόσιες υπηρεσίες. Σίγουρα η περιπτώσεις οι δικές μου δεν είναι οι μοναδικές και είμαι 1000% σίγουρος ότι υπάρχουν πάρα πολλοί συμπολίτες που βασανίζονται ακόμα περισσότερο από τις διάφορες δημόσιες υπηρεσίες. Καλό όμως είναι να τα λέμε για να μη νομίζουν ότι τρώμε κουτόχορτο. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μια αναγνώριση πτυχίου χρειάζεται πάνω από ένα χρόνο.
Υ.Γ.: Μη χάσετε απόψε στις 19:00 το hackaday 's live show στο hackaday 's web radio.

ΜΙΑ ΜΑΓΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ

Καλησπέρα και καλή χρονιά. Τι καλή δηλαδή... Γάμα τα θα είναι αλλά τεσπα! Προμηθευτείτε μπόλικη βαζελίνη γιατί ο νέος χρόνος έδειξε τα δόντια του από την αρχή τι μας περιμένει. Θα έχουμε ολόκληρη χρονιά για να αναλύουμε και να βρίζουμε τις καταστάσεις που θα ζήσουμε. Δεν είμαι πεσιμιστής, απλά είμαι ρεαλιστής. Ας αλλάξουμε όμως θέμα.
Χθες στις Σέρρες ζήσαμε μια μαγική βραδιά σε μια μουσική σκηνή. Ο λόγος; Μια unplugged συναυλία της Anneke van Giersbergen και του Danny Cavanagh. Η Anneke είναι η πρώην τραγουδίστρια των The Gathering και Agua de Annique ενώ ο Danny είναι ο κιθαρίστας και αδερφός του τραγουδιστή (Vincent Cavanagh) και του μπασίστα (Jamie Cavanagh) των Anathema.
Η ατμόσφαιρα καταπληκτική. Είμασταν γύρω στα τριακόσια άτομα και γουστάραμε τρελά. Πρώτα βγήκε στη σκηνή ο Danny. Άγγλος στην κυριολεξία όσον αφορά το timing. Τι εννοώ; Δέκα η ώρα το βράδυ ήταν να βγει στη σκηνή και δέκα και ένα δευτερόλεπτο ήδη τραγουδούσε. Ζεστή φωνή με τη συνοδεία της κιθάρας του είπα τραγούδια των Anathema αλλά και διασκευές όπως το Wish you were here των Pink Floyd, Stairway to heaven των Led Zeppelin κ.α.
Μετά των διαδέχτηκε στη σκηνή η Anneke με την κιθάρα της. Εκεί έγινε χαμός γιατί η γυναίκα είναι καλιτέχνιδα με όλη την έννοια της λέξης και φωνάρα. Είπε τραγούδια από τις μπάντες της αλλά και διασκευές όπως το Jolene της Dolly Parton, No bravery του James Blunt κ.α.
Στο τρίτο μέρος βρέθηκαν και οι δύο στη σκηνή και μερικά τραγούδια τα ερμήνευσε η Anneke με συνοδεία πιάνου που έπαιζε ο Danny. Ζήσαμε μεγάλες στιγμές σας λέω.
Η επικοινωνία με τον κόσμο ήταν το κάτι άλλο. Ακούραστοι και οι δύο έβγαζαν συνεχώς φωτογραφίες με τον κόσμο και συζητούσαν χωρίς σταριλίκια και σνομπ συμπεριφορά. Η Anneke ήταν καθόλη τη βραδιά γλυκύτατη και χαμογελαστή και όχι μόνο επί σκηνής όπως και ο Danny. Το πρόγραμμ ακράτησε περίπου δύο ώρες.
Επιτέλους στο Σερραίικο κάτι κινείται. Μετά τη συναυλία των Puressence (και το ελληνικό website) μαζί με τους έλληνες Sleeping Pillow στις 28 Νοεμβρίου 2010 και τη συναυλία των Rotting Christ στις 17 Σεπτεμβρίου 2010 είχαμε τη χθεσινή μαγική βραδιά και έπεται συνέχεια.
