ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΧΛΙΔΑΣ

Υπάρχουν κάποια κακομαθημένα παιδάκια (πλουσιόπαιδα) που οι γονείς τους δεν τους χαλάνε ποτέ χατήρι. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην είναι ποτέ ευχαριστημένα αυτά τα παιδάκια και με τίποτα. Ψάχνουν διεξόδους αλλού και πολλές φορές κάνουν διάφορες μαλακίες για να γεμίσουν την κενή ζωή τους.
Πολλά από αυτά τα παιδάκια ασπάζονται την ιδεολογία του κομμουνισμού αν και σπουδάζουν στις Η.Π.Α., στην Αγγλία και σε άλλες δυτικές χώρες. Πάντα όμως εφράζονται εκ του ασφαλούς γιατί ο μπαμπάκας τους βρίσκεται από πίσω έτοιμος να τσοντάρει για οτιδήποτε ζητήσουν τα βλαστάρια του. Με λίγα λόγια έχουμε ένα νέο μοντέλο κομμουνιστών. Αυτών με τη δεξιά τσέπη.
Πριν από λίγο καιρό έβλεπα ένα βίντεο στο YouTube που έδειχνε 3 - 4 μοσχαναθρεμμένα κωλοπαίδια που σπουδάζουν στο Λονδίνο να καίνε την ελληνική σημαία και να λένε υβριστικά συνθήματα γι' αυτή ενώ ταυτόχρονα κρατούσαν ένα πλακάτ που έγραφε ένα σύνθημα υπέρ του κομμουνισμού. Ένας Βρετανός αστυνομικός προσπάθησε να τα αποτρέψει αλλά δεν τα κατάφερε. Δυστυχώς δε συγκράτησα τη διεύθυνση για να σας παραπέμψω. Τώρα πως σχετίζουν αυτά τα τσογλάνια το κάψιμο της σημαίας με τον κομμουνισμό θα σας γελάσω. Είμαστε η μόνη χώρα που αισθανόμαστε ντροπή αν αναρτίσουμε τη σημαία μας στο μπαλκόνι και αντ' αυτού αρκετοί την καίνε.
Αφού τους αρέσει ο κομμουνισμός ας συμπεριφερθούν σαν γνήσιοι κομμουνιστές. Να μοιράσουν τα ωραία τα λεφτουδάκια τους, αν θέλουν να σπουδάσουν να πηγαίνουν σε χώρες όπου υφίσταται το κομμουνιστικό καθεστός, να ξεχάσουν τα πολυτελή αυτοκινητάκια τους και τα πανάκριβα ρουχαλάκια τους.
Ξέρω πολύ κόσμο από την πρώην Σοβιετική Ένωση και μου διηγήθηκαν τι έχουν περάσει. Η αρραβωνιαστικιά μου είναι από τη Λιθουανία που ήταν μέλος της κοινοπολιτείας. Τους απαγορευόταν να μιλάνε τη γλώσσα τους (άλλο Λιθουανικά και άλλο Ρώσικα), τους απαγορευόταν να κρατάνε τις παραδόσεις τους, πολλοί άνθρωποι βασανίστηκαν, σκοτώθηκαν και εξαφανίστηκαν και πολλοί εξορίστηκαν στη Σιβηρία δίχως επιστροφή καθώς επίσης η λογοκρισία πήγαινε σύννεφο. Χούντα δηλαδή. Η χούντα του προλεταριάτου.
Προφανώς τα κακομαθημένα παιδάκια που αναφέρω στην αρχή ή έχουν άγνοια για όλα αυτά ή τα γνωρίζουν αλλά τα προσπερνάνε γιατί βλέπουν τον κομμουνισμό ως μία μόδα. Μια επανάσταση που κάνουν ενάντια στο κατεστημένο. Πάντα με τις πιστωτικές κάρτες του μπαμπά.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Πριν από πολλά χρόνια, στης 1η Μαϊου 1886, στις Η.Π.Α. και πιο συγκεκριμμένα στο Chicago κάποιοι άνθρωποι της εργατικής τάξης έχασαν τη ζωή τους στα επεισόδια που συνέβησαν τότε κατά τη διάρκεια της συνάντησης όλων των απεργών για διαμαρτυρία στην πλατεία Haymarket, διεκδικώντας τα αυτονόητα. Μέχρι τότε τα αφεντικά έκαναν ότι ήθελαν. Οι εργάτες δούλευαν δέκα, δώδεκα και πολλές φορές παραπάνω ώρες σε άθλιες συνθήκες και πολλές φορές ανασφάλιστοι.
Αυτοί τα κατάφεραν αν και όχι αναίμακτα. Ανάλογες απεργίες υπήρξαν ανά τον κόσμο με την πάροδο των ετών.
Μετά από τόσα χρόνια τα πράγματα πέρνουνε άσχημη τροπή. Οι μισθοί είναι ξεφτυλιστικοί, πολλά αφεντικά έχουν ανασφάλιστους τους υπαλλήλους τους, η εκμετάλευση ολοένα και μεγαλώνει γιατί οι εργαζόμενοι ζούνε με τον εφιάλτη της ανεργίας. Η ψαλίδα πλούσιων και φτωχών ανοίγει. Εν ολίγοις πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο. Το φαινόμενο αυτό είναι παγκόσμιο. Όλη η υφήλιος μοιάζει με καζάνι που βράζει και επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται πιστεύω ότι οι εργαζόμενοι θα βρούμε το δίκιο μας. Δεν ξέρω πότε αλλά θέλω να είμαι εν ζωή για να το δω αυτό και μετά να δω τα μούτρα των αφεντικών. Η υπομονή έχει τα όρια της και οι απλοί μεροκαματιάρηδες έχουν ξεπεράσει αυτά τα όρια κατά πολύ και προ πολλού.
Και να μην ξεχνάμε ότι η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, αλλά είναι απεργία. Φυσικά τα Μ.Μ.Ε. δεν κάνουν καμιά αναφορά σ' αυτό. Τους βολεύει το σύστημα. Γι' αυτούς όλα είναι καλά. Τέτοια μέρα τα πρωινάδικα μεταδίδουν σκυλάδικα τραγούδια και οι μοντέλες θα κουνιούνται (αν θέλουνε ας κάνουνε και αλλιώς) στους ρυθμούς των τραγουδιών αυτών. Θα λένε ότι η Πρωτομαγιά είναι η γιορτή των λουλουδιών και άλλα τέτοια τρελλά και με τη χαζομάρα θα περάσει και αυτή η μέρα.

ΚΑΙ Η ΦΡΙΚΗ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Δεν ξέρω πως τα περάσατε το Πάσχα αλλά εμένα μου βγήκε ξινό. Πιο συγκεκριμμένα; Το Μεγάλο Σάββατο γύρισα στο σπίτι από τη δουλειά γύρω στης 20:30. Όλη την Κυριακή κοιμόμουνα γιατί μου βγήκε η πίστη από τη δουλειά και τις υπερωρίες. Τη Δευτέρα απλά έκατσα στο σπίτι για να χαλαρώσω και το βράδυ πήγα νωρίς για ύπνο γιατί χθες έπρεπε να ξυπνήσω πριν της έξι το πρωί για να πάω στη δουλειά. Μία μέρα (τη Δευτέρα) έκατσα, λοιπόν, παραπάνω (όπως όλοι) για να χαλαρώσω και χθες το καθησιό αυτό μου βγήκε από τη μύτη.
Με το που φτάνω στη δουλειά χθες το πρωί κάναμε τις κλασικές χαιρετούρες και ανταλλάξαμε ευχές και μετά τα κεφάλια μέσα για δουλειά. Που να φανταστώ όμως ότι αντί για το κανονικό εφτάωρο (η ειδικότητα μου στην εταιρία υποτίθεται ότι κάνει εφτάωρα γιατί δουλεύουμε έξι μέρες και όχι πέντε) θα έκανα και οχτώ ώρες υπερωρία, δηλαδή θα δούλευα για δεκαπέντε ώρες ασταμάτητα. Μάλιστα! Οχτώ ώρες υπερωρία. Δούλεψα δυο βάρδιες και μια ώρα... ΕΛΕΟΣ!!!
Η δικαιολογία του μαλάκα προϊσταμένου μου; "Αυτά παθαίνουμε όταν καθόμαστε Πάσχα και Πρωτομαγιά", είπε εννοώντας ότι μαζεύεται δουλειά από τις μέρες που καθόμαστε (θαρείς και είμαστε οι μοναδικοί που κάθονται αυτές τις μέρες) και έπρεπε να δουλέψουμε παραπάνω. Δε λέει ο τρόμπας ότι δεν παίρνει παραπάνω άτομα (που χρειαζόμαστε και το ξέρει) για να πάρει στο τέλος της σεζόν γερό bonus επειδή κάνει οικονομία στην εταιρία. Με λίγα λόγια, για να μη σας πρήζω για άλλη μια φορά με τη δουλειά μου και το αρχίδι τον προϊστάμμενο μου, βρίζαμε και καταριόμασταν τον παπάρα για το παλούκι που μας φόρεσε. Να φανταστείτε ότι κατά της οχτώ το βράδυ (ενώ κλείσαμε δεκατρείς ώρες δουλειά) μας παραπονέθηκε ότι πέσαμε στην απόδοση εργασίας. ΤΟΝ ΓΑΜΑΣ ΚΥΡΙΕ ΠΡΟΕΔΡΕ Ή ΔΕ ΤΟΝ ΓΑΜΑΣ; Για κερασάκι στην τούρτα, αφού τελειώσαμε στης δέκα το βράδυ και βρισκόμασταν στα σπίτια μας κατά της δέκα και μισή, μας έβαλε να πάμε την επόμενη μέρα (δηλαδή σήμερα) στη δουλειά στης έξι, δηλαδή να ξυπνήσουμε στης πέντε παρά.
ΤΟΝ ΞΑΝΑΓΑΜΑΣ ΚΥΡΙΕ ΠΡΟΕΔΡΕ Ή ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΑΝΑΓΑΜΑΣ;
Ο άνθρωπος δεν πάει καλά. Νομίζει ότι είμαστε ρομπότ. Είχε την απαίτηση σήμερα να πηγαίνουμε με χίλια στη δουλειά ενώ είμασταν όλοι ψόφιοι από την προηγούμενη μέρα και άϋπνοι. Φυσικά δεν υπάρχει κανένας αρμόδιος δημόσιος φορέας που να νοιάζεται και να ελέγχει τα αφεντικά που πατάνε στον κάλο τον κάθε εργαζόμενο και τον εκμεταλεύονται για ψίχουλα επειδή ο τελευταίος φοβάται να μη μείνει άνεργος και τον φάνε τα χρέη.
Καλά να περάσετε αύριο όλοι ότι και να κάνετε, όπου και αν πάτε. Εγώ θα κοιμαααααααάμαι γιατί έχω πάλι εγερτήριο στης πέντε παρά το πρωί της Παρασκευής. Δηλαδή πάλι θα πάω πιο νωρίς στη δουλειά και θα φύγω πιο αργά.

ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΜΕ ΤΑ ΟΛΑ ΤΟΥ

Χρόνια πολλά και Χριστός ανέστη σε όλους. Χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες και σε όλες τις εορτάζουσες. Μακάρι να δούμε ανάσταση και στις τσέπες μας. Μακάρι να δούνε ανάσταση όλοι οι άνεργοι και όλοι όσοι χτυπήθηκαν άσχημα και άδικα από τη μοίρα.
Σήμερα (σχεδόν) όλοι τρώγαμε με τρία πηρούνια ο καθένας και τσουγκρίζαμε αυγά αβέρτα φορώντας τα καινούρια ρούχα που πήραμε (όσοι πήραμε) για το Πάσχα. Στα τραπέζια μας καταφέραμε να έχουμε και σαλάτες και ούζα και πατάτες και αρνάκι ή κατσικάκι και τυριά και μπριζόλες και χίλια δυο άλλα. Ντερλικώσαμε κανονικά και καλά κάναμε (αν και πολλοί δανείστηκαν γι' αυτό το γεύμα και τώρα έχουνε την έγνοια να ξεχρεώσουν το μπακάλη, το μανάβη και τον κρεοπώλη).
Σίγουρα πολλά από αυτά που είχαμε στο τραπέζι πήγαν στα σκουπίδια γιατί σκάσαμε. Φάγαμε, ήπιαμε, κλάσαμε και ρευτήκαμε για να επιβεβαιώσουμε πρώτα στον εαυτό μας και μετά στους άλλους ότι το στομάχι μας βάρεσε κόκκινο. Πάνω στη βουλιμία μας δε σκεφτήκαμε κάτι:

ΟΤΑΝ ΤΑ ΔΗΘΕΝ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΕΝ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ

Ξημερώματα Μεγάλου Σαββάτου. Ε και; Μήπως κατάλαβα την υπόλοιπη Μεγάλη Εβδομάδα; Μια μέρα είναι και αυτή και θα περάσει όπως και οι υπόλοιπες. Τι μ' έπιασε και γκρινιάζω; Ο προϊστάμενος που έχω στη δουλειά είναι καθήκι. Συγνώμη... ΚΑΘΙΚΙ (του αξίζει αυτός ο χαρακτηρισμός με κεφαλαία και μεγάλα γράμματα).
Αυτήν την εβδομάδα η βάρδια μου ξεκινάει στης μία η ώρα μετά το μεσημέρι. Χθες (Μεγάλη Πέμπτη) τον ρώτησα τι ώρα να έρθουμε για δουλειά, ελπίζοντας να έρθουμε πιο νωρίς για να φύγουμε πιο νωρίς. "Γιατί τι είναι αύριο;", εισέπραξα την απάντηση. "Μεγάλη Παρασκευή και είναι και ο επιτάφιος", απάντησα. "Θα έρθετε κανονικά", μου απάντησε. Τέσπα!
Σήμερα (Μεγάλη Παρασκευή) πάω κανονικά στη δουλειά, τρώω ένα γερό παλούκι γιατί η δουλειά είναι πολλή και άτομα δεν παίρνει με σκοπό να κάνει όσο μπορεί οικονομία στην εταιρία για να πάρει στο τέλος της σεζόν bonus (φράγκα ελληνιστί). Σχόλασα με μιάμιση ώρα υπερωρία όταν από όλους τους άλλους τομείς της εταιρίας όλοι πήραν ρεπό. Το μεσημέρι πριν τσακιστεί και φύγει για το κωλόσπιτο του γυρνάει και μας λέει: "Παιδιά αύριο κανονικά να έρθετε. Στης μία".
Το τι καντήλια τον κατεβάσαμε όλοι μας και τι κατάρες του στείλαμε δεν περιγράφεται. Το θέμα είναι ότι παίζει και με την ψυχολογία μας. Μας υποσχέθηκε από δύο μέρες ρεπό για τις μέρες του Πάσχα και τελικά αντί για ρεπό βαράμε υπερωρίες αβέρτα χωρίς λόγο. Όπως παλιότερα που μας έπρηζε τα ούμπαλα ότι θα φέρει (τάχα μου) πολλά άτομα αλλά τελικά δεν έφερε κανένα. Το να περιμένω κάτι με λαχτάρα και να βλέπω ότι δεν πραγματοποιείται μου γαμάει την ψυχολογία για τα καλά και δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει αυτό. Ο ΜΠΑΣΤΑΡΔΟΣ!
Μόνο ένα γνωστό του έφερε για δουλειά, ο οποίος είναι ανεπίδεκτος μαθήσεως, για να μας ρουφιανεύει, γιατί εκτός όλων των άλλων στραβών που έχει ο προϊστάμενος μας είναι και αρρωστημένα καχύποπτος. Να φανταστείτε ότι δε μας επιτρέπει να κάνουμε παρέα ακόμη και εκτός εταιρίας για να μην κάνουμε κλίκες (όχι βέβαια ότι συμμεριζόμαστε την άποψη του και ότι δε μιλιόμαστε, απλά το αναφέρω για να καταλάβετε για τι GRAND ΜΑΛΑΚΑ μιλάμε). Λόγω της καχυποψίας του έδιωξε τρία άτομα από τη δουλειά (οι δύο παντρεμένοι και με παιδιά).
Μερικοί προϊστάμενοι για να γίνουν αρεστοί στους δικούς τους προϊσταμένους ξεσκίζουν τους υφισταμένους τους. Δεν υπολογίζουν ούτε σέβονται οικογένειες και προσωπική ζωή. Πατάνε επί πτωμάτων. Μας θέλουν ρομπότ. Ζούμε για να δουλεύουμε και δε δουλεύουμε για να ζούμε. Μάλλον απλά δε ζούμε, αλλά απλά υπάρχουμε - επιβιώνουμε.
Πείτε μου με τι κουράγιο να κάνω ανάσταση όταν δουλεύω μέσα στους -35 βαθμούς και με υπερωρίες. Πόσο θα αντέξω ακόμα;
Ένα είναι σίγουρο. Από Τρίτη ψάχνω για άλλη δουλειά. Θα αρχίσω να μοιράζω βιογραφικά αν και δεν περιμένω να βγει και τίποτα σπουδαίο αλλά έτσι και μου κάτσει καμιά καλή ευκαιρία θα τον ξεμπροστιάσω παντού τον τσόγλανο.
Άντε και καλή ανάσταση σε όλους σας.