AC/DC: ΕΣΕΤΑΙ ΗΜΑΡ

Χθες πήρα στα χέρια μου το μαγικό χαρτάκι για τη συναυλία των AC/DC στην πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, στη Σόφια. Το μεγάλο γεγονός θα λάβει ψώρα στο εθνικό στάδιο Vasil Levski της Σόφιας στης 14 Μαΐου του τρέχοντος έτους και ημέρα Παρασκευή. Η διεύθυνση του σταδίου είναι η εξής: 38 Evlogi Georgiev blvd. 1000 Sofia.Το εισιτήριο κοστίζει 75 λέβα, δηλαδή 38,35 ευρώ. Πολύ χαμηλότερη τιμή από την αντίστοιχη συναυλία της μπάντας στην Αθήνα το Μάϊο του 2009.
   Ποιος θα το έλεγε ότι κάποτε σε διάστημα μόλις ενός έτους θα παρακολουθήσω δύο συναυλίες μιας από τις ιστορικότερες μπάντες του κόσμου και όλων των εποχών. Το εισιτήριο είναι φθηνό αλλά για να το στείλουν οι Βούλγαροι ήθελαν άλλα σαράντα πέντε ευρώ. Αν είναι δυνατόν να ζητάνε τόσα χρήματα για να στείλουν ένα χαρτάκι. Η κομπίνα και η κουτοπονηριά δεν είναι μόνο ελληνικό χαρακτηριστικό γνώρισμα αλλά βαλκανικό. Ευτυχώς ένας οδηγός μια ελληνικής εταιρίας που έχει έδρα τις Σέρρες και δραστηριοποιείται και στη γειτονική χώρα κάνει κάθε εβδομάδα δρομολόγια μέχρι τη Σόφια και μας το έφερε χωρίς να χρειαστεί να ξηλωθούμε.
   Απ' ότι έχω μάθει διοργανώνονται αρκετές εκδρομές για τη συγκεκριμένη συναυλία από διάφορα τουριστικά γραφεία κυρίως από πόλεις της βόρειας Ελλάδας. Αυτό σημαίνει ότι το ελληνικό στοιχείο θα είναι παρών και δυναμικό. Παρακάτω έχω βάλει μια φωτό του εισιτηρίου (κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση αυτής) που σκανάρισα (η αλήθεια είναι ότι το μαγικό χαρτάκι δεν έχει καμιά σχέση με αυτό της Αθήνας) και λίγο πιο κάτω ένα video. Το Anything goes από το τελευταίο τους cd Black Ice. ΕΣΕΤΑΙ ΗΜΑΡ!

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ

Η κατάσταση στην Ελλάδα ομολογουμένως είναι λίγο στριμόκωλη. Λεφτά γιοκ, έξτρα φόροι δρομολογούνται, ανεργία στο φουλ, επίκειται κατάργηση 14ου μισθού, οι προσλήψεις και οι διαγωνισμοί στο δημόσιο πάγωσαν. Όλοι; Όχι όλοι. Για παράδειγμα τώρα τρέχει ένας διαγωνισμός της Εθνικής τράπεζας μέσω Α.Σ.Ε.Π. (κλικ εδώ) για 230 άτομα. Αλλά... πάντα υπάρχει ένα αλλά... αν δείτε την προκήρυξη στη σελίδα 5 και παράγραφο 3 θα δείτε ότι οι υποψήφιοι θα πρέπει να είναι μέχρι τριάντα ετών (κλικ εδώ).   Απ' ότι καταλάβατε οι υπόλοιποι είμαστε φύρα. Όσοι είμαστε πάνω από τριάντα χρονών ανήκουμε στην αχρείαστη γενιά. Πιθανόν κάποια μυαλά που βρίσκονται σε θέσεις-κλειδιά θεωρούνε ότι η παραγωγικότητα δεν υπάρχει μετά την ηλικία των τριάντα ετών. Γεννηθήκαμε και πρέπει να πεθάνουμε άνεργοι.
   Δε μπορώ να καταλάβω με τι σκεπτικό βάζουν τέτοιες προϋποθέσεις στις προκηρύξεις. Όσοι είμαστε πάνω από 30 χρονών τι πρέπει να κάνουμε; Να κλέψουμε ή να σκοτώσουμε; Να μου το θυμηθείτε. Θα έρθει η μέρα που κάποιοι από τους σημερινούς απελπισμένους ανέργους θα κλέψουν και θα σκοτώσουν. Όχι γιατί θα είναι ψυχάκηδες, ούτε επειδή είναι κακοποιοί. Απλά δε θα αντέξουν άλλο την απαξίωση, τη μιζέρια που η κρατούσα τάξη θέλει να μας επιβάλλει, την ανέχεια, την ανεργία, τον επαγγελματικό αποκλεισμό.
   Δεν έχω κάτι άλλο να πω. Πάμε από το κακό προς το χειρότερο και φανταστείτε ότι πάτο δεν πιάσαμε ακόμα. Ευχή και κατάρα να μην προλάβουν να σηκωθούν από το κρεβάτι τους αύριο το πρωί όλοι οι υπεύθυνοι αυτού του χάους.

ΚΕΡΚΙΝΗ: ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

Μπήκαμε και στη Σαρακοστή. Ένας λόγος που χαίρομαι είναι ότι έρχεται το Πάσχα και θα πάρουμε το δώρο (αν δε μας το κόψουν και αυτό). Όχι ότι το χρειαζόματσε για να βγάλουμε γούστα αλλά για να βουλώσουμε καμιά τρύπα. Για να περάσει κανείς καλά δεν είναι απαραίτητο να ξοδευτούνε ένα κάρο χρήματα.
   Χθες μας έκανε ο καιρός τη χάρη και είχαμε λιακάδα. Ήλιος που έδειχνε τα δοντάκια του αλλά Φλεβάρη έχουμε ακόμα, φυσικό είναι. Με εφαλτήριο λοιπόν τη λιακάδα πήγαμε μια εκδρομούλα στην Κερκίνη. Η Κερκίνη είναι η μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη στην Ευρώπη, δημιουργήθηκε το 1932 και βρίσκεται στο νομό Σερρών, 35 χιλιόμετρα από την πόλη. Είναι περιτριγυρισμένη από πανέμορφα χωριά και βουνά (Κρούσια και Κερκίνη ή Μπέλες). Ένα από τα πιο γνωστά στην περιοχή είναι ο Λιθότοπος και η λίμνη βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το χωριό αυτό. Πάνω από τριακόσια σπάνια είδη πουλιών, ζώων, ψαριών και φυτών έχουν βρει καταφύγιο εκεί πέρα και η περιοχή είναι προστατευόμενη.
   Όταν βρίσκεσαι εκεί ανοίγει η διάθεση σου. Βοηθάει και το κλίμα, είναι και σε ύψωμα. Έχει αρκετά ξενοδοχεία, τα οποία ευτυχώς σέβονται το περιβάλλον και οι δραστηριότητες που μπορεί να έχει ένας επισκέπτης εκεί είναι αρκετές. Μονοπάτια μέσα στο δάσος για τους περιπατητές, ιππασία, βαρκάδα στη λίμνη, ψάρεμα, παρατήρηση πουλιών, mountain bike και για τους φίλους το μηχανοκίνητου αθλητισμού υπάρχουν off-road διαδρομές για 4x4 και enduro. Οι τιμές των ξενοδοχείων ξεκινάνε από πενήντα ευρώ. Όχι και άσχημα!
   Στην Κερκίνη μπορεί να δει κανείς κοπάδια νεροβούβαλων (τα συγκεκριμένα ζώα είναι υπό εξαφάνιση), φλαμίγκος και άλλα ενδιαφέροντα είδη της πανίδας του τόπου. υπάρχει και εκθεσιακό κέντρο πουλιών, εντόμων και φυτών. Το μεγαλείο της φύσης μπορεί να το καταλάβει κανείς όταν βρεθεί σε ανοιχτό μέρος και έχει θέα τη λίμνη και βλέπει ότι είναι περιτριγυρισμένος από χιονισμένες βουνοκορφές. Πραγματικά ασύλληπτο!
   Προσωπικά πιστεύω ότι μια καλή εμπειρία για τον επισκέπτη είναι να πάει να πιει ένα καφεδάκι στο Αρχονταρίκι. Ένα υπερυψωμένο καφέ παραδοσιακό, ζεστό, με καταπληκτική μουσική και θέα στη λίμνη. Δεν κάνω διαφήμιση αλλά πραγματικά όποτε πάω εκεί, πραγματικά απολαμβάνω τον καφέ μου. Η διακόσμηση έχει γίνει με διάφορα παραδοσιακά πράγματα, ρόδες κάρου, κομπολόγια, παγούρια, διάφορα χάλκινα σύνεργα, παλιές φωτογραφίες κ.α. Τα τραπεζάκια είναι στρωμένα με παραδοσιακά σεμεδάκια, οι κουρτίνες είναι παλιού τύπου, παραδοσιακές και αυτές και οι καναπέδες είναι καλυμμένοι με παραδοσιακά κουβερτόν. Το σύνολο όλων αυτών σου δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεσαι στο σπίτι της γιαγιάς στο χωριό. Εικόνες που έχουμε σχεδόν ξεχάσει. Οι τιμές εννοείται ότι είναι χαμηλές. Πιο χαμηλές και από τις αντίστοιχες της πόλης άσχετα αν το μέρος είναι τουριστικό. Για παράδειγμα ένα φραπεδάκι σε τεράστιο ποτήρι κοστίζει μόλις €2,5.
   Στην Κερκίνη έγιναν και γυρίσματα (το χωριό που βουλιάζει στο νερό) για την τριλογία του Θόδωρου Αγγελόπουλου "Το λιβάδι που δακρύζει".
   Παρακάτω έχω βάλει μερικές φωτογραφίες από τη λίμνη και από το καφενεδάκι (κάντε κλικ για να τις δείτε σε μεγέθυνση). Ελπίζω να σας αρέσουν. Εγώ προσωπικά αν και βρέθηκα για μερικές ώρες εκεί πραγματικά γέμισα τις μπαταρίες μου.
   Χρήσιμες ιστοσελίδες: http://www.kerkinilake.org, http://www.oikoperiigitis.gr, http://www.e-view.gr/photoalbum.php?cat=201, http://www.gnto.gr/pages.php?pageID=348&langID=1 . Με λίγη αναζήτηση στον Γούγλη θα βρείτε πάρα πολλές πληροφορίες.

ΤΟ ΒΑΛΕΝΤΙΝΟ ΜΟΥ ΜΕΣΑ!

Του Βαλεντίνου αύριο. Η πιο μισητή γιορτή για 'μένα. Πρώτον γιατί στην Ελλάδα του δώσαμε προαγωγή και τον κάναμε άγιο τον παπάρα ενώ σε όλες τις υπόλοιπες χώρες αποκαλούνε τη γιορτή μέρα του Βαλεντίνου (Valentine 's Day) και δεύτερον δεν είναι τίποτε άλλο από ένα εμπορικό κατασκεύασμα.
   Άντε όμως να τολμήσεις να μην πας το καθιερωμένο λελουδικό και το δωράκι στο έτερον ήμισι. Τολμάς; Όχι βέβαια γιατί μετά τα μούτρα που θα αντικρίζεις θα έχουν διάρκεια και οι σπόντες θα εκτοξεύονται σε ανύποπτο χρόνο σα ρουκέτες. Αν προσπαθήσεις να εξηγήσεις τη θέση σου και τα πιστεύω σου το μόνο που θα καταφέρεις θα είναι να επιδεινώσεις τη θέση σου, πράγμα που σίγουρα δε το θέλεις.
   Έχω ένα φίλο ο οποίος μια φορά στο παρελθόν για να τιμήσει τα πιστεύω του τη μέρα του Βαλεντίνου τόλμησε και δεν έκανε τίποτα. Εννοώ ούτε πήρε δώρο στην καλή του, ούτε της ευχήθηκε, ούτε διοργάνωσε κάποια ρομαντική έξοδο. Φυσικά και έπεσε ανάκριση από τη γκεσταπίτισα συμβία του για την όλη στάση του απέναντι της και απέναντι στον εθνομάρτυρα Βαλεντίνο. Πως τόλμησε το γαΐδούρι και δεν τίμησε το μέγα άγιο; Μόνο από φάλαγγα δεν τον πέρασε. Μάταια προσπαθούσε ο κακομοίρης να εξηγήσει. Όταν προσπάθησε να επανορθώσει ήταν ήδη αργά. Μετά ήρθε και η τιμωρία. Σεξουαλικό εμπάργκο για μεγάλο χρονικό διάστημα, μούτρα, σπόντες, σπάσιμο νεύρων.
   Δεν καταλαβαίνω πως τρελαίνονται όλοι και θέλουν να εκδηλώσουν τον έρωτα τους μόνο τη συγκεκριμένη μέρα. Τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου η αγάπη είναι μούφα; Βγαίνεις έξω να αγοράσεις ψωμί και βλέπεις σχεδόν όλα τα μαγαζιά στολισμένα στα κόκκινα και νομίζεις ότι ξαναγεννήθηκε ο Λένιν και κατέβηκαν οι μπολσεβίκοι. Η μεγάλη αηδία είναι όταν θέλεις να βγεις το βράδυ έξω για μια μπύρα ή ένα ποτό πρέπει να τρως στη μάπα όλες τις κόκκινες διακοσμήσεις. Καρδούλες, κεράκια, αρκουδάκια, σκατάκια, φρουφρού, χαμηλή μουσική, και ζευγαράκια να φασώνονται άγρια στους καναπέδες. GET A FUCKING ROOM!!! όπως έλεγαν και αρχαίοι ημών πρόγονοι.
   Βέβαια και η TV δε μένει αμέτοχη σε όλη την πλύση εγκεφάλου. Όλες οι εκπομπές και ειδικά οι μεσημεριανές στολισμένες σα κόκκινες μπομπονιέρες με ρεπορτάζ για τη συγκεκριμένη γιορτή, προτάσεις για δώρα, προτάσεις για έξοδο, συνεντεύξεις από τηλεσούργελα που νομίζουν ότι είναι διάσημες και κάνουν βαρύγδουπες δηλώσεις για τον ερωτοπατέρα Βαλεντίνο.
   Για να ξεφύγεις από όλα αυτά ανοίγεις το ραδιόφωνο να ακούσεις λίγη μουσικούλα και εκεί πέρα ακούς την αφιέρωση: Ο Μπάμπης χαρίζει αυτό το τραγούδι στο Κατινάκι με τα πράσινα ματάκια που του έχουν σκίσει την καρδιά με πολύ πολύ πολύ loooooove (το love ο εκφωνητής το λέει με τόσο βαριά και αισθησιακή φωνή που νομίζεις ότι έκλασε από το στόμα ή ρεύτηκε από τον κώλο). Στη συνέχεια ο εκφωνητής θέλει να δηλώσει και αυτός τον έρωτα του στον αέρα  για να μη μείνει πίσω (Κούλαααααα πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος). Μετά από όλα αυτά το κλείνεις και πας να ξεράσεις. Βρίσκεις τον εαυτό σου ξαπλωμένο στον καναπέ να κοιτάζει το ταβάνι και ανακαλύπτεις ότι η Charlot η αράχνη κοντεύει να κεντήσει ολόκληρη κουρτίνα. Ξαφνικά εκεί που κάνεις το απόλυτο τίποτα και βαθυστοχάζεσαι στο πουθενά με το βλέμα της αγελάδας πριν την ίωση χτυπάει το τηλέφωνο και στην άλλη άκρη της γραμμής είναι κάποιος που ενώ ξέρει τις απόψεις σου σχετικά με τη γιορτή των ερωτευμένων, θα σου ευχηθεί μόνο και μόνο για να σου τη σπάσει.
   Αναγκάζεσαι να κρυφτείς στο τελευταίο καταφύγιο που έχεις στο σπίτι. Στην τουαλέτα. Μπαίνεις μέσα και ησυχάζεις. Άκρα του τάφου σιωπή... Μα η χαρά δεν κρατάει πολύ. Από τον αεραγωγό ακούς χαζογελάκια από γκόμενες από το διαμέρισμα που βρίσκεται ακριβώς πάνω από το δικό σου και κουβέντες για τα σχέδια τους και τους γλυκούληδες τους και τι δώρα τους πήραν, τι δώρα περιμένουν, ότι περίμεναν αυτή τη μέρα όλη τη χρονιά, τι θα φορέσουν... Μπλιαχ!!! Δεν αντέχω άλλα σιρόπια... Θα πάθω σάκχαρο, θα ξεράσω... Δεν αντέχω και τους βάζω μια φωνή: ότι και να σχεδιάσετε για απόψε, το τέλος θα είναι πάντα το ίδιο. Θα γαμηθείτε! Έρχεται η αποστομοτική απάντηση από πάνω: Άντε να χαθείς κρετίνε. Και η ανταπάντηση: Τώρα μου κάνατε τη μούρη κρέας. Άντε σάλτα και τουτ! Και τότε το βουλώνουν.
   Ησύχασα. Πήρα την εκδίκηση μου και μπορώ επιτέλους να απολαύσω τον ποδοσφαιρικό αγώνα που βρήκα στο δορυφορικό με τις μπυρίτσες μου. Μετά από δεκαπέντε λεπτά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει το έτερον ήμισι που γύρισε από τη δουλειά. Με ρωτάει: Τι θα κάνουμε απόψε αγάπη; Και απαντάω: Έκλεισα τραπέζι για ρομαντικό δείπνο στο αγαπημένο σου εστιατόριο. Και η απάντηση: Σοβαρά; Είσαι πολύ γλύκας! Ξανά ερώτηση που συνοδεύεται από ένα ψευτοκλαψιάρικο υφάκι: Δωράκι δεν έχω; Και η απάντηση: Μα φυσικά και έχεις. Τολμάω να κάνω αλλιώς;
   Παίρνω βαθιά ανάσα, σφίγγω τα δόντια και πάω να γιορτάσω γαμώ το Βαλεντίνο μου μέσα! Τζάμπα τόσες βαθυστόχαστες σκέψεις.

Η ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ

Στην πολυκατοικία που μένω επικρατεί το χάος. Κανένας δεν ενδιαφέρεται για τίποτα και ο καθένας κάνει του κεφαλιού του. Είναι μεγάλη με πάνω από εξήντα μαγαζιά και διαμερίσματα. Όποτε όμως έχουμε γενική συνέλευση πάνω από πέντε με έξι νοματαίοι δε μαζευόμαστε. Αποκορύφωμα ήταν η τελευταία λίγο πριν τα χριστούγεννα όπου ο μοναδικός παρευρισκόμενος στη συγκέντρωση - συνέλευση ήμουν εγώ. Ως και ο διαχειριστής ήταν άφαντος.
   Υπάρχουν άτομα που χρωστάνε κοινόχρηστα εδώ και χρόνια με αποτέλεσμα να μαζευτούνε πολλά χρέη στην εταιρία διαχείρησης. Κάποιοι χρωστάνε ως και €4.500 επειδή δεν πληρώνουν κοινόχρηστα. Μια ιδιοκτήτρια που νοικιάζει το διαμέρισμα της σε έναν από αυτούς μένει στην Κύπρο, έγινε δυο φορές δικαστήριο ερήμην της (δεν παρουσιάστηκε η μανδάμ) και πρόκειται να της πάρουν το διαμέρισμα με κατάσχεση και δεν της καίγεται καρφάκι. Στον τέταρτο έχουν έρθει και στριμωχτεί εφτά Βούλγαροι σε ένα μικρό διαμέρισμα και θεωρούνε το ασανσέρ αποκλειστικότητα δική τους με αποτέλεσμα να το δεσμεύουν στον τέταρτο όροφο ακόμα και όταν δεν το χρειάζονται. Κάποιοι άλλοι φρόντισαν να στολίσουν με γκράφιτι τις εισόδους. Τσεκαρισμένο ότι είναι από την πολυκατοικία.
   Η πολυκατοικία έχει δυο εισόδους οι οποίες βρίσκονται σε μια στοά σχήματος γάμα επειδή είναι γωνιακή. Πριν δυο χρόνια βάλαμε καγκελόπορτες για να σταματήσει να γίνεται πάρκιγκ και να σταματήσουν κάποιοι να μπαίνουν και να κατουράνε. Τζάμπα τα λεφτά. Πάλι πάρκιγκ έμεινε με πρώτο και καλύτερο καταχραστή του χώρου τον ίδιο το διαχειριστή.
   Κανείς δεν ενδιαφέρεται για το καλό της πολυκατοικίας. Το μόνο που ενδιαφέρει τους περισσότερους ένοικους είναι να κοιτάνε από το ματάκι της πόρτας για το ποιος μπαίνει και βγαίνει από το σπίτι του, με ποιον, τι κάνει και τι ώρα. Μια μικρογραφία της Ελλάδας δηλαδή.
   Πριν δύο μέρες ήρθαν καθυστερημένα τα κοινόχρηστα. 175 ευρώ γαμώ το κέρατο μου και το σπίτι μου δεν ξεπερνά τα 65 τετραγωνικά. Γιατί; Επειδή κάποιοι μαλακίζονται αγρίως. Το Νοέμβρη και το Δεκέμβρη που είχαμε περισσότερες κρύες μέρες τα καλοριφέρ δεν έκαιγαν τόσο πολύ και πλήρωνα 70 και 80 ευρώ. Το Γενάρη που έσπασαν τα κρύα με εξαίρεση δυο μέρες πήγε ο τρόμπας ο διαχειριστής και έβαλε πετρέλαιο για €6.500 και καίει τα καλοριφέρ τρεις φορές την ημέρα, ακόμα και το μεσημέρι που ο ήλιος είναι ντάλα. Για να μπορέσουμε να κάτσουμε στο σπίτι πρέπει να έχουμε τις μπαλκονόπορτες ανοιχτές συνέχεια γιατί και η υπερβολική ζέστη δεν υποφέρεται.
   Το κουφό είναι ότι η εταιρία που εκδίδει τα κοινόχρηστα μας καπελώνει με 16 ευρώ μινιαίως αλλά από υπηρεσίες είναι μάπα. Τις περισσότερες φορές καίγονται οι λάμπες στους διαδρόμους και αργούνε να τις αλλάξουν με αποτέλεσμα να είμαστε στα σκοτάδια ή να τις αλλάζουμε εμείς. Το συνεργείο καθαρισμού αποτελείται από ηπερήρωες (batman, superman, spiderman κ.α.). Δεν εξηγείται αλλιώς πότε προλαβαίνουν να καθαρίσουν μια τόσο μεγάλη οικοδομή.Όταν φύγουν αν καλοκοιτάξει κανείς θα δει ότι έχουν κάνει πασαλείμματα. Όλα επιφανειακά. Και που διαμαρτυρηθήκαμε στην εταιρία δεν είδαμε καμία αλλαγή προς το καλύτερο. Μόνο λεφτά να παίρνουν. Το καλύτερο με αυτήν την εταιρία ξέρετε ποιο είναι; Ότι είναι η ίδια που μας εφοδιάζει με πετρέλαιο. Με την αδιαφορία των ενοίκων καταλαβαίνετε τι μπέρδεμα γίνεται εκεί πέρα.
   Τώρα καλούμαι για αυτό το μήνα να πληρώσω με το επίδομα του ΟΑΕΔ τα πάγια του μήνα (ΟΤΕ, νερό κοινόχρηστα, κινητό, Κωτσόβολος κλπ.) €385. Στο σπίτι μαζί με το μισθό της γυναίκας μπαίνουν 1100 ευρά. Βάλε παράβολα για προκηρύξεις, βάλε παράβολα για εξετάσεις ξένης γλώσσας (από €70 το παράβολο για κάθε περίπτωση) και δίπλωμα για μηχανάκι για να έχω μερικά μόρια παραπάνω, βάλε βενζίνη για το αυτοκίνητο για να βγαίνω στη γύρα και να ψάχνω δουλειά, super market, καθαριστικά για το σπίτι, όλο και κάτι έκτακτο βγαίνει και στο τέλος δεν περισσεύει τίποτα.
   Έκανα περικοπές αλλά δε βλέπω χαΐρι. Κόπηκε η κυριακάτικη εφημερίδα, κόπηκαν κατά 95% οι παραγγελίες από ντελιβεράδικα, κάτι περιοδικά για υπολογιστές που έπαιρνα κάθε μήνα κόπηκαν και αυτά, βενζίνη σπαταλάω μόνο όταν υπάρχει ανάγκη, η έξοδος έγινε είδος υπό εξαφάνιση (όχι ότι βγαίναμε συχνά, εκεί που βγαίναμε δυο με τρεις φορές το μήνα τώρα βγαίνουμε μία και αν τύχει), στο super market όλα μετρημένα με το γραμμάριο και για ρουχισμό δεν το συζητάμε.
   Όπως θα έλεγε και το παιδί μου (αν είχα): Ω, τι κόσμος είναι αυτός μπαμπά! Και 'γω θα του απαντούσα: Δεν είναι κόσμος αυτός παιδί μου, μπουρδέλο είναι!