Μελανό σημείο οι υψηλές τιμές στις μπύρες και στα ποτά. Το εισιτήριο για τα lives δε συμπεριλαμβάνει ποτό αλλά αυτό δε δικαιολογεί το γεγονός των υψηλών τιμών. Κάπως σαν αρπαχτή φαίνεται και όχι με ιδιαίτερα κομψό τρόπο.
Κακά τα ψέματα αλλά η επαρχία χρειάζεται τέτοιες στιγμές γιατί η κατάσταση δεν παλεύεται άλλο. Η μονοτονία είναι κακό πράγμα και έτσι όπως έγιναν τα πράγματα τέτοιες στιγμές για να ξεφεύγουμε είναι απαραίτητες.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΑΒΑΡΙΑ

Καλημέρα και χρόνια πολλά. Πριν από λίγο είχα βγει στην αγορά για κάτι δουλειές και εισέπραξα ότι και τις τελευταίες μέρες. Κατήφεια, προβληματισμός, στεναχώρια, άγχος. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που δεν στόλισαν τα μαγαζιά τους και τα σπίτια τους. Ο κόσμος στην καλύτερη περίπτωση για να νιώσει το πνεύμα των γιορτών θα βγει έξω για να κοιτάξει τις βιτρίνες. Για να μπει μέσα στα μαγαζιά δεν υπάρχει περίπτωση. Και πως να μπει από τη στιγμή που δεν υπάρχει σάλιο;
Βέβαια υπάρχουν και μερικοί μαγαζάτορες και "επαγγελματίες" των οποίων ο οργανισμός το τραβάει το λουκέτο γιατί κάνουν απατεωνιές. Πριν από δύο εβδομάδες περίπου πήγα στην αντιπροσωπεία απ' όπου αγόρασα το αυτοκίνητο μου πριν πεντέμισι χρόνια για να αλλάξω μπαταρία. Έσκασα 75 ευρά και απόδειξη δεν πήρα γιατί έκαναν συντήρηση στους υπολογιστές (αυτη ήταν η δικαιολογία τους) αν και έπρεπε να μου δώσουνε χειρόγραφη και τρυπημένη από την εφορία. Μου είπαν να πάω μια από τις επόμενες μέρες να την πάρω. Πήρα δυο-τρεις φορές τηλέφωνο (για να μην πηγαινοέρχομαι άδικα) αλλά μου είπαν ότι τα συστήματα τους δεν ήταν έτοιμα και είπα να πάω να την πάρω μετά από τις γιορτές.
Έφτασε η παραμονή Χριστουγέννων και το βράδυ ξεκινήσαμε να βρούμε κάποιους φίλους. Πάω να γυρίσω το κλειδί στο διακόπτη μίζας και ρεύμα γιοκ. Oh yes... έμεινα από μπαταρία. Δεν ξέχασα τα φώτα αναμένα ή κάτι άλλο απλά χωρίς να ξέρω τι συμβαίνει ούτε να μπορώ να υποψιαστώ δεν υπήρχε ρεύμα. Φωνάζω την οδική βοήθεια και μέσα σε ελάχιστο χρόνο ήρθαν και μου έδωσαν ρεύμα. Έκανα μια βόλτα μπας και γεμίσει η μπαταρία και δεν έδωσα σημασία το υπόλοιπο βράδυ. Την επομένη (ανήμερα Χριστουγέννων) από περιέργεια πήγα να βάλω μπροστά τον κινητήρα αλλά και πάλι ρεύμα γιοκ. Ξαναφωνάζω την οδική βοήθεια και όταν ήθε ο υπάλληλος με ρώτησε: "Που βρήκες αυτή τη μπαταρία;". "Στην επίσημη αντιπροσωπεία", του λέω. "Πόσο την πλήρωσες;", ξαναρωτά. "75 ευρώ", ξαναπαντάω. "Λοιπόν εγώ θα σου πω δυο πραγματάκια. Αυτή η μπαταρία δεν είναι πιστοποιημένη. Αν ήταν καλή, το λαμπάκι (είναι ξηρού τύπου, χωρίς να παίρνει υγρά μπαταρίας) θα έπρεπε να πρασινίζει, να φωσφορίζει ενώ εδώ είναι κατάμαυρο". Δεν είπα τίποτα. Αυτό το τριήμερο το πέρασα παρέα με την οδική βοήθεια και με γνωστούς και συγγενείς από τους οποίους ζητούσα να μου δώσουν ρεύμα. Μονάχα έβραζα μέσα μου και περίμενα πως και πως θα περάσει ο καιρός και θα έρθει η Δευτέρα για να πάω και να τους περιλάβω.
Ήρθε η Δευτέρα και πρώτο μου μέλημα ήταν να πάω στην αντιπροσωπεία και να τους τα χώσω. Με υποδέχτηκαν με χαμόγελα αλλά μέσα σε ένα λεπτό το χαμόγελο σβήστηκε από τη μούρη τους όταν άκουγαν τα μπινελίκια. Επίσημη αντιπροσωπεία να πουλάει σκάρτο πράγμα; Όταν τους το είπα προσβλήθηκαν και πήγαν να αντιδράσουν και έτσι τους περίλαβα για τα καλά. Την έλεγξαν και με με ένα ηλίθο χαμόγελο μου ανακοίνωσαν ότι είναι άδεια. ΧΑΙΡΩ ΠΟΛΥ ΡΕ ΤΖΙΜΑΝΙΑ! Αν δεν ήταν άδεια θα βρισκόμουν στο μαγαζί σας; Εννοείται ότι την άλλαξαν χωρίς να διαμαρτυρηθούνε και μου έκοψαν και την απόδειξη που μου χρωστούσαν. Έτοιμος λοιπόν να πάω να φύγω, ρίχνω μια ματιά στην απόδειξη και αυτό που βλέπω δε μου αρέσει. Ενώ είχα πληρώσει 75 η απόδειξη ήταν για 67. Κατεβαίνω από το αυτοκίνητο και το λέω στο μάστορα. "Δεν υπάρχει πρόβλημα", μου λέει. "Φυσικά δεν υπάρχει πρόβλημα για ΄σένα, εγώ τα πλήρωσα και όχι εσύ", του λέω και συνέχισα: "εσύ έβγαλες οχτώ αυρώ μαύρα και δε φτάνει αυτό που τράβηξα τόσες μέρες με τη μπαταρία που μου έδωσες τώρα μου παίζεις πουστιά και με την απόδειξη". "Μην το βλέπεις έτσι", μου λέει. Καθώς πήγαινα ξανά προς το αυτοκίνητο τρώω μια φλασιά και του λέω: "Θα χρειαστώ επίσης δυο υαλοκαθαριστήρες για μπροστά και έναν για πίσω". Τους έφερε και εγώ πάω να φύγω. "Δε θα με πληρώσεις;", μου λέει. "Όχι, δεν υπάρχει πρόβλημα", του είπα και έφυγα. Καθώς έφευγα έβλεπα από τον καθρέφτη που με κοιτούσε σα χάνος.
Επαγγελματισμός του κώλου. Άντε και χρειαζόταν να μεταφέρω επιγόντως κάποιον στο νοσοκομείο με το αυτοκίνητο Χριστουγεννιάτικα αλλά δε θα μπορούσα επειδή η επίσημη αντιπροσωπεία ήθελε να πουλήσει τη σκάρτη πραμάτεια της. Πώς θα έπρεπε να αντιδράσω εγώ ή οποιοσδήποτε παθών;
Ίσως ακουστεί σκληρό αλλά τέτοιους απατεώνες πρέπει να τους κλείνουν τα μαγαζιά με συνοπτικές διαδικασίες και να τους κατάσχουν τα πάντα (ποιος ξέρει τι λεφτά βγάζουν με τέτοιες λαμογιές). Ίσως μόνο έτσι πάρουν το μάθημα τους.
Υ.Γ.: Μη χάσετε απόψε στις 19:00 το hackaday 's live show στο hackaday 's web radio